Geen wonder dat je hoofdpijn krijgt. We hebben onszelf een onmogelijke puzzel aan opdrachten gegeven.

Dat brein van ons krijgt nogal wat te verwerken in een leven. En als je er wat dieper naar kijkt is het eigenlijk een wonder dat we niet vaker hoofdpijn hebben. We hebben onszelf onmogelijke opdrachten gegeven. Je computer, je brein, het besturingssysteem van je leven, probeert aan al die opdrachten die je op de harde schijf en het werkgeheugen hebt gezet te voldoen. Zaken die je er meestal zelf in gebracht hebt. Zaken ook vanuit je cultuur en wellicht ook je religie. En dat zet je aan het denken vanuit een "Ik, mij, mijn" concept of gericht op het vinden van de juiste oplossing. Al die gedachten en dwalingen worden bij een Boeddha voorgesteld als de krullen op (en niet meer in) zijn hoofd.  

Je hebt je brein bijvoorbeeld gezegd; “Ik wil dat ik aardig gevonden word en in de smaak val. Ik wil niet dat er slecht over me gesproken wordt. Ik wil dat alles wat ik zeg en doe anderen aan staat. Ik wil geen "nee" zeggen. Ik wil niet gekwetst worden. Ik wil geen dingen op mijn pad die me niet bevallen. Ik wil positieve aandacht en bemind worden. En ook al heb ik een rot humeur dan wil ik dat dat in ieder geval voor de buitenwereld verborgen blijft. Ik moet wel opvallen en de clown uithangen (of juist vooral me rustig houden om niet te veel op te vallen). Ik moet bij bepaalde type mensen uit de buurt blijven. Ik wil van alles wat er om me heen en in de wereld gebeurt zo snel mogelijk op de hoogte zijn. En ik wil zoveel mogelijk leuke dingen doen. Ik wil dat anderen zien dat ik enorm mijn best doe en lange dagen maak. Ik wil me bewijzen. Hou die en die speciaal in de gaten want die spelen een spel met me of proberen de poten onder mijn stoel vandaan te zagen.” Enzovoort, enzovoort, vul maar aan zou ik zeggen...

En als je dit soort dingen dan allemaal in gebracht hebt dan zeg je tegen je brein; “Nou brein, zoek voor me uit hoe je al deze dingen voor mij kunt realiseren ook al moet je er dag en nacht mee aan de slag.” En natuurlijk heeft je brein gezegd; “Akkoord baas, ik ben al aan de slag. Ik zal er continue aan werken.”

Het idee voor dit blog komt voort uit een kort fragment dat ik in een boekje las dat in de boekenkast hier op het resort lag en dat me doodeenvoudig even riep. Het ging over de opdrachten die we onze brein geven en toen ik, zoals hierboven nu opgeschreven mijn gedachten een beetje de vrije loop liet moest ik er eigenlijk hartelijk om lachen. En nee, natuurlijk zal het niet voor iedereen zo gelden hoewel…

Maar bij mij kwam wel het beeld op dat het eigenlijk gek is dat we niet veel vaker hoofdpijn krijgen. We proberen ons in allerhande bochten te wringen, voor onze omgeving, vanuit onze eigen overtuigingen, onze levensstijl, onze religie, vanuit onze invalshoek en onze waarheid. En zie het repeterende ‘onze’ daar vooral in. We hebben nog nauwelijks vrijheid om zaken ‘open’ te kunnen observeren. We zetten ons leven vast. We zijn gefocust op (al weer) onze verstoringen die we niet meer als een soort evenement kunnen zien.  

Zelfs op onze vakantie slagen we er niet in. Ik merk het aan mensen hier. Het is volgens velen hier een paradijs maar, en natuurlijk is het mijn beleving, een serieuze klacht van een gast om dubbel glas in de hotelkamers te plaatsen omdat je ’s ochtends wakker wordt van het geluid (ze noemen het lawaai) van tropische vogels die ontwaken…??? het kan verkeren. Waarschijnlijk aan het brein opdracht gegeven om natuurgeluiden te weren en al zeker op vakantie.

Het is geen wonder dat onze gedachten niet tot rust komen. Ze zijn met veel te veel dingen tegelijk bezig en proberen je eigenlijk in een continue stroom te ‘beschermen’ vanuit angst. Het gevolg is dat je slecht slaapt, je moeilijk kunt concentreren en, jawel, er koppijn van krijgt.

Jezelf stapje voor stapje wat meer vrijheid en openheid geven kan helpen. Het heet volgens mij gewoon "leven". 
Als je immers aan jezelf vraagt van wie dit allemaal zo nodig moet dan kom je eigenlijk weer altijd bij jezelf uit. Wie weet werk aan de winkel om die cirkel te doorbreken. Degene die dat alleen maar kan dat ben je helemaal zelf.

Frans Captijn.  

We barsten van de energie maar blokkeren die zelf

Een te mooie ervaring van afgelopen week om niet met je te delen. Probeer het zelf maar uit en ervaar het.

Je hebt van die periodes in je leven dat je je aardig down kunt voelen. Er komt niets uit je handen, je hebt nergens zin in, je bent moe en voelt je soms zelfs misschien wel wat depressief. Op zijn zachtst gezegd straal je absoluut niet en/of niets uit. En dat terwijl je gisteren, vorige week, vorige maand of nog erger vorig jaar nog zo geweldig in je vel zat en bruiste van enthousiasme en energie. Het kan verkeren of…liet je het zonder er ook maar enigszins erg in te hebben gehad, gewoonweg toe?

Een dag zit vol met wat ik maar noem ‘energie slurpers’. Om er een paar te noemen; onze gedachten, herinneringen, emoties, het - omwille van het geachte sociale gedrag - beheersen van onze emoties, of het beteugelen van onze drive. En zo zijn er veel en veel meer.

Heb je je wel eens afgevraagd waar deze energie vandaan komt? Waarom die energie er de ene keer wél en de andere keer helemaal niet is? Eten helpt meestal in een situatie van geen of weinig van deze energie niet echt. Onze spieren hebben eten als brandstof nodig en de energie waarover ik het heb is van een totaal andere orde.

Denk je er even dieper op door en ben je eerlijk tegenover jezelf dan leveren die kop koffie, die sigaret of dat glas bier of wijn toch ook niet op wat het wat jou betreft zou moeten opbrengen. Het zijn meer aangeleerde routines, schijn, aangeleerde zaken die ons tijdelijk energie lijken te geven.

Als je, omgekeerd, eens naar een situatie kijkt waarin je super enthousiast of gemotiveerd bent, misschien verliefd, dan blijkt dat je ineens een overschot aan energie hebt en je zelfs niet eens hoeft te eten. Er is dus een vorm van ‘vrije’ energie in ons die helemaal niets met calorieën of Joules te maken heeft. Een vorm van andere energie die per direct beschikbaar is. Verliefdheid kan je er bijvoorbeeld heel snel mee in aanraking brengen. Als hij of zij, die ware die je intens gelukkig kan maken, ineens voor je deur staat dan bloei je helemaal op, klaag je helemaal niet meer over moeheid en kun je zonder enig probleem tot in de vroege uurtjes door. Hoe doe jij dat? Draai jij dan ergens ineens een kraan open? En zo ja, waar zit die kraan dan en zou je die niet open kunnen laten staan of is die energiebron eindig?

Afgelopen week leerde ik dat er inderdaad een soort van kraan is die jij zelf bedient en die je zou kunnen laten open staan voor die onuitputtelijke energie. Hoe? Het klinkt misschien vreemd en te eenvoudig maar je kunt het door die kraan niet meer te sluiten waardoor je de toestroom dan deze oneindige energie blokkeert.

Zweverig verhaal Frans. Geloof je het zelf?

Yep! Ik ben er van overtuigd geraakt. Het lukt me nog niet altijd maar het gaat meer en meer de goeie kant op. De wereld waarin ik momenteel mag vertoeven zit vol met dit soort, in mijn ogen, fantastische ont-dekkingen. Bij een ontdekking is het er al lang maar zag je het nog niet. Je moet het stof of de deksel er dus even af halen om te zien wat er afgedekt was.

Vanuit de traditionele Chinese leer noemen we die energie Chi, de joga beoefenaars hier op ons Thaise centrum noemen het Shakti, in het Westen noemen we het spirituele verbindingsenergie. Hoe je het ook wilt noemen, ze hebben te maken met onze energie centra in ons lichaam die we de Chakras noemen. Je hart-chakra kun je zien als hét energie centrum dat zich kan openen of sluiten. En daarmee open je de deur voor oneindige vrije energie om je te voeden maar ook om jezelf naar de buitenwereld toe te verbinden. Kortom, flow.

Ervaringen en gevoelens vanuit je verleden, je onderbewuste of je onbewuste, zorgen er voor dat je je energie blokkeert (je hart sluit) als je alleen al denkt dat je iets negatiefs voor jou zou kunnen gaan mee maken. Een fantastische ‘geur-herinnering’ kan er voor zorgen dat je je in één keer helemaal open stelt en je in een hogere energie terecht komt. Kortom, deze kraan is te bedienen maar we zijn ons er nauwelijks van bewust en sluiten ons liever af waardoor we ons letterlijk ziek kunnen maken.

Als je je rot voelt zou je er bewust voor kunnen kiezen om juist meer energie toe te laten en dat doe je door jezelf open te stellen. Kort en goed om te oefenen om de deur, als hij eenmaal open staat, niet meer te sluiten. Jij bent de meester van je leven, jij bent de wacht, jij kunt bepalen wat er gebeurt. Niet die angst of die verstoring waartegen je je verzet.

Geloof het niet, probeer het voor de gein eens een keer uit en verras jezelf.

Je omgeving zal merken dat je meer straalt en aanwezig bent en alleen al dat energetisch goeie gevoel kan je dag in een ander dag-licht brengen.

Frans Captijn

Laat je gedachten je leven niet regeren. Kruip in de rol van onpartijdige toeschouwer en geniet meer!

Wie is er de baas in jouw huis? Meestal niet jij maar je kamergenoot, je gedachten! 

Heb je er wel eens bij stil gestaan dat je gedachten eigenlijk niet meer zijn dan stemmen in je hoofd. Meestal krijg je allerhande, ongevraagde, opmerkingen en adviezen gebaseerd op het verleden en regelmatig gaan ze ook over de toekomst die jij voor jezelf in gedachten hebt. En het lijkt er op dat negatieve gedachten ons meer in de greep houden dan positieve. Gedachten gaan in een continue stroom 24 uur per dag maar door. Er gaat een verhaal dat het er zo’n 60.000 op een dag zijn en dat 95% daarvan gedachten zijn die je ook gisteren al had. Een aardige energie verslindende bezigheid al dat denken.

De hele dag door ben je in gesprek met je gedachten en je geeft ze meestal nog antwoord ook. Ik las de tip om er eens een keer stevig op te letten als je een douche neemt. Als je dat namelijk doet dan doen de meeste mensen dat zonder een horloge en zonder hun mobiele telefoon. In zo´n situatie ben je je wat meer bewust van het feit dat je douchet. Je be-leeft meer wat je doet. Je douchet je om je lichaam te reinigen en soms ook om even lekker te verkwikken, om wat spanning los te laten en letterlijk van je af te laten glijden. Anders dan het water dat op je lijf spat is er denk je weinig afleiding. Dat denk je dus maar. Juist dan ben je je nog meer bewust van die stemmen. Soms leveren ze je creatief goeie ideeën op omdat je eindelijk toe geeft aan even stilte en rust. Meestal blijven ze maar ‘aan je hoofd zeuren’.

Klagen, je helpen herinneren, je ongevraagd advies geven, zeuren. En als je dit in de praktijk mee maakt dan weet je dat je eigenlijk in een continue stroom niet alleen maar met z’n tweetjes bent. Jij, als de toeschouwer én je gedachten. Je gedachten zijn je continue kamergenoot. Gedachten zijn regelmatig net als zeurende kinderen. Ze smachten om aandacht. En om van het gezeur af te zijn geven we ze even iets als afleiding. En net als je denkt dat ze dan stil zijn dan beginnen ze weer over iets totaal anders. Vind je het gek dat je er soms hoofdpijn van krijgt…?

We trainen onze computer, ons hart de hersenen, nauwelijks. We gaan in een continue stroom met onze stroom van gedachten mee. Stel je eens voor dat je je gedachten verpersoonlijkt. Zie ze eens echt als een persoon en stel je voor dat die persoon als je televisie kijkt of een boek leest naast je zit. Terwijl je naar de televisie kijkt of je boek leest blijven ze je maar afleiden met de meest waanzinnige vragen en opmerkingen. En dat terwijl jij wilt kijken of lezen. Aan kijken of lezen kom je niet toe. Weer die kamergenoot die je stoort met alweer iets nieuws. In zo’n situatie vraag je vriendelijk maar toch zeker luid en duidelijk dat je kamergenoot eindelijk zijn of haar hoofd eens wil houden. Stop er mee en laat me kijken/lezen. Maar je weet helemaal niet hoe je afstand moet nemen van die kamergenoot. En zelfs als je opstaat om – als laatste redmiddel - te vertrekken, dan weer en misschien nog wel actiever, volgt je kamergenoot je.

Als je de vraag stelt wie JIJ dan eigenlijk bent dan kun je niet anders tot de conclusie komen dat jij de gene bent die vanuit jezelf naar buiten kijkt, die je ervaringen beleeft, die observeert en een keuze hebt. En het gekke is dat we dat nog nauwelijks zien en die keuze niet weten te pakken. We hollen achter onze gedachten aan, oordelen en veroordelen vanuit onze overtuigingen alles en iedereen. Onze gedachten houden ons van een bewust waarnemen, een zuiver observeren zonder te oordelen en een oprecht en vrij genieten, af. Onze kamergenoot regeert ons leven en we hebben eigenlijk in onze schooltijd niet of nauwelijks geleerd hoe we daar anders mee om zouden kunnen gaan. Hoe we ons eigen leven weer zelf in onze handen kunnen nemen…

Kruip in de rol van de toeschouwer. Het is stappen zetten van persoonlijk lijderschap via persoonlijk leiderschap, naar persoonlijk meesterschap - LEVEN.

Frans Captijn
www.villa-asia.nl

De zekerheid en onrust van de zwerver

Ik ben op dit moment met een persoonlijke verdiepingsslag bezig. Dat gaat niet zonder slag of stoot kan ik je zeggen. Het leven blijft een ontdekkingsreis met onverwachte wendingen zoals je die ervaart tijdens het lopen van een labyrint. En terwijl ik dit type speelt op de achtergrond via internet een CD van Celine Dion & de Bee Gees met de titel “Immortality” (onsterfelijkheid) en vliegt mijn uil door de kamer, gevolgd door de ogen van mijn - toch voor de zekerheid maar even aangelijnde - hond.

“And I must follow on the road that lies ahead”, “Fulfil your destiny”, “I make my journey through eternity”. Mooie en sprekende zinnen uit de tekst van de song die zeker voor mij nu iets diepers aanraken. Wat ik eigenlijk diep van binnen wel eens wil is wat meer zekerheid, meer helderheid. Misschien meer rust?

Ik bestudeer een boek “What life could mean to you” van de Weense psycholoog Alfred Adler (1870 – 1937). Wat een wijsheid en diepgang. Nog steeds, super knap, helemaal toegesneden juist ook op de tegenwoordige tijd.

In dat boek stuit ik op een tekstfragment waarin klip en klaar staat:

“Onze interesse in het leven komt voornamelijk van onze onzekerheid.”

Zo heb ik er eigenlijk nog niet vaak tegenaan gekeken. Adler schijft dat als we alles al zeker zouden weten er geen discussies of ontdekkingen meer zouden zijn. Het leven kan zo gewoonweg niet in elkaar zitten. De wetenschap zou tot een eind komen. Kunst en religie, die ons een ideaal om ons op te richten kunnen geven, zou geen enkele waarde meer hebben.

Het is ons geluk dat uitdagingen in het leven onuitputtelijk zijn. Het streven van de mens houdt nooit op en we kunnen altijd nieuwe problemen (uit)vinden, zoals we ook nieuwe mogelijkheden voor samenwerking en het leveren van een bijdrage om weer tot een oplossing te komen kunnen creëren. Aldus Adler.

Eigenlijk staat hier in mijn ogen; “Wees er nu maar van overtuigd dat het gewoon nooit rustig wordt. Onzekerheid blijft en is ook helemaal niet op te lossen.”

Toen dit tot me door drong kwam er een glimlach op mijn gezicht en dacht ik terug aan een jonge vrouw die ik hier een jaartje geleden mocht ontmoeten. Ze ging de eerste dagen van haar programma helemaal voor ‘zekerheid’ in haar leven. Ze had stevig gestudeerd en nu was voor haar de tijd aangekomen van zekerheden, tot de zekerheid van een ‘vaste aanstelling’ in haar werk aan toe. Ze kwam er achter dat haar grootste zekerheid was om te vertrouwen op zichzelf.

In haar ‘levensboom’ kwam, op een wel heel bijzondere manier overigens, haar talent van ‘de zwerver’ boven drijven. Ze was zich er in eerste instantie niet van bewust. Het was een fantastisch moment en veel puzzelstukjes vielen er door op hun plek. Toen ze het programma verliet en in de taxi stapte werd haar zwerver nog eens heel duidelijk bevestigd. Met grote letters stond op haar rugzak “Zwerver sport”. Een zwerver heeft eigenlijk overal zijn of haar thuis en vindt altijd wel iets bruikbaars waardoor hij weer verder kan.

Maar hoe zit dat dan met mij? Kippenvel levert het me op. Na het typen van de ervaring hierboven ben ik even op snor ben gegaan maar mijn eigen levensboom die ik jaren geleden, tijdens mijn opleiding tot talentcoach, heb ontdekt. Ook ik heb die zwerver in mijn boom en wel op het zogenaamde groeipunt. En dat is nu juist de plek waar nog enorm veel over mezelf te ontdekken is waarmee ik verder kan groeien en de wereld om me heen verder van kan laten profiteren. Hoezo ‘fulfil your destiny’ en ‘I must follow on the road that lies ahead’?

Volgens mij heeft Adler gelijk. Onzekerheid maakt het leven hartstikke interessant. En toch…
Ik moet er meer op vertrouwen dat de zwerver op zijn pad, zeker weten, hele bruikbare en verrassende dingen tegen komt. En als ik terug kijk op mijn leven tot nu toe dan heeft die zwerver al aardig wat gebracht, zeker ook mijn onrust die er gewoon bij hoort omdat het de trigger is om nieuwe ontdekkingen - in en buiten mezelf- aan te gaan.

Frans Captijn  

Tantra… ervaar de juwelen van nieuwe levensenergie

Een paar jaar geleden werd een van onze gasten erg emotioneel toen hij, op blote voeten, in zacht gras bij ons een loopoefening deed. Thuis mocht hij niet zonder schoenen in huis lopen. Zonder er vooraf überhaupt over nagedacht te hebben, bleek het lopen op de grasmat niet alleen een bijzonder gevoel te zijn. Het vulde zijn hele wezen.

Hij voelde zich helemaal vrij door een verhoogd bewustzijn toen het gras zijn voeten, en zijn voeten het gras masseerde. Verbinding met de aarde. Het was een besef van de verbinding tussen lichaam, geest en ziel. Een andere energie.

Op dat moment had hij bewust gekozen voor een Villa-Asia programma om zijn leven als het ware een beetje op te schudden. Een persoonlijke ‘pit-stop’. Een afslag die hij nog maar weinig had genomen en waarbij hij een stapje over de grenzen van zijn eigen bekende comfort zone thuis zette. Een uitnodiging om aan persoonlijk meesterschap te werken en zijn ware potentieel verder te ontdekken en in de praktijk te brengen.

En zonder het ook maar te weten of te anticiperen op deze mogelijke ervaring, werd zijn onderbewustzijn direct wakker om zijn bewustzijn een ‘wake-up call’ te geven. Een diep gelukkig gevoel van gewoonweg bestaan, het leven weer eens opzuigen.

Thuis besprak hij zijn ervaringen, veranderde de situatie en voelde zich veel meer verbonden / geaard en prettiger in zijn vel. Waar een onverwachte plezierige ervaring niet toe in staat kan zijn…

De meeste mensen leven in zo’n sneltreinvaart dat de kwaliteit van hun bewust ‘zijn’ steeds verder is uitgehold. Invloeden binnen en buiten onszelf - verantwoordelijk voor een veranderde lifestyle, ‘bescherm’ mechanismen, afdek lagen en pantsers – maken het nog erger. Niet eens meer bewust dat we als een soort Russische Matroesjka pop rond lopen. En hoewel we in deze afdekking of “kleding” de vrijheid van privacy en veiligheid denken te vinden, werken deze beschermingsmechanismen meestal als harnas of ketting waaraan we vanbinnen vast zitten. We raken afgesloten van de mogelijkheid om onze diepste innerlijke verlangens nog te kunnen horen.

Hoe leven weer op te zuigen? Die vraag brengt me bij Tantra. En alsjeblieft, als je de moeite neemt om dit blog te lezen, zie Tantra dan even anders, verder en waardevoller dan de stereotype “opvatting” dat Tantra alleen maar over seks gaat. Boeddhistische tantra heeft meestal ook helemaal niets met seksuele praktijken te maken. Ze vormen een verheven weg tot het bereiken van zogenaamde verlichting door het ontdekken van je eigen en unieke identiteit. Tantra biedt dus veel meer en andere lagen/opties waarvan wij er enkele gebruiken in onze internationale en ‘met de kleding aan’ Tantra reis / workshop die we in Noord Thailand organiseren.

Het woord Tantra komt van de van origine Sanskriet woorden Tanoti (wat “vergroten”, “verbreden” betekent) en Travati (wat “loslaten”, “bevrijden” betekent). Het houdt in dat je vrijer kunt zijn door je bewuster verbonden te zijn van beleving, een hogere kwaliteit van betrokkenheid en contact.

Het is een avontuurlijke reis van een opnieuw ontdekken van de (diepere) werking van je zintuigen, van je energie, en van de daaraan gekoppelde sensaties, zoals ze feitelijk altijd al bedoeld waren. Je stapt op het pad van geprogrammeerd denken naar een caleidoscoop van nieuwe manifestaties van intuïtief voelen. Een ontwaken van je zintuigen (en wat ze teweeg kunnen brengen) en energie. Een vervlechting van de energie van vele niveaus van bewustzijn van gewoon tot zeer intens. Een (spiritueel) pad om lichaam, geest en ziel verbinding te integreren.

Deze verkenning aan gaan kan een openbaring zijn die je (opnieuw) Leven met een hoofdletter “L” zou kunnen noemen. Een dieper gevoel van het daadwerkelijk leven van je bestaan.

Er zijn nog steeds manieren om écht te verbinden in een wereld die helaas meer en meer verbinding verliest. Je hoeft maar een pit-stop te nemen en zelf de eerste stap te zetten. Tantra is een van de manieren om een vrij leven in verbinding aan te gaan.

Voorbij gaan aan het harnas van het bekende, toestaan wat mogelijk is, onbevreesd een veld van oneindige mogelijkheden betreden… Dat gaat voorbij aan het wat het hoofd kan bevatten. Het hoofd (de mind) is veelal gericht op problemen en het op lossen daarvan. Ploeteren, nadenken en allerlei ingewikkeldheden.

Als je de moed hebt om daaraan voorbij te gaan en mee te surfen op nieuwe vrije en lichte levensenergie… dan komt er nieuw leven in de brouwerij. 

In verbinding met alles wat er mogelijk is regent het juwelen.

Frans Captijn

www.villa-asia.nl
Info Villa-Asia Tantra reis in Thailand? http://www.villa-asia.nl/dynamisch/bibliotheek/117_0_nl_tantra_journey_of_senses_and_energy.pdf

Het roer écht 180° om gooien…

Bijschrift toevoegen

“Ik trek het niet meer… Ik heb nog nooit zo’n slechte productie gehad. Ik kap er mee, het roer gaat nu definitief om.” Woorden van een televisie regisseur die ik een tijdje geleden hier in de buurt trof en waarmee ik kort mocht werken.

Een internationale televisieploeg was hier in de buurt bezig met de opnamen voor een productie. Kratten met spullen van de geluid technicus van het team, volgeplakt met stickers uit heel veel verschillende landen trokken mijn aandacht, maakte me nieuwsgierig, en zo kwam ik met die regisseur aan de praat.

Ooit bezocht ik met en voor mijn dochter eens een open dag bij de NHTV Hoge school in Breda. We deden er de opleiding “International Media and Entertainment Management” en “International Game Architecture and Design” aan.  Ik werd waarlijk aangezogen door het podium, de schijnwerpers, het camerawerk, etc. van de eerste opleiding. Mijn dochter moest er helemaal niets van hebben. Zij koos meer voor de ‘game en design’ kant. Het zou me overigens niets verbazen als ze, met haar avontuurlijke gids talent en met haar tot nu toe fantastische resultaten in haar studie “Oriëntaalse talen”, toch ooit nog eens in relatie tot die eerste wereld terecht komt. Media voor mij? Ik zeg er “Yes” tegen. Misschien ooit nog eens in een volgend leven.

Maar terug naar die televisie producent. Hij zat al meer dan twintig jaar in het vak en had heel veel van de wereld gezien en volgens mij ook gevoeld. Zijn werk was het om producties te maken en op tv te brengen als een vorm van ‘entertainment management’. Hij hield hordes mensen bezig en van de straat die in zijn ogen, of ze nu wel of niet een relatie hadden, eigenlijk heel vaak enorm eenzaam zijn. Ze gebruiken onbewust de televisie als contactpunt met de wereld om hun heen. Maar zelfs de aandacht van zijn producties op tv werd steeds meer weg getrokken door de digitale verbindingsmiddelen die zelfs tijdens het televisiekijken zorgen voor verstoring.

Waar hij tegenaan liep was niet zijn vak op zich maar de desinteresse en het niet meer verbonden zijn van zijn, steeds per productie wisselende, crew. Er werd, ondanks al die communicatiemiddelen die mensen hadden, hun achtergrond en opleiding, totaal niet meer gecommuniceerd. Dingen werden verkeerd begrepen, gevoel voor een productie en daarmee kwaliteit verdween steeds meer naar de achtergrond. Producties maken was steeds meer verworden tot een vorm van ‘producties produceren om te produceren’. Scherm vullen, emotie tonen en de gunst van de kijker winnen. Het artistieke en speelse ging er voor hem steeds meer af. De bezieling was verdwenen. Betrokkenheid was ver te zoeken en ieder ging meer en meer voor zijn of haar eigen gelijk. Iets dat in zijn ogen helemaal niet eens bestond.

En de productie waar hij nu aan werkte was letterlijk de druppel voor hem. Miscommunicatie, slechte organisatie, een ruziënde sfeer en mensen die bij de minste geringste aanwijzing gelijk boven op de kast zaten.

Na het horen van mijn verhaal tijdens een sessie met hem en de ommezwaai die ik in mijn leven maakte kon hij de zin waarmee ik dit weekblog begin niet meer voor hem houden. Dit was zijn laatste trip en samen met zijn vrouw thuis had hij eigenlijk al min of meer de beslissing al genomen. Ze kenden elkaars kwaliteiten en ze lonkten naar een nieuw en ander leven op een andere plek in de wereld. Een soort motto van; Waarom zou je de dingen in je leven blijven doen die je niet meer leuk vindt om daarmee geld te verdienen zodat je door kunt gaan met de dingen die je niet leuk vindt? Het maakte hem bijna echt ziek en hij had geen zin om zijn verdiende geld uit te gaan geven aan ziekenhuizen om hem weer beter te maken. Liever koos hij nu voor zichzelf.

Een paar dagen geleden hoorde ik weer even iets van hem. Hij had inmiddels in een ander werelddeel, waar hij ooit een fantastische productie had gemaakt, een huis gekocht. Hij had de trossen gelost, gooide zijn roer écht om en ging een nieuw leven tegemoet. Vol vertrouwen in zichzelf en onder het mom van je kunt beter spijt hebben over de dingen in je leven die je gedaan hebt dan achteraf spijt te krijgen dat je ze niet hebt gedaan…

Frans Captijn

Het geluk van de stap voorwaarts

Drie weken geleden volgde ik in de stad een korte verdiepingscursus over de Thaise cultuur. Het blijft voor mij nog steeds een voortdurende openbaring vanuit de achtergronden en cultuur van waaruit ik zelf ben opgevoed.

Diep geworteld is de hang naar vrijheid. Thailand als land (Siam) is eigenlijk ook nog nooit echt ´overheerst´ geweest. De hang naar vrijheid zit in iedere persoon waarbij er een hartsverbinding naar anderen is van waaruit er een ‘er voor de ander zijn’ is.

De Thai hebben een hang naar de zoektocht naar geluk en de bescherming tegen ongeluk. Er heerst en hoop angst voor bovennatuurlijke krachten en zwarte magie. Veel mensen dragen, vaak hele waardevolle, amuletten om hun nek die ze het gevoel geven dat ze beschermd worden tegen slechte invloeden. Een invloed overigens vanuit Cambodja en niet vanuit Thailand zelf. En zelfs bij een crematie ceremonie worden lootjes voor de loterij verkocht. Je kunt immers niet weten of juist op die plek, waar veel mensen en geesten aanwezig zijn je juist geluk ten deel valt.

De Thai hebben iets met het in hun ogen ‘geluksgetal’ 9. Ik herinner me nog dat, toen ik vorig jaar mijn nummerplaat voor mijn nieuwe scooter na 6 weken ging op halen, de vrouw die me de nummerplaat overhandigde haast helemaal stond te shaken. Er zaten 2 negens in en dat moest toch wel aardig wat geluk voor mij inhouden. Ik ga er gewoon maar van uit.

Voor enorm veel geld worden hier nummerplaten van auto’s verhandeld. Geluk wordt, zo lijkt het tenminste,  als het ware gekocht. Hoe meer negens hoe beter. En als er dan geen negen in het nummer zelf zit dan is het inmiddels van mij een hobby op de combinatie van getallen te zoeken die tenminste één negen kan vormen. Het lukt bijna altijd.

De 9 spreek je in het Thai uit als ‘Gaow’. En dat woord betekent niet alleen het getal negen maar ook ‘een stap voorwaarts’ op je levensweg. Het wordt hier als een geluk gezien als je weer een stap voorwaarts mag zetten. Je ontwikkelt je dan immers en je ziel kan verder in wijsheid en ervaring groeien.

En stappen zetten is vaak niet gemakkelijk. Mijn zoon bijvoorbeeld moet morgen afscheid nemen van één van zijn huisdieren omdat hij met zijn vriendin wil gaan verhuizen. En dit huisdier, een wurgslang van bijna drie meter inmiddels, past daar niet in. En dan is het kiezen voor het één of het ander. Hij heeft inmiddels een andere eigenaar gevonden waarvan hij weet dat de zorg voor het dier goed wordt overgenomen en toch is het ‘loslaten’ (aardig woord trouwens in relatie tot een wurgslang) geen gemakkelijke opgave. En toch doet hij het om stappen voorwaarts te zetten en daarmee de deur te openen voor, naar ook ik hoop, geluk. Zeker weten een nieuw groeien in ervaring en wijsheid.

Bij de uitleg die ik over het geluksgetal 9 kreeg dacht ik ook aan mezelf. Soms zijn stappen voorwaarts zetten, of ze nu gewild of ongewild zijn, helemaal niet gemakkelijk en tast je in onzekerheid. En toch reken ik daarbij, en niet alleen voor mezelf, dat die stappen als je er naderhand op terug kijkt gelukkiger gemaakt hebben.

Frans Captijn

Niets of juist alles?

Meestal breng ik tijdens de meditatie, die ik hier een aantal keren per week vroeg in de morgen voor gasten begeleid, een tekst als overweging in. Gisteren was dat de volgende; 

Niets of alles?

Ik vroeg om kracht en ontving moeilijkheden om me sterk te maken.

Ik vroeg om wijsheid en ik kreeg problemen om op te lossen.

Ik vroeg om voorspoed en ik kreeg hersenen, het verstand om te kunnen werken.

Ik vroeg om moed en ik kreeg obstakels om te overwinnen.

Ik vroeg om liefde en ik kreeg mensen op mijn weg met problemen, die ik kon helpen.

Ik vroeg om gunsten en ik ontving kansen.

Ik kreeg niets van wat ik wilde

Maar ontving alles wat ik nodig had.

Leef je leven zonder angst. Ga je obstakels tegemoet in de wetenschap dat je ze kunt overwinnen!

Rond het middaguur kwam er iemand naar me toe dat deze tekst hem had geraakt. We raakten er samen over aan de praat. Het boeddhisme leert dat het verleden voorbij is en de toekomst nog moet komen en meestal ook niet die toekomst is zoals je die probeert vorm en inhoud te geven. Piekeren ontstaat juist door je nog steeds over het verleden druk te maken en de toekomst die op je ligt te wachten maakbaar te maken. Plannen smeden en, zoals dat binnen de brandweer vaak werd onderwezen, zelfs plannen ‘+’ op te stellen zodat je altijd iets in de achterzak had mocht het eerste plan niet goed voor je uitpakken.

Met al dat terugkijken en met al die plannen makerij genieten we nog nauwelijks van dat waar we nu mee bezig zijn.

Paulo Coelho noemt het in zijn boek ‘Like the flowing river’ het grappige aan de mens. Hij schrijft: “We denken voortdurend verkeerd om: Hoe eerder we volwassen kunnen zijn hoe beter, en vervolgens klagen we over onze verloren jeugd. Onze gezondheid offeren we op om aan geld te komen, en hebben we dat, dan geven we alles weer uit om gezond te worden. Veel mensen zijn toekomst gericht dat ze het heden verwaarlozen, ze hebben daardoor in het heden geen leven, maar in de toekomst ook niet. We leven alsof we nooit dood zullen gaan, en sterven alsof we nooit hebben geleefd.”

Op basis van het eerste verhaal gaf de man die me er nadien over aan sprak dat we misschien eens wat meer lef zouden moeten hebben om onze weg gewoon onder onze voeten te laten ontstaan. Hij zei dat als je nadien terug keek je, zoals het verhaal aan geeft, eigenlijk precies gekregen had wat je nodig had om te komen waar je nu was en te leren en te groeien.

Een mooie overweging… je weg onder je voeten laten ontstaan en meer bewust te zijn – en te genieten van- iedere stap die je er op zet in plaats van alleen maar bezig te zijn met heel ver vooruit kijken.

Frans Captijn

Over history, his story and my story…

Geschiedenis herhaalt zich wordt wel eens gezegd en in mijn beleving klopt dat ook regelmatig. De ingrediënten kunnen, vanwege het tijdverschil of de cultuurontwikkeling misschien dan wel anders zijn maar de uitwerking komt vaak op hetzelfde neer.

Ook in mijn vorige werk was dat zo in de politiek bestuurlijke besluitvormingscyclus. Een collega wees me er vaak feilloos op en voorspelde het proces al. Soms werden zelfs stukken van jaren geleden terug gezocht en slecht op enkele punten aangepast.

Ik vond het ook vaak leuk om te zien bij burgemeestersvacatures. De gemeenteraad stelde dan een profiel op waaraan de nieuwe burgemeester moest voldoen. Vaak stonden daarin als wensen juist die dingen opgenomen waarin de burgemeester die - door welke reden dan ook - afscheid van de gemeente nam of al had genomen, in de ogen van de raad te kort schoot. Een ander type en karakter kwam dan meestal op de politiek bestuurlijke stoel te zitten. En als déze persoon na een aantal jaren of ambtstermijnen dan weer afscheid nam, dan kwamen in het nieuwe profiel regelmatig weer die dingen boven die vaak weer heel erg veel weg hadden van wat ooit in het profiel van de voorganger had gestaan. Het kan verkeren.

En hoewel je in geschiedenis soms een vicieuze cirkel ziet, is die geschiedenis weldegelijk voorbij. En toch maken we ons er regelmatig ontzettend druk over. We piekeren wat af over het verleden en over de toekomst. We vergeten heb ik het idee dat we ook nog kunnen leven en genieten van dat waar we juist nu mee bezig zijn.

Het woord ‘history’ brengt me in relatie tot dat piekeren bij ‘his story’. Waar ik hier nu werk komen bezoekers van over de hele wereld. En als ze dan de tijd hebben om even zalig in een fantastische omgeving te ontspannen dan wordt daar niet voor gekozen. Veel vaker gaat het over het delen van verhalen van anderen. Face to face of via de telefoon. Het gaat over zijn of haar verhaal waarvan we de achtergronden en cultuur niet eens weten maar er wel haast gelijk een oordeel over hebben. Het gaat soms zover dat anderen, die die verhalen aanhoren, zich genoodzaakt voelen om te moeten kiezen voor de een of de ander. Wat een onzin eigenlijk. Waar komt dat praten over anderen vandaan? Wat is de drijfveer? Ook ik had er regelmatig zelf een handje van.

Vanuit het boeddhisme kreeg ik onlangs als antwoord dat het veel gemakkelijker en aantrekkelijker is om over anderen te praten dan over jezelf ‘my story’. We durven de confrontatie met ons zelf bijna niet aan. Geen bloem is het zelfde, geen mens is het zelfde. Iedereen is uniek. History herhaalt zich zelf maar ‘my story’ is vanuit de boeddhistische filosofie eindeloos. Eindeloos op twee manieren. Het is een levens en ervaringsweg die nooit stopt. Zelfs niet als je fysiek op houdt met te bestaan. Eindeloos ook in de zin van buitensporig uniek. De wijsheid zit in jezelf en van jouw levensweg, jouw eigen verhaal, kun je zo enorm veel leren.

Je hoeft de ‘history’, en ‘his story’ of ‘her story’ maar te laten voor wat die is. Er niet langer zelf aan mee te doen. Dat scheelt een hoop tijd die je beter kunt besteden om je eens te bezinnen op wat levert ‘my story’ me eigenlijk op? Geef ik toe aan die dingen die werkelijk in mezelf spelen? Wat heb ik tot nu toe al geleerd? Hoever ben ik al gegroeid?  

Een tip van een monnik om misschien eens bij stil te staan en het goud in de knop van jezelf te ontdekken…

Frans Captijn  

Het gebruik van kleuren in het boeddhisme

Nu er ook deze week weer, nu vanuit Nederland, twee keer om werd gevraagd is het misschien wel eens leuk om iets over het gebruik van kleuren in het boeddhisme uit te leggen.

Nogmaals, boeddhisme is geen godsdienst. De Boeddha was een prins (Siddharta Gautama). Zijn vader een koning en zijn moeder een koningin. De Boeddha wordt gezien als een spiritueel leraar die richtlijnen, en dus geen regels of verplichtingen, heeft gegeven om piekeren en lijden te stoppen verminderen. Een vorm van handleiding voor het kunnen krijgen van rust en vrede in en met jezelf en daarmee met de wereld om je heen. Alles vanuit de optiek van ‘Geloof me niet, onderzoek en vind het zelf.’ De basis van het boeddhisme is in ieder land het zelfde. De beleving en het uiterlijk vertoon verschilt soms op een aantal punten. Zo is het ook met bijvoorbeeld de Boeddha figuur zelf, Thailand heeft de slanke Boeddha, China de rijke en dikke Boeddha. Maar ook de verschijning van de boeddhistische vlag en met het gebruik en de uitleg van kleuren kan soms wat verschillen.

Mijn uitleg van het kleuren gebruik is een vrij algemene die, vanzelfsprekend, dicht bij de Thaise variant staat.

De kleur oranje valt in het straatbeeld hier het meeste op. Er gaat hier geen dag voorbij of je komt wel ergens monniken tegen, gekleed in hun oranje outfit. Een outfit niet onderhevig aan de invloed van marketing en mode. Meer hebben ze niet nodig. Oranje staat voor het onderwijzen van de leer van de Boeddha (de Dhama) en voor wijsheid. 

Wit daarentegen staat juist voor het leren zelf, je zonder tijd en vaste plek, open stellen voor vrijheid, lang leven, en ontvankelijkheid om juist wijsheid op te bouwen / te laten opwellen. Je met al je zintuigen open stellen voor de spiegels van de natuur en je omgeving en die zonder oordelen en vanuit een zichtbare leegte (puurheid) gade slaan. 

Zwart staat voor oudheid, voor duisternis maar ook voor haat als tegenhanger van wit. Overigens worden zwart en wit ook regelmatig samen gebruikt. Bijvoorbeeld bij het vieren van een crematie / het einde van het afgelopen leven. Overigens een totaal andere en niet vergelijkbare beleving dan een westerse crematie plechtigheid. De crematie viering is feitelijk dan ook de opmaat naar een periode van opnieuw zijn. 

Blauw staat voor compassie, vrede met jezelf, heling, puurheid en het krachtige element dat ieder bezit om (oneindig) verbinding met de wereld om je heen te kunnen maken door het uitzenden van verbindingsenergie (sending out loving kindness). 

Rood, de kleur van vuur is, op goud na, de hoogst energetische kleur. De kleur staat voor levenskracht, voor transitie, voor beoefening van de leer (onderhoud). 

Goud staat voor de verbinding met de zon (dag) en de dagrituelen. Voor bescherming door negatieve krachten, voor ambitie op lange termijn, voor succes, voor humor en een zonnig lang leven. 

Zilver geeft de verbinding met de maan (nacht) aan. Het is gekoppeld aan diepe reflectie en inzicht dat vanuit rust en stilte kan ontstaan (innerlijke bron/intuïtie). Voor dromen en voor ongekende innerlijke capaciteiten. 

Groen staat voor actie, balans (beweging en harmonie), jeugdigheid en vernieuwing. 

Geel staat voor wat het boeddhisme zo mooi ‘de middenweg’ noemt. Het vermijden van extremen. Voor leegte (wat overigens niet betekent ‘niets’). Voor verbinding met de aarde, voor overgave en los laten (afstand nemen).

Het boeddhisme gebruikt regelmatig het hele regenboog spectrum samen. Het wordt gezien als het een-na-laatste stadium voordat puur helder licht (verlichting) ontstaat. De volledige persoonlijke openheid en verbinding.

Nu ik dit blog zo heb geschreven realiseer ik mij dat het opschrijven van de achtergronden van kleuren één is maar dat je daarmee de beleving van die kleuren in de leer absoluut mist.

Je zou het moeten mee maken om er het juiste gevoel bij te krijgen.

Wie weet… zie ik je ooit nog eens in een www.captijninsight.com programma om het te beleven. 


Frans Captijn
www.captijninsight.com