vrijdag 26 mei 2017

Het effect van onze altijd verkeerde opvattingen. Vraag jezelf af: "Weet ik dit wel zeker?" en slaap beter.

We gedragen ons bijna altijd op basis van verkeerde opvattingen en ideeën.
Onze gedachten kennen drie achtergronden:
1) Dingen die we écht zien, horen, voelen, ruiken of proeven
2) Dingen die we alleen in onze geest creëren, verzinnen, we noemen ze onze illusies
3) Dingen die liggen tussen realiteit en illusies.

Onze belevingen als reactie op die gedachten kennen een basis in onze levenservaringen en onze programmering. We reageren vanuit een soort gereedschapskist met 51 mentale factoren in onszelf. Je kunt ze zien als een soort ‘reactie emoties’.
Grofweg uitgelegd zijn slechts 11 van die factoren heilzaam. Ze leveren ons een stimulerende ontwikkel bijdrage en zijn in die ontwikkeling van nut. 26 Van die factoren maken ongezond / zijn afbrekend. 14 Zijn neutraal. En hoe gek het op het eerste gezicht misschien ook over komt, in ons leven maken we eigenlijk vooral gebruik van de 26 ‘ongezond makers’, die niet stimulerende emoties.

Als we iemand op straat zien lopen, of een nieuwe collega op ons werk ontmoeten, is onze eerste reactie die op komt meestal vanuit die negatief bijdragende set van 26. Gelijk beginnen we met ‘stempelen’ en ‘stickers plakken’. De man is bijvoorbeeld te dik, zijn kleding is overdreven, lippenstift van die vrouw is te rood, te veel make-up, enz. Onze primaire reactie is over het algemeen meestal meer negatief dan positief. Zonder dat we ons ervan bewust zijn zijn we, zo lijkt het wel, getraind om vanuit die negatieve set eerst maar eens vanuit de heup te schieten, de toon te zetten, te reageren.

Dingen die we écht zien, horen, ruiken, smaak of voelen zijn echt voor ons. Eigenlijk zijn ze bijna altijd slechts een deel van een veel grotere realiteit. Die complete realiteit hebben we voor onszelf echter nog niet ontdekt en toch… dat deel van ons is in ieder geval voor ons dan waar. Onze opvattingen zijn dan ook in ieder geval afkomstig van iets dat feitelijk niet helemaal waar is.
Als je bijvoorbeeld naar een prachtige zonsondergang kijkt, kan je er zeker van zijn dat je de zon ziet zoals die op dat moment voor jou is. Een wetenschapper zal je haarfijn kunnen uitleggen dat het beeld van de zon die je ziet, het beeld van de zon van acht minuten geleden is. Zonlicht doet er namelijk acht minuten over om over zo'n lange afstand de aarde te bereiken.

Illusies zijn niet waar. Onze geest kent geen enkel verschil tussen dingen die het aangeboden krijgt die waar zijn of die niet waar zijn. Het begint als uitgangspunt automatisch en ‘gewoon’ met het genereren van allerhande oplossingen en ideeën die allereerst antwoorden op de vragen; ‘hoe blijf ik veilig en hoe overleef ik’ geven. Daarmee ook de beleving creëren.
Hetzelfde gebeurt met dingen die tussen 'realiteit' en illusie liggen. En hoewel een illusie dus niet waar is, is onze reactie niet gebaseerd op die waarheid of onwaarheid hierin. Opvattingen ontstaan en we beleven.

Een voorbeeld. Een nog steeds verliefde man wiens vrouw een paar weken voor haar werk in het buitenland was, had een kort Skype-gesprek met haar op het moment dat ze in een restaurant bleek te zijn. Hij ontdekte dat ze erg blij was en van haar diner genoot samen met een voor hem wildvreemde andere man. Haar man wilde haar tijdens haar diner niet storen en zei haar dat hij de volgende dag terug zou bellen. Na het korte gesprek kwamen er in de avond en nacht allerhande gedachten en ideeën in het hoofd van de man op. Over hun relatie, hoe die avond bij haar verder was gegaan en wat er die nacht misschien nog wel gebeurd was, wat haar zo blij maakte om juist met die man te eten, enzovoort. De volgende dag hoorde hij van zijn vrouw dat het de man was van haar vrouwelijke collega. Ze hadden haar uitgenodigd voor een etentje in een restaurant en ze had de tijd niet gehad om dat even te vertellen. Op het moment dat ze met haar man op Skype belde, was haar collega even aan de balie van het restaurant om de rekening te betalen...

Onze ideeën zijn eigenlijk gewoonlijk verkeerd of tenminste onvolledig omdat ze zijn gebaseerd op een niet compleet of niet bestaand beeld en/of onvolledige informatie. Vaak ervaren we meer last dan plezier of nut van onze opvattingen. En als we de combinatie bekijken van dat niet complete of onvolledige en ook nog eens de last die daardoor ontstaat, dan wordt onze beleving langzamerhand meer en meer een soort lijdensweg. Iets dat energie slurpt, ons een gevoel van ongemak en onbehagen bezorgt, ons zeker niet helpt in ons zelfvertrouwen, en zelfs slapeloosheid creëert.

We moeten erg voorzichtig zijn met onze opvattingen, anders zullen we er steeds meer last van hebben en maken ze ons letterlijk ziek. Misschien kan een handige handreiking zijn om een opvallende notitie op de spiegel in je badkamer te plakken met de tekst: "Weet ik dit wel zeker?" En: "Zelfs als ik het zeker weet, controleer het dan toch nog maar eens een keer!"

Vaak hebben we het onszelf veel lastiger gemaakt dan nodig was of onszelf zelfs onheil bezorgd. We hebben onszelf en mensen die ons dierbaar zijn misschien wel met onze opvattingen een hel bezorgd. Ben je zeker van je opvattingen?

Als je boos bent en je hebt verdriet of voelt je niet goed, probeer dan eens wat afstand van de situatie te nemen om als een soort derde persoon, een toeschouwer, dieper naar die situatie te kijken. Een dieper inzicht te krijgen in dat waar jouw opvattingen vandaan komen. De ware aard ervan in en van jou, te ontdekken. Jouw programmering, jouw reflecties, jouw realiteit (in plaats van dé realiteit), jouw reactie (uit eerdere negatieve ervaringen, pijn, jaloezie of wat dan ook).

Als je in staat bent om de verkeerde opvattingen te skippen of aan te passen, wordt harmonie en geluk in je hersteld en gecreëerd, en kun je je weer op een betere, goede of juiste manier met anderen verbinden en van anderen houden.

Frans Captijn

www.captijninsight.com 

vrijdag 19 mei 2017

Zonder modder geen bestaan, laat staan groei.

Ik blijf het mooi vinden om eigenlijk heel eenvoudige verhalen die ik hier in Thailand hoor of lees te kunnen vertalen naar inzicht. Die inzichten deel in dan weer graag in mijn blog.

Afgelopen week las ik een verhaal over een boom die ziek was in een grote tuin. Er werd zelfs een specialist bij gehaald. In Nederland noemen we het een boomchirurg. De boom kreeg alle aandacht. Deze boom overleefde het. Veel andere bomen en planten in de tuin legden het loodje.

Wat was, nee wat is, er eigenlijk aan de hand? Door de zorg voor de ‘patiënt’ kregen de andere bomen en planten in de tuin te weinig aandacht en stierven.

Frans, wat heeft dat met modder te maken?
Eigenlijk is het heel simpel. Om een Lotus bloem een kans te geven van bestaan en te laten groeien is modder nodig. Modder staat in het boeddhisme voor de wereld van ons piekeren, ons zorgen maken, ons lijden. En dat heb je eerst allemaal nodig om te kunnen worden en zijn wat en wie je nu bent.

Waar zit of zitten hem dan de verstoringen in? Die zitten hem in het je blijven vastklampen aan je verlangens en continue aandacht te schenken aan die modder en hoe je daar uit kunt komen.

De leek Vimalakirti zou eens gezegd hebben: “Omdat de wereld ziek is, ben ik dus ook ziek. Omdat andere mensen zich zorgen maken maak ik me ook zorgen." Medelijden wordt het ook wel genoemd. Feitelijk zakken we steeds dieper in onze eigen modder door bezig te zijn om uit die modder te komen. Onze oceaan aan zorgen, piekeren en onzekerheden is immens groot. En om bezig te zijn met uit onze eigen modder te komen helpen we helemaal niemand. Medelijden helpt ook niemand. Je maakt slechts meer ‘slachtoffers’. NIet alleen die ander maar ook jezelf en daarmee weer je omgeving.
En hoewel we in die oceaan van piekeren en modder aan het werk zijn vergeten we om ons af en toe eens om te draaien en te zien dat de oceaan alleen kan bestaan. Dat bestaansrecht is er uisluitend en alleen omdat er ook land is. Daarop kun je vertrouwen of je kunt het in veel gevallen zelfs al zien. 

Al dat (onnodige) piekeren is slechts een effect en als er een effect is, dan is er ook een oorzaak. Die oorzaak ligt vaak in hoe wij door anderen zijn geprogrammeerd. Een programmering die onze levensstijl (de manier waarop wij op situaties persoonlijk reageren) heeft geschapen.

Zelfs als je heel veel verdriet met je mee draagt zijn er talloze zaken om je heen waar je weldegelijk blij van zou kunnen worden. Een prachtige zons opgang of ondergang, een speels blij kind of dier. Je weigert echter om dat te doen en om daaraan aandacht te schenken. Je blijft hangen in je modder.

Om een prachtige lotusbloem te worden heb je modder nodig. Om te kunnen bestaan en te kunnen groeien tot iets moois heb je in je leven ook modder nodig. Fysiek, mentaal, emotioneel, spiritueel en niet te vergeten uit je omgeving (energie vreters en energie gevers). Ze zijn als je er echt eens dieper op terug kijkt allemaal tot nu toe nodig geweest om dat van je te maken wat je nu bent.

Als je daar niet blij mee bent dan ligt het zuiver en alleen in jouw handen om daar iets aan te doen. Om je aandacht te verleggen en de gezonde bomen en planten die ook in jouw tuin staan, ondanks die ene zieke boom, aandacht te geven. Alles wat je aandacht geeft groeit…

Als je nooit echt honger hebt gekend, en wie uit onze generatie kent dat eigenlijk, dan besef je vaak te weinig dat eten hebben eigenlijk een wonder is. Als je het nooit echt koud hebt gehad, besef je ook niet het genot van warmte. Als je negatieve ervaringen in je leven hebt mee gemaakt, dan weet je (meer) van het leven, het paradijs dat ook op aarde is, te genieten.

Op het eerste gezicht negatieve ervaringen, hebben het vermogen in zich om ons het pad van bevrijding en verlossing in ons leven te vinden. Je hoeft je vaak alleen maar om te draaien.

Andere mensen brengen je niet van de wijs, je doet dat uitsluitend zelf. Modder in je leven, nee natuurlijk nog steeds niet aantrekkelijk, heb je nodig om intenser te kunnen bestaan en te genieten van die zaken die ook voor je aanwezig zijn om tot die fantastisch mooie Lotus bloem die je in je hebt te groeien en daaruit jouw uniekheid optimaal terug te geven.


Frans Captijn

www.captijninsight.com 

vrijdag 12 mei 2017

Mijn leven verder verdiepen. Ik neem afscheid van (sociale) media. Wellicht vind ik mijn leven nog verder terug.

Op verzoek toch even wat meer uitleg naar aanleiding van een post die ik op 3 mei jl. op sociale media heb geplaatst.

Op 20 mei a.s. ga ik een verdere verdiepingsslag in mijn leven maken. Ik neem onder andere afscheid van (sociale) media en beëindig bijvoorbeeld op die dag mijn Facebook en Twitter accounts. Word ik dan een kluizenaar? Ik denk het niet.

Mijn blogs kun je, als je dat wilt, blijven volgen. Meld je dan gewoon (op http://franscaptijn.blogspot.com) aan als volger. Dat kan zelfs anoniem als je daarvoor zou willen kiezen. De frequentie van mijn blogs zal niet meer standaard elke week zijn maar slechts als er van mijn kant iets te delen is en ik me geroepen voel en vooral ook de tijd er vrij voor heb om het blog te schrijven. Nieuw is dat ik op 20 mei start met het wekelijks posten van een foto over mijn leven of van een ervaring. Een wekelijks fotoblog dus. Als je dat wilt volgen kijk dan op: http://franspictureoftheweek.blogspot.com

En ben ik dan helemaal niet meer bereikbaar? Jawel hoor. Via de website (www.captijninsight.com) en via email (captijninsight@gmail.com) ben en blijf ik gewoon bereikbaar en ook LinkedIn (slechts voor het in stand houden van mijn netwerk) houd ik aan. Ik reageer over het algemeen binnen twee dagen.

En die sociale media is onderdeel van meer. De radio luister ik al vijf jaar niet meer (met uitzondering soms van muziek (en dan slechts zonder al die gillende reclames er tussendoor die tijd van me stelen). Kranten laat ik aan me voorbij gaan en ook televisie staat eigenlijk al vijf jaar uit. Als ik die sporadisch aan zette om ‘wereldnieuws’ te zien dan werd mijn aandacht afgeleid door een tekstbar die me toont hoe de Dow Jones index zich ontwikkelt of de AEX. Mij interesseerde dat nieuws en dus niet die voor mij zeer storende index.
Morgen ben ik er misschien niet meer. Een ‘rijke’ kan wel eens straat arm zijn… een ‘arme’ rijk. En nee hoor, geen tv kijken heeft voor mij niets met geloofsovertuiging of Boeddhisme te maken. Het is mijn vrije keuze.

Ik wil nog intenser genieten en me nog meer verbinden met dat wat voor mij LEVEN heet. Face-to-face contact. Verbinding met de gasten die op mijn pad komen. Verbinding met de natuur die zoveel te spiegelen en te leren heeft. Verder studeren, (anders) nog intens groeien. En daar heb ik tijd voor nodig en minder verstoring. Reden dan ook dat ik minder externe beïnvloeding of invloeden wil hebben. Het is een keuze. En ja, ik weet dat ik ook iets ga missen en toch denk ik dat ik er veel en veel meer voor terug krijg van dat wat ik persoonlijk zoek.

We raken meer en meer verslaafd aan ons contact met de buitenwereld. Sociale media krijgt een steeds minder sociaal tintje. Meer en meer is het een etalagegedrag van alles wat maar geluk uit straalt en regelmatig ook met collectieve klaagzang. Met alles en iedereen ‘verbinden’ en mee gaan met de meute. Zouden we zonder internet nog wel kunnen overleven? Volgens mij stort de wereld dan in.

Ik wil terug naar mijn leven. Meer en nog intenser gaan be-leven. Ik zit niet langer meer te wachten op magazines die me op het eerste gezicht enorm aanspreken maar waar ik eerst zes pagina’s reclame moet omdraaien om een eerste klein artikel te vinden waar ik dat blad eigenlijk voor kocht. Spaar me de tijd, de moeite en het geld. Ik zoek het zelf wel op en hoef het niet langer meer aangeboden te krijgen.

Alles wat je aandacht geeft groeit. We geven steeds minder aandacht aan dat waar ons leven echt om draait. Dat is althans mijn beleving. Die wake-up call komt pas – en vaak te laat - als we ouder worden of ineens geconfronteerd worden met een ongeluk of bijvoorbeeld een ernstige ziekte. Dan verschuiven levenswaarden vaak ineens. Dat gold ook voor mij.

Ik zie haast nog slechts uitsluitend mensen die opgesloten zitten in een in veel gevallen 24-uur per dag volgen van alles. Die gewoonweg accepteren dat ze 24 uur op een dag gestoord mogen worden en er kennelijk ook nog van genieten. Daarmee wegrennen voor zichzelf, de eenzaamheid ontvluchten en verveling tegen gaan. Voor mij voelt dat inmiddels als verspilling van leef-tijd.

Het is absoluut niet verkeerd om bij te blijven met dat wat er in en om je heen gebeurt. Maar moet dat alles zijn van over de hele wereld? Moet dat doordrenkt zijn van marketing? Heb je er ooit over nagedacht dat ‘nieuwswaarde’ in hoofdzaak draait om emotie? Wat moet je er allemaal mee? Het maakt onrustig, angstig en haalt je regelmatig uit balans.
En jawel, het helpt je ook om je voor te bereiden op dat wat mogelijk komen gaat. En… weet je dat dan wel wat er gaat komen? Of maak je vaak illusies in je hoofd. Nachten wakker liggen, piekeren, tijdverspilling. Het brengt je namelijk nooit tot een oplossing. Vragen als “waarom?”. Ze komen nooit tot een eind. Opmerkingen als “maar” geeft aan dat je het er eigenlijk niet mee eens bent. Lost het iets op? Brengt het je verder?

We leven meer en meer in een wereld waarin materiele waarden, macht en ‘IK” de boventoon voeren. Een wereld vol van trucks om intermenselijke verbinding echt te laten lijken. Al onze communicatie ondersteunende middelen brengen ons juist af van dat waar communicatie echt om draait. Ze brengen je in verwarring, maken onrustig, leiden af en vaak weten we niet eens meer wat we nu wel of niet daadwerkelijk nog moeten geloven.

Al die (sociale) media helpen met veroordelen. Met labels plakken. Er allemaal iets van vinden (leuk of niet). Iets dat ik feitelijk met dit blog dus ook doe. Het draagt niet bij aan nieuwsgierig zijn of er iets te ontdekken valt in het standpunt of de zienswijze van anderen of van bijvoorbeeld de natuur.
We denken vrij te zijn maar zitten steeds meer gevangen. Laat me niet lachen over dat wat ‘privacy’ zo langzamerhand nog voorstelt. Het was toch ooit zo’n groot goed…

Als je werkelijk vrij wilt zijn moet dat vanuit jezelf komen. En dat betekent eerst jezelf beter leren kennen. Misschien zelfs met jezelf de confrontatie maar eens aan gaan. Een verdiepingsslag dus. Afschakelen van allerhande afleiding waar je zelf niets aan kunt veranderen. En is dat dan egoïstisch? Waarom zou dat egoïstisch zijn? Heb je immers niet zuiver en alleen jouw uniekheid met de wereld om je heen te delen? Leer en leef die uniekheid dan eerst. Met die uniekheid lever je de beste bijdrage. Verstoringen kun je op die weg wat mij betreft missen.

Begin in je eigen directe en naaste omgeving. Inzet voor de hele wereld wordt niet van je gevraagd. Zoek de menselijke verbinding en ga die weer aan. Herstel conversatie. Geniet meer van dingen die er toe doen door eens stil te staan. Kijk niet te ver vooruit (de meest waanzinnige training die ik ooit volgde om me voor te stellen waar ik over vijf jaar zou willen zijn…). Waar volgende week is misschien slimmer en je leeft zoveel meer. Je tijd raakt immers op. Geniet dus van dat wat je nu (nog) hebt.

Die tocht wil ik nog verder aan gaan.  Nee, niet als kluizenaar maar juist volop in verbinding. En daarvoor laat ik andere ‘verbinding’ dus los.

Frans Captijn


www.captijninsight.com

vrijdag 5 mei 2017

Overlast van liefdesbaby’s? Vele soorten Nanny’s lossen het op. Succes voor de toekomst? Niet verzekerd.

En alweer betrap ik me er op dat ik van een andere generatie ben. Het valt me gewoon steeds meer op, hier op het resort waar ik werk, afgelopen week in een restaurant hier in de buurt, bij de internationale scholen hier in de buurt maar ook, - met super blije gezichten -, op de sociale media. De zogenaamde liefdesbaby’s zullen  dan wel lief zijn… en toch, ze veroorzaken ook erg veel ongemak zo valt me op.

Meer en meer ‘nanny vormen’ zie en hoor ik verschijnen. Peuterspeelzalen, voor- en naschoolse opvang, digitale nanny’s in de vorm van televisie of zoals een paar dagen geleden op iPhones en tablets op tafel in het restaurant waar ik was (kinderen van nog geen jaar), en jawel, meer en meer met name dames van andere culturen die de zorg voor de kinderen over nemen of af nemen. De eens zo super gewilde kinderen blijken toch voor veel mensen regelmatig erg leven en carrière pad verstorend te zijn.   

Als ik voorzichtig naar de achtergrond van het digitale of fysieke ‘Nanny gebruik’ informeer dan heb ik inmiddels een aantal antwoorden van mensen die als volgt antwoorden aan mij gaven:
“We hebben toch zulke fijne en lieve kinderen, maar die hoeven toch onze carrière niet in de weg te staan?”. “Wij hebben toch ook zelf nog een leven?”. “Het leven (ons leven) is gewoonweg duur en we willen er eerlijk over zijn er moet wel geld voor de hypotheek en onze vakanties op tafel komen en dat betekent er wel samen voor gaan.”. “Wij verdienen stukken meer dan dat onze nanny kost.”. “Sorry hoor maar opvoeden is niet echt mijn ding. Nooit geleerd.”. “Na mijn werk wil ik ook nog wel even ontspannen, ik heb ook nog een sociaal leven en twee keer per week naar het fitnesscentrum en een keertje golf is toch niet al te veel.”. “Weet je, we zorgen nog voor werkgelegenheid ook.”. “Het is toch geweldig als je kinderen leren om met andere kinderen op de kinderopvang om te gaan?”.

En meer en meer gezinnen die hier bij ons op vakantie komen nemen dus ook hun nanny letterlijk mee. Zelfs op vakantie hebben de ouders niet echt tijd voor verbinding met hun kinderen. De tablets en laptops blijven hen in de greep houden. De greep op de kinderen is uitbesteed. En ach dat kost verhoudingsgewijze een paar centen maar… dan heb je ook wat. Rust. Niet al dat gedoe van zeurende kinderen om je heen. En als je dan even lekker uit eten gaat met z’n allen dan zet je op tafel een leuke tekenfilm voor je kinderen op en kun je zelf ook online nog even met de buitenwereld verbonden blijven. Je mag immers niets missen. Er wordt immers ook op jouw antwoorden gewacht.

Kinderen verworden meer en meer tot een product. Ouders hebben minder en minder tijd of willen de tijd niet meer nemen om oprechte en ware liefde te delen. Liefde wordt ‘gewoon’ en ‘eenvoudig’  uitbesteed. Kinderen kunnen veel input aan. Wat uiteindelijk de output wordt is nog maar de vraag. En de commercie speelt daar handig op in. Is het niet schrikbarend hoeveel  reclame er speciaal voor kinderen wordt gemaakt? Aandacht, gemis aan echte liefde en dus menselijke verbindingsenergie speelt hierin een rol. De afweging maken tussen zelf opvoeden of opvoeding uitbesteden, kind voor de tv zetten en/of smartphone geven is eigenlijk een afweging die je, vanuit mijn generatie bekeken, niet zou mogen maken. En…tsja wel lekker makkelijk, en die commercie is regelmatig ook erg aantrekkelijk omdat je als ouder meer tijd kan besteden aan het creëren van geld. Ooit (vooraf) stil gestaan hoeveel geld en tijd het opvoeden van een kind of kinderen kost? Te vaak hoor ik het verhaal; “Over een paar jaar zijn mijn kinderen de deur uit, ze kunnen dan voor zichzelf zorgen, eindelijk weer tijd om even samen te genieten…” Wat zeg je daar eigenlijk mee???

Misschien voor mensen die nog niet aan kinderen zijn begonnen de overweging om toch nog eens na te denken of je wel wil voldoen aan de ‘algemeen aanvaarde norm of geaccepteerde standaard en het stramien van je vrienden en vriendinnen. Misschien heb je het lef om eens af te wijken. De wereld om je heen noemt het vaak egoïstisch. Een gemakkelijk label.
Er hangt meer aan vast dan je wellicht lief is en voor mij, mocht er ooit een volgend leven op mij liggen te wachten, dan was de ervaring van nu super maar ik sla dan liever deze verantwoordelijkheid van kinderen op mijn schouders nemen een keer over (overigens weten mijn kinderen hier van en heb ik ze niet minder lief). Er lopen meer dan genoeg kinderen op deze wereld rond en om nu te gaan om mijn stamboom voort te zetten… Hoeft van mij niet.

Wat ben ik blij om de ervaring in mijn leven te hebben mogen hebben van ouders die er eigenlijk altijd voor me waren, die wisten en voelden wat er in mij om ging, die mijn persoonlijke managers waren. Veiligheid en verbinding (die onvoorwaardelijke liefde) met de paplepel in goten. De deur stond helemaal niet altijd open. Er was niet eens een deur, zelfs geen drempel. En die enkele oppas die wel eens kwam? Best een avontuur!

En als ik op mijn leven terug kijk… het heeft mij in mijn beleving tot op de dag van vandaag nooit aan iets ontbroken en met kinderen speelde je, net als hier in ons dorp nog steeds, gewoon op straat. En als je dan onder de prut zat kwam het in niemand zijn of haar hoofd op dat je daarvan misschien wel een enge ziekte kon krijgen. Je bouwde gewoon weerstand op.

Wat een leven in oprechte en duurzame verbinding met die mensen die mij ooit uit liefde op deze wereld hebben gezet. Succes verzekerd? Vanzelfsprekend! De huidige situaties…? Hoe kan het toch dat onze kinderen ons eigenlijk nooit begrepen hebben??? We hebben ze toch zoveel gegeven…

Dank jullie wel kanjers, pap en mam, voor al die kansen die jullie mij op jullie manier gegeven hebben! Volgens mij kan daar geen enkele nanny ooit tegenop. 


Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 28 april 2017

Geluk is niet zo goed voor de economie. Marketing helpt je dan ook je ongelukkiger te voelen.

Hoe simpel kan het zijn? Hoe triest is deze wereld?

De wereld wordt meer en meer ingericht om ons somber te voelen. Geluk is niet erg goed voor de economie. Als we blij zouden zijn met wat we hebben, waarom zouden we dan nog meer willen of moeten?

"Hoe ga je een crème tegen veroudering verkopen? Je gaat er voor zorgen dat mensen zich zorgen gaan maken over vergrijzing. Hoe win je zieltjes om op een politieke partij te gaan stemmen? Je gaat mensen helpen zich zorgen te maken over de toekomst. Hoe krijg je verzekering verkocht? Door mensen te helpen zich werkelijk zorgen te maken over van alles wat ze zouden kunnen verliezen of zouden kunnen overkomen. Hoe breng je plastische chirurgie aan de man(of meestal vaker vrouw)? Door mensen te wijzen op hun fysieke gebreken en te laten geloven dat dat in de maatschappij niet past. Hoe krijg je mensen zover om naar tv te kijken? Door slechts emotie te tonen of ze zich zorgen te laten maken over het missen van de show. Hoe krijg je je nieuwe smartphone verkocht? Door mensen er in te laten geloven dat ze achterblijvers zijn als ze het nieuwste model niet hebben."

(Persoonlijke vrije vertaling van pagina 189 van het boek; ”Lessons to stay alive” van Matt Haig)

Wikipedia:
“Marketing is een economische wetenschap gebaseerd op de Engelse termen market (markt) en getting (krijgen) en heeft betrekking op alle activiteiten die een bedrijf uitvoert om de verkoop van producten of diensten te bevorderen in relatie tot consumentenbehoeften. Marketing is bij uitstek een discipline geworden waarbij het identificeren van behoeften centraal is komen te staan.”

Het woord consumentenbehoeften spreekt me daarbij enorm aan. Maar draait het daar echt (nog) om? Marketing mag dan een vak zijn maar in mijn beleving toch in de meeste gevallen met een totaal andere insteek. Het is verworden tot een kunst om verlangens te kweken en aandacht te trekken voor dingen waar feitelijk helemaal geen behoefte aan is. Er wordt een economie ontwikkeld door bang, ongerust, niet compleet, niet tot de algemene norm, niet mooi genoeg, onvoldoende status uitstraling, etc., te kweken. Behoefte of geen behoefte. De behoefte wordt gewoon gecreëerd.
Ooit leerde ik in de Economie (Professor Heertje) dat een organisatie of bedrijf overlevingskracht en waarde heeft als het met haar producten en/of diensten voorziet in de behoeften van haar omgeving.

Misschien is het raar om te stellen dat marketing misschien wel andersom werkt. Er wordt een behoefte gekweekt door ongeluk te zaaien waardoor we kunnen produceren en geld verdienen.
Het verhaal van de Furby. Je deelt er 100 gratis uit aan kinderen (die de kunst van het blijven zeuren om te krijgen meestal goed verstaan) en de rest gebeurt vanzelf. Of daarin écht in een behoefte werd voorzien kun je je afvragen. Wat de waarde is om voor zo’n organisatie te werken (anders dan een salaris te verdienen) volgens mij overigens ook.

Nieuwe marketing trends? 
Een artikel in het blad MT van ongeveer een half jaar geleden stelt:
Het wordt steeds beter mogelijk om je klanten geautomatiseerd en toch persoonlijk te benaderen, te volgen en te begeleiden bij een aankoop. Wij spotten drie trends.
  • Customer journey management (Via slimme technologie de ‘reis’ van klanten volgen om tot een aankoop over te gaan. Om vrij precies te weten te komen welke kanalen zij daarvoor op internet gebruiken en te bepalen welk moment bepalend is voor de aankoopbeslissing. 
  • Customer service bots (Geautomatiseerde klantenservices (Chat robots) die klanten te woord staan en vragen beantwoorden op een manier waarop klanten zich ‘gehoord en geholpen voelen’. Ze worden gezien als een waardevolle toevoeging zijn op de klantenservice en spelen een belangrijke rol spelen in customer-journey management.)
  • App-marketing. (App’s gebruiken en pushberichten inzetten om klanten te benaderen en te verleiden. Via een app kun je klanten een ‘gepersonaliseerd’ voorstel doen. Door klantgegevens te verzamelen en de sensoren van de smartphone in te zetten, kun je klanten overhalen om naar de website of webwinkel te gaan. 
 Hoe slim kan het zijn? Hoe triest is deze wereld meer en meer aan het worden? 

Aan mij is (helaas voor de economie) steeds minder te verdienen. Ik heb al meer dan genoeg. Geen magazines die voor 2/3 slechts gevuld zijn met reclame, kranten, of huis aan huis bladen meer en ook geen commerciele TV… Misschien een geluk indicator? 

Mij maakt het in ieder geval blij en dat valt steeds meer mensen op.


Frans Captijn

www.captijninsight.com


vrijdag 21 april 2017

Gewenste en ongewenste snelheidsbeperkers in je leven. Bijstellers van prioriteiten.

In korte tijd heb ik van een aantal vrienden/kennissen nu een aantal keren gehoord dat ze het roer in hun leven om moeten gooien. Hun partner of zijzelf werden ineens bijvoorbeeld geconfronteerd met kanker. Dat overkomt, denk je eerst, altijd anderen. Tot je er zelf, persoonlijk of in relatie tot die mensen die je het dierbaarste zijn, middenin zit. Ongewenst loop je tegen een snelheidsbeperker in je leven aan.

Alles leek zo volmaakt, nu wordt je leven op zijn kop gezet. Misschien zou je je wel voor de buitenwereld willen verbergen. Je komt in een crisisperiode terecht, je lijkt omringd door angst, die je oog in oog brengt met dat wat de waarden van leven echt voor je betekenen. Misschien zelfs wel om het roer om te gooien naar hoe je feitelijk zou moeten leven omdat je de koers juist kwijt was.

Onlangs werkte ik met een gast die haar leven rent. Hoe jong ook, de tijd raakt op dus je moet vooral alles in je leven toch mee maken omdat je slechts één keer leeft. Rennen dus, je optrekken aan het uiterlijk getoonde geluk door anderen en tenminste dat niveau willen bereiken. Alles werd eigenlijk slechts aangeraakt als een vlinder. Niets werd diep geleefd en derhalve be-leefd. Depressie en slapeloosheid namen toe in combinatie met een haast continue verbinding met sociale media. Een overkill aan impulsen die alles bij elkaar gewoonweg ziek maakt weet je?

Ze maakte de keuze om gewenst eens even voor haarzelf te proberen om een time out te nemen. Te besluiten om eens in retraite te gaan. Niet te wachten tot ze, zeker weten, op enig moment ongewenst in een retraite terecht zou komen. Een time out om dingen te overwegen, levensbalans op te maken en prioriteiten tegen het licht te houden. Een zelfmoord door een van haar vrienden met een gelukkig gezin met twee jonge kinderen tijdens haar retraite werd een verdoving van ongeloof.

Hoe gek het misschien ook klinkt. De praktijk leert dat dit soort gewenste en ook ongewenste snelheidsbeperkers van leven vaak ongelooflijk waardevolle lessen bevatten. Het brengt je bij de waarden van je leven, bij dat waar het eigenlijk allemaal echt voor jou om draait, bij diegene die je eigenlijk bent. Niet de gene die meestal stap voor stap vanuit wensen, verlangens, omgevingsoordelen, marketing, etc., is ontstaan.
Dit soort processen kun je zien als steile (maar achteraf gezien vaak voortreffelijke) oefenhellingen die je weer maken tot de persoon die je feitelijk altijd al was.

We hebben allemaal verschillende waarden, gebaseerd op onze voorstelling van tevredenheid en geluk. Als je gelooft dat mensen alleen van je houden als je financieel rijk bent, is geld je belangrijkste waarde. Als je gevoel van eigenwaarde verbonden is met je uiterlijk (iets dat in de Thaise cultuur volgens mij bij dames bovenaan staat), staan je gezicht en je figuur wellicht boven aan je prioriteitenlijst.
En als je uiterlijk ‘achteruit’ gaat, verdwijnt dan ook je geluk? En als je ogenschijnlijk niet kunt wedijveren in levensgeluk met je vrienden of kennissen, ga je je dan ellendig voelen?

Het leven daagt je voortdurend uit om je prioriteiten bij te stellen. De beslissing bijvoorbeeld om gezondheid tot een van je prioriteiten te maken kan een ommekeer zijn. Er kan een heel nieuwe wereld voor je open gaan. De ontdekking van een reusachtig reservoir aan innerlijke kracht en vreugde. De ontdekking dat die persoon die jij daadwerkelijk bént jezelf en anderen echt gelukkig maakt.

Als jouw kijk op jezelf gebaseerd is op oppervlakkigheden, moet je je prioriteiten misschien nog eens op een rijtje zetten en een paar belangrijke veranderingen aanbrengen.

Onlangs is er een verkeersdrempel gekomen voor mijn huis (zie foto). Het remt gasten die in hun golf buggy voorbij komen af en nodigt daardoor uit om zich nog meer te verwonderen over onze pracht omgeving. Een enkele wandelende gast wordt er, soms pijnlijk, aan herinnert om de aandacht niet bij de mobiel te houden maar bij dat wat in balans lopen ook al weer was. 

Ga, voor het te laat is, eens gewenst een bewuste snelheidsbeperking aan om je weer te verbinden met dat waar jou leven eigenlijk echt om gaat en holistische balans te houden.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 14 april 2017

Tot de dood ons scheidt en/of zolang liefde verbindt en groei stimuleert? Gelukkig zijn in je relatie.

Ik ben in mijn leven één keer getrouwd geweest. Trots dat daaruit onze twee kinderen uit liefde zijn voortgekomen. Na negen jaar liep ons huwelijk, ondanks van alles met elkaar nog proberen, op de klippen met alle zeer langdurige nare emotionele en juridische gevolgen van dien. Twee jaar lang heb ik daarna geen vrouw aan durven raken. En ook aan die tijd kwam gelukkig weer een einde.

Als ik nu terug blik dan ken ik een aantal korter en langer durende relaties. Veel mensen kunnen dit niet begrijpen of zelfs accepteren. Al zeker niet vanuit mijn geloofsachtergrond en de maatschappelijke functies en posities die ik ooit in Nederland en in de wereld bekleedde. Zoiets ‘doe’ je in de ogen van velen niet en het staat haaks op dat wat je van huis uit hebt mee gekregen.

Vanuit mijn ervaring en beleving durf ik te zeggen dat dit met een wel of niet ‘doen’ eigenlijk niets te maken heeft. Het overkwam me. En geloof het of niet, mijn intentie was ooit om met de vrouw waarop ik verliefd werd en ooit gelukkig was, voor altijd samen te blijven en oud te worden. Letterlijk te gaan ‘tot de dood ons scheidt’. Als nakomer en laatste in een gezin van vijf kinderen had ik, toen het idee van trouwen in ons als koppel op kwam, tot dan toe goede voorbeelden aan mijn twee broers en twee zussen. Na negen jaar lukte het mij in ieder geval niet meer om die oprechte en ook nog eens beloofde intentie vol te houden. Geen gemakkelijk besluit en een lijdensweg om dat besluit zowel voor wat betreft de wet als ook in relatie tot mijn geloof een nieuwe en voor mij leefbare wending te geven. Dat is me uiteindelijk gelukt. Maar daar gaat het hier niet over.

Dit blog gaat over gelukkig zijn in een relatie met een andere persoon van welk geslacht of welke geaardheid dan ook. Tot de dood je scheidt óf tot de liefde niet sterk genoeg meer is om nog langer te verbinden en je belet in je persoonlijke ontwikkeling, het vervullen van je levensmissie en je persoonlijke en gemeenschappelijke groei. En natuurlijk kan dan gelijk de idee en de stempel direct alweer geplaatst worden dat dat wel een zeer egoïstische en egocentrische benadering is.
Ik nodig je uit om die stempel nog even achterwege te laten en vanuit nieuwsgierigheid en een open houding zonder direct te veroordelen verder te willen lezen. Mogelijk zijn er, met alle respect, toch meer kanten en een grotere waarheid dan uitsluitend jouw kant en waarheid.

Ik ben anders, van een andere generatie en nieuwere tijd dan mijn oudste broers en oudste zus zo heb ik onlangs nog van mijn oudste broer gehoord. En dat is in mijn ogen een volkomen terechte opmerking. Daarnaast heb ik me verder verdiept in de filosofie van het hebben van een relatie en de doelen die je daar aan kunt verbinden. Ik leef inmiddels a; weer vijf jaar in een cultuur die ook nog eens voor mij een nieuw licht laat schijnen op onder andere persoonlijke missie, groei, ontwikkeling, karma (actie) en vooral ook op onderliggende intenties.

Meer en meer ben ik er achter gekomen dat liefde allereerst draait om de relatie die je met jezelf hebt. Jij bent de gene die 24 uur met jezelf op trekt. Ken je jezelf eigenlijk, neem je tijd en besteed je aandacht aan dat complete ‘zelf’ (meer dan alleen de buitenkant)? Ken je jouw missie? Ben je al één of voel je je alleen? Welke levensstijl sta je voor (en daarmee bedoel ik de manier waarop jij op zaken die met je gebeuren reageert)? Ben je gelukkig met jezelf?

Aandacht aan die vragen geven en daar inzicht in krijgen hebben mij in mijn ogen een enorme groei en ontwikkeling opgeleverd. Let wel, ik zeg daarbij niet dat ik die ontwikkeling in een voortdurende relatie met één persoon niet had kunnen hebben. Ik heb die ervaring immers niet.

Mijn relaties na mijn huwelijk zijn tot verhoudingen verworden die, hoewel ik me dat dus ooit anders had voorgesteld, niet meer gaan over ‘tot de dood ons scheidt’ maar veel meer draaien om een voortdurende ‘zolang liefde, persoonlijke én gezamenlijke groei ons bindt’. Ik ben niet meer bezig met een soort toekomst doel, leef meer en ga meer voor wat de dag brengt of kan brengen, laat staan wat iedereen om me heen wel van mij zou kunnen denken of vinden. Er wordt al zo veel gedacht over wat er gedacht wordt. Een aardige energie verspilling en roddel leverancier.
Ik zie mezelf in die keuze niet als een soort playboy en persoon die anderen willens en wetens ongelukkig wil maken vanuit een eigen belang. Het is juist precies andersom. Mijn levensstijl is alleen misschien wat anders dan vele anderen. Mijn laatste lange relatie tot nu toe was zelfs bijna anderhalf keer zo lang als de huwelijksverbinding die ik ooit aan ging. Ik volg wederom voor velen wellicht niet het ‘algemeen aanvaarde patroon’ een patroon waarin ook leeftijd verschil voor velen een geweldig item is om vooral op voorhand te veroordelen in plaats van je eens te verdiepen in levenservaringsniveau, begrip voor elkaar en face-to-face communicatie (oprechte verbinding).

Het is niet de verantwoordelijkheid van je partner, zo heb ik inmiddels geleerd, om jou gelukkig te maken (en van jou om hem/haar gelukkig te maken). Dat is en blijft te allen tijde je eigen verantwoordelijkheid. En als je zelf van dat geluk over vloeit dan kun je daarvan met een ander delen.
Als de nabijheid in en van een relatie op enig moment voor een langere tijd dat geluk in de weg staat en je komt samen niet tot een nieuwe flow, dan gun je de ander (en jezelf) juist vanuit die verantwoordelijkheid een nieuwe kans voor liefde. Een nieuwe kans om verder te groeien. Voor mij is dat in ieder geval niet een aan de kant zetten van een ander of bij het grof vuil zetten maar het kan door die partner en door de buitenwereld weldegelijk zo worden gezien of ervaren.

Het hebben van een relatie zie ik niet als een vorm van ‘hop-on hop-off bus’. Het draait weldegelijk voor mij om liefde, respect en geluk (vanuit mijn be-leving van die woorden). Een partner is geen speeltje. Te veel en te vaak zie ik dat in de wereld om ons heen en uit de reacties op onder andere de sociale media.
Wat ik met name hier in mijn werk tegen kom, en dat speelt in alle culturen, is een zich meer en meer opgesloten voelen in een relatie. Elkaar niet of nauwelijks nog iets te vertellen hebben. Geen enkele groei en zelfs soms een verloedering of haast verkettering van elkaar en achter de rug van elkaar om over elkaar met je ‘vrienden’ kletsen over hoe moeilijk je het niet hebt. Vanuit de verantwoordelijkheid voor de ander je eigen geluk maar achterwege laten. Creativiteit in veel gevallen zelfs missen en ‘stiekem’ anderen er op na houden. In diverse culturen kennelijk ook nog eens heel gewoon ‘geaccepteerd’. En dat past dus weer niet in mijn invulling van het woord respect. Ik doe er maar liever gewoon open over.

Als liefde, hoe je dat woord vanuit welke generatie dan ook maar interpreteert, tot een uiterlijk ogenschijnlijk geluk vertoon is verworden dan mag je jezelf afvragen hoe je jezelf en de ander daadwerkelijk respecteert en wat je jezelf en de ander gunt.

Van mij mag de relatie die ik heb, en vanuit het gevoel dat we samen hebben, voor altijd zo door gaan. Dat is geen streven. We leven het elke dag en bereiken daarmee elke dag een bestemming…

En of dat door mijn familie, mijn omgeving of de buitenwereld wel of niet wordt geaccepteerd… Dat blijft een keuze van anderen en het blijft mijn/onze keuze van vorm en inhoud aan onze relatie te geven op de manier waarin wij dat (vrij in elke keuze) zelf willen. 


Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 7 april 2017

Huisje, boompje, beestje & ratrace versus het avontuur van (je) leven aan gaan.

Vorige week kreeg ik een email van een voor mij wildvreemde jonge vrouw. Ze had een persoonlijke vraag naar aanleiding van een bericht dat ik op een Nederlandse facebook pagina met verhalen en tips over Thailand had geplaatst. Haar vraag inspireerde me voor mijn blog van deze week.

We worden geboren in een wereld van verwachtingen, regels, competitie, competenties, macht en prestige. Twee weken geleden wilde ik in een warenhuis een cadeautje kopen voor mijn vriendin. Ineens hoorde ik een aanmoedigend gegil van jewelste. Eens even kijken wat daar aan de hand was… Een baby race! De foto bij dit blog neemt je er een beetje in mee. Krijsende ouders die hun baby’s, in karretjes met wieltjes gehesen, op de meest bijzondere manieren aanmoedigen om de allerbeste te zijn en de winnaar te worden. Het kan verkeren.

Bij mij schoot door mijn hoofd dat het hier al begint met het afleren van authentiek leven. En in elke cultuur is het eigenlijk het zelfde. Je moet toch vooral proberen om de beste te zijn en je toekomst te hollen. En dat wat je bereikt laat je aan de buitenwereld zien. Je toont je bezit. Plaatst mooie foto’s over hoe gelukkig je bent op de sociale media. Je gedraagt je naar de door anderen in onze maatschappij aan jou opgelegde regels en normen. Je probeert te voldoen aan verwachtingspatronen die anderen wellicht van je zouden kunnen hebben.

Veel van die regels en normen zitten overigens slechts in ons hoofd. De moed om er van af te wijken en niet te voldoen aan het zogenaamde ‘ideaal plaatje’ – wat dat plaatje dan ook maar mag zijn – ontbreekt velen. Je past je aan en… stap voor stap kun je jezelf daarbij en zonder er zelfs in beginsel erg in te hebben, meer en meer te kort gaan doen. En op enig moment kun je jezelf de vraag dan gaan stellen wat jou leven nu eigenlijk waard was. Wat je er van gemaakt hebt. Of je wel het leven geleefd hebt wat jij ZELF eigenlijk echt wilde. Ja je hebt voldaan aan het plaatje wat anderen je voor hielden en je hebt wellicht zelfs de familie eer hoog gehouden. En inderdaad is je die vragen kunnen stellen in een met name Westerse Cultuur toch een aardige luxe positie. Mijn ouders stelden die vragen bijvoorbeeld niet. Het was een andere tijd. 

Wie ben ik? Wat wil ik écht? Wat kom ik hier doen? Wat maakt me gelukkig? Heb ik niet eerst eens de verantwoordelijkheid voor mezelf, in plaats van voor anderen te dragen? Wat zou ik willen doen als geld geen item was? Welke keuze zou ik in deze situatie maken als ik wist dat ik nog maar een paar maanden te leven had? Wat zegt mijn stilte mij in plaats van mijn intuïtie, mijn hart en/of de stemmen in mijn hoofd?   

Heb je er wel eens bij stil gestaan dat die stemmen in jouw hoofd helemaal niet jouw stem is? Het zijn de stemmen die afkomstig zijn van ons systeem, onze ouders, leermeesters in ons leven, onze omgeving, cultuur en bijvoorbeeld religie. En jawel, over het algemeen allemaal vanuit de beste intentie bedoeld. Dat soort stemmen drijven je vaak een kant op die achteraf blijkt niet jouw kant te zijn. Innerlijk stil worden en je verbinden met jouw passie en missie geeft vaak andere inzichten.

Veel kennissen en vrienden begrijpen niet dat ik de keuzes van mijn kinderen ondersteun om het avontuur van leven te ontdekken. Eigenlijk verrekte weinig doelen te hebben anders dan het leven aan te gaan, af en toe stil te staan, terug te kijken en er achter te komen dat je leven helemaal niet verkeerd kan gaan. Ze hoeven van mij niet te gaan voor dat koophuis met een zware hypotheeklast, die blinkende auto op afbetaling, die over gelukkige relatie, status en positie in hun baan, en wat al niet meer is. Pa, ik dus, heb ze dat allemaal al voor gedaan.
Nu treffen ze een vader aan die anders LEEFT. En jawel, blij dat ik dat allemaal heb mee gemaakt maar nog veel blijer met dat wat ik nu mag be-leven. Balken en sterren kwijt, nog meer gewoon en zalig Frans zijn. En juist dat is wat mijn kinderen en mijn vriendin zo aanspreken. Ze zien het niet alleen, ze voelen het des te meer.

Waar wil je voor gaan? Voor huisje, boompje, beestje & ratrace of voor het avontuur van je leven aan gaan. En let wel. De ene optie hoeft niet beter of slechter te zijn dan de andere. Het is maar waar jij écht en oprecht voor wilt gaan zonder er later (of als het te laat is) achter te komen dat het wellicht voor jou toch anders had moeten zijn.

Laat het een bewuste keuze van jeZELF zijn en niet van de stemmen in je hoofd van anderen. Laat het kind in jezelf meer toe en luister daar naar. Wees creatief en lach om je generale excuses om dingen niet te doen. Droom je je leven of leef je je droom?

En wat die huilende ‘achterblijver’ op racebaan 3 op de foto betreft? Het zou me niets verbazen als die aan het eind van zijn leven het meeste gelachen en geleefd heeft en feitelijk de echte winnaar is. Wat anderen daar ook van denken.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 31 maart 2017

Een ervaring en verhaal over kunnen zien

Een paar weken geleden verminderde het zicht in mijn rechter oog. Een rare ervaring kan ik je zeggen. Het voelde eerst alsof er wat stof aan de buitenkant over mijn oogbol heen en weer gleed. Maar zelfs met een speciale vloeistof die ik van de apotheek kreeg, verbeterde mijn zicht niet. De apotheker adviseerde me naar een oogspecialist in het ziekenhuis te gaan. Dat heb ik dan ook gedaan.

Een erg vriendelijke, jonge, oogarts in ons Lanna ziekenhuis onderzocht met een speciaal soort microscoop mijn oog en stelde de diagnose dat ik leed aan achterste glasvochtmembraanloslating. Nog nooit van gehoord. Ik wist niet eens dat ik een achterste glasvochtmembraan had als ik eerlijk ben.

Het was een zelfde soort ervaring als een paar maanden geleden. Ik wilde toen opstaan en mijn been zat op slot en kon een paar uur niet lopen. Je neemt het eigenlijk heel gemakkelijk maar voor vaststaand feit aan dat je zonder problemen fysiek kunt functioneren en toch zijn dit van die ervaringen die je met de neus op de feiten drukken dat het toch echt anders in elkaar zit.
Als je gezichtsvermogen ok is maak je je er ook helemaal nooit druk over. Je bent jezelf er niet eens bewust van dat je ogen, voor de meesten van ons, altijd en haast eeuwig beschikbaar zijn en ons altijd ondersteunen bij alles wat we doen. Kijken neemt ongeveer 70% van onze zogenaamde ‘zintuigenergie’ in beslag. Hoe zit het met dat zicht van ons?

Er is een gevoel dat we allemaal blind geboren zijn. Minuten na onze geboorte gaan onze nieuw geopende ogen een verscheidenheid van vormen, kleuren en oppervlakken waar nemen. Het heeft even tijd nodig om langzaam onze vader en moeder, ons bed, vreemdelingen en bijvoorbeeld kleur te gaan herkennen. Het kost tijd om echt vormen en oppervlakken, objecten, relaties en de betekenissen daarvan te gaan ontdekken. En door het zien van voorwerpen, gaat een soort tweede gezichtsvermogen in ons hoofd aan de slag met het creëren van niet tastbare beelden. Visualisatie en impuls voor onze verbeelding. Zo beginnen we onze ‘eigen’ wereld te creëren, onze eigen waarheid (het grootste deel van de tijd niet eens van bewust dat dit alleen is onderdeel van een veel grotere waarheid), ons veroordelen komt in relatie tot hoe we zelf zijn geprogrammeerd en… ons piekeren start.

Zelfs als je goeie en gezonde ogen hebt ben je toch heel erg vaak ‘blind’. We kunnen niet verder of dieper kijken dan slechts de oppervlakte. We houden niet van wat we zien. Waarom zijn we eigenlijk vaak zo bang of kortzichtig; wat veroorzaakt dat bang zijn om dieper te kijken?

Misschien zijn we bang en voelen we ons bedreigd door een wereld die we vaak niet meer kunnen bevatten, een wereld die meer en meer gevormd wordt door sociale media met informatie over zaken die buiten ons bereik liggen, een wereld die we niet kunnen controleren. Misschien we zijn we wel bang voor een nieuwe wereld (die we nog niet zien maar er al lang is) die ons uitnodigt om onze angsten los te laten, tijd te nemen om te ontdekken, ons te verwonderen en te verbazen. Als we over onze ‘blindheid’ heen durven stappen, meer bewust bezig zijn met de kunst van dieper kijken, kun je door dat oppervlakkige. Absoluut niet meer bang voor de verstoring van dat wat we niet kunnen begrijpen of controleren. Nieuwsgierig zijn om te gaan zien en te leren van dat wat tot dusver voor je onzichtbaar was. Er is veel meer voor ons voorhanden dan we denken. We hoeven er maar de tijd voor te nemen om ons er voor open te stellen.

Misschien, door meer bewust van - en dankbaar voor - de mogelijkheid van ons zicht vermogen te zijn, moeten we onze ogen eens wat meer openen voor de wonderen die overal om ons heen zijn. Om een bekende rabbijn Abraham Joshua Heschel te citeren: “‘Ons doel zou moeten zijn om het leven te leven in radicale verwondering… ’s Morgens opstaan en zó naar de wereld kijken dat niets wat je waarneemt vanzelfsprekend is. Alles is fenomenaal! Alles is ongelofelijk. Behandel het leven nooit zonder aandacht. Spiritueel zijn is verwonderd zijn’. Verwondering is – eerder dan twijfel – de wortel van alle kennis. Ook over jezelf…

De verstoring van mijn zicht doordat ik ouder aan het worden ben bracht me dieper bij nog bewuster en dieper kijken. Me meer bewust zijn van het dagelijkse cadeau dat ‘kunnen zien’ heet en van de mogelijkheden die me dat geeft. Een uitnodiging om verder te kijken dan slechts het oppervlak of de buitenkant van de wereld om me heen. Het is gewoon slechts een keuze om de tijd te nemen om bewust te zijn van LEVEN.



Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 24 maart 2017

Horen is passief. Luister actief en word je bewust van een fantastische 'nieuwe' wereld die voor je klaar ligt

Een tweede blog dit keer over geluid. Na het blog van vorige week over de snelle verandering van ons geluidlandschap nu een blog over horen en luisteren.

Ik werk inmiddels nu al weer een tijdje in diverse programma’s die ik hier met internationale gasten doe met een aardig grote set Tibetaanse klankschalen, Ghantas (Bellen), Tingshas (bekkens) en Gongs. Als je die tijdens meditaties en lichaamswerk gebruikt, kom je in aanraking met de kenmerkende mix van harmonische resonanties van die instrumenten. Een vorm van geluidsvibratie/geluidmassage om stress te verminderen, innerlijke energie banen en centra (chakra’s) in balans of synchronisatie te brengen en zelfs om spontane genezingsprocessen te bevorderen.

Als je tijdens het werken daarmee voor het eerst bewust raakt van het fenomeen ‘Harmonics’ (boventonen), verandert je hele manier van luisteren. Je luisteren wordt gevoeliger en je kunt die harmonics in het druppelen van een kraan of in het ruizen van een storm langs je raam gaan herkennen. En door die herkenning verandert je luisterpatroon, en met dat, verandert je bewustzijn. Jij maakt jezelf beschikbaar, of je opent jezelf, voor de geluiden van leven en die geluiden van leven maken zich meer beschikbaar voor jou.

Luisteren is één van de grote actieve ervaringen waarin we heel gemakkelijk weer kunnen leren om  ons met onze omgeving beter en intenser te verbinden. Het is er een beginsel dat we feitelijk en heel natuurlijk bij onze geboorte hebben mee gekregen. Als we ouder worden verliezen velen die ervaring.

Horen is een passieve ervaring waarin we geluiden, eenmaal door onze oren waargenomen, al dan niet naar onze hersenen door kunnen sturen om die hersenen te stimuleren.
Luisteren daarentegen is niet passief. Het is actief. Luisteren behelst het daadwerkelijk bewust gebruik maken van onze oren als bewustzijn orgaan. Als we horen, maken we geen onderscheid tussen de geluiden om ons heen. We kunnen ons immers zelfs helemaal niet eens bewust van geluid zijn (iets dat bijvoorbeeld in een slaaptoestand optreedt). Dit is dan ook een voorname reden dat  letterlijk in stilte te zitten, - hier in de buurt hebben we daar een fantastisch mooie grot bijvoorbeeld voor -, onze sensitiviteit van luisteren aanmoedigt en krachtiger maakt. Er zijn vele niveaus van luisteren.

# Het eerste niveau betreft de al enorm grote stap om uit te stijgen boven het passieve proces van horen en de stap te maken naar actief luisteren. Je gewaar worden van de pluraliteit, de mix van het grote aantal, van de geluiden die je omringen. Door actief te luisteren kun je je stap voor stap meer open stellen voor geluid. Elk geluid komt op uit stilte, neemt vorm aan, manifesteert zich en valt weer terug in stilte. Op deze manier kun je geluiden zien als richtingaanwijzers naar stilte.
# Het tweede niveau van luisteren heeft betrekking op het waar gaan nemen van die harmonics, de overtonen, in de geluiden die we horen.
# Het derde niveau van luisteren betreft ons voorstellings- en inleving vermogen. We doen dit vaak heel natuurlijk als we naar bepaalde muziek luisteren die ons mee neemt naar bijvoorbeeld een ander gevoel.
# Een vierde niveau draait om de verandering van onze feitelijke waarneming van geluid naar een andere realiteit. We worden door het geluid mee genomen naar een andere of aanvullende beleving in ons bestaan.
# Een vijfde niveau om dieper te kijken of om op te mediteren is weer die stilte. Zoals we uit stilte zijn begonnen, vertrokken, komen we daar ook weer bij uit. En stilte is niet de afwezigheid van iets maar het bewustzijn van alles dat voor je beschikbaar is.

Er is een hoop te ontdekken door 'alleen maar' te luisteren. Actief luisteren naar geluiden kan je bewust maken van richting, afstand, volume, toonhoogte, vibraties, vorm, ritme, melodie, harmonie van en in het hier en nu. Je kunt zelfs namen aan geluiden geven (zoals het fluiten van een vogel of het geluid van een auto).

En... luisteren is gratis. Je hoeft er feitelijk niet voor te betalen en je hebt ook nog eens de vrijheid van keuze waar je al dan niet naar wilt luisteren.
Ik hoop dat het blog van deze week je aanzet om luisteren weer eens een kans te geven.
Een uitnodiging om jezelf dit cadeautje van het je bewust zijn van de geluiden van leven te geven.

(Met dank voor het diepere inzicht door de lessen van Jonathan Goldman, Suren Shrestha, Inayat Khan, de Chinese International Buddhist Temple en de  Buddhist University ‘Wat Suan Dok’ in Chiang Mai).


Frans Captijn

www.captijninsight.com