vrijdag 20 februari 2015

Over history, his story and my story…

Geschiedenis herhaalt zich wordt wel eens gezegd en in mijn beleving klopt dat ook regelmatig. De ingrediënten kunnen, vanwege het tijdverschil of de cultuurontwikkeling misschien dan wel anders zijn maar de uitwerking komt vaak op hetzelfde neer.
Ook in mijn vorige werk was dat zo in de politiek bestuurlijke besluitvormingscyclus. Een collega wees me er vaak feilloos op en voorspelde het proces al. Soms werden zelfs stukken van jaren geleden terug gezocht en slecht op enkele punten aangepast.

Ik vond het ook vaak leuk om te zien bij burgemeestersvacatures. De gemeenteraad stelde dan een profiel op waaraan de nieuwe burgemeester moest voldoen. Vaak stonden daarin als wensen juist die dingen opgenomen waarin de burgemeester die - door welke reden dan ook - afscheid van de gemeente nam of al had genomen, in de ogen van de raad te kort schoot. Een ander type en karakter kwam dan meestal op de politiek bestuurlijke stoel te zitten. En als déze persoon na een aantal jaren of ambtstermijnen dan weer afscheid nam, dan kwamen in het nieuwe profiel regelmatig weer die dingen boven die vaak weer heel erg veel weg hadden van wat ooit in het profiel van de voorganger had gestaan. Het kan verkeren.

En hoewel je in geschiedenis soms een vicieuze cirkel ziet, is die geschiedenis weldegelijk voorbij. En toch maken we ons er regelmatig ontzettend druk over. We piekeren wat af over het verleden en over de toekomst. We vergeten heb ik het idee dat we ook nog kunnen leven en genieten van dat waar we juist nu mee bezig zijn.

Het woord ‘history’ brengt me in relatie tot dat piekeren bij ‘his story’. Waar ik hier nu werk komen bezoekers van over de hele wereld. En als ze dan de tijd hebben om even zalig in een fantastische omgeving te ontspannen dan wordt daar niet voor gekozen. Veel vaker gaat het over het delen van verhalen van anderen. Face to face of via de telefoon. Het gaat over zijn of haar verhaal waarvan we de achtergronden en cultuur niet eens weten maar er wel haast gelijk een oordeel over hebben. Het gaat soms zover dat anderen, die die verhalen aanhoren, zich genoodzaakt voelen om te moeten kiezen voor de een of de ander. Wat een onzin eigenlijk. Waar komt dat praten over anderen vandaan? Wat is de drijfveer? Ook ik had er regelmatig zelf een handje van.

Vanuit het boeddhisme kreeg ik onlangs als antwoord dat het veel gemakkelijker en aantrekkelijker is om over anderen te praten dan over jezelf ‘my story’. We durven de confrontatie met ons zelf bijna niet aan. Geen bloem is het zelfde, geen mens is het zelfde. Iedereen is uniek. History herhaalt zich zelf maar ‘my story’ is vanuit de boeddhistische filosofie eindeloos. Eindeloos op twee manieren. Het is een levens en ervaringsweg die nooit stopt. Zelfs niet als je fysiek op houdt met te bestaan. Eindeloos ook in de zin van buitensporig uniek. De wijsheid zit in jezelf en van jouw levensweg, jouw eigen verhaal, kun je zo enorm veel leren.

Je hoeft de ‘history’, en ‘his story’ of ‘her story’ maar te laten voor wat die is. Er niet langer zelf aan mee te doen. Dat scheelt een hoop tijd die je beter kunt besteden om je eens te bezinnen op wat levert ‘my story’ me eigenlijk op? Geef ik toe aan die dingen die werkelijk in mezelf spelen? Wat heb ik tot nu toe al geleerd? Hoever ben ik al gegroeid?  

Een tip van een monnik om misschien eens bij stil te staan en het goud in de knop van jezelf te ontdekken…



Frans Captijn  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen