vrijdag 22 september 2017

Autonomie: Ontneem mensen hun autonomie en ze worden depressief. Terugblik op mijn leven na vijf jaar wonen in het buitenland.

Ik help een vriend in Nederland bij een cursus “Beter slapen in vijf weken” die hij aan het ontwikkelen is. Ik ervaar het als heerlijk om dingen met elkaar te delen en verdiepingsslagen in jezelf aan te gaan.

In een reactie op een dialoog over zingeving merkte hij op:
Nog een aanvulling op zingeving: de mens kent twee elementaire behoeftes:

1. Deel uitmaken van een groep
2. Aanzien binnen deze groep.

Autonomie: ontneem mensen hun autonomie en ze worden depressief.

En als ik nu na zo’n vijf jaar hier in Thailand wonen en werken eens terug kijk op mijn leven tot nu toe dan herken en erken ik meer en meer die laatste zin. Mijn autonomie. Ik omarm die autonomie meer en meer en daarmee neem ik ook meer en meer afstand en afscheid van 'groepen', laat staan van aanzien. Voor wat betreft dat laatste is dat in uiterlijke zin heel goed zichtbaar. Mijn uniform dat ik ooit droeg is aardig veranderd en ook als je ziet wat ik nog in huis heb of wat van 'mij' (overigens ook altijd maar tijdelijk) is. Geen auto meer, geen chauffeur, niet veel luxe, geen kasten vol met colbertjes, broeken, pakken en stropdassen of verschillende lederen Floris van Bommel schoenen…

Korte broeken met gaten. Slippers. Shirtjes die ik in Nederland echt nooit zou dragen omdat ze soms zelfs een beetje kapot zijn maar 'het nog doen'. Niet om geld te sparen maar omdat het niet hoeft. Ik kan en mag mezelf zijn zonder uiterlijke show of vertoon.

Wat me ook meer en meer hier in mijn leven bevalt, ik sprak er gisteren met mijn Duitse buurvrouw over, is dat gasten hier komen en gaan. En als ik daarbij naar mezelf kijk dan bevalt het me om me intens en diep voor een korte termijn te verbinden om daarna weer los te mogen en te kunnen laten. In de volle overtuiging dat het naar twee kanten toe iets heeft gebracht. Flow en groei. Ik noem het ‘Straat Universiteit van Leven’. Het 'klitten' ben ik kwijt.

Geen routine. Open staan voor wat de dag en mensen om me heen brengen. En heel misschien is het ook wel de verbinding met een nieuwe routine. Echter… onvoorspelbaar en vrij. Intens, vernieuwend, uitdagend, voldoende tijd, rust, groei, respect, verbinding vanuit gevoel, speelsheid, authenticiteit, natuur en zelfs verliefdheid/liefde.

Meer en meer vrijheid van allerhande gedachten die ooit in mijn hoofd opkwamen, van alle spelletjes die mijn geest met me uithaalde; vrijheid van zoveel structuren, vrijheid in de verbinding met de ander. Geen discipline. En als die discipline in jezelf ontbreekt, je de regelzucht in jezelf meer en meer los laat, kom je ineens in een hele andere toestand in jezelf terecht. Voor mij een ervaring van steeds meer toegangen tot inzicht. Het gebeurt gewoon. Het creëert gewoon ruimte voor nieuwe dingen die komen. Puzzelstukjes die ontbraken vindt je pardoes en vallen op hun plek. 

En als ik hier dieper naar kijk dan lukt het me denk ik ook niet meer om zonder die voortdurende voeding voor groei etc.. dit pad in goeie conditie te lopen. Leven voelt voor mij hier super vanwege korte intense contacten en vooral juist die autonomie.
Die autonomie is zo krachtig dat ik eigenlijk juist die twee genoemde elementaire behoeftes absoluut niet meer voel. In ieder geval niet meer zo voel of nog ken zoals ze ooit voor mij weldegelijk waren. 

Het liefste hoor ik gevoelsmatig eigenlijk bij geen enkele groep omdat het een aanslag kan zijn op mijn autonomie die ik juist zo aan het terug vinden ben. Wat een vreemde nieuwe ervaring…
En natuurlijk weet ik dat ik dan nog steeds bij vele groepen hoor. Zoals nog steeds Nederlander, bij de 'groep' Nederlanders in Thailand, bij de 'groep' mensen die in Mae Rim wonen etc.. Dat begrijp ik maar of ik me ook 'groepslid' voel...? Niet echt. 

Het speelt voor mij zelfs in persoonlijke relaties en naar mijn gezin. Het draait daarbij eerst in en op het alleen zijn ‘All – één’. En ik zie dat niet als egoïstisch. Holistisch gezien (lichaam, geest, emoties, spiritualiteit, en energiebalans in relatie tot je omgeving) goed in je vel zitten om er op de beste manier voor de ander te kunnen zijn. Vrijheid in verbondenheid noem ik het dan ook regelmatig. En het is meer dan geweldig om van mijn twee kinderen eigenlijk ook die spiegel terug te krijgen. Vrijheid in verbondenheid en een band vanuit een basis van respect en vertrouwen naar en in elkaar. Ik schreef daarover in relatie tot mijn dochter een tijdje geleden al eens een blog. (http://franscaptijn.blogspot.com/2017/08/leef-zonder-streven-accepteer-je-leven.html). 

Die vijf jaar, dat eerste lustrum, is voor mij een ervaring om hier maar lekker en op mijn manier hier door te leven en niet terug te gaan naar het land van mijn geboorte.
En toen ik dit naar mijn vriend met deze woorden toe stuurde reageerde hij als volgt:

Je maakt me iets duidelijk en ik snap het volledig. Hoe belangrijk voor jou autonomie is.

In de omschrijving van jouw autonomie en bij een groep horen, kwam dit in mij naar boven. Het is niet de verbinding met de groep, maar het oordelende karakter en de verplichtingen aan de groep waar jij je los van maakt. Vanuit jouw autonomie heb je geleerd te verbinden en los te laten. Zoals je dit beschrijft lijkt het op balans, zoals de balans tussen dag en nacht en de afwisseling der jaargetijden. Vanuit jouw autonomie ervaar je het ritme van het pure leven, waarin je volledig bent wie je bent en wat je van de anderen, de groep, regelmatig wellicht niet mag zijn. Het oordelende karakter en de verplichtingen aan de groep, roept weerstand bij je op.

De afstand is in figuurlijke en letterlijke zin zo groot geworden, dat hij onoverbrugbaar lijkt.

Bedenk wel dat enkele mensen hier die verbinding zoeken met jou zonder verplichtingen en oordelen. Vanuit pure liefde voor jou als mens, die de authentieke Frans, in hun hart hebben gesloten. Misschien vormen ze in zekere zin een groepje, waarbij je af en toe wel hoort zonder het oordelende karakter en de verplichtingen. 

En deze reactie raakte me, ontroerde me. De spijker op de kop. Vrijheid in verbondenheid. Wat ben ik dankbaar voor het leven dat ik hier mag en kan leven.


Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com






vrijdag 15 september 2017

Ik mis je en dat maakt me gelukkig. Het verbindt me nog meer met het hier en nu.

Gisteren schreef ik in een e-mail aan een goede vriendin van mij: "Ik mis je en dat maakt me gelukkig. Het verbindt me nog meer met het hier en nu".

Even later kreeg ik een reactie van haar en stelde ze me twee vragen:
# Laat me weten hoe “Ik mis je zo” je gelukkig kan maken?
# Laat me weten hoe "Ik mis je zo” je meer kan laten verbinden met het hier en nu?

Natuurlijk kan ik begrijpen dat dat wat ik schreef misschien op het eerste gezicht wat vreemd over komt en raar kan voelen. En toen ik wat dieper over deze twee vragen dacht om haar te antwoorden, kon ik - en daarmee als uitleg ook haar – mijn gevoel, de diepere betekenis en inzichten ook beschrijven. En ik wil die inzichten graag delen omdat ‘iets of iemand missen’ meestal juist een gevoel van droefheid oproept of andere negatieve denkbeelden.

Toen mijn moeder was overleden, volgde ik om haar te eren, een avondcursus acteren. Mijn moeder was actrice en ik wilde ontdekken of ook ik die talenten van haar had mee gekregen. Mensen die mij kennen zullen nu wellicht een glimlach op hun gezicht krijgen, omdat ze me meteen zullen vertellen dat ik dat niet hoef te ontdekken door ook nog eens een cursus te volgen. Ze hebben die innerlijke nar van mij al lang ontmoet.

Een van de dingen die ik in die fijne cursus heb geleerd is dat er verschillende manieren zijn om gevoelens te uiten en dat dus ook op toneel als persoon die je speelt uit te drukken. Ik leerde dat ons gedrag is te spiegelen aan de basiselementen van de natuur. Aarde, Water, Vuur, Lucht en Ether. Je kunt ze zien als een soort onderliggende energieën.

De zelfde energie van het element Vuur bijvoorbeeld kun je gebruiken om een ​​gelukkig gevoel te creëren en te tonen (je laat dat zien door bijvoorbeeld te lachen, door twinkelende ogen, je open stellen voor verbinding). Anderzijds kun je diezelfde energie gebruiken om droefheid te uiten. (je houdt de energie binnen jezelf, je zoekt geen verbinding met anderen, zondert je af, misschien krijg je zelfs tranen in je ogen van verdriet).

Een warme, fijne, vriendschap en zeker een relatie kent als het goed is op heel veel manieren verbinding. Een soort holistische connectie. Emotioneel, mentaal, spiritueel, omgeving (energie gevend of energie slurpend) en ook fysiek/lichamelijk. Het is een interactie van je zintuigen met jezelf en met een ander zo we in Tantrisch werk leren. Ik denk dat er in de tegenwoordige tijd een enorm gebrek is aan deze intense verbindingen. Sommige mensen zijn zelfs bang voor aanraking. Maar goed, dat is weer iets heel anders en daar gaat het hier in dit blog nu niet over.

"Jou missen maakt me gelukkig"? Omdat de verbindingservaring en energie die ooit op een natuurlijke manier tussen ons optrad, zelfs nu als je fysiek niet dicht bij elkaar bent, me nog steeds de energie levert om te sprankelen, nog meer alert te zijn, open te staan om te geven en te kunnen ontvangen. De droevige kanten (het andere gebruik van de zelfde energie van de elementen) ben ik tot nu toe nog niet tegen gekomen. Het raakt me (nog) niet omdat het er ook (nog) niet voor me is.

Laat me uitleggen waarom. Voor mij is het essentieel om te weten en te blijven voelen dat er nog steeds vormen van verbinding zijn ook al is het letterlijk elkaar kunnen aanraken dan niet mogelijk (en ook helemaal niet altijd noodzakelijk). Het regelmatig sturen en ontvangen van korte berichtjes aan elkaar bijvoorbeeld, helpt me om die energie, die verbindingsdraad, te herinneren. Te voelen dat die energetische verbinding er nog steeds is. Voor mij is dat anders dan zo af en toe eens een keertje een berichtje te krijgen. Voor mij werkt het als de wortels van een plant regelmatig water geven en de plant zo af en toe eens in de zon zetten of lekker in de regen een verfrissende douche geven. Noem het aandacht (elke persoon heeft dat naar mijn mening nodig. Niet meer dan natuurlijk.). Niet dat ik me vastklamp aan het moeten krijgen van aandacht. Als er op de natuurlijke manier die ik net omschreef aandacht voor elkaar is dan voelt dat voor mij helemaal OK. Vrij zijn in het gevoel van verbondenheid.
En het andere dat ik daardoor en daarbij voel is dat er een tijd zal zijn, ik weet niet wanneer, dat we wellicht toch weer een tijdje dichter bij elkaar zijn. En aan die gedachte zit verlangen vast. En dat gevoel levert mij een geweldige energie.

Met betrekking tot de tweede vraag heb ik eigenlijk al het antwoord tussen de regels gegeven.
Deze positieve energie van 'jou missen' maakt me (tot nu toe) niet verdrietig, maar geeft me eigenlijk zoveel positieve energie. Energie om nog meer open te zijn, alerter, meer verbonden. Het is een soort gevoel van opwinding en oog hebben om alles te willen ontdekken. En geloof het of niet ... dit verbindt me nog meer met het hier en nu.

Hoe geweldig om door twee simpele vragen, na een uitspraak op papier, nog meer het inzicht te krijgen dat vrij bent in de keuze om de energie van de elementen op een stimulerende manier te gebruiken. Vrij beschikbare, gratis, energie om een ​​nog hoger niveau van gemoedsrust (geluk) te creëren en te bereiken.

Frans Captijn


www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com



vrijdag 8 september 2017

De zelfbevrediging van; "Er is altijd beter en daar MOET je voor gaan!" (?) Verwoest je leven niet.

Een tijdje geleden werkte ik met een gast uit Shanghai. Vol trots vertelde hij me over alle doelen die hij in zijn leven al had gehaald en wat hij allemaal al had bereikt. Hij was eerlijk, hij had ook een paar grote dompers in zijn leven gekend. Een paar keer al had hij niet de eerste prijs gehaald in relatie tot zijn werk. Eigenlijk was dat heel oneerlijk en mogelijk was de jury bevooroordeeld omdat zijn werk, zijn vrienden hadden het allemaal gezegd en je kon het ook zien, toch stukken beter was.

Succes verhalen, bereikte doelen, drive naar nog meer en nog beter. Hij was bekend en ook steeds meer beroemd. Iets waarin ik zelf overigens ook ooit geloofde. Niet zo zeer in dat beroemde maar toch… veel mensen kenden me en waren mijn ‘vriend’ op de sociale media. Hier hadden ze overigens nog nooit van me gehoord en hoe zalig is dat. Het maakte me helder dat het allemaal wel mee viel en valt met dat wat ik (en ieder ander) daadwerkelijk voor stelt. Niets ‘VIP’s’ aan.

Wat me in het verhaal van mijn gast triggerde was dat hij nog niet in het bezit was van de volgende trofee of hij was al weer aan de slag en onderweg naar het bereiken van nóg beter en nóg meer.

Hij leefde letterlijk het Chinese gezegde van: “Er is altijd meer, er is altijd beter.” Of hij het daadwerkelijk ook begreep is een andere kant van de medaille en dat inzicht kreeg hij toen hij hier bij ons aan de slag was met zichzelf.

Het gezegde zegt bijvoorbeeld; Er is altijd een mooiere en of (nog) lievere vrouw, en altijd een mooiere of (nog) lievere man”. Er is altijd een hogere plaats te bereiken, een hogere positie, een hogere status, gewoon meer. En al zou je de hoogste plek bereiken… het is allemaal slechts tijdelijk. De Olympische spelen tonen het bijvoorbeeld al aan.

Onze hang naar roem, bekendheid, meer, show, heeft veel te maken met de zelfbevrediging van ons Ego. Er komt geen eind aan.

Is het dan verkeerd om doelen na te streven? Die vraag mag iedereen zelf beantwoorden en weet dat je ook kunt leven zonder ‘doelen’. In veel gevallen leef en be-leef je meer. En doelen om te halen kunnen een drijfveer zijn. Drijfveren allereerst in relatie tot je basis behoeften, daarna in persoonlijke ontwikkeling en groei en last but not least (en meestal als je ouder wordt) in relatie tot dat waar je leven eigenlijk écht om draait (we noemen het ook wel spiritueel).

En hoewel zelfbevrediging van het Ego ook een heel natuurlijk proces, een drijfveer, is, kun je daarin, aardig uit balans raken.
Er is altijd meer te bereiken, er is altijd meer, er is altijd mooier, er is altijd liever. Geniet je ook en sta je af en toe eens stil bij dat wat je allemaal (al lang genoeg) hebt? LEEF je eigenlijk wel echt of hol je achter een nooit te bereiken eindstreep aan.

Als je een doel voor ogen hebt om een eindstreep te halen is er niets uitputtender dan dat je steeds maar weer die eindstreep verlegt en vaak nog vlak voor het behalen van die finish. En je doet dat helemaal zelf. Als je je doelen achterna holt en steeds maar weer verder weg legt mis je de ervaring van alle indrukken van je reis. Je focus ligt op het doel en al die dingen die je onderweg zomaar, gratis en voor niets toe-vallen, merk je niet eens op.

Ego bevrediging? Heb in de gaten dat het een oneindige put is waarin je energie weg loopt. En wie je uiteindelijk (nog) kennen (Ik praat een beetje uit ervaring)?
Misschien is het nog niet zo’n gek idee om eens te beginnen met leven en aandacht voor jezelf, voor de juiste balans, ook in levensstijl en daarmee in relatie tot een betere gezondheid.

Er is altijd beter, er is altijd meer, er is altijd mooier. Geniet meer van de reis in plaats van het succes (dat je meestal vergeet te vieren).

Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com

vrijdag 1 september 2017

Durf te stoppen en ervaar je grootste stap voorwaarts

Een paar weken geleden ontmoette ik een Chinese collega. Bij toeval kwamen we elkaar hier tegen toen zij een gezondheidsprogramma op ons resort volgde. 

Ze vertelde me over diverse ervaringen met haar gasten in China en al snel kwamen we op de ommekeer die zowel zij, zes jaar geleden, als ik - eigenlijk ook zo'n zes jaar terug - door mijn eenzijdig ongeval, in ons leven maakte. 

We werden stop gezet. Eigenlijk hadden we dat stoppen nog nooit zo ervaren. Altijd 'onderweg' naar het volgende doel, altijd gericht op meer bereiken zowel als persoon als met je organisatie of bedrijf. Zij werkte ooit bij een groot Chinees bedrijf als directeur HRM en nu, net als ik, zelfstandig. En ook zij nam de pen ter hand om boeken te schrijven. 

Dat stoppen werd een heel mooi onderwerp. Zij gaf aan dat er een Chinees gezegde bestond dat luidt: "Als je stopt zet je de grootste stap voorwaarts." Een zin om eens wat dieper over te filosoferen. 

Stoppen, eigenlijk niets doen, betekent veel en veel meer dan ik ooit dacht. En nog steeds heb ik vaak moeite met te stoppen. Heel 'gewoon' alles los te laten waar je mee bezig bent. Nou zo gewoon is dat voor mij niet, ik mag inmiddels zeggen was dat voor mij niet. Altijd maar bezig. Bezig met veel dingen tegelijk. Eigenlijk ben je op een fantastische manier op de vlucht voor jezelf zo is me inmiddels gebleken. En zelfs die ervaring begrijp je op het moment dat je bezig bent niet zo. 

Je, of beter zo bleek ook uit het gesprek over dit onderwerp met die Chinese collega, we zijn we altijd op zoek naar iets buiten onszelf. Een oplossing, een richting, een antwoord. We proberen de wereld om ons heen naar onze hand te zetten of ons bedrijf of onze organisatie verder te helpen door... te doen. 

En door die focus op het alweer volgende doel raken we uit het oog wat er allemaal aan oplossingen in onszelf verscholen liggen. Je vindt, als je je in situaties niet prettig of niet optimaal voelt, de echte oplossingen niet in de buitenwereld. Die liggen al lang in jezelf opgeslagen om te ont-dekken. En om te ontdekken moet je eerst thuis komen. Thuis komen in en bij jezelf. 

Als je durft te stoppen zul je er achter komen dat je wellicht eerst het gevoel hebt dat je een confrontatie met jezelf aan gaat. En is dat eigenlijk niet een fantastische uitdaging? Jij bent immers de gene die 24 uur met jezelf door brengt. Jezelf eens wat beter leren kennen is veel meer een gunst dan een bedreiging. Zeker weten dat je dat op enig moment zelf zult ervaren. Altijd maar bezig. Altijd maar verder. Je laat te veel kansen en mogelijkheden die voor het oprapen liggen gewoonweg liggen. 

Stoppen. Even bij jezelf de 'kluizenaar' uit hangen is een fundering en verdieping van innerlijke wijsheid. Een luisteren naar het resoneren van je eigen klok waarin je zelf de klepel bent. Geen enkele studie of school voor nodig. Gewoonweg even afzonderen om naar jezelf te luisteren. Hoe gaat het met mij? Waarom doe ik dit? Wat is de oorzaak dat ik hier last van heb? Hebben anderen dat ook? Waarom wel en waarom niet? Wat stoort me en is het nodig dat ik me hier nog langer aan stoor? Ben ik niet te kortzichtig? Heeft de ander of hebben anderen daadwerkelijk de intentie om mij of ons iets 'verkeerds' aan te doen. Ben ik nieuwsgierig genoeg? En zo kan ik nog wel even door gaan.

Stoppen zal blijken je grootste stap voorwaarts te zijn in creativiteit, oplossingen, anticiperen in plaats van reageren, in rust, in gezondheid. 

Stoppen, zo blijkt ook bij mijn gasten hier, is stappen voorwaarts zetten. Niets egoistisch aan. Het hoeft allemaal niet zo nodig... 


Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com




vrijdag 25 augustus 2017

Leef zonder streven. Accepteer je leven als een avontuurlijke studiereis

'Geluk betekent het gevoel hebben op ieder moment op het juiste pad te zijn'
(Thich Nhat Hanh)

Sinds half juli 2017 woont mijn dochter in Perth, Australië. Nog geen dag na haar afstuderen en diploma uitreiking in Maastricht verliet ze haar 'thuisland'. Eigenlijk voelde dat al lang niet meer 'thuis'.
Zonder doelen, zonder streven. Alleen met het verlangen om het avontuur van leven aan te gaan. En als vader ben ik zo super trots om het lef van haar om dit te toen. Velen begrijpen enthousiasme en steun naar haar van mij niet.

Het hele systeem waarin we leven, overvoert ons met allerhande fantastische standaarden waaraan we toch eigenlijk zouden moeten voldoen. Je moet naar school, je moet toch wel trouwen, je moet een carrière opbouwen, zonder kinderen geen geluk en natuurlijk een mooi huis. Je moet je gedragen en in de pas mee lopen, je moet de buitenwereld tonen hoe blij je bent, je moet beter zijn, je moet toch wel iets voorstellen…

Hoe langer ik hier woon en werk en hoe dieper en meer ik me verdiep in systeem, hoe meer ik ontdek dat ik in een soort van algemeen aanvaardbaar ‘verdien’ patroon zijn en worden weg geduwd.
En we denken wat af. We denken na over wat we denken dat andere mensen over ons denken. We spenderen er dagen en nachten aan. Proberen creatieve manieren te vinden om vooral niet anders te zijn, niet af te wijken. We willen niet veroordeeld worden en zijn bang om te worden beschadigd of in de schijnwerpers te komen door wat andere mensen van ons denken. En zonder dat we ons ervan bewust zijn, laten we onszelf los, verliezen we ons zelf. Een gelukkig ‘niet meer zelf’ aan de buitenwereld  tonen. We gedijen... En het systeem is daar blij mee.

Hoe zit het ook al weer met dat enige échte doel in het leven? LEVEN, jezelf zijn!
Als je jezelf kan zijn, is dat al meer dan genoeg actie. Je denkt alleen dat dat niet genoeg is en dat je wel in het systeem mee moet en moet passen. Als dat niet zou zijn, zo houden we ons zelf voor, dan kan er wellicht iets verschrikkelijks gebeuren. Geen eten, geen liefde, geen dak boven je hoofd, niemand die voor je zorgt, enz. Daaraan denken is een truckje van je geest en je omgeving en de samenleving ondersteunt je er graag bij om het allemaal te geloven. Actie is gebaseerd op geen-actie; Actie is gewoon jezelf zijn.

Je hoeft het eind van het pad niet te bereiken, je hoeft niet te streven, om gelukkig te zijn. Als je geen vaste bestemming hebt ..., bereik je immers elke dag een avontuurlijke bestemming. Het ‘juiste pad’ zoals Tich Nhat Hanh het noemt verwijst naar de zeer bewuste manieren waarop je je leven elk moment leeft. Streven naar het bereiken van doelen verstoort je van de waarneming van zoveel meer wat er aan vele mooie mogelijkheden en uitnodigingen voor je klaar liggen tijdens het bewandelen van je pad. Het be-leven van je pad. En als je focust op je doel en dat uiteindelijk bereikt, dan ben je meestal niet eens meer gelukkig omdat je al weer hollend onderweg bent naar het behalen van het volgende doel.

Er zijn mensen die veel doen, maar die ook veel problemen veroorzaken. Hoe meer ze proberen te helpen, hoe meer problemen ze creëren, ook al handelen ze meestal vanuit de beste bedoelingen. Ze zijn niet rustig, ze zijn niet gelukkig. Het is vaak beter om niet zo hard te streven, maar gewoon 'te zijn' en te leven. Vanuit die opstelling en houding is er altijd natuurlijke rust en mededogen mogelijk.

Geluk is alleen mogelijk als je jezelf bent, ophoudt met het rennen en het hier en nu meer gaat koesteren.

Als trotse vader heb ik mijn dochter nog nooit zo zien stralen, vol van geweldige energie, slechts leven en dat van dag tot dag accepteren. Hoe dat verder gaat…? Ik weet het niet. Een ding is voor mij in ieder geval heel zeker. Niemand zal nooit deze levenservaring van haar afnemen. Wat een doel om je open te stellen voor dat wat LEVEN heet.

Geniet van de avontuurlijke studiereis van het leven. Heb het lef! En weet…je bent al lang iemand; Je hoeft niet iemand anders te zijn of te worden. Je bent al een wonder van het leven.


Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com

vrijdag 18 augustus 2017

Is het niet geweldig om een ego te hebben? Gebruik het goed.

Ik word er soms een beetje moe van hoe negatief er over het hebben van een ego wordt gesproken. In de cultuur waarin ik hier mag leven is het de normaalste zaak van de wereld dat je ego je ter beschikking staat. Zonder ego kun je niet eens leven. Het is een drijfveer en basis voor interactie.

Kort komt die achtergrond er op neer dat je 8 zogenaamde bewustzijnstoestanden hebt. Eén daarvan heeft alles te maken met je ego.

En natuurlijk begrijp ik waar regelmatig de negatieve ophef over ego vandaan komt. Een ego dat soms zelfs kan doorslaan in een vorm van haantjes gedrag of zelfs narcisme (een vorm van gedrag dat wordt gekenmerkt door een obsessie met de eigen persoonlijkheid, met egoïsme, dominantie, ambitie en gebrek aan inlevingsvermogen. Vaak met als achtergrond persoonlijke angst).

Als je jezelf niet kent, nooit jezelf ontmoet hebt, niet weet wie je bent, wat je hier te doen hebt, dan weet je al zeker niet hoe je met dat fantastische instrument ‘Ego-bewustzijn’ kunt, nee hoort, om te gaan.
Dat ego heb je niet voor niets. Maar omdat je meestal niet weet wat je er mee moet, gebruik je het om er mee te proberen te krijgen wat je kunt om status en positie te verwerven. Althans, dat denk je.

Heb je er ooit bij stil gestaan dat je een ego gekregen hebt om jouw uniekheid, jouw authenticiteit en jouw specifieke zingeving vorm en inhoud te kunnen geven. Jouw ego is van onschatbare waarde. Het is de basis voor ons aanpassingsvermogen om die uniekheid op de best mogelijke manier in de wereld te brengen. Om jezelf, en dus niet iemand anders, te kunnen, te mogen nee te moeten zijn. Om dat te delen wat er vanuit die uniekheid die je bent, te delen is. En daarmee groei jij dan zelf weer.
En feitelijk is dat niet hard werken maar dingen laten ontstaan zoals ze op je pad komen (een vorm van accepteren en leren). Juist daarmee geef je flow (zin) aan je leven.

Door tegen die stroom op te lopen ga je hard werken, geef je je niet aan de zin van jouw leven over maar ga je een vorm van innerlijk gevecht aan om ‘beter’ te zijn. Om anders te zijn. Om te voldoen aan verwachtingspatronen waarvan je meestal slechts denkt dat anderen die van je hebben. Door niet te luisteren naar jezelf.

Juist dit loslaten en je ego toestaan slechts het delen van jouw uniekheid te ondersteunen zorgt voor minder zorgen en je overgeven aan het pad dat leven heet. Geweldig om daar op de juiste manier jouw fantastische ego voor te gebruiken. Het draait slechts om jezelf kennen en de juiste manier vinden om vanuit empathie met jouw uniekheid water te geven aan de wortels van anderen. De boom zorgt dan zelf wel voor de verspreiding van dat water (jouw zeldzaamheid) naar al die delen, stam, takken en bladeren, die dat water nodig hebben als voeding, als vitamine, als mineraal, als energie, om zelf verder te kunnen groeien, misschien zelfs als behandeling.  

Gebruik je ego goed en overwerk je niet. Laten stromen wie je daadwerkelijk bent is gemakkelijker en voor zowel jezelf als de wereld om je heen beter.



Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com

vrijdag 11 augustus 2017

Wat wil je later worden? Vreemde vraag

Wat wil je later worden als je groter bent? Een vraag die volwassen in relatie tot hun kinderen en vanzelfsprekend ook kinderen zelf vaak al op jonge leeftijd bezig houdt. 

Als je wat dieper bij die vraag stil staat dan legt die vraag nogal wat druk op ontplooiing van je uniekheid op. Vaak weet je dat immers helemaal nog niet en mocht je het wel weten dan zijn er maar weinig kinderen die dat hun leven lang vol houden. 

Als ik naar mezelf kijk dan had ik nooit een uitgesproken mening voor horeca, als vrachtwagen chauffeur, in herenkleding, als bouwkundige (architectuur en constructie), voor een loopbaan bij de brandweer en in de hulpverlening de rampenbestrijding en crisisbeheersing. En toch... ik deed het allemaal en doe delen nog steeds. Ik heb aardig wat papieren op zak en ben nu beland in de wereld van persoonlijke ontwikkeling en transitieprocessen en talentcoaching in en voor mensen en organisaties. Gekscherend zeg ik wel eens dat dat toch nog steeds aardig veel te maken heeft met rampenbestrijding en crisisbeheersing maar dan in het leven van mensen zelf. 

Mijn interesse lag in fotografie en in dieren. En jawel dat is nog steeds een beetje hobby maar is nooit iets geworden in de richting van een loopbaan. Hoewel ik met fotografie als jongen van 16 jaar nog aardig wat geld verdiende door het maken van foto's van verkeersongevallen door naar de scanner te luisteren die het berichtenverkeer van de politie in mijn geboorteplaats Haarlem in mijn studeerkamer liet volgen. 
Eigenlijk, met dank aan mijn ouders, bestond en bestaat mijn leven uit dingen proberen die me aantrekken en waarin ik mijn creativiteit de vrije loop kan laten. Op dit moment noem ik het ook de Straat Universiteit van leren door te doen. Een fantastische ervaring die mij bezield, mijzelf en andere mensen en organisaties blij maakt en ik kan mezelf er ook nog heel keurig mee in leven houden. 

Wat een rare vraag eigenlijk; "Wat wil je later worden?" Ik kwam in de exacte vakken terecht en jawel die lagen me. In cito toetsen en hoe meer ik studeerde, werd me duidelijk gemaakt dat ik deuren voor mezelf in de ontwikkeling van een loopbaan achter me dicht gooide en dus steeds dichter bij mijn doel zou uitkomen. Een weg terug, je moest daar altijd dan wel even bij stil staan, was er niet. 

Waar ik nu achter ben... Grote flauwekul! Volg je roeping en je levensmissie en is het niet heel normaal dat je die roeping of die missie als je in je puberteit bent helemaal nog niet kent. Feitelijk is het je met de vraag wat je later in deze maatschappij zou moeten voorstellen voor heel veel jongelui een grote beperking en beklemming. Het idee dat je deuren achter jezelf dicht gooit omdat je wellicht niet meer zou kunnen doen wat je misschien echt in je hart zou willen als je ouder wordt. 

Het eerste antwoord dat van kindsaf aan op de vraag misschien gegeven zou moeten worden is dat je later helemaal niets wil worden maar voor altijd je unieke zelf wil blijven. Alsof je niet goed genoeg bent. 
Focus niet te veel op een doel dat 10 of 15 jaar of misschien nog wel meer weg ligt. Doe iets wat je leuk vindt en ontdek gaande weg wat jouw doel in het leven (allereerst om het leven te LEVEN) is. Lekker op een speelse manier. Ontdoe je van de gedachte dat je deuren achter je dicht gooit met welke keuze dan ook. Gaat het immers niet vooral eerst om JOUW geluk en JOUW plezier om met jouw uniekheid te doen (of niet te doen) wat jij wilt. 

Als jij je uniekheid leeft en ook blijft leven, jezelf blijft en dus niet voor de buitenwereld onder een soort zachte dwang van een systeem of van ouders of wat dan ook veranderd, zal je ervaren dat er altijd genoeg verdiend wordt om een leven te leven wat bij jou past. 

Volg JOUW uniekheid, ieder ander is immers al ingenomen, blijf jezelf en wordt niet anders. Dat alleen brengt jou en de wereld om je heen het meeste geluk.


Frans Captijn

www.captijninsight.com 


vrijdag 4 augustus 2017

Volwassenen moeten leren om af te leren. Leer van kinderen

Afgelopen week stond ik bij toeval twee keer oog en oog met spelende kinderen. Terwijl zij in hun zorgeloze en creatieve wereld waren, waren hun ouders met hun mobieltjes met de buitenwereld verbonden.

Een kind is nog een vrije ziel zou je kunnen zeggen. Ouders zouden die zielen moeten versterken om hun eigen weg te gaan en hun eigen wil te oefenen. Als je even de foto’s op je in laat werken kun je zien dat de kinderen hier echt iets ontdekken, onderzoeken en hun creativiteit los laten. Een andere manier van gamen en oprecht verbinden. Leren van de ‘Straat Universiteit’ om steeds beter professioneel te kunnen improviseren. Ze hebben (nog steeds) een vrije en open geest.

Hoe anders is dat met hun ouders. De foto van de twee met elkaar spelende kinderen heb ik genomen in een stroom van een prachtige waterval in de buurt van de plaats waar ik woon. Twee koppels ouders met in totaal drie kinderen. De ouders betaalden de entree en volgens mij hebben ze de hele waterval niet eens gezien. Uitsluitend verbinding met hun mobieltjes, met hun ‘vrienden’ of met hun werk. Geen enkele aandacht voor hun kinderen, niets aan hun kinderen bijbrengen (of misschien eigenlijk juist wel), geen enkele support of aanmoediging, geen enkele inspirerend woord.

Ze waren in hun wereld van piekeren, zich zorgen maken. Discussies, soms een beetje kwaad, dingen die op de schermpjes van hun apparaten verschenen aan elkaar laten zien en lezen.
Wat een verschil. Gevangen in hun eigen gecreëerde gevangenis van verlangens, zonder ruimte in hun geest. Hun geest, als een stortplaats, een vuilnisbelt, vol met chaos van indrukken en ervaringen. Druk, vol van stress. En open en klaar om nog veel meer op die stort te dumpen door vooral met alles bij te blijven. Door hun verslaving niet meer in staat om zelf nog bewust te bepalen hoe ze hun leven eigenlijk inrichten. Niet meer de bewaker van hun eigen leven kunnen zijn of de bezielende tuinmand die in plaats van chaos, orde in die tuin, die stortplaats, schept.
Om wat ruimte te creëren voor wat rust en vrede met zichzelf. Geen oor hebben voor dat kind in ze dat eigenlijk ook nog zo graag eens even vrij zou willen spelen maar inmiddels ziek is van het daarom vragen zonder ooit nog een antwoord te krijgen…

Er is zo veel te leren van kinderen. Een jong kind is niet bang om te stralen, om te laten zien waar het toe in staat is, om creatief te zijn en soms wat gek te doen, om zichzelf te knuffelen en te zeggen dat het geweldig is. Creatief, rustig, ruimte in zijn/haar hoofd, gewoon meestal blij. Hoe ouder het kind wordt, des te meer het gaat luisteren naar de omgeving, wat anderen denken, de ouders gaan kopiëren. Verlangens inwilligen, de roep naar meer, vergiftigd door marketing, door geld. De hulp om er meer en meer in te gaan geloven dat dat je leven gelukkiger maakt. Totdat ze er achter komen dat langdurig geluk om heel andere dingen draait.

Eigenlijk stimuleren ouders, door niet voor hun kinderen beschikbaar te zijn, om ook en nog sneller dan ooit tevoren te gaan piekeren en zich zorgen te gaan maken. Om hun invulling van leven te volgen. Op de toneelspeler in hun leven te worden die ogenschijnlijk slechts het publiek in de zaal tevreden lijkt te stellen.

Ontleer en leer van kinderen. Zij kunnen de leraren zijn van en in jouw leven om meer van jezelf te houden. Niets egoïstisch aan. Niet verstoord worden door wat jij denkt dat de wereld om je heen van jou denkt. Alles bij elkaar is dat nogal wat denken. Een beetje tijd en energie verspilling. Wees en leef je uniekheid en ontwikkel jezelf meer vanuit het contact met dat speelse uitnodigende stemmetje in jezelf dat weet wat je echt nodig hebt.

Als we dat kind in onszelf meer vrij kunnen laten, geven we niet alleen ons zelfvertrouwen een boost, maar respecteren we onszelf ook nog eens meer en voeden we onze creativiteit. We worden weer (meer) mens met mededogen in plaats van medelijden en zorgen maken die intenser kunnen genieten en op een dieper niveau ons met anderen kunnen verbinden.

Wij creëren weer als vroeger ruimte in onze geest. Zijn meer speels, creatief en in vrede met onszelf. We beginnen opnieuw te ademen en te ontdekken dat alleen wij verantwoordelijk zijn voor onze woede, angsten en oorlog in onszelf en niet anderen.

Als kind worden we vrijere, meer verbonden en gelukkigere volwassenen.

Leer om af te leren.

Frans Captijn

www.captijninsight.com 




vrijdag 28 juli 2017

Het verhaal van de kersenbloesem boom. Spiegel voor een evenwichtige levensstijl met een missie.

Introductie:
De Boeddha was geïnspireerd door de natuur. Veel van zijn lessen kennen hun oorsprong in het de tijd nemen om te leren van de natuur en die natuur als spiegel voor te houden voor je eigen leven. In ons jachtige bestaan raken we steeds verder van de natuur verwijderd. Onze tegenwoordige ‘verbinding’ en ‘identiteit’ is voor de meeste mensen nog slechts de (digitale) techniek. Je kunt de technologie niet fetisjeren. Het is slechts een apparaat, een stuk gereedschap, geen leven. De echte verbinding vind je pas in de “off-line” stand.
Wat is er van de natuur te leren? Wat is er van het beeld van een boom te leren waardoor het je leven en je levensstijl meer in balans zou kunnen brengen en je jezelf met jouw doel in het leven kunt verbinden?

Dit verhaal dat ik af en toe tijdens mijn vroege ochtend meditatie lessen gebruik is slechts bedoeld om wat inzichten te delen. Je kunt het gewoon een keer lezen of het als middel gebruiken tijdens je eigen meditatie of in een groep.

In dit verhaal maak ik gebruik van het beeld van een kersenbloesem boom (die ook wel levensboom wordt genoemd). Je kunt ook een andere boom als beeld gebruiken die je nieuwsgierigheid op roept of die je aantrekt.

In Japan symboliseert kersenbloesem onder andere ook de tijdelijkheid van het leven, dat een belangrijk thema in het boeddhisme is (alles is tijdelijk en alles kan slechts door verbinding met elkaar bestaan). De kersenbloesemboom is bekend om zijn korte maar briljante bloei, een natuurlijk proces dat ons leven metaforisch beschrijft.

De pracht, broosheid en vergankelijkheid van het leven
Verbonden aan de boeddhistische thema's van sterfte, mindfulness en leven in het hier en nu, zijn kersenbloesems een tijdloze metafoor voor ons bestaan. De bloeitijd is krachtig, glorierijk en bedwelmend, maar tragisch kortstondig - een visuele herinnering dat ook ons leven kortstondig is.

Waarom verbazen wij ons niet wat meer met een zelfde soort passie en plezier over onze eigen tijd die voorbij gaat en op raakt? Waarom verwaarlozen we ons leven zo als we weten dat het op elk moment zomaar kan stoppen? Of verwonderen we ons niet meer over allerhande eenvoudige mooie dingen overal om ons heen zoals wellicht: onze familie, vrienden, de glimlach van een vreemde, de lach van kinderen, nieuwe smaken op onze bord of de geur van groen gras?
Het is al de hoogste tijd. Kersenbloesems herinneren ons daar aan, om aandacht te verleggen en om aan die eenvoudige en mooie dingen meer aandacht te besteden.

In het kort:
De Japanners gebruiken het korte leven van een kersenbloesem voordat het door de wind en regen verspreid wordt om de levenscyclus te symboliseren en ze gebruiken het als een herinnering om schoonheid te vieren. De Boeddhist beschouwt de opening van een kersenbloesem als een symbool van wijsheid, omdat het voor hen zo is dat de geest in de verlichting bloeit. Zij beschouwen ook de kersenbloesem als een herinnering om bewust in het hier en nu te leven voordat het/dit leven (weer) verdwijnt.

Ps. In relatie tot meditatie:
# (Staand) Als je onderstaand verhaal als meditatie wilt gebruiken dan kun je dat staand doen in de natuur, in je tuin of bijvoorbeeld op je balkon en verbind je je met een willekeurige boom, ver weg of dichtbij, die je aandacht trekt.
# (Zittend). Als je dit verhaal om te mediteren als verhaal wil gebruiken maar op de plek waar je bent is geen natuur beschikbaar, zoek dan een plek waar je ongestoord en rustig voor een korte periode kunt zitten en ontspannen. Visualiseer dan een boom.

Het verhaal van de (kersenbloesem) boom

Ik nodig je uit om je te verbinden met een boom in de natuur of, als er op dit moment geen natuur voor jou ter beschikking staat, om je een kersenbloesemboom in een landschap voor te stellen.

Het eerste dat je kunt opmerken is dat een boom helemaal niets hoeft te doen om aantrekkelijk te zijn. De boom is gewoon alleen maar beschikbaar in het landschap. Hij/zij wordt niet afgeleid of trekt zich niets aan van andere bomen, dieren, planten, woningen of fabrieken om de boom heen of van mensen. Ongestoord door wat de omgeving al dan niet wel zou kunnen denken over hem. Zonder enige moeite staat de boom er slechts. In rust, adem te halen, zijn uniekheid te tonen. Flexibel, verbonden met de aarde, zich niet verstoppen als er een storm komt, als het gaat regenen of als de bakkende zon de boom in de greep neemt. Gewoon alles accepteren. Niets anders willen of proberen te zijn dan slechts die unieke boom. Uniekheid in schoonheid te tonen. Jawel schoonheid, deze boom trekt jou immers niet zomaar aan.

Een boom toont ons de voortdurende cyclus van leven. Het voortdurende proces van groei en vernieuwing, zelfs tijdens veroudering. Hij toont ons hoe we gewoon onszelf kunnen zijn en hoe we geaard kunnen blijven. Hij toont ons wat er (slechts) nodig is. Zoals water, aarde, meststoffen en mineralen en lucht. Het is de spiegel van het natuurlijke proces van geven en nemen en van loslaten. Het toont ons dat zelfs als het vele levenscycli en seizoenen leeft er uiteindelijk toch ook een eind aan komt. De boom nodigt ons uit om kennis te maken met de seizoenen van een levensjaar en ook de seizoenen van ons leven in natuurlijk evenwicht. De boom respecteert en volgt de natuur.

Leef jij in harmonie en in verbinding met de seizoenen van je leven? Herken je de schoonheid van alle seizoenen? Veel mensen leven tegenover gesteld. Ze volgen de natuurlijke processen niet (wat ziek kan maken). Hun ritme staat haaks op het ritme dat de natuur ons aanbiedt.

De winter is bijvoorbeeld een tijd om op te laden, om te rusten, om je weer te verbinden met de bron van leven. Om je balans op te maken en plannen te maken voor je toekomst van de vier nieuwe seizoenen die al voor je liggen te wachten. De zomer is de periode om te stralen en om in optimale conditie te zijn.

Als je over je leven nadenkt, hoe leef jij dan eigenlijk? Heel vaak, en zonder er zelf erg in te hebben, leven we tegenovergesteld. In de zomerperiode is er meer licht van de zon. Meer energie. We gaan naar het strand om te rusten. In de winter is er meer duisternis, langere nachten, een natuurlijk aanbod (en roep) om juist meer te rusten.
Wij gebruiken ons elektrisch licht om het lichter te maken zodat we langer door kunnen werken en proppen ons vaak vol met energierijk voedsel. In de kerst periode en zo tegen het eind van het jaar beleven(?) we de climax en zijn we juist drukker dan ooit. Alsof de wereld vergaat en er geen nieuw jaar meer komt.

De winter is juist de tijd om op te laden, te rusten, je te verbinden met jezelf en de bronnen van leven. Om wijsheid te laten ontstaan.

In de lente helpt de nieuwe sapstroom de boom stap voor stap te ontwaken om weer een stap verder te zetten in groei, de nieuwe jaarcyclus. De knoppen van de bladeren, die al vanaf de herfst diverse maanden liggen te wachten, ontvouwen hun zachte, lentegroene bladeren. En met dit proces ontstaan de eerste bloesems. Ze openen zich om de juiste insecten aan te trekken die helpen om het juiste zaad en de juiste vruchten te laten ontstaan. Het creëren van de nieuwe generatie.
En na een paar weken vallen de bloesem blaadjes. Ze dwarrelen met de wind mee en vallen op de grond. De eerste ronde van terug geven. Meststoffen voor die nieuwe generatie.

In de zomer worden de bladeren donkerder van kleur. Ze worden volwassen. Sterker en harder. De boom is sterk en optimaal in staat om adem te halen (het proces van de fotosynthese). Het teruggeven van zuurstof voor mensen en dieren om te kunnen ademhalen, om te kunnen leven.

Als we dit op ons eigen leven projecteren en eens op ons laten inwerken, dan kunnen we ons een aantal dingen afvragen.
Allereerst kun je jezelf de vraag stellen waarom wij voortdurend optimaal willen stralen en schijnen. Het is helemaal niet mogelijk om altijd te stralen en optimaal te zijn. Het is marketing dat je wijs maakt dat dat met behulp van middeltjes wel lukt en dat je voor altijd jong kunt blijven. Wat je feitelijk doet is je lichaam geweld aan doen om mooier te lijken en je hebt nog niet eens in de gaten dat de wereld om je heen fijntjes de energie op pikt dat je jezelf en anderen voor de gek houdt. Je respecteert de seizoenen van je eigen leven niet. Je bent niet trouw aan de en je eigen natuur.
Het tweede wat je jezelf kunt afvragen is; “Wat geef ik eigenlijk terug aan de wereld om me heen? Neem ik alleen maar? Gebruik ik alleen maar? Wat geef ik? ”

In de herfst verandert ieder blad in een bloem. De oogst tijd in de herfst kun je als breed beschouwen. Tijd om terug te geven en om los te laten.
Allereerst toont een boom ons tijdens dit seizoen dat er een moeiteloze manier van loslaten die zonder pijn en verdriet gepaard gaat. Ruimte creëren voor iets nieuws om te kunnen ontstaan. Verandering accepteren. Noodzakelijk om te kunnen groeien. Als je geen verandering wilt of kunt accepteren zal je ook niet groeien. Moeiteloos en op exact het juiste natuurlijke moment laat een boom blad voor blad los. Soms een beetje geholpen door de wind. De bladeren zijn weer mest voor de aarde. Voedingsbodem voor de nieuwe generatie om de eerste van mogelijk heel veel levenscycli te starten.

De boom laat vruchten en zaden los. Vruchten, de oogst om te eten of om in veelvoud te vermenigvuldigen zodat (nieuw) leven gegarandeerd door kan gaan. In de natuur is het nogal bepalend voor dat vermenigvuldigingsproces waar het zaad neer valt en wat daar dan het resultaat van wordt. Valt het op rotsen, op steen of in vruchtbare grond op een ultieme plek. Reden dan ook waarom een boom over het algemeen veel vruchten heeft.

En opnieuw kunnen wij onszelf afvragen wat onze oogst is, hoe wij terug geven. Dragen we echt en oprecht zorg voor de generatie die na ons komt? En anders dan dat de natuur maar moet afwachten waar het zaad terecht komt, hebben wij het vermogen om gericht met onze oogst, onze talenten, onze uniekheid om te gaan. Zijn we ons daarvan bewust en willen we dat ook doen? Bewust delen om te kunnen (laten) groeien?

Zijn we nog verbonden met dat wat de natuur ons voor doet? Het is slechts even stil staan, van verbinden, van even de tijd nemen, onszelf beter leren begrijpen en van spiegelen.
Als een boom te zijn en de natuur te volgen…
In evenwicht en met een missie. 


Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com



vrijdag 21 juli 2017

De juiste leefomgeving. De verbinding en de geriefelijkheid van paradijselijk dorps leven ervaren.

Tijdens een privé retraite programma werkte ik met een vrouw uit Rusland. Samen met haar familie was ze, door het werk van haar man, gestationeerd in een wereld stad.

De eerste ochtend van haar programma vertelde ze me twee keer welke fantastische herinneringen uit haar jeugd boven kwamen toen we door ons dorp hier in Thailand liepen. Ze kwam uit een Russisch dorp vlak tegen de Japanse grens dat ongeveer twee duizend zielen telde. Ons dorp is nog veel kleiner. Ze noemde de plek hier het ‘paradijs’. Het maakte haar blij en ze keek met verlangen terug op de tijd dat zij zo leefde.

En zij is niet de enige. Inmiddels heb ik de naam ‘paradijs’ als spontane reactie van mijn gasten hier al heel vaak gehoord. Heel veel mensen die hier naar onze ‘een loket bestemming voor gezond leven’ komen noemen het zo. Ze genieten en houden er van en hebben toch allemaal een excuus om zelf niet op een totaal gezonde plek te wonen. Niet in de juiste levensomgeving om optimaal te kunnen groeien en leven.
Tijdens haar opleiding Oriëntaalse talen moest mijn dochter een periode op een universiteit in Peking studeren. De verontreinigde lucht maakte haar ziek en ze kon er niet blijven. Haast iedereen die er woont en werkt is op jacht naar geld. Ziekmakend of niet, het geld lonkt en hoewel zelfs kleine appartementen super duur zijn gaan ze door met hun ziekmakende leefstijl en leefomgeving om… uiteindelijk hun verdiende geld te besteden om weer gezond te worden en te ontdekken wat gezond leven eigenlijk in houdt. Tot die tijd blijven ze geloven dat alleen geld ze gelukkig maakt. Ze moeten gewoon door rennen in de ongezonde situatie waarin ze leven.

Wat een verschil ons paradijs.
Iedereen kent me hier, iedereen zegt me gedacht en wil met me omgaan. Het voelt als thuis zijn, nee het is mijn thuis. Niet omdat iedereen alles van me zou willen weten maar omdat je heel normaal met de andere dorpsbewoners mee doet. Niets verheven aan. Koeien die soms de weg blokkeren. Geen files. Geluid van de natuur dat je nog kunt horen.
Je moet je zelf aanpassen en je levensgewoonten en leefstijl gewoon wat aanpassen. Je ego wat laten varen. Ik ben het die deze cultuur moet respecteren en niet andersom. En… tot dusverre maakt en houdt het me gezond. Mensen willen zich met je verbinden.

Zelfs de buschauffeur van de schoolbus, die elke ochtend de kinderen uit ons dorp op haalt om ze naar de school in ons buurdorp te brengen, toetert elke ochtend en de kinderen zwaaien als ik ze tegen kom als ik de hond op de scooter uit laat. De kinderen achterin de auto schreeuwen luid in het Engels ‘Goeie morgen’ en ‘prettige dag’!

Ik ben de kale buitenlander met de Thaise tempel hond op de Tricity scooter, die in witte kleren met onze gasten door het dorp loopt en iedereen kent me inmiddels. Ik heb zelfs een USB stich met Engelstalige karaoke nummers die ik kan zingen tijdens de Thaise dorpsfeest avonden waar ik inmiddels gewend ben om ook op te treden. Het is zo normaal, het is heel gewoon. Geen stress, niet beter willen zijn, niets extra’s willen, gewoon mee doen en leven.

Hoe anders wat dat in mijn vorige leven in dit leven en op de plekken waar ik eerder gewoond en gewerkt heb. Er was een handje vol mensen die je gedag zeiden. En als je zelf het initiatief nam om een onbekende goeie morgen te zeggen dan werd je niet aangekeken of werd je aangekeken met een soort vijandige blik van ‘heb je wat van me nodig’. Je moest soms zelfs uitkijken want echt gewenst was het meestal niet. Ieder voor zich en God voor ons allen…

In ons inmiddels als gewoon ervaren hol leven zijn we meer en meer de weg kwijt. We missen de echte interactie.We volgen dat wat we denken dat andere mensen van ons denken. We volgen de massa, de meute, onze omgeving, onze economie, de verwachtingen van anderen. We geloven in marketing die ons slechts tijdelijk plezier of geluk aanbeveelt.

Blij en dankbaar om in ‘mijn’ dorp te kunnen en mogen wonen. Inderdaad, veel mensen (ik ben er één van) noemen het het paradijs en… voor mij is dat het ook.

Denk eens na over je leefomgeving (woon en werk omgeving). Helpt het je optimaal in leven? Denk niet in bedreigingen en generale excuses maar in kansen. Gezondheid is immers toch ook voor jou nummer 1?


Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com