vrijdag 21 april 2017

Gewenste en ongewenste snelheidsbeperkers in je leven. Bijstellers van prioriteiten.

In korte tijd heb ik van een aantal vrienden/kennissen nu een aantal keren gehoord dat ze het roer in hun leven om moeten gooien. Hun partner of zijzelf werden ineens bijvoorbeeld geconfronteerd met kanker. Dat overkomt, denk je eerst, altijd anderen. Tot je er zelf, persoonlijk of in relatie tot die mensen die je het dierbaarste zijn, middenin zit. Ongewenst loop je tegen een snelheidsbeperker in je leven aan.

Alles leek zo volmaakt, nu wordt je leven op zijn kop gezet. Misschien zou je je wel voor de buitenwereld willen verbergen. Je komt in een crisisperiode terecht, je lijkt omringd door angst, die je oog in oog brengt met dat wat de waarden van leven echt voor je betekenen. Misschien zelfs wel om het roer om te gooien naar hoe je feitelijk zou moeten leven omdat je de koers juist kwijt was.

Onlangs werkte ik met een gast die haar leven rent. Hoe jong ook, de tijd raakt op dus je moet vooral alles in je leven toch mee maken omdat je slechts één keer leeft. Rennen dus, je optrekken aan het uiterlijk getoonde geluk door anderen en tenminste dat niveau willen bereiken. Alles werd eigenlijk slechts aangeraakt als een vlinder. Niets werd diep geleefd en derhalve be-leefd. Depressie en slapeloosheid namen toe in combinatie met een haast continue verbinding met sociale media. Een overkill aan impulsen die alles bij elkaar gewoonweg ziek maakt weet je?

Ze maakte de keuze om gewenst eens even voor haarzelf te proberen om een time out te nemen. Te besluiten om eens in retraite te gaan. Niet te wachten tot ze, zeker weten, op enig moment ongewenst in een retraite terecht zou komen. Een time out om dingen te overwegen, levensbalans op te maken en prioriteiten tegen het licht te houden. Een zelfmoord door een van haar vrienden met een gelukkig gezin met twee jonge kinderen tijdens haar retraite werd een verdoving van ongeloof.

Hoe gek het misschien ook klinkt. De praktijk leert dat dit soort gewenste en ook ongewenste snelheidsbeperkers van leven vaak ongelooflijk waardevolle lessen bevatten. Het brengt je bij de waarden van je leven, bij dat waar het eigenlijk allemaal echt voor jou om draait, bij diegene die je eigenlijk bent. Niet de gene die meestal stap voor stap vanuit wensen, verlangens, omgevingsoordelen, marketing, etc., is ontstaan.
Dit soort processen kun je zien als steile (maar achteraf gezien vaak voortreffelijke) oefenhellingen die je weer maken tot de persoon die je feitelijk altijd al was.

We hebben allemaal verschillende waarden, gebaseerd op onze voorstelling van tevredenheid en geluk. Als je gelooft dat mensen alleen van je houden als je financieel rijk bent, is geld je belangrijkste waarde. Als je gevoel van eigenwaarde verbonden is met je uiterlijk (iets dat in de Thaise cultuur volgens mij bij dames bovenaan staat), staan je gezicht en je figuur wellicht boven aan je prioriteitenlijst.
En als je uiterlijk ‘achteruit’ gaat, verdwijnt dan ook je geluk? En als je ogenschijnlijk niet kunt wedijveren in levensgeluk met je vrienden of kennissen, ga je je dan ellendig voelen?

Het leven daagt je voortdurend uit om je prioriteiten bij te stellen. De beslissing bijvoorbeeld om gezondheid tot een van je prioriteiten te maken kan een ommekeer zijn. Er kan een heel nieuwe wereld voor je open gaan. De ontdekking van een reusachtig reservoir aan innerlijke kracht en vreugde. De ontdekking dat die persoon die jij daadwerkelijk bént jezelf en anderen echt gelukkig maakt.

Als jouw kijk op jezelf gebaseerd is op oppervlakkigheden, moet je je prioriteiten misschien nog eens op een rijtje zetten en een paar belangrijke veranderingen aanbrengen.

Onlangs is er een verkeersdrempel gekomen voor mijn huis (zie foto). Het remt gasten die in hun golf buggy voorbij komen af en nodigt daardoor uit om zich nog meer te verwonderen over onze pracht omgeving. Een enkele wandelende gast wordt er, soms pijnlijk, aan herinnert om de aandacht niet bij de mobiel te houden maar bij dat wat in balans lopen ook al weer was. 

Ga, voor het te laat is, eens gewenst een bewuste snelheidsbeperking aan om je weer te verbinden met dat waar jou leven eigenlijk echt om gaat en holistische balans te houden.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 14 april 2017

Tot de dood ons scheidt en/of zolang liefde verbindt en groei stimuleert? Gelukkig zijn in je relatie.

Ik ben in mijn leven één keer getrouwd geweest. Trots dat daaruit onze twee kinderen uit liefde zijn voortgekomen. Na negen jaar liep ons huwelijk, ondanks van alles met elkaar nog proberen, op de klippen met alle zeer langdurige nare emotionele en juridische gevolgen van dien. Twee jaar lang heb ik daarna geen vrouw aan durven raken. En ook aan die tijd kwam gelukkig weer een einde.

Als ik nu terug blik dan ken ik een aantal korter en langer durende relaties. Veel mensen kunnen dit niet begrijpen of zelfs accepteren. Al zeker niet vanuit mijn geloofsachtergrond en de maatschappelijke functies en posities die ik ooit in Nederland en in de wereld bekleedde. Zoiets ‘doe’ je in de ogen van velen niet en het staat haaks op dat wat je van huis uit hebt mee gekregen.

Vanuit mijn ervaring en beleving durf ik te zeggen dat dit met een wel of niet ‘doen’ eigenlijk niets te maken heeft. Het overkwam me. En geloof het of niet, mijn intentie was ooit om met de vrouw waarop ik verliefd werd en ooit gelukkig was, voor altijd samen te blijven en oud te worden. Letterlijk te gaan ‘tot de dood ons scheidt’. Als nakomer en laatste in een gezin van vijf kinderen had ik, toen het idee van trouwen in ons als koppel op kwam, tot dan toe goede voorbeelden aan mijn twee broers en twee zussen. Na negen jaar lukte het mij in ieder geval niet meer om die oprechte en ook nog eens beloofde intentie vol te houden. Geen gemakkelijk besluit en een lijdensweg om dat besluit zowel voor wat betreft de wet als ook in relatie tot mijn geloof een nieuwe en voor mij leefbare wending te geven. Dat is me uiteindelijk gelukt. Maar daar gaat het hier niet over.

Dit blog gaat over gelukkig zijn in een relatie met een andere persoon van welk geslacht of welke geaardheid dan ook. Tot de dood je scheidt óf tot de liefde niet sterk genoeg meer is om nog langer te verbinden en je belet in je persoonlijke ontwikkeling, het vervullen van je levensmissie en je persoonlijke en gemeenschappelijke groei. En natuurlijk kan dan gelijk de idee en de stempel direct alweer geplaatst worden dat dat wel een zeer egoïstische en egocentrische benadering is.
Ik nodig je uit om die stempel nog even achterwege te laten en vanuit nieuwsgierigheid en een open houding zonder direct te veroordelen verder te willen lezen. Mogelijk zijn er, met alle respect, toch meer kanten en een grotere waarheid dan uitsluitend jouw kant en waarheid.

Ik ben anders, van een andere generatie en nieuwere tijd dan mijn oudste broers en oudste zus zo heb ik onlangs nog van mijn oudste broer gehoord. En dat is in mijn ogen een volkomen terechte opmerking. Daarnaast heb ik me verder verdiept in de filosofie van het hebben van een relatie en de doelen die je daar aan kunt verbinden. Ik leef inmiddels a; weer vijf jaar in een cultuur die ook nog eens voor mij een nieuw licht laat schijnen op onder andere persoonlijke missie, groei, ontwikkeling, karma (actie) en vooral ook op onderliggende intenties.

Meer en meer ben ik er achter gekomen dat liefde allereerst draait om de relatie die je met jezelf hebt. Jij bent de gene die 24 uur met jezelf op trekt. Ken je jezelf eigenlijk, neem je tijd en besteed je aandacht aan dat complete ‘zelf’ (meer dan alleen de buitenkant)? Ken je jouw missie? Ben je al één of voel je je alleen? Welke levensstijl sta je voor (en daarmee bedoel ik de manier waarop jij op zaken die met je gebeuren reageert)? Ben je gelukkig met jezelf?

Aandacht aan die vragen geven en daar inzicht in krijgen hebben mij in mijn ogen een enorme groei en ontwikkeling opgeleverd. Let wel, ik zeg daarbij niet dat ik die ontwikkeling in een voortdurende relatie met één persoon niet had kunnen hebben. Ik heb die ervaring immers niet.

Mijn relaties na mijn huwelijk zijn tot verhoudingen verworden die, hoewel ik me dat dus ooit anders had voorgesteld, niet meer gaan over ‘tot de dood ons scheidt’ maar veel meer draaien om een voortdurende ‘zolang liefde, persoonlijke én gezamenlijke groei ons bindt’. Ik ben niet meer bezig met een soort toekomst doel, leef meer en ga meer voor wat de dag brengt of kan brengen, laat staan wat iedereen om me heen wel van mij zou kunnen denken of vinden. Er wordt al zo veel gedacht over wat er gedacht wordt. Een aardige energie verspilling en roddel leverancier.
Ik zie mezelf in die keuze niet als een soort playboy en persoon die anderen willens en wetens ongelukkig wil maken vanuit een eigen belang. Het is juist precies andersom. Mijn levensstijl is alleen misschien wat anders dan vele anderen. Mijn laatste lange relatie tot nu toe was zelfs bijna anderhalf keer zo lang als de huwelijksverbinding die ik ooit aan ging. Ik volg wederom voor velen wellicht niet het ‘algemeen aanvaarde patroon’ een patroon waarin ook leeftijd verschil voor velen een geweldig item is om vooral op voorhand te veroordelen in plaats van je eens te verdiepen in levenservaringsniveau, begrip voor elkaar en face-to-face communicatie (oprechte verbinding).

Het is niet de verantwoordelijkheid van je partner, zo heb ik inmiddels geleerd, om jou gelukkig te maken (en van jou om hem/haar gelukkig te maken). Dat is en blijft te allen tijde je eigen verantwoordelijkheid. En als je zelf van dat geluk over vloeit dan kun je daarvan met een ander delen.
Als de nabijheid in en van een relatie op enig moment voor een langere tijd dat geluk in de weg staat en je komt samen niet tot een nieuwe flow, dan gun je de ander (en jezelf) juist vanuit die verantwoordelijkheid een nieuwe kans voor liefde. Een nieuwe kans om verder te groeien. Voor mij is dat in ieder geval niet een aan de kant zetten van een ander of bij het grof vuil zetten maar het kan door die partner en door de buitenwereld weldegelijk zo worden gezien of ervaren.

Het hebben van een relatie zie ik niet als een vorm van ‘hop-on hop-off bus’. Het draait weldegelijk voor mij om liefde, respect en geluk (vanuit mijn be-leving van die woorden). Een partner is geen speeltje. Te veel en te vaak zie ik dat in de wereld om ons heen en uit de reacties op onder andere de sociale media.
Wat ik met name hier in mijn werk tegen kom, en dat speelt in alle culturen, is een zich meer en meer opgesloten voelen in een relatie. Elkaar niet of nauwelijks nog iets te vertellen hebben. Geen enkele groei en zelfs soms een verloedering of haast verkettering van elkaar en achter de rug van elkaar om over elkaar met je ‘vrienden’ kletsen over hoe moeilijk je het niet hebt. Vanuit de verantwoordelijkheid voor de ander je eigen geluk maar achterwege laten. Creativiteit in veel gevallen zelfs missen en ‘stiekem’ anderen er op na houden. In diverse culturen kennelijk ook nog eens heel gewoon ‘geaccepteerd’. En dat past dus weer niet in mijn invulling van het woord respect. Ik doe er maar liever gewoon open over.

Als liefde, hoe je dat woord vanuit welke generatie dan ook maar interpreteert, tot een uiterlijk ogenschijnlijk geluk vertoon is verworden dan mag je jezelf afvragen hoe je jezelf en de ander daadwerkelijk respecteert en wat je jezelf en de ander gunt.

Van mij mag de relatie die ik heb, en vanuit het gevoel dat we samen hebben, voor altijd zo door gaan. Dat is geen streven. We leven het elke dag en bereiken daarmee elke dag een bestemming…

En of dat door mijn familie, mijn omgeving of de buitenwereld wel of niet wordt geaccepteerd… Dat blijft een keuze van anderen en het blijft mijn/onze keuze van vorm en inhoud aan onze relatie te geven op de manier waarin wij dat (vrij in elke keuze) zelf willen. 


Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 7 april 2017

Huisje, boompje, beestje & ratrace versus het avontuur van (je) leven aan gaan.

Vorige week kreeg ik een email van een voor mij wildvreemde jonge vrouw. Ze had een persoonlijke vraag naar aanleiding van een bericht dat ik op een Nederlandse facebook pagina met verhalen en tips over Thailand had geplaatst. Haar vraag inspireerde me voor mijn blog van deze week.

We worden geboren in een wereld van verwachtingen, regels, competitie, competenties, macht en prestige. Twee weken geleden wilde ik in een warenhuis een cadeautje kopen voor mijn vriendin. Ineens hoorde ik een aanmoedigend gegil van jewelste. Eens even kijken wat daar aan de hand was… Een baby race! De foto bij dit blog neemt je er een beetje in mee. Krijsende ouders die hun baby’s, in karretjes met wieltjes gehesen, op de meest bijzondere manieren aanmoedigen om de allerbeste te zijn en de winnaar te worden. Het kan verkeren.

Bij mij schoot door mijn hoofd dat het hier al begint met het afleren van authentiek leven. En in elke cultuur is het eigenlijk het zelfde. Je moet toch vooral proberen om de beste te zijn en je toekomst te hollen. En dat wat je bereikt laat je aan de buitenwereld zien. Je toont je bezit. Plaatst mooie foto’s over hoe gelukkig je bent op de sociale media. Je gedraagt je naar de door anderen in onze maatschappij aan jou opgelegde regels en normen. Je probeert te voldoen aan verwachtingspatronen die anderen wellicht van je zouden kunnen hebben.

Veel van die regels en normen zitten overigens slechts in ons hoofd. De moed om er van af te wijken en niet te voldoen aan het zogenaamde ‘ideaal plaatje’ – wat dat plaatje dan ook maar mag zijn – ontbreekt velen. Je past je aan en… stap voor stap kun je jezelf daarbij en zonder er zelfs in beginsel erg in te hebben, meer en meer te kort gaan doen. En op enig moment kun je jezelf de vraag dan gaan stellen wat jou leven nu eigenlijk waard was. Wat je er van gemaakt hebt. Of je wel het leven geleefd hebt wat jij ZELF eigenlijk echt wilde. Ja je hebt voldaan aan het plaatje wat anderen je voor hielden en je hebt wellicht zelfs de familie eer hoog gehouden. En inderdaad is je die vragen kunnen stellen in een met name Westerse Cultuur toch een aardige luxe positie. Mijn ouders stelden die vragen bijvoorbeeld niet. Het was een andere tijd. 

Wie ben ik? Wat wil ik écht? Wat kom ik hier doen? Wat maakt me gelukkig? Heb ik niet eerst eens de verantwoordelijkheid voor mezelf, in plaats van voor anderen te dragen? Wat zou ik willen doen als geld geen item was? Welke keuze zou ik in deze situatie maken als ik wist dat ik nog maar een paar maanden te leven had? Wat zegt mijn stilte mij in plaats van mijn intuïtie, mijn hart en/of de stemmen in mijn hoofd?   

Heb je er wel eens bij stil gestaan dat die stemmen in jouw hoofd helemaal niet jouw stem is? Het zijn de stemmen die afkomstig zijn van ons systeem, onze ouders, leermeesters in ons leven, onze omgeving, cultuur en bijvoorbeeld religie. En jawel, over het algemeen allemaal vanuit de beste intentie bedoeld. Dat soort stemmen drijven je vaak een kant op die achteraf blijkt niet jouw kant te zijn. Innerlijk stil worden en je verbinden met jouw passie en missie geeft vaak andere inzichten.

Veel kennissen en vrienden begrijpen niet dat ik de keuzes van mijn kinderen ondersteun om het avontuur van leven te ontdekken. Eigenlijk verrekte weinig doelen te hebben anders dan het leven aan te gaan, af en toe stil te staan, terug te kijken en er achter te komen dat je leven helemaal niet verkeerd kan gaan. Ze hoeven van mij niet te gaan voor dat koophuis met een zware hypotheeklast, die blinkende auto op afbetaling, die over gelukkige relatie, status en positie in hun baan, en wat al niet meer is. Pa, ik dus, heb ze dat allemaal al voor gedaan.
Nu treffen ze een vader aan die anders LEEFT. En jawel, blij dat ik dat allemaal heb mee gemaakt maar nog veel blijer met dat wat ik nu mag be-leven. Balken en sterren kwijt, nog meer gewoon en zalig Frans zijn. En juist dat is wat mijn kinderen en mijn vriendin zo aanspreken. Ze zien het niet alleen, ze voelen het des te meer.

Waar wil je voor gaan? Voor huisje, boompje, beestje & ratrace of voor het avontuur van je leven aan gaan. En let wel. De ene optie hoeft niet beter of slechter te zijn dan de andere. Het is maar waar jij écht en oprecht voor wilt gaan zonder er later (of als het te laat is) achter te komen dat het wellicht voor jou toch anders had moeten zijn.

Laat het een bewuste keuze van jeZELF zijn en niet van de stemmen in je hoofd van anderen. Laat het kind in jezelf meer toe en luister daar naar. Wees creatief en lach om je generale excuses om dingen niet te doen. Droom je je leven of leef je je droom?

En wat die huilende ‘achterblijver’ op racebaan 3 op de foto betreft? Het zou me niets verbazen als die aan het eind van zijn leven het meeste gelachen en geleefd heeft en feitelijk de echte winnaar is. Wat anderen daar ook van denken.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 31 maart 2017

Een ervaring en verhaal over kunnen zien

Een paar weken geleden verminderde het zicht in mijn rechter oog. Een rare ervaring kan ik je zeggen. Het voelde eerst alsof er wat stof aan de buitenkant over mijn oogbol heen en weer gleed. Maar zelfs met een speciale vloeistof die ik van de apotheek kreeg, verbeterde mijn zicht niet. De apotheker adviseerde me naar een oogspecialist in het ziekenhuis te gaan. Dat heb ik dan ook gedaan.

Een erg vriendelijke, jonge, oogarts in ons Lanna ziekenhuis onderzocht met een speciaal soort microscoop mijn oog en stelde de diagnose dat ik leed aan achterste glasvochtmembraanloslating. Nog nooit van gehoord. Ik wist niet eens dat ik een achterste glasvochtmembraan had als ik eerlijk ben.

Het was een zelfde soort ervaring als een paar maanden geleden. Ik wilde toen opstaan en mijn been zat op slot en kon een paar uur niet lopen. Je neemt het eigenlijk heel gemakkelijk maar voor vaststaand feit aan dat je zonder problemen fysiek kunt functioneren en toch zijn dit van die ervaringen die je met de neus op de feiten drukken dat het toch echt anders in elkaar zit.
Als je gezichtsvermogen ok is maak je je er ook helemaal nooit druk over. Je bent jezelf er niet eens bewust van dat je ogen, voor de meesten van ons, altijd en haast eeuwig beschikbaar zijn en ons altijd ondersteunen bij alles wat we doen. Kijken neemt ongeveer 70% van onze zogenaamde ‘zintuigenergie’ in beslag. Hoe zit het met dat zicht van ons?

Er is een gevoel dat we allemaal blind geboren zijn. Minuten na onze geboorte gaan onze nieuw geopende ogen een verscheidenheid van vormen, kleuren en oppervlakken waar nemen. Het heeft even tijd nodig om langzaam onze vader en moeder, ons bed, vreemdelingen en bijvoorbeeld kleur te gaan herkennen. Het kost tijd om echt vormen en oppervlakken, objecten, relaties en de betekenissen daarvan te gaan ontdekken. En door het zien van voorwerpen, gaat een soort tweede gezichtsvermogen in ons hoofd aan de slag met het creëren van niet tastbare beelden. Visualisatie en impuls voor onze verbeelding. Zo beginnen we onze ‘eigen’ wereld te creëren, onze eigen waarheid (het grootste deel van de tijd niet eens van bewust dat dit alleen is onderdeel van een veel grotere waarheid), ons veroordelen komt in relatie tot hoe we zelf zijn geprogrammeerd en… ons piekeren start.

Zelfs als je goeie en gezonde ogen hebt ben je toch heel erg vaak ‘blind’. We kunnen niet verder of dieper kijken dan slechts de oppervlakte. We houden niet van wat we zien. Waarom zijn we eigenlijk vaak zo bang of kortzichtig; wat veroorzaakt dat bang zijn om dieper te kijken?

Misschien zijn we bang en voelen we ons bedreigd door een wereld die we vaak niet meer kunnen bevatten, een wereld die meer en meer gevormd wordt door sociale media met informatie over zaken die buiten ons bereik liggen, een wereld die we niet kunnen controleren. Misschien we zijn we wel bang voor een nieuwe wereld (die we nog niet zien maar er al lang is) die ons uitnodigt om onze angsten los te laten, tijd te nemen om te ontdekken, ons te verwonderen en te verbazen. Als we over onze ‘blindheid’ heen durven stappen, meer bewust bezig zijn met de kunst van dieper kijken, kun je door dat oppervlakkige. Absoluut niet meer bang voor de verstoring van dat wat we niet kunnen begrijpen of controleren. Nieuwsgierig zijn om te gaan zien en te leren van dat wat tot dusver voor je onzichtbaar was. Er is veel meer voor ons voorhanden dan we denken. We hoeven er maar de tijd voor te nemen om ons er voor open te stellen.

Misschien, door meer bewust van - en dankbaar voor - de mogelijkheid van ons zicht vermogen te zijn, moeten we onze ogen eens wat meer openen voor de wonderen die overal om ons heen zijn. Om een bekende rabbijn Abraham Joshua Heschel te citeren: “‘Ons doel zou moeten zijn om het leven te leven in radicale verwondering… ’s Morgens opstaan en zó naar de wereld kijken dat niets wat je waarneemt vanzelfsprekend is. Alles is fenomenaal! Alles is ongelofelijk. Behandel het leven nooit zonder aandacht. Spiritueel zijn is verwonderd zijn’. Verwondering is – eerder dan twijfel – de wortel van alle kennis. Ook over jezelf…

De verstoring van mijn zicht doordat ik ouder aan het worden ben bracht me dieper bij nog bewuster en dieper kijken. Me meer bewust zijn van het dagelijkse cadeau dat ‘kunnen zien’ heet en van de mogelijkheden die me dat geeft. Een uitnodiging om verder te kijken dan slechts het oppervlak of de buitenkant van de wereld om me heen. Het is gewoon slechts een keuze om de tijd te nemen om bewust te zijn van LEVEN.



Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 24 maart 2017

Horen is passief. Luister actief en word je bewust van een fantastische 'nieuwe' wereld die voor je klaar ligt

Een tweede blog dit keer over geluid. Na het blog van vorige week over de snelle verandering van ons geluidlandschap nu een blog over horen en luisteren.

Ik werk inmiddels nu al weer een tijdje in diverse programma’s die ik hier met internationale gasten doe met een aardig grote set Tibetaanse klankschalen, Ghantas (Bellen), Tingshas (bekkens) en Gongs. Als je die tijdens meditaties en lichaamswerk gebruikt, kom je in aanraking met de kenmerkende mix van harmonische resonanties van die instrumenten. Een vorm van geluidsvibratie/geluidmassage om stress te verminderen, innerlijke energie banen en centra (chakra’s) in balans of synchronisatie te brengen en zelfs om spontane genezingsprocessen te bevorderen.

Als je tijdens het werken daarmee voor het eerst bewust raakt van het fenomeen ‘Harmonics’ (boventonen), verandert je hele manier van luisteren. Je luisteren wordt gevoeliger en je kunt die harmonics in het druppelen van een kraan of in het ruizen van een storm langs je raam gaan herkennen. En door die herkenning verandert je luisterpatroon, en met dat, verandert je bewustzijn. Jij maakt jezelf beschikbaar, of je opent jezelf, voor de geluiden van leven en die geluiden van leven maken zich meer beschikbaar voor jou.

Luisteren is één van de grote actieve ervaringen waarin we heel gemakkelijk weer kunnen leren om  ons met onze omgeving beter en intenser te verbinden. Het is er een beginsel dat we feitelijk en heel natuurlijk bij onze geboorte hebben mee gekregen. Als we ouder worden verliezen velen die ervaring.

Horen is een passieve ervaring waarin we geluiden, eenmaal door onze oren waargenomen, al dan niet naar onze hersenen door kunnen sturen om die hersenen te stimuleren.
Luisteren daarentegen is niet passief. Het is actief. Luisteren behelst het daadwerkelijk bewust gebruik maken van onze oren als bewustzijn orgaan. Als we horen, maken we geen onderscheid tussen de geluiden om ons heen. We kunnen ons immers zelfs helemaal niet eens bewust van geluid zijn (iets dat bijvoorbeeld in een slaaptoestand optreedt). Dit is dan ook een voorname reden dat  letterlijk in stilte te zitten, - hier in de buurt hebben we daar een fantastisch mooie grot bijvoorbeeld voor -, onze sensitiviteit van luisteren aanmoedigt en krachtiger maakt. Er zijn vele niveaus van luisteren.

# Het eerste niveau betreft de al enorm grote stap om uit te stijgen boven het passieve proces van horen en de stap te maken naar actief luisteren. Je gewaar worden van de pluraliteit, de mix van het grote aantal, van de geluiden die je omringen. Door actief te luisteren kun je je stap voor stap meer open stellen voor geluid. Elk geluid komt op uit stilte, neemt vorm aan, manifesteert zich en valt weer terug in stilte. Op deze manier kun je geluiden zien als richtingaanwijzers naar stilte.
# Het tweede niveau van luisteren heeft betrekking op het waar gaan nemen van die harmonics, de overtonen, in de geluiden die we horen.
# Het derde niveau van luisteren betreft ons voorstellings- en inleving vermogen. We doen dit vaak heel natuurlijk als we naar bepaalde muziek luisteren die ons mee neemt naar bijvoorbeeld een ander gevoel.
# Een vierde niveau draait om de verandering van onze feitelijke waarneming van geluid naar een andere realiteit. We worden door het geluid mee genomen naar een andere of aanvullende beleving in ons bestaan.
# Een vijfde niveau om dieper te kijken of om op te mediteren is weer die stilte. Zoals we uit stilte zijn begonnen, vertrokken, komen we daar ook weer bij uit. En stilte is niet de afwezigheid van iets maar het bewustzijn van alles dat voor je beschikbaar is.

Er is een hoop te ontdekken door 'alleen maar' te luisteren. Actief luisteren naar geluiden kan je bewust maken van richting, afstand, volume, toonhoogte, vibraties, vorm, ritme, melodie, harmonie van en in het hier en nu. Je kunt zelfs namen aan geluiden geven (zoals het fluiten van een vogel of het geluid van een auto).

En... luisteren is gratis. Je hoeft er feitelijk niet voor te betalen en je hebt ook nog eens de vrijheid van keuze waar je al dan niet naar wilt luisteren.
Ik hoop dat het blog van deze week je aanzet om luisteren weer eens een kans te geven.
Een uitnodiging om jezelf dit cadeautje van het je bewust zijn van de geluiden van leven te geven.

(Met dank voor het diepere inzicht door de lessen van Jonathan Goldman, Suren Shrestha, Inayat Khan, de Chinese International Buddhist Temple en de  Buddhist University ‘Wat Suan Dok’ in Chiang Mai).


Frans Captijn

www.captijninsight.com



vrijdag 17 maart 2017

Geluid vernietiging. De mens rukt verder op.

Vanmorgen liep ik met mijn hond lang door het bos. Meer en meer kent hij de weg en gaat hij waar hij wil gaan. Ik volg. Wie laat wie nu eigenlijk uit denk ik wel eens? We blijven er samen vitaal bij.

Op een stil bospad trok zowel bij hem als bij mij het geluid van een prachtige grote vogel onze aandacht. Eigenlijk stonden we samen tegelijkertijd stil om te luisteren naar de harmonie van al die geluiden daar op die plek.
Misschien komt het ook omdat ik de laatste maanden steeds meer met geluid werk en me er door studie in verdiep. Meer en meer gewaar en bewust ben van de fantastische geluiden in de natuur om ons heen.

Als je je meer bewust wordt van de harmonie in geluid, wordt je hele manier van luisteren gewijzigd. Je kunt de harmonie horen in een druppelende kraan of je gewaar zijn van de boventonen van de wind die wind die tijdens een storm langs je raam vliegt. Je luisterpatroon verandert en als dat gebeurt verandert je bewustzijn feitelijk ook. Je verbind je op een dieper niveau.

Luisteren neemt ongeveer 70% van onze sensitiviteit in beslag. We kunnen er gemakkelijk door leren om ons met onze omgeving te verbinden. Iets dat we van nature gewend zijn om te doen. Helaas verliezen de meesten van ons dat als ze ouder worden. Er zijn andere dingen belangrijk om ons op te richten.

Wetenschap toont aan dat een van de basis functies van onze oren is om door natuurlijk geluid het energie van onze hersenen en van 90 – 95% van ons lichaam op te laden.

Elke ochtend start ik in de Sala hier op het resort. Carlien, mijn dochter, noemt het de ‘vogel disco’. Het is fantastisch om de tijd van de dag inmiddels steeds meer te kunnen ‘lezen’ door de geluiden om je heen. Als je je bewust bent van de combinatie van het werken van je zintuigen heb je de klok niet meer nodig. Ik draag dan ook al vijf jaar geen horloge meer. In één woord zalig.

Op die plek in dat bos, actief met dat luisteren samen in de weer, hoorde we in de verte het geluid van een motorfiets, nog een en nog een. Het bleken cross motoren te zijn die, als idioten, door het bos en over de wandelpaden kwamen scheuren. Grote stofwolken en een oorverdovend lawaai. Nog net op tijd kon ik mijn hond aan de riem vast maken om een aanrijding met de eerste motorrijder, die niet in de gaten had dat er ook nog iemand ‘stil’ stond te luisteren, te voorkomen. Ze scheurden alle drie voorbij. Ik bleef kuchend in het stof en met mijn aangeslagen hond achter. We bleven maar even stil staan tot het stof weer was neergeslagen. Het geluid was anders geworden. De stilte, de ervaring van de aanwezigheid van alles, was ‘dood’ geworden. Dat alles wat er was… was er ineens niet meer. Uitgedoofd, vernietigd, door de plotselinge verstoring. De een zijn plezier, de ander moet maar even slikken (of beter gezegd stof happen).

Het deed me denken aan een hele korte filmimpressie die in onlangs kreeg toegestuurd over de musicus en natuuronderzoeker Bernie Krause. Hij is een van 's werelds toonaangevende experts op het gebied natuur geluiden. Krause neemt gedurende een lange periode en steeds op een zelfde plek zogenaamde "soundscapes" op en gaat ze nadien met elkaar vergelijken. De wind in de bomen, het getjilp van de vogels, de zang van bultruggen. Dat doet hij al meer dan veertig jaar en hij heeft het grootste archief ter wereld daarover inmiddels opgebouwd. Hij kan in kaart brengen hoe de de geluiden in en van het landschap in de loop van de tijd zijn veranderd. Deels door klimaatverandering maar ook omdat de mens steeds verder oprukt en verstoort. Verandering en verstoring in de omgeving. (Als je zelf wilt luisterenklik dan hier. De stilte spreekt boekdelen.

Het lijkt wel of we niet meer zonder extra geluid kunnen. De radio of muziek in de auto, muziek tijdens sporten of hardlopen, muziek in huis en tijdens onze studie, overal extra geluid. En met al dat extra geluid verjagen we als het ware dat geluid dat er ooit was om ons juist te bedienen van rust, verbazing, eens even stil te staan (zoals ik dat in het bos even mocht doen).

Is er een manier om je beter met de wereld om je heen te verbinden? Tenminste kun je er op inzetten om beter te luisteren. Door beter te luisteren naar het geluid van leven, in plaats van die geluiden om zeep te helpen, komen we in een magnifieke speurtocht terecht naar het holle geluid van diegene die we zijn. Diepere lagen van luisteren en diepere verbinding met onszelf en onze omgeving.  

De mens rukt op, het heet groei en groei is verandering waarin we mee moeten. Op zich niets verkeerds aan. We moeten en willen meer. Het draait om ‘ik’. En de wereld om ons heen moet dat maar respecteren. Stofwolken en lawaai of niet. IK, MIJN plezier. Klimaatveranderingen laten ons grotendeels koud. Van dat wat we verder van en voor onszelf vernietigen zijn we ons steeds minder bewust. Dat nieuwe generaties ook nog verder willen staat niet op ons lijstje. De techniek lost dat dan wel weer op…

Ik hoop dat mijn vogeldisco nog lang stand houdt en na het zien en horen van het korte filmpje van Bernie Krause heb ik daar toch een hard hoofd in. Natuurlijke stilte, open staan voor het ervaren van de aanwezigheid van alles... Ik ga er dagelijks nog meer voor open staan nu het hier nog even kan.  


Frans Captijn

www.captijninsight.com



vrijdag 10 maart 2017

Service clubs. 100% intentie om te helpen? Of om trots te zijn op jezelf over wat je bereikt hebt?

“Een serviceclub is een vrijwillige non-profitorganisatie waarvan de leden elkaar regelmatig ontmoeten om liefdadigheidswerk te doen door metterdaad bij te dragen of door het werven van middelen voor andere organisaties. Een serviceclub is in eerste instantie gericht op haar maatschappelijke missie, hetgeen externe dienstbaarheid wordt genoemd. Ten tweede wordt zijn gekenmerkt door interne dienstbaarheid. Leden worden gestimuleerd bij te dragen aan sociale activiteiten, netwerken en mogelijkheden tot persoonlijke ontplooiing.”
(Bron Wikipedia, de vrije encyclopedie)

Vele jaren ben ik met veel plezier van verschillende serviceclubs lid geweest. Als jonge beroepsbrandweerofficier werd ik lid van Junior Chamber International. Als brandweercommandant in een andere gemeente werd me gevraagd om een lid van de Round Table International te worden. Toen ik veertig werd ging dat lidmaatschap over in de zogenaamde 40+ club. Ik werd toen benaderd voor Kiwanis International en ben daar jarenlang in Nederland nog lid van geweest.

Ik heb er nog steeds vele goeie herinneringen en vriendschappen door.

Er is nog steeds heel veel liefdadigheidswerk op deze wereld te doen. Wat mij het meeste in de clubs die ik noemde aan sprak was de hands-on mentaliteit (gewoon werken om iets voor anderen te bereiken in plaats van je eigen beurs trekken) en de sterke vriendschapsbanden. Eens over iets anders praten dan je werk en op een fijne manier samen werken om de doelen voor anderen te helpen bereiken.

In Thailand ben ik geen lid meer van een service club. Regelmatig zie en hoor ik discussies van heel veel verschillende clubs die over de wereld zijn verspreid. Ik heb meer en meer het gevoel dat de basis intentie soms dreigt te worden ondergesneeuwd. Zeker als ik af en toe de discussies hoor over de publieke zichtbaarheid van deze fantastisch mooie organisaties.

De hoofddoelstelling is en moet dienstverlening aan de gemeenschap zijn en blijven. Niet alleen als club, maar ook als individuele leden. Het voelt voor mij totaal verkeerd, ik zie het als lidmaatschap vervuiling, als ik hoor dat een bedrijf voor zijn of haar werknemer het lidmaatschap betaald. Onderliggend speelt daardoor het bedrijfsbelang. Mogelijk zakelijke voordelen binnen halen door dat lidmaatschap. Hoe zo persoonlijke ontwikkeling. Als een lid echt wil werken aan persoonlijke ontwikkeling en groei ... het draait dan dus om een persoonlijke en niet om een bedrijfsmatige zaak, dan betaal je je lidmaatschap gewoon zelf. De zaken moeten helder en duidelijk blijven en de service gedachte moet altijd prevaleren.

En hoewel een serviceclub niet per se exclusief hoeft te zijn in de ideologische motieven, identificeren veel clubs zich er wel degelijk mee. En dat is dan ook het tweede wat me als minpuntje meer en meer begint op te vallen. In mijn beleving hebben de mensen die lid zijn van deze clubs toch een zekere sociale status of positie. Een lidmaatschap kunnen ze zich over het algemeen in financiële zin gemakkelijk veroorloven. Maar hoe zit dat met die intenties? Is het de bedoeling die voor 100% op de gemeenschap zijn gericht, gaan om vriendschap en persoonlijke ontwikkeling? Als ik rond kijk op het internet (en in de omgeving waar ik woon) zie ik dat het meer en meer kennelijk de bedoeling is om aan de buitenwereld te laten zien hoe goed we als club wel niet zijn. Marketing troef. Om status te krijgen of wellicht hoog te houden.

De buitenwereld tonen hoe trots ze zijn om lid van te zijn (en ja, zo was ik regelmatig ook) en te laten zien tot welke prachtige dingen ze allemaal niet in staat zijn als liefdadigheid. Met de nadruk op: “Vergeet niet dat 'WIJ' dit gedaan hebben...

Als je echt aan liefdadigheid, vanuit je overvloed, creativiteit, netwerk en hands-on mentaliteit, doet dat is meer dan geweldig. Op veel plaatsen en voor tal van individuen of groepen in de samenleving is dat nog steeds meer dan nodig. Gelukkig dat er (o.a.) serviceclubs zijn. Maar is daar dat ‘lifetime label’ plaatsen voor iets dat over het algemeen een vooral leuke, gezellige en eenvoudige job is (en jawel het kost tijd en organisatie) voor nodig? Om de aandacht aan dat wat je geleverd hebt te geven en je eigen identiteit te ‘verhogen’?

Ik vind het bijvoorbeeld triest om te zien hoe hier door de stad goedwillende oudere mannen, zwetend op hun driewielers, ‘rijke’ gasten vervoeren met een enorme plaat achterop hun fiets dat een serviceclub hun zweten heeft gesponsord. En jawel, natuurlijk begrijp ik dat de man hierdoor op een eerlijke manier voor zijn gezin wat geld kan verdienen. En toch…

Is niet een fundamenteel iets in je leven, en daarvoor hoef je geen lid van een serviceclub te zijn, om te groeien door te delen? Is het eigenlijk niet je morele plicht als je het beter hebt dan zoveel anderen? Het heeft alles te maken met het leven en het vervullen van je missie. Je hoeft daar geen ‘bord’ of 'label' aan vast te plakken omdat het alles te maken heeft met je missie (en ook die missie is groei). En ja nogmaals, ook ik betrap mezelf er soms nog steeds op dat ik mijn 'goede daden' zo graag zichtbaar met de wereld wil delen. Als je je daarvan bewust bent, ben je al weer een stapje dichterbij om gewoon te doen wat je hier hebt te doen. En als anderen mensen dat op welke manier dan ook waarderen is het de kunst om dat ook gewoon te accepteren. Bereid zijn om dat oprechte ‘dank je wel’ in ontvangst te nemen. Soms voor jou eigenlijk geen enkele moeite maar voor anderen een groot gebaar. Iets dat ik ook moest leren (en waarderen) in plaats van te zeggen ‘het was niets, geen enkele moeite’. Dat ontvangen is meer dan genoeg. Geen standbeeld voor nodig. 

Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 3 maart 2017

Als je je missie leeft heb je geen doelen in je leven meer nodig.

“Waar zou je willen zijn over vijf jaar? Welke positie in de maatschappij? Wat wil je dan bereikt hebben? Wat is je doel? Richt je er op! Je kunt het bereiken! Geloof in jezelf!”
Deze idiotie heb ik jaren geleefd. Ik leerde het niet in één management training maar in heel veel cursussen en trainingen in relatie tot mijn vorige baan als algemeen directeur.

Stel je doelen, focus je op je doelen en geloof in jezelf. Je kunt het. Je kunt er komen. Niets is onmogelijk. Ik holde mezelf dan wel voorbij en was gericht op de toekomst maar dat mocht de pret allemaal niet drukken. En jawel, ik kwam er ook nog en vraag niet hoe. Als ik was aangekomen holde ik alweer door naar waar ik dan wel weer niet over vijf jaar zou willen zijn. Als ik nu terug kijk ben ik blij dat ik er nog op terug kan kijken.

Afgelopen week mocht ik werken met een koppel uit Australië. Hard werkende mensen in een eigen super goed lopend bedrijf en toch… niet voldoende verbonden met hun daadwerkelijke passie en missie. Ze zijn op een punt in hun leven over hoe moet het verder? De tijd raakt op. Wat gaan we met de tweede helft van ons leven (als dat er tenminste in zit) verder doen? 7 Dagen in de week hard werken. Een grote staf van medewerkers in de voorbereidingen en uitvoering in hun bedrijf. Altijd bereikbaar en inzetbaar (voor het eerst eens tijd vrij genomen in tien jaar). Geen tijd meer voor zichzelf en vaak te moe om verder te investeren in elkaar en toch nog lang niet in en met elkaar uitgekeken. Geweldig om een tijdje samen met ze te mogen optrekken.

Vandaag een hele vragenlijst over mijn eigen verandering in het leven. Iemand in Nederland is over mensen die een grote verandering in hun leven hebben gemaakt een boek aan het schrijven en ik ben er één van die daarin naar zijn ervaringen wordt gevraagd. En ook daarin kwam het leven, of liever gezegd niet leven, van je missie volop naar voren.

Gaande het programma met mijn Australische gasten ontdekte de man iets fantastisch en de vrouw nam dat over. En juist daarom noem ik het werken met onze gasten hier letterlijk ‘Street University’ (leren door te doen). Zowel de man als de vrouw raakten hun missie en passie in het leven door het programma zelf aan. De ontdekking van de man was dat als je je missie daadwerkelijk durft te leven je geen doelen meer in je leven nodig hebt. Elke dag weer bereik je in vrijheid en met energie een bestemming en je bouwt je leven alsof je een brug bouwt terwijl je er op staat. Je laat het leven ontstaan en geeft je er aan over.

Heeft al je tobben en het jezelf zorgen over van alles en nog wat maken je leven ooit al verlengd? Maak je niet bezorgd over morgen. Morgen kan wel voor zichzelf zorgen.

Als je je missie leeft laat je het meesterschap van je uniekheid toe. Je leven komt in flow en je geeft je over aan dat wat je bereikt en geniet anders en meer van de reis. Geen doelen meer nodig je krijgt onmens veel meer.

En die boodschap kwam vorige week zondag ook nog eens voorbij en mocht ik vanuit mijn eigen ervaring ook in het interview van de schrijfster delen.

Wat een rijkdom om zo te leven. En wat dat over vijf jaar betreft? Zeker ik had moeten weten dat het waanzin was om die vraag te leven. Mijn achtergrond en ervaring in de rampenbestrijding en crisisbeheersing toonde mij zeer regelmatig heel veel menselijk en dierlijk leed. Geen morgen meer. Helaas, pindakaas.

Als voor mij de zon morgen niet meer op gaat kan ik zeggen dat ik mijn missie heb geleefd. Wat een geluk, het was nog (net) niet te laat. En wat de wereld om me heen er allemaal van vind en van denkt… Dat is aan de wereld om me heen. Ik LEEF en wens zo’n leven in flow iedereen toe. Je hoeft je zogenaamde 'zekerheden' - die je overigens niet eens vast kunt blijven houden - maar los te laten, jezelf te vertrouwen en de stap te zetten. Het leven wordt een fantastisch avontuurlijke reis.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 24 februari 2017

Ontdek en bevrijd je seksuele energie en ga (nog) vrijer en meer in verbinding LEVEN.

Vandaag komt er, hier waar ik woon en werk in Thailand, weer een eind aan een Tantra retraite/workshop. 53 Gasten namen er aan deel. Wat ogenschijnlijk eerst leek op een yoga programma ontwikkelde zich meer en meer (en uiteindelijk) in een Tantra programma en ervaring. En een ervaring was het.

Er werd in de ochtend, de middag en avond gewerkt en gebrek aan energie en inzet van de deelnemers was niet te bespeuren. Het was een grote bevrijding in verbinding.

Hoe werkt dat en waarom ervaren de meeste mensen dit niet?
Om met het laatste te beginnen. Je innerlijke databank of je programmering, - vanuit de beste intenties van anderen - gevormd door je opvoeding, cultuur, religie, verwachtingspatronen van anderen en niet te vergeten ervaringen (vaak beschadigingen) in je leven, houden je af van het jezelf volledig over geven aan oprechte en warme intense verbinding, bezieling en intimiteit in contacten met anderen.  

In iedereen heerst het verlangen naar diepere intimiteit in het leven en warmere verbindingen in  vriendschappen en het grote palet in en van verschillende soorten van relaties. We hebben geleerd ons te schamen voor deze overigens meer dan gewone zaak om ons in onze omgang met anderen diep(er) te verbinden. Schaamte is de nummer één die ons af houdt van onze evolutie om steeds meer gewoon ons diepste en beste zelf te zijn en te delen.
We schamen ons voor ons lichaam. We schamen ons voor onze emoties en kwetsbaarheid. En al die schaamte zorgt er voor dat we ons leven (te) klein en zwart-wit houden. Tantra kan ons leren om uit die hokjes te stappen en kleurrijker te gaan leven.

En stop alsjeblieft met direct een label te plakken. Tantra gaat niet alleen maar over seks. Er zijn helaas nog steeds heel veel misverstanden. Wat tantra echt is gaat zo veel dieper en is zo veel groter dan alleen seks. Tantra heeft effecten op alle gebieden van ons leven, of je het weet of niet.

Het helpt je om verbindingen aan te gaan tussen je lichaam, je geest en je spiritualiteit (geen religie). Allerhande cursussen en trainingen leren je om je denken te veranderen, om je dat waar je aan gewend bent om in te geloven onder de loep te nemen. Ze besteden echter niet of nauwelijks aandacht aan je lichaam - en in het bijzonder onze zintuigen - als onderdeel van de holistische aanpak met betrekking tot het ons met onszelf en met anderen verbinden. Tantra brengt je lichaam weer in beeld en maakt je aanwezigheid en betrokkenheid sterker. Het draait als basis allemaal om het jezelf als het ware laten ontwaken door een intense beleving van het gebruik van je zintuigen. Het ontdekken van de juwelen van je levendigheid noem ik het in ons programma.

We hebben die diepere verlangens opgesloten in ons lichaam. De meesten van ons hebben geleerd om zich los te koppelen van hun lichaam vanuit schaamte. Om vooral al die natuurlijke sensaties niet toe te laten en daarmee ons leven tot op zekere hoogte te verlammen. Verlamming in je relaties of dat nu romantische relaties, familierelaties, vriendschappen en het ergste nog van alles de relatie met jezelf is. Ben jij het niet waard om vanuit respect en bezieling bemind te worden en jouw diepere, warmere en seksuele energie aan te wenden om verbindingen met anderen aan te gaan?

Tantra ontsteekt de ziel en biedt haar de mogelijkheid om het lichaam te ervaren door middel van aanraking, smaak en geur en al je andere zintuigen. Het brengt je het bewust zijn van en verbonden zijn met de energie die deze sensaties je leveren. Dat kun je individueel beleven en kun je in het bijzonder met een ander delen. Tantra zal je dat gevoel en die diepere verbondenheid in relaties weer terug geven. Gerespecteerde relaties terugwinnen.
Tantra leert je ook je blokkades in intimiteit en schaamte, nog steeds tot een door jouzelf geaccepteerd niveau, te verlagen of vrij te geven. Het maakt je meer en op een natuurlijke manier aanwezig en betrokken in verbinding met anderen. Wanneer je altijd maar vast blijft zitten in het denken in je hoofd, en je lichaam niet of nauwelijks inzet in verbinding maken, kun je je af vragen hoe intens die verbinding dan wel is. Ben je dan immers feitelijk niet steeds bezig met het juist bewust of onbewust creeren van afstand?

Als jij je seksuele energie in jezelf toe laat ben je energieker, veel en veel meer alert, verbonden en ook nog eens aantrekkelijk. Het is immers iets heel natuurlijks. Door er te veel rationeel over na te denken beperken we de positieve energie die het ons kan leveren en sluiten we onze emoties en intuïtie meer en meer af. Seksuele energie kun je op zowel lichamelijk, mentaal, emotioneel als ook op spiritueel niveau beleven en vanuit die beleving vanzelfsprekend ook uiten. Seksuele energie levert als basis plezier op en dat plezier ervaar je meestal ook in je dagelijks leven.

En die intense plezierbeleving van deze energie kun je gewoonweg en op iedere leeftijd leren (omdat je het nooit geleerd hebt en het niet leeftijd afhankelijk is).

Hoe gaat zoiets dan in zijn werk?
Tantra, intimiteit en gerespecteerde seksualiteit sluit wellicht (nog) niet helemaal aan bij jouw comfort zone. Hoe raar het ook op het eerste gezicht klinkt, je bent aan de slag met jezelf te ontdekken. Niet egoïstisch. Dat gebeurt op een creatieve manier waarbij je (althans bij ons) gewoon losse katoenen kleding draagt en ook aan houdt. En ook hier speelt mindfulness (de energie om 100% met al je zintuigen verbonden te zijn met dat wat je doet) een prominente rol. Er wordt gewerkt met meditatie, visualisatie, imaginatie, muziek (zang en mantra’s), geluid (vibraties en harmonics door Tibetaanse klankschalen, Ghantas, Tingshas en gongs), dans, aanraking, ademhalingstechniek, lichaamswerk (Kundalini yoga), massage, etc.. Alles met als bedoeling om allereerst jezelf te ontdekken. Vanuit die ontdekking ervaar je wat jij van jezelf (of aanvullend ook van een ander) nodig hebt om die innerlijke energie stroom toe te laten. Emoties/blokkades worden zichtbaar en leer je vanuit jezelf toe te laten en los te laten. 

Ken je eigenlijk wel jezelf? Mijn / onze ervaring is dat mensen over het algemeen niet eens hun buitenkant kennen. Dat deel dat je van jezelf in een spiegel kunt zien. Laat staan de uniekheid die je allemaal in jezelf van binnen mee draagt. Laat staan bijvoorbeeld de ervaring van een intens sensuele aanraking.

En juist daarin zitten de ontdekkingen in die andere energie flow en beleving van meer vrijheid en een totaal andere bezielende en oprechte verbinding. Dat is de grootse cadeau van leerervaring aan jezelf en aan de wereld van relaties om je heen.

Geweldig om in zo’n week een totale energie verschuiving niet alleen in de deelnemers zelf maar ook in hun directe omgeving (de plek waar ik woon en werk) mee te maken en te be-leven.
Waardevol (en ik kijk er naar uit) om te organiseren.


Frans Captijn

www.captijninsight.com


vrijdag 17 februari 2017

Slapen als meditatie? Hoe werkt dat (en nog veel meer). Wat inzicht vanuit Boeddhistische filosofie.

Eigenlijk best een leuke ervaring. Met ingang van dit jaar heet mijn eerste vroege ochtendklas ‘Boeddhistische filosofie & Meditatie’. En vanaf het eerste moment wordt het drukker en drukker met gasten vanuit allerhande culturen. Het woord meditatie schrikt mensen kennelijk nog vaak een beetje af. Te wollig. En als je in Thailand (of welk Boeddhistisch land dan ook) op vakantie gaat of, zoals hier bij ons aan je lichamelijke of mentale gezondheid wilt werken, dan ben je ook in achtergronden, tradities en gebruiken vanuit de cultuur hier geïnteresseerd.

Ik hoor dan ook al zes weken bijna niet meer het gezegde: “Ik ben vandaag alleen gekomen. Mijn partner mediteert nog in bed”. Heel regelmatig zijn er ook meer mensen die, notabene nog vroeger dan onze yoga, de filosofie en meditatie bijwonen dan die yoga die eigenlijk voor al onze gasten met onze vier inspirerende en vakkundige docenten super uitnodigend is en blijft.

Ik mis dat zinnetje dus meer en meer. Kun je slapen zien als meditatie? En natuurlijk weet ik dat het met een lach op het gezicht vrolijk werd bedoeld.

Het Boeddhisme kent twee soorten van meditatie die eigenlijk niet van elkaar te scheiden zijn. Samatha en Vipassana. Je kunt ze zien als de twee vleugels van een vogel en met slechts één vleugel kan die vogel niet vliegen. Volksstammen mensen komen naar Thailand om de zogenaamde Vipassana meditatie retraiteprogramma’s te volgen. En hoe gek het ook klinkt dat is de tweede stap.

Het begint met Samatha, dat heel grofweg staat voor focus en ontspanning. En die Samatha gaat over in Vipassana, wat globaal staat voor inzicht en verbinding met de ademhaling.

In je bed blijven liggen om nog een uurtje langer te slapen zou je dus kunnen zien als deel van Samatha meditatie. Je kiest toch immers voor ontspanning? En toch, je slaat de plank er mee mis.

Regelmatig krijg ik de vraag van mensen: “Kunt u mij helpen hoe ik mijn voortdurende drukke stroom van gedachten kan stoppen? En nee, beter dat je dat niet doet. Als het verkeerslicht op rood staat nodig ik je echt uit om er over te denken en te stoppen. We hebben geen knop om dat denkproces uit te schakelen. We kunnen leren, en dat is niet een eenmalige bezigheid maar een levenslang verbond met jezelf, om die gedachtestroom te kalmeren. Met meditatie train je je persoonlijke centrale computer, je geest. En net zoals je elke dag je lichaam wast of een douche neemt zo verdient tenminste die geest ook elke dag tenminste een moment je aandacht. Je wilt immers gezond blijven.

En toch hebben we een knop en we staan daar nauwelijks bij stil. De Boeddhistische filosofie leert dat we over 8 bewustzijnstoestanden beschikken. Vijf daarvan, ze worden gemakshalve onze handelsagenten genoemd, schakelen we elke dag zonder er bij stil te staan uit. Die vijf, gedreven door kijken, proeven, voelen, horen en ruiken, kunnen dat alleen maar hier en nu. Je kunt niet in letterlijke zin vooruit kijken of achteruit kijken, niet proeven wat morgen komt of horen hoe de muziek op het feest volgende week klinkt. Die vijf zintuigen verbinden je zuiver en alleen slechts met het nu-moment.
En wat die schakelaar dan is? Zodra je je bed in stapt en gaat slapen dan schakel je die uit. Eigenlijk breng je ze in diepe rust of zeer diepe sluimerstand.

Het zesde zintuig in de Boeddhistische filosofie is onze geest (mano-consciousness). En die geest heeft de eigenschap en het vermogen om zich bezig te houden met het nu, met het verleden en met onze toekomst. Als er geen ‘nu-signalen’ van onze vijf zintuigen binnen komen dan gaat die geest met verleden of toekomst aan de haal. Vaak zonder enig verband. We gaan dromen. De geest kun je immers niet uitschakelen.

Als je je angsten heel diep onderzoekt kom je er uiteindelijk op uit dat je bang bent om dood te gaan. Het geeft ons onze oerdrift om te willen overleven, ons te blijven verbinden met de wereld om ons heen. Als je je bed ’s avonds in stapt, staan de meeste mensen er nooit bij stil dat ze zonder enige angst een groot deel van hun bewustzijn uit schakelen en de verbinding met de wereld om ons heen verbreken en met het grootste gemak de volgende dag misschien niet meer zullen ontwaken. Heel veel verhalen en ervaringen daar mee ken ik. Geen angst om te slapen en af te schakelen, wel om dood te gaan.

Tijdens meditatie blijven al onze zintuigen helemaal bewust werken. Zoals de vlinder die op de foto rust en aandachtig aanwezig blijft. We geven die genoemde groep van vijf echter een andere tijdelijke thuisbasis door ons te focussen (vaak op onze neus tip of onze ademhaling). We proberen onze zintuigen uit de verleidingen te halen en ons te concentreren op ons zelf. Volledig bewust en aandachtig aanwezig dus. En jawel, dat is toch echt anders dan slapen.


Fijn dat meer en meer mensen de waarde ontdekken van meer over deze filosofie te weten te komen en eens even stil te staan bij dat wat er vrij in de aanbieding is om bewuster, met aandacht en een rustiger hoofd van binnen, te LEVEN. 


Frans Captijn

www.captijninsight.com