vrijdag 17 november 2017

Ga afvallen, of je nu mager, 'gewoon' bent of dik, en… ont-dek wie je ook al weer was (en nog steeds bent).

Van een voormalige, nog jonge, collega die ongeneeslijk ziek is en zijn dagen bewust telt kreeg ik een bericht dat hij met de dag meer gewicht verloor. Mijn eerste indruk was dat dat fysiek gewicht was door die ziekte en dat bleek niet zo te zijn. Hij verloor, hij noemt het, ‘ik’ gewicht.

Door het proces, feitelijk van aftakeling, waarin hij fysiek terecht is gekomen is hij beland op een pad van letterlijke ‘ik’ verlichting. Dagelijks laat hij stukjes los die zijn ‘ik’ door de jaren heen gevormd hebben. Zijn echte ik in zijn leven hebben omhuld. Ik noem het voor het gemak maar even ‘sluiers’. En die sluiers leg je vanuit levenservaringen heel geleidelijk om je heen. Dikker en dikker. Sluiers die je denkt nodig te hebben om je te beschermen. En daarmee dekken ze dus je echte ik gewoonweg af. Je verandert en verandert en je noemt dat gemakshalve ook nog even ‘aanpassen’. Ja inderdaad het woord zegt het zelfs. Je past meer en meer (sluiers) over elkaar heen aan. In mijn boek ‘Speurtocht naar persoonlijk meesterschap’ schreef ik er al eens eerder over.

Als je daar de tijd voor neemt om er wat dieper naar te kijken kan je er achter komen dat daar twee primaire vragen onder liggen. Hoe overleef ik en hoe blijf in veilig. En als je nog dieper kijkt dan ligt onder die twee vragen als basis… Ik wil (over)leven.

Na mijn scheiding, uiteindelijk in 1999, kreeg ik van heel veel mensen te horen dat ze me eindelijk weer herkende. In de negen jaar huwelijk had ik me te veel aangepast. Let wel wat hier staat. Hier staat het word ik. Ik heb dat dus zelf gedaan en dat is niet een sort schuld van de moeder van onze twee kanjers van kids. Vanuit de beste intentie, en waar had ik dat immers ooit geleerd (iets waarin ik in de wereld niet uniek ben), heb ik mijn ik aangepast om het beste uit onze relatie te halen. Om zowel samen als alleen ‘veilig’ te blijven en onze relatie te laten overleven. Helaas pindakaas dat werd hem dus niet. Het werd meer en meer een last, en niet alleen voor mij, om er mee door te gaan en mezelf kwijt te zijn geraakt.

En dit is ‘slechts’ een van mijn eigen voorvallen als voorbeeld. Ik kan er uit mijn leven nog heel, heel veel opnoemen. Niets unieks aan.
Hoe zit het met jouw ‘aanpassingen’ die je in je leven allemaal al gedaan hebt en waarmee je die person die je (diep) van binnen eigenlijk echt bent, bent gaan verliezen? Die zaken die, als je nu terug kijkt, je eigenlijk stapje voor stapje ‘een ander mens’ hebben gemaakt dan je van binnen echt bent?

Aanpassingen die je zelf hebt gedaan en waardoor je jezelf zonder er erg in te hebben stapje voor stapje en ongewild ging veranderen. Door je ouders, je broers en zussen, je leefomgeving, je school, religie, je werk en positie, je relatie(s), en ga zo maar door.

Ga afvallen! Ga ont-dekken. Laat die sluiers vallen. Gooi dat gewicht van je schouders af. Breng je aanpassingen terug naar de zee. 
Niemand, maar dan ook echt niemand zit op die schijnvertoning die je van jezelf hebt gemaakt te wachten. Je maakt er jezelf en de wereld om je heen ook absoluut niet blij mee. En weet dat velen feilloos in de gaten hebben en voelen dat jij jezelf niet bent. Stop met het verstoppertje spelen voor jezelf.   

Wie ben je eigenlijk echt?
Laat elke dag wat gewicht van je schouders vallen. Maak je vrij om weer te zijn wie je echt ben en juist die uniekheid te leven. Een verademing!

En let wel, doe het nu. Wacht niet tot je ongewild in omstandigheden terecht komt waardoor je er ‘uiteindelijk’ bij stil komt te staan om over dit sort zaken te gaan nadenken. Het zou wel eens te laat kunnen zijn. Beter om lekker jezelf, je IK, te leven NU.



Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com



vrijdag 10 november 2017

Ben je bang om dood te gaan?

Eind oktober, na mijn eerste vroege les die ik gaf, kwam er een Chinese vrouw naar me toe. Ze vroeg of ze me een hele persoonlijke vraag mocht stellen. Natuurlijk! Het maakte me nieuwsgierig.
“Frans, ben jij bang om dood te gaan?”

Nou, dat was even een aardige binnenkomer op de vroege ochtend. Spontaan, alsof ik op de vraag was voorbereid, gaf ik het antwoord. “Nee hoor, helemaal niet. Over de manier waarop dat gaat gebeuren is voor mij weer wat anders. En omdat ik niet weet wanneer het zal zijn ga ik me daar zeker op dit moment dan ook maar niet druk om maken.”

Ik had die zinnen, die recht uit mijn hart (of ziel) kwamen, eigenlijk nog niet uit gesproken – ik hoorde ze mezelf als het ware zeggen -, toen ik er over dacht hoe ik dit antwoord nu eigenlijk zomaar kon geven. Ja het is waar voor mij en waarom komt dit antwoord, zonder er over na te denken, ineens zo spontaan naar buiten?

En eigenlijk kwamen de achtergronden oover dat antwoord dat ik gaf de dagen daarna pas goed boven en kreeg ik veel duidelijkheid over mijn antwoord.

Nee, ik wil niet gaan nadenken of piekeren over hoe ik die - overigens meest normale zaak die voor iedereen bij leven hoort, de dood, - ga tegen komen. Me nu al druk maken over de manier waarop... Voor mijn gevoel een beetje tijd, en daarmeeleven, verspilling. Het komt wel zoals het komt en op het tijdstip dat achteraf gezien waarschijnlijk het beste was of het beste paste. Daar ben ik dus snel mee klaar.

Maar niet bang zijn voor de dood… Dat is toch even iets anders… Hoewel…?

Toen ik meer en meer over die vraag en dat antwoord na dacht kwam heel spontaan in me op dat ik helemaal niet dood ga. Dat is eigenlijk altijd mijn beleving al geweest en vanuit mijn ervaringen hier in Thailand en mijn verbinding met het Boeddhisme is dat nog sterker geworden. Het is niet eens meer een geloof, het is veel verder verdiept naar een vol vertrouwen.

Er moet al gigantisch veel liefde voor mij zijn geweest nog voordat ik was geboren en nog voordat ik zelf kon en mocht beginnen met het terug geven van aandacht en liefde. 

Denk maar eens hier aan; Mijn fantastische ouders heb ik 'slechts' gekregen. Ik heb niet bewust gevraagd om deze inspirerende levensmanagers. . niet gekozen. Ik heb ze gekregen. Zij bliezen als het ware de levensenergie in me. De adem om te leven. De plek waar ik ben geboren heb ik niet gekozen maar slechts gekregen. Mijn omgeving om op te groeien kreeg ik. Ik kreeg mijn dierbaarste spirituele gids, die in mij door leeft en werkt, wiens naam ik met eer mag dragen. Lieve mensen om me heen (en ook de in mijn ogen wat minder lieve) kreeg ik om me te laten groeien en ontwikkelen tot de person die ik ben. Twee goeie benen, armen,  ogen een compleet en gezond lichaam.  Ik ontving gevoel en de mogelijkheden om me met anderen te verbindenen om liefde terug te geven. 

Volgens mij uit een bijzondere liefde, met een doel en met een opdracht om er goed gebruik van te maken omdat er hier iets op deze wereld ook voor mij iets specifieks te doen is. Zoals dat voor iedere persoon (die immers uniek is) in mijn beleving geldt. 
Ik heb dus om niets gevraagd, ik heb het allemaal uit een hele bijzondere liefde gekregen (dat is althans mijn volledige overtuiging). En dat is voor mij iets Goddelijks waarvoor is hartstikke dankbaar ben.

Mag je dan iets terug geven? En is dat dan ‘slechts’ iets tijdelijks?
Voor mij gaat dat dood gaan over het afscheid van slechts het omhulsel waarvan je tijdens je ‘leven’ gebruik mocht maken. Die tijdelijke tempel van en voor je ziel. Die kruiwagen om je te laten leren en te laten groeien. Die kan je op enig moment niet meer verder dienen en hoe mooi is het dan dat je daar afstand, afscheid, van kan en mag nemen. Het is een zielloos lichaam. Heel, heel vaak heb ik in mijn vorige loopbaan binnen de brandweer en hulpverlening en ook prive van die zielloze lichamen gezien. Je hoeft er geen expert voor te zijn om gelijk te zien en, hoe mooi eigenlijk, ook te voelen dat de ziel, die sprankeling, die tinteling, die levensenergie plotsklaps verdwenen is.

In de natuurkunde leerde ik ooit een basis wet; "Energie gaat nooit verloren."

En omdat, in mijn beleving, die ziel dus door gaat ga je dus helemaal niet dood en hoef je daar dan ook helemaal niet bang voor te zijn. Ik heb twee kinderen waarin ik voor 50% mijn levensenergie heb mogen blazen en met die levensenergie gaan zij dan ook door. Iets dat ik dagelijks voel vanuit de nabijheid van mijn overladen ouders.
En al zou ik geen kinderen op deze wereld hebben mogen zetten… ook dan ging het delen van mijn uniekheid (zoals iedere persoon zijn eigen uniekheid heeft) door. Alle contacten, alle ideeen die werkelijkheid zijn geworden of waarop ik invloed op mocht en kon uitoefenen, het lesgeven en noem maar op… die energie gaat door.

En ik ben vrij om weer stappen voorwaarts te maken in verdere groei… Wat mij betreft lekker doorgaan.

Het is maar hoe je er tegenaan kijkt en niet wat je geloofd maar wat je veel dieper voor 100% vertrouwt…



Frans Captijn

www.captijninsight.com 

vrijdag 3 november 2017

Slapeloosheid? Word wakker! Stop er mee en ga slapen!

In mijn ‘vorige leven’ in dit leven, in mijn rol als algemeen directeur van een organisatie, kampte ik regelmatig plotseling wakker worden in de nacht en door al mijn gedachten niet meer in slaap kunnen komen.

Bij mij werkte het eigenlijk zo. Ik had mijn bed nog niet geroken of ik viel haast in slaap. Het had meer te maken met fysieke en mentale uitputting (wat later ook de vorm van een burn-out aan nam). En door die overbelasting viel ik dus weldegelijk diep in slaap. Althans, zo voelde het.
Na een paar uur kwam ik als een dobber die door een vis even naar onderen werd getrokken en plotseling weer werd los gelaten, als een soort raket weer plotseling ‘naar boven’. Als een raket weer klaar wakker. Kon niet meer in slaap komen. Piekeren over allerhande situaties, projecten, problemen, et cetera, zowel zakelijk als privé.

Nu ben ik er achter wat er eigenlijk gebeurde. De hele dag, tot zelfs vlak voordat ik ging slapen was ik in mijn hoofd aan de weer met allerhande problemen en situaties. In mijn werk, thuis, in de kleine en grote wereld om me heen, soms zelfs in mezelf. Ik ging maar door en gunde me geen 'cool-down' periode voor ik ging slapen. Altijd en overal bereikbaar en beschikbaar. En als je dan gaat slapen dan schakel je ineens de invloeden van je vijf basis zintuigen uit. Echter je hoofd draait nog op volle toeren en gaat dus aan de slag met van alles en nog wat dat het maar kan vinden. Soms in de meest gekke kronkels en soms zelfs dromen. 

Sinds ik in Thailand leef en werk ken ik nachten met slapeloosheid eigenlijk niet meer. Ze komen dan ook nagenoeg niet voor. Ik slaap goed, val rustig en als een blok in slaap en wordt door mijn biologische klok vroeg wakker. Mijn lijf neemt gewoon de rust die nodig is om op te laden.

Slapeloosheid is een effect. En als er een effect is dan is er dus ook een bron. Medicijnen helpen bij effect bestrijding. Zeker als voormalig brandweermens weet ik dat het vele malen beter is om niet de bron te bestrijden maar de bron niet te laten ontstaan. En juist daarin ligt de kern volgens mij van de aanpak en de, overigens in mijn ogen zeer natuurlijke, oplossing. 

Het is fantastisch om te weten hoe zaken werken en het is ook fantastisch dat farmaceutische bedrijven pilletjes, al dan niet via de dokter, aanbieden die je helpen om te kunnen slapen. Feitelijk maken ze je afhankelijk en vaak werkt zo’n pilletje op den duur verslavend. Het lost dus eigenlijk niets meer op dan een doekje voor het (blijven) bloeden.

De basis van slapeloosheid ligt in onszelf en in onze leefstijl. En jawel, ervaringen die we in het verleden hebben opgedaan en vormen van (oer) angst gaan met onze geest aan de slag en houden ons dus uit onze slaap. We kunnen ons afvragen waarom baby’s (in veruit de meeste gevallen) zalig kunnen slapen en zich niet gestoord voelen door waar ze zijn of wat er om hen heen gebeurt. Wat hebben wij onszelf dus aangedaan? Waarom lukt ons dat niet meer om waar dan ook in slaap te kunnen vallen.

Ik herinner mij onze twee kids nog tijdens de carnaval in de Rodahal in Kerkrade. Harde muziek, oeverloos veel mensen, gezelligheid en veel rumoer. En allebei lagen ze zalig in hun clownspak op de grond in een hoekje op de grond te slapen. Veilig vanuit het oer vertrouwen dat er op ze werd gelet omdat er om ze werd gegeven en er dus niets kon gebeuren (Ik adviseer je niet om zoals op de foto op straat te gaan slapen tenzij er een oogje in het zeil gehouden wordt).
Overigens is mijn hond, die ik als mijn persoonlijke boeddhistische leraar zie, ook zo'n voorbeeld. Hij maakt zich niet druk over gisteren en ook niet over morgen en slaapt waar hij maar slapen wil en kan. Meer dan alert als we er samen regelmatig lekker in de natuur op uit trekken. 

Tijdens onze groei en opvoeding zijn we ons niet bewust dat we onze eigen 'portier' of 'bewaker' van informatie niet kennen. We kennen de ‘uit’ knoppen niet. We gooien een overkill aan informatie in ons hoofd als een soort vuilnisvat naar binnen. We zijn overmand door de hang naar informatie en verbinding met alles en nog wat om ons heen. Zijn verslaafd. We zijn het ritme van de natuur kwijt geraakt en passen ons slechts tegenovergesteld aan. In de lange avonden gaan we langer doorwerken en in de zomer gaan we bij meer energie rusten op het strand.

Op slaap dien je je voor te bereiden. Niet alleen voor die slaap maar je dient je er bewust van te zijn dat het een normaal en natuurlijk onderdeel, een ritme, is van de dag. Dat voorbereiden doe je door de prikkels die je de hele dag tot je neemt in balans te houden en voor de nacht af te bouwen (in plaats van juist op te bouwen). Een cool-down zoals ik het eerder noemde. En door je minder op te winden over - of om - zaken die vanuit de buitenwereld grip op je proberen te krijgen (meditatie is bijvoorbeeld en methode om dat te leren). 

Een van mijn leraren zei een tijd geleden tegen me; “Frans, als jij in je leven terug kijkt op al dat piekeren en al die slapeloosheid die je jezelf hebt aangedaan, heeft het je oplossingen gebracht? Heeft het je wat opgeleverd?”. Als ik eerlijk ben dan moet ik erkennen dat het me uitsluitend slapeloosheid heeft opgeleverd. Het is gewoonweg tijdverspilling. En al die ideeën die ik in mijn hoofd liet opkomen bleken in de praktijk allemaal anders uit te pakken dan ik gedacht had. En ik kon er mee omgaan anders kan ik dit hier en nu niet schrijven. Ik leef nog steeds. Ware tijdverspilling is het geweest. En vanuit die ervaring is het dus beter om er mee te stoppen.  

Echte oplossingen vind je niet in de buitenwereld maar in jezelf. Werken aan rust en inzicht hoe dingen werken zorgen voor 'verlichting' (lichter maken van jezelf). De bewaker (manager) van je eigen leven worden is de kunst. Een van de hoofdzaken daarbij is om weer in balans te komen en te ervaren dat het niet hebben van al die contacten en informatie je meer in balans brengt en houdt dan je denkt. 

Het resultaat? Geen pilletjes meer nodig, een betere nachtrust, kunnen slapen waar je eigenlijk maar wilt of waar het, net als mijn kinderen tijdens de carnaval, maar mogelijk is. De natuur een beetje als spiegel volgen en… je apparaatjes waar je de hele dag maar mee rond loopt gewoon lekker vroeg in de avond uitzetten bijvoorbeeld. Geen email na het avondeten.

Stop je slapeloosheid. Hou je niet voor de gek dat anderen of situaties je dit aan doen. Pas je levensstijl aan. Wordt je er van bewust dat piekeren slechts tijdverspilling is en je op jezelf kunt vertrouwen. Je hebt het slechts zelf in de hand.

Slaap lekker.

Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com





vrijdag 27 oktober 2017

Vrouwen hebben meer lef om zichzelf te bevrijden dan mannen.

Als ik terug kijk op meer dan vijf jaar wonen en werken hier in Thailand dan heb ik inmiddels de ervaring dat vrouwen veel meer open staan en ontvankelijk zijn om zichzelf beter te leren kennen dan mannen. 

Het proces in durven te gaan om zichzelf te ontdekken zoals zij zelf – authentiek – zijn.
En ja, er is wat lef voor nodig om die ontdekkingsreis in en met jezelf aan te gaan. Antwoorden te zoeken op wie je eigenlijk bent, wat het doel van je leven is en om die roep, als die helder is geworden, ook daadwerkelijk te volgen. Noem het persoonlijke ontwikkeling. 
Geen truckendozen, geen management of andere curssussen meer, geen toneel om feitelijk te laten zien wie je juist niet bent. Gewoonweg stappen zetten in het process van ‘ont-leren’. Dat is te leren wie je eigenlijk echt bent (altijd al was) door af te leren en jouw manier, jouw weg, te ontwikkelen om te (kunnen) zijn wie je bent en te doen wat je echt zou willen doen. Niet meer gestoord of afgeleid door wat de wereld om jou heen daar allemaal van vindt. En dit allemaal op het gebied van je fysieke gezondheid, gezonde aandacht voor – en training van - je geest, je emoties, je spiritualiteit (jezelf bijvoorbeeld de vraag stellen; wat doe ik in vredesnaam met mijn leven terwijl ik weet dat mijn tijd op raakt? Is zo’n spirituele vraag), en je omgeving (energie nemers en energie gevers).

Dit proces heeft meestal van doen met het jezelf bevrijden van allerhande dingen van het verleden die een last zijn geworden of, zonder dat je het misschien zelf de gaten hebt, je beperken in te zijn wie je daadwerkelijk bent. Van die dingen waarvan jij denkt dat de wereld om je heen wel niet over jou denkt (alles bij elkaar heel veel denken zonder zeker te weten nietwaar?). Met het stoppen van aan het wensenpatroon van anderen te voldoen of in de noden van anderen te voorzien en daarbij jezelf uit het oog te verliezen. Met een jezelf open stellen om de weg die jij nodig hebt voor jouw meest optimale groei (en die voor je klaar ligt) in te slaan.
En ook om de wereld van ego, macht, en het alleen slechts aan de buitenwereld (bijvoorbeeld met een brede lach via de sociale media) te laten zien hoe een fantastisch fijn en 'rijk' (vaak aan de binnenkant erg arm) leven je speelt.   

In mijn international ‘praktijk’ ligt de ‘balans’ op ongeveer 75% vrouwen en (slechts) ongeveer 25% mannen. Een Chinese collega, laat me op foto’s keer op keer haar ‘score’ zien. Bedroevend. Ongeveer 95% vroouwen en nog niet eens 5% mannen. Cultureel verbonden met hoe je in deze cultuur de buitenwereld moet laten zien hoe ‘sterk’ en ‘hard’ mannen zijn en om de ‘familie eer en traditie’ levend en hoog te houden (een proces dat heel veel mensen hun persoonlijke leven, ben ik inmiddels hier achter gekomen, ruineert).

Afgelopen week dacht mijn Duitse buurvrouw Josefine in relatie tot het werk dat ik hier doe en het leven dat ik hier leef even aan me. Ze stuurde me een Youtube video met de naam ‘Slomo’ die haar (en nadien ook mij) heel erg inspireerde. Opnieuw een inspirerend verhaal over een ‘rijke’ man, met een voorheen fantastische positie en status, die er achter kwam dat hij meer en meer een absurd leven ‘leefde’ zoals overigens zo velen dat doen.

Toen hij een man van 93 jaar in het bedrijfsrestaurant van het ziekenhuis waar hij als directeur werkte ontmoette kreeg hij zijn 'wake-up call'. Hij keek naar hoe deze emmabele man zijn dienblad met nogal wat eten vulde en als een grap vroeg hij de oude man: “Hoe kan een wel gebouwde jonge man als ik een oude wijze slimmerik als u worden?”. De oude man draaide zich om en gaf hem als antwoord: “Doe dat wat je wil doen!”.

Deze uitspraak, in combinatie met een problem in gezichtsherkenning dat hij ervaarde, gaven hem het lef om voor zichzelf te kiezen en weer naar zichzelf (zijn innerlijke kind) van binnen te gaan luisteren. Het roer om te gooien en te gaan leven hoe hij wilde leven. Basaal, geen materiele luxe meer, meer verbonden met de wereld om hem heen en met de natuur (zee), gaan roller-skaten (zeg maar liever haast vliegen) als een jongen van 11½ jaar.
Spelenderwijze meer en meer geluk en vrijheid in zijn hoofd laten ontstaan en… ook nog eens een veel gezonder leven leven.

En natuurlijk kun je als je dit leest gelijk weer naar je Generale Excuses die direct in je hoofd opkomen luisteren die je zeggen dat dat voor jou nooit mogelijk is. Je hebt immers toch geld nodig om te bestaan, je hebt je verantwoordelijkheden tegenover anderen (hoe zit het met die tegenover jezelf trouwens?), en… ga maar door. Ga daar lekker mee door en maak jezelf dan minder gelukkig door in jouw eigen gebouwde gevangenis te blijven. Wees sterk, stop met dromen, denk vooral niet buiten je kaders, en vraag jezelf dan ook nooit meer af, terwijl je weet dat je tijd op raakt, of jij jouw levensdoel, jouw levensmissie in je leven wel hebt geleefd…

Mannen (en nog steeds ook vrouwen) wordt wakker! Wees niet verlegen voor jezelf. Wees sterker om jezelf te ontdekken en te bevrijden van alles dat je jezelf (vaak door anderen) hebt aangeleerd om te zijn wie je vaak niet meer bent. Zet stappen om (meer) te gaan leven…




Frans Captijn

www.captijninsight.com 

vrijdag 20 oktober 2017

We weten niet wat ware liefde is. Een mindfulness training om daarin verbetering te brengen.

We praten wat af over liefde. Het is moeilijk om er een definitie van te geven en al zeker als je echte liefde ook echt leeft. In alle andere situaties is het gemakkelijker om er een richting of een idee aan te geven. Vaak overigens in die richting die jij in die liefde mist.
Wikipedia (Engels) omschrijft liefde als “Een verscheidenheid aan emotionele en mentale staten, meestal sterk en positief ervaren, die varieren van diepste interpersoonlijke affectie tot eenvoudigweg plezier.". En met deze uitleg weet je in mijn ogen eigenlijk nog steeds niet wat liefde is.

Ik leer steeds meer uit het boeddhisme. Onder andere ook hoe je naar liefde kan kijken. Door te werken met steeds meer gasten in programma's en sessies, kom ik er achter dat niet veel mensen (misschien zelfs een toenemend percentage in deze en volgende generaties) weten en begrijpen wat  ware liefde is en/of hoe je daar dan vorm en inhoud aan geeft. Ik wil er overigens heel eerlijk over zijn. Ik heb in mijn leven verschillende langere en kortere pogingen gewaard om het te ontdekken en ik denk dat ook ik tot die groep hoor die er dan ook kennelijk nog steeds naar op zoek is. Een ‘one night stand’ kan dan misschien 'eenvoudigweg plezier' zijn, zoals Wikipedia het noemt, maar ware liefde daarin is natuurlijk ver zoek.

Ik denk echt dat er mensen zijn die ware liefde kennen en ook leven. Mensen die zeer lange en ware 'echte liefde' metgezellen zijn of hoge huwelijksjubliea bereiken, die samen daadwerklijn (nog) gelukkiger zijn. Lokale media geven soms aandacht aan hun gouden-, diamanten- of zelfs platina-huwelijksjubilea's (vieringen).
Ik ben er zeker van dat ik dit soort jubilea nooit meer in mijn/dit leven zal meemaken, hoewel het welegelijk vroeger ooit mijn bedoeling en insteek was.
Veel mensen denken slechts te weten wat ware liefde is en beginnen hun interpretatie ervan te leven. En na een langere of kortere periode slagen ze er dan uiteindelijk toch niet in om hun relatie met plezier voort te zetten. Ook ik ben er tot nu toe een voorbeeld van.

Waar leren we liefde? De natuur geeft ons voorbeelden en we leren door voorbeelden. We zien en voelen (of zien en voelen juist niet) de liefde tussen onze ouders en in onze familie. Soms ervaren we de verschillen van wat we zagen en geleerd hebben thuis, met dat wat we in een ander gezin zien als we een vriendschap of relatie krijgen en daar over de vloer komen. Automatisch ga je vergelijken.

We kopiëren wat we zagen en dachten wat liefde is. En veel van hoe wij ons liefdesleven leven heeft te maken met de voor ons negatieve emoties en rituelen die we zagen en ervaarden. En vaak gebeurt ons daardoor het zelfde en krijgen we dus dat terug wat we feitelijk niet wilden.

Onze ouders leerden van hun ouders en ga zo maar door. Iedereen geeft, ongeschoold, op zijn of haar eigen manier invulling aan de uitvoering van een liefdesleven. Feitelijk uit de intentie om er alles van te maken. 
Net zoiets als kinderen opvoeden. Waar heb je dat geleerd? Levende liefde heeft vaak veel te maken met het proberen om niet dezelfde 'fouten' te maken die je al ooit hebt gezien of ervaren en om een staat van liefdesbevrediging / geluk te bereiken die we in de wereld om ons heen (slechts) zien en die ons door sociale media en marketing wordt voorgehouden.
En als we eerlijk tegenover onszelf zijn, ontdekken en kennen we veel dingen in ons gedrag en de interpretatie van hoe we ons liefdesleven zouden moeten leven die, diep geworteld in het verleden liggen en die een basis hebben in onze persoonlijke verlangens. Niet alleen willen of kunnen zijn, aandacht nodig hebben, onszelf ‘bevredigen’ en in verschillende culturen onze ouders of familieeer omwille van de lieve vrede hoog houden. En daarmee dan ook een 'verlangen gedreven' liefde. En met deze aanpak staat de liefde eigenlijk al in de startblokken om te falen en de eindstreep niet te halen.

Begrijp me niet verkeerd. Ik beschuldig mijn ouders absoluut niet. Ik kreeg en voelde van hen meer dan genoeg liefde en hun allerbeste intenties.

En hoe zit het met van jezelf houden? Ik leerde hier eigenlijk pas hier voor het eerst dat dit de eerste en een fundamentele stap in ware liefde is. Waar leren we dat? Vaak wordt ons voorgehouden, en ook geloof speelt daar een rol in, dat dat er niet bij hoort. Als we het ons al aanleren is dat vaak een eenzame ontdekkingstocht. Vallen en opstaan en 'De straat universiteit’. Leren door naar verhalen van vrienden die we vertrouwen te luisteren en soms hun 'advies' te volgen en maar wat uit te proberen. 

Als je van jezelf houdt, zorg je allereerst voor jezelf. Dat houden van is de basis van jouw liefdevolle relatie met je eigen leven, met anderen en met de wereld om je heen. Niets egoïstisch aan. Wees niet zo hard voor jezelf, stop met negatieve gedachten over jezelf en met negatieve verhalen tegen jezelf over jezelf. Weet en accepteer hoe uniek, getalenteerd, fantastisch en krachtig je bent.

Hoe dat te beoefenen? Misschien is de eerste stap om jezelf te bevrijden van dingen die niet goed voor je gezondheid zijn (denk aan dat wat je eet, mogelijke verslavingen, mensen met een negatieve invloed op je, dingen, situaties en alles wat je in een spiraal naar beneden brengt en je van jezelf af drijft).

Ware liefde…? Echte liefde? Wat is ware liefde?
Het boeddhisme geeft ons de vijf mindfulness trainingen. Die vijf mindfulness trainingen vertegenwoordigen de boeddhistische visie voor een wereldwijde spiritualiteit en ethiek. De derde training van die vijf gaat over ware liefde. Een concrete invulling van de lessen van de Boeddha over het pad en het begrip van liefde. Bedoeld om heel te maken, en transformatie naar geluk voor onszelf en de wereld te ondersteunen.

Het verklaart dat seksueel verlangen geen liefde is, en dat seksuele activiteit die door dat verlangen of door lust wordt gemotiveerd, uiteindelijk op een bepaald moment altijd schade oplevert aan jezelf en de ander. Ware liefde is veel meer dan alleen verliefd op jezelf en op iemand anders zijn of verlangen naar een lichaam. Het draait om de verbinding met het totale zelf.
Ware liefde motiveert om op een duurzame manier te leren, en passende manieren te ontdekken, om persoonlijke seksuele energie te omarmen en liefdevolle vriendelijkheid, mededogen, vreugde en inclusiviteit te laten groeien. De vier fundamentele elementen van dat wat het boeddhisme ware liefde noemt. Voor een persoonlijk groter geluk en een groter geluk van anderen. Ware liefde is iets dat je helpt om minder te lijden en te piekeren. En helpt om de andere persoon minder te laten lijden of te laten piekeren. Ware liefde is iets dat jou duurzaam gelukkig maakt en waarmee de andere persoon intens blij blijft. Ware liefde kan je helpen om meer vrijheid te krijgen.
Ware liefde leven en koesteren geeft aan dat we weten dat we in ons leven ‘mooi’ blijven.

Die vier basiselementen van ware liefde zoals genoemd in Boeddhistische leer wat verder uitgediept zijn:

1) Het laten groeien van liefdevolle vriendelijkheid (Maitri).
Maitri heeft de kracht om geluk te geven. Wanneer je een gevoel en intentie van vreugde en geluk voor jezelf kan opwekken. Een gezond aanbod voor jezelf. En als je dat gevoel kunt kweken dan helpt dat de ander om ook dat gevoel te kunnen opwekken. En die verbinding is wat liefdevolle vriendelijkheid wordt genoemd. Als jij dus ware liefde leeft, creëer je geluk voor jezelf en voor de ander.

2) Mededogen (Karuna).
Mededogen is iets anders dan mede-lijden. Het is de capaciteit om zelf minder te lijden. Minder last te hebben van dingen die het leven van anderen verstoren. En door mededogen te leven in plaats van medelijden, lijdt die andere persoon ook minder. Het is de mogelijkheid om de emotionele toestand(en) van een ander te begrijpen zonder zelf uit balans te raken. Of een zichzelf juist niet in de andere persoon te verplaatsen (wat we empathie noemen) maar in verbondenheid dingen slechts gade te slaan en af te wachten waar die ander mogelijk om vraagt. Dat is een andere vorm van zorg dan voor de ander te gaan denken en hem of haar dat aan te bieden wat jij denkt dat goed voor hem, haar of de situatie zou zijn. 

3) Vreugde (Mudita).
Als liefde niet elke dag vreugde genereert, is het geen liefde. Als liefde de nieuwe dag triest maakt of laat huilen, is het geen liefde. Als liefde je elke dag laat lijden of piekeren, is het geen ware liefde. Ware liefde is in staat om vreugde voor jezelf en voor de andere persoon op te wekken.

4) Inclusiviteit (Upeksha).
Niemand en niets uitsluiten is het vierde element van ware liefde. En je begint daarbij primair alweer met jezelf en daarna met de andere persoon. Maar als je doorgaat met deze praktijk van ware liefde, zal je hart openen, groeien en heel snel zal je iedereen je liefde laten voelen. Je sluit niemand uit van die energie. Geen enkel levend wezen. Geen discriminatie van ras, cultuur, religie of wat dan ook. Een persoon in alles, maar dan ook alles, blijvend accepteren zoals hij of zij is. Dus niet alleen in een fase van verliefdheid met die roze bril op.
Dat is het element van non-discriminatie, van inclusiviteit, waardoor je heel vrij wordt en je steeds gelukkiger kunt gaan voelen. Maak je liefde onbeperkt. En in ware liefde blijft je groeien. Je liefde blijft groeien. Totdat het iedereen in de kosmos omarmt (Je verbindt je, wordt meer en meer geïnspireerd, je gaat steeds meer koesteren).

Hier in dit fantastisch mooie land met die andere cultuur, daar meer over kunnen en mogen leren maakt me bewust dat ik dan wel op weg ben, stap voor stap vooruitgang boek, maar dat ik er nog lang niet ben. En dat zit hem met name in die inclusiviteit. En dat ligt dus voornamelijk aan mij. 
  
En ja, ik ga er mee door om me nog bewuster te richten op het begrijpen en leven van die liefdevolle vriendelijkheid, dat mededogen, en die vreugde. Er is nog heel wat te sleutelen en te verbeteren om mezelf nog vrijer te maken van dingen die niet goed zijn voor mijn gezondheid. Die gevoelens gekoppeld aan persoonlijke verlangens los te maken en om te buigen in een nog hogere staat van levensenergie en te werken aan inclusiviteit.

Een geweldige reis. Over ware liefde is er nog heel veel te leren, te ontdekken en in de praktijk te brengen. Om vooruitgang te boeken En ... ik weet zeker dat ik niet de enige ben.



Frans Captijn

www.captijninsight.com 



vrijdag 13 oktober 2017

De duistere en lichte wereld waarin de meeste mensen leven.

Een jonge vrouw uit Denemarken was een paar weken mijn buurvrouw. Ze had het huis naast mij gehuurd. Ze volgde in ons resort een cursus tot yoga-leraar. Ze had geen vervoer en op een zondag reed ze achterop bij mij op mijn scooter naar de stad. Zij wilde even wat inkopen doen en ik moest toch naar de stad omdat ik die zondag tijdens de eucharistie viering de schriftlezingen in de kathedraal moest verzorgen.

Op haar jonge leeftijd had ze al aardig wat van de wereld gezien en bereisd en volgens mij heeft ze veel meer inzicht en levenswijsheid dan je van iemand op die leeftijd normaal zou verwachten.

Op onze weg terug spraken we samen over de twee verschillende persoonlijke werelden waarin de meeste mensen leven. Over één persoonlijke wereld zijn de meeste mensen over het algemeen aardig 'open'. Het deel van werk, de opleidingen die je gedaan hebt, je positie, daar waar je vandaan komt en daar waar je woont bijvoorbeeld. Over de persoonlijke andere kant sluit bijna iedereen zich af. Dit heeft te maken met de beschadigingen die je in je leven al hebt opgelopen, met gevoel, met sensualiteit en sexualiteit.

Alle twee die kanten in je leven hebben te maken met de interactie met enerzijds jezelf en anderzijds met de wereld om je heen. En voor de meeste mensen is het dan ook gemakkelijker en veiliger om te praten over thema's in relatie met de buitenwereld.
Om alleen die dingen het licht te laten zien. Dat wat er zich in de binnenwereld af speelt houden we keurig in het duister verborgen. Als een verborgen geheim, een soort van soms Heilige wereld.

Mensen schamen zich over het algemeen om te praten over dit deel van hun persoonlijke wereld en ze gaan er ook de verdieping in en met zichzelf liever niet mee aan. Dat is ook waarom ze zichzelf niet kennen, het gevoel niet kennen om thuis te komen bij zichzelf, zich niet veilig en op hun gemak voelen om de oorlog die soms in henzelf woedt onder ogen te zien en dus kiezen om er voor weg te rennen. En daar zijn heel, heel veel manieren voor.

Tijdens Tantra werk (als basis en in beginsel spiritueel werk gekoppeld aan Tibetaans Boeddhisme) begin je jezelf in je eigen natuurlijke omgeving met al je zintuigen vrij te ontdekken, innerlijke energie vrij te maken en geluk te ervaren. Een gevoels en ervaringsreis. Een en ander gerelateerd aan Ethologie (de studie van het menselijk gedrag onder natuurlijke omstandigheden vanuit een biologisch perspectief). In eerste instantie een reis naar en in jezelf. Jezelf aan te raken, je gevoel zonder schaamte te leren kennen en te accepteren.

Die denkende geest eens even op een heel laag pitje te zetten. Jezelf letterlijk en figuurlijk aan te raken en zonder schaamte je gevoel te ontdekken. Om als eerste stap zonder oordelen en veroordelen jezelf te eren en lief te hebben als een vrij mens. Je open stellen voor jezelf. Te beginnen die duistere kant aan jezelf zichtbaar te maken. Door in een veilige comfortzone met jezelf en met anderen te werken leer je te geven en te ontvangen.

En tijdens die dialog met mijn tijdelijke buurvrouw achterop mijn scooter op weg terug naar huis, kwamen zo veel trieste ervaringen boven. Ontstaan vanuit de opvoeding, cultuur, religie, omgeving, sexueel misbruik, etc.. Die er allemaal aan bij blijven dragen om die duistere kant vooral duister te houden en je daarmee te beperken in je eigen geluk.

Je niet (durven) open stellen voor die kant, niet kunnen ontdekken wat echt goed voor jou voelt (en dus optimale energie geeft). Het houdt je af van volop in geluk leven.
Je blijft op die manier altijd in de stemming van jezelf verborgen houden, je kwetsbaarheid vooral niet tonen om niet (verder) beschadigd te worden. Het gevolg daarvan is dat je niet ten volle leeft.

Hoe geweldig dat ik steeds meer mensen ontmoet die al wel open staan of de intentie hebben om zich meer open te stellen voor die schaduwkant. 
Het cadeau aan zichzelf en aan de buitenwereld is een veel hogere innerlijke energie, een natuurlijker gevoel, meer plezier en geluk en niet op de laatste plaats een betere gezondheid.

Breng licht en liefde in je duistere (Heilige) wereld. 


Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com

vrijdag 6 oktober 2017

Je kunt niet altijd gelukkig zijn. Zonder Modder (piekeren) geen Lotus (bloei)

We moeten altijd maar gelukkig zijn. En kennelijk zijn we dat niet want de wereld om ons heen maakt ons wijs dat we toch steeds het nieuwste van het nieuwste moeten kopen om gelukkiger te zijn. Zelfs een blad als Happinez staat voor meer dan de helft vol met reclames om gelukkiger te worden. Ons leven is gericht op geluk en als we gelukkig zijn wordt het leven om ons heen daar weer niet bij van. Ik schreef er op 28 april dit jaar al eens een blog over. Geluk is niet goed voor de economie. We moeten altijd berg op en zelfs stilstaan lijkt niet goed.

Is het niet meer dan normaal dat we als we berg op willen het dal verlaten en als we op die bergtop staan toch ook weer een dal in moeten om wellicht ooit nog eens een hogere bergtop te bereiken?

De natuur helpt ons om dit te begrijpen. Uit de vier seizoenen is al heel veel te leren en vandaag wil ik het voorbeeld van een lotusbloem eens onder de loep nemen.

Zonder modder kan er geen prachtige lotus bloeien.

De modder staat in het Boeddhisme voor onze wereld van piekeren, ons zorgen maken en soms zelfs lijden. Die modder is essentieel om het zaad van de lotus te laten ontkiemen. De wortels gaan diep in de modder. Uit die modder, al die ervaringen in je leven, gaat de jonge plant groeien. Als de lotusknop het water oppervlak raakt dan groeit de oorsprong van die fantastische bloem op een dunne en super sterke steel tot hoog boven dat water oppervlak.

Het wateroppervlak leert ons dat emoties hun eigen tijd nodig hebben om tot rust te komen. Een niet te forceren proces. Als er storm is dan komt het water in beweging en wordt troebel. De lotus blijft fier overeind staan en beweegt slechts met de wind mee. En na de storm duurt het even tot het water weer glad als een spiegel is. Echter… nog niet kristal helder. De modder en het stof in het water dat door dat de wind de laag water in beweging heeft gebracht is niet helder en ook dit proces kun je niet forceren. Slechts door het tijd te geven wordt het water naast spiegel glad ook kristal helder. En pas dan kun je ook alles in relatie tot dat wat die emotie veroorzaakte helder en zonder oordelen zien. Er van leren.

Hoog boven het water opent op enig moment, en ook die tijd kun je niet forceren, de lotus zich om zich in pracht en praal te laten zien. Geen enkele moeite. Niet anders voordoen dan hij of zij is. En na een dag of twee wordt die mooiheid minder. De bloemblaadjes vallen in het water en de bloem geeft terug. Voeding in het water dat de modder voor de nieuwe generatie vruchtbaar maakt. Na verloop van tijd valt ook het zaad uit de kolven die gevormd zijn en het proces begint van voren af aan. De levenscyclus, (cirkel van Samsara).

Nog iets moois, water hecht zich niet aan de bladen van een lotusplant. Water vormt parels en door de wind of door de zwaartekracht, wederom geen enkele moeite, rolt het van het blad af. En daarmee wordt het blad dan ook niet verstoord door alles wat er om hem of haar heen gebeurt.

Modder is nodig om ‘slechts’ je uniekheid, dat, wat en die je bent te laten zien. Te leren van het verleden en stappen te zetten in de toekomst. En dat proces kent diverse stappen als verandering/transformatie, nemen, groeien, stralen, geven, verandering, groei.

Een voortdurend leerproces waarin je niet altijd kunt stralen en gelukkig kunt zijn. Het is een accepteren van bergen en dalen wat je leven vorm en inhoud geeft. En vergeet niet...geluk hangt af van onze geestelijke houding en niet van externe condities.

Zonder modder geen lotus.

Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com

dinsdag 26 september 2017

Bid niet voor de vrede! Hij maakte en maakt nog steeds het leven een beetje mooier. Ode aan mijn oudste broer Fons Captijn

Foto auto zegening door Fons in Santpoort - NL
Met dank aan Ron Pichell / RTV Seaport
Ik heb net bericht gekregen dat mijn oudste broer is overleden.

Dit is geen ‘in memoriam’, als vorm van herinnering van iets dat geweest is en af en toe nog even terug kan of mag komen in onze geest. Het is een ode. Een eerbetoon en een actieve oproep. Een aansporing om juist door te gaan. Slechts een herinnering doet immers veel en veel te kort.

Mijn oudste broer Fons is de eerste uit ons gezin van vijf kinderen en ik ben de laatste. Tussen hem en mij zit dertien jaar. Een of twee generaties verschil. 
Voor mijn ouders was het destijds een eer, vanuit hun en onze katholieke achtergrond, dat Fons in Driehuis aan het seminarie en op het gymnasium voor priester ging studeren. Bij de ‘Missionarissen van het heilig hart’, MSC. Uiteindelijk besloot hij geen priester te worden en werd, na een paar korte omzwervingen, toch een soort van priester. Hij trouwde, werd vader van een gezin met twee kinderen en werkte in diverse parochies in Noord-Holland als inspirerende diaken. Voor mensen die dit woord of deze professie niet kennen kun je het het eenvoudigste in mijn ogen vertalen naar ‘lekenpriester’. Een persoon die door een bisschop gewijd is om als helper diensten in en voor de kerkgemeenschap te verrichten.

Voor mij is het de ervaring dat een zogenaamd priesterboordje lang niet altijd nodig is om verdieping, beleving, hoop en stroming te brengen. Fons deed dat op zijn eigen creatieve, humoristische (zie foto) en soms wat progressieve manier. Midden tussen de mensen. De huidige paus Franciscus zou er denk ik van smullen. Hij bracht en brengt mensen in beweging. Hij bezielt mensen.

Bid niet voor de vrede! Slechts één van zijn uitspraken en toespraken - die hij tijdens een kerstnacht dienst deed - uit heel, heel veel andere die mensen even aan het wankelen brengen. Wakker schudden met als intentie om ze (weer) in balans te brengen.
En als je alleen al even over die zin, die uitspraak, nadenkt, word je dan van binnen niet even wakker?

Wat een verspilde tijd en moeite om te bidden voor de vrede. Is er ooit vrede in de wereld geweest? En ligt dat aan de wereld? En denk je dat er ooit vrede komt? Het niet hebben van vrede is van alle tijden. Er voor bidden is je hoofd een beetje neerleggen omdat jij het ook niet meer weet of ziet zitten. Je geeft je wens aan een ander, iets groters, iets super groots in de hoop dat die er dan misschien voor kan zorgen. Ben je jezelf niet op een gigantische manier voor de gek aan het houden? Bidden voor de vrede? Hou er mee op! Flauwe kul.  

Mensen maken er een puinhoop van. En ook bidden om die puinhopen niet meer te hebben zal niet helpen. Mensen zijn anders, culturen zijn anders, religies zijn anders (en eigenlijk allemaal gelijk), en omdat dat anders niet in je eigen straatje past is er dus geen vrede.

Stop met die moeite en de tijd om daar voor te bidden. Begin gewoon zelf. Het eerste daarin is dat je moet begrijpen dat je ‘slechts’ mens bent. En mensen maken fouten. Niets mis mee. Je leert er waarschijnlijk van en dat proces heet leven. Een van de dingen in het leven die zeker zijn is dat je niet alleen leeft. Er zijn mannen en vrouwen om je heen. En ook dat zijn mensen die ‘fouten’ kunnen maken. En of dat écht fout is of niet… dat is dan weer jouw oordeel. Jij raakt er van overstuur, wordt boos, angstig, verdrietig, jaloers, haatdragend, en dat doe je helemaal zelf en niet die ander. Het heeft allemaal te maken met jouw programmering vanuit het verleden en daarmee met jouw veroordelen. Heb jij de intentie om fouten te maken? Hebben anderen de intentie om fouten te maken om onrust bij en in jou te veroorzaken?

JIJ bent aan zet. Ga je gang maar. Leef eerst eens zelf die vrede. Niet voor bidden, gewoon doen. Die oorlog in jezelf eerst maar eens onder de loep nemen in plaats van oplossingen in de buitenwereld te zoeken en anderen de schuld te geven. En jawel dat kan even uitdagend en confronterend zijn en toch ben je dan aardig goed bezig. Beter dan bidden.

En overigens, vanuit mijn inmiddels meer dan vijf jaar verblijf in Thailand, is dit ook nog eens een heel waardevolle Boeddhistische benadering.

Fons is anders, Fons gaat door. Te veel heeft hij geplant en gezaaid. Te veel mensen heeft hij in beweging gebracht en dat proces is door niets en door niemand meer te stoppen. En daarmee maakte hij en, let wel, maakt hij steeds meer "LEVEN een stukje mooier". Omdat die anderen daarmee door gaan. Met die inzichten en met die inspiratie. En zij geven dat op hun eigen manier ook weer door.
Ooit studeerde hij bij de Missionarissen van het Heilig Hart. Hij werd geen missionaris. Hij was het al lang. Die missie, die passie, om er voor anderen te zijn met een boodschap is zijn leven en hoewel dat fysieke omhulsel van Fons nu niet meer beweegt wat uitsluitend zijn buitenkant liet zien, is dat toch geen afscheid. Hij gaat door. 

Feitelijk is het slechts een begin. Een begin om gehoor te geven aan die oproep; “Bid niet! Ga aan de slag! Breng in de praktijk!” En ja, dit zijn mijn eigen woorden.
Een actieve oproep een aansporing. Geen herinnering voor nodig. Het zaadje dat gezaaid is of het plantje dat geplant is heeft slechts water, temperatuur en lucht nodig (actie) en af en toe wat zon. Het juiste seizoen? Daar hoef je niet op te wachten. Dat kun je makkelijk zelf creëren...

En daarmee gaat hij dus ook gewoon door. In memoriam? Nee, niet voor mijn broer. Daarvoor was en is zijn leven te waardevol. Mensen die hem kennen en met hem te maken hebben gehad weten niet wat ik bedoel. Ze voelen het gewoonweg en gaan met hem door, net zoals ik!


En daarom voel ik dit ook niet als afscheid. Veel meer is het een gevoel van mogen loslaten in de volste overtuiging dat hij ook in mij diep geworteld is en ik ook met zijn leven door mag en kan.


Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com






vrijdag 22 september 2017

Autonomie: Ontneem mensen hun autonomie en ze worden depressief. Terugblik op mijn leven na vijf jaar wonen in het buitenland.

Ik help een vriend in Nederland bij een cursus “Beter slapen in vijf weken” die hij aan het ontwikkelen is. Ik ervaar het als heerlijk om dingen met elkaar te delen en verdiepingsslagen in jezelf aan te gaan.

In een reactie op een dialoog over zingeving merkte hij op:
Nog een aanvulling op zingeving: de mens kent twee elementaire behoeftes:

1. Deel uitmaken van een groep
2. Aanzien binnen deze groep.

Autonomie: ontneem mensen hun autonomie en ze worden depressief.

En als ik nu na zo’n vijf jaar hier in Thailand wonen en werken eens terug kijk op mijn leven tot nu toe dan herken en erken ik meer en meer die laatste zin. Mijn autonomie. Ik omarm die autonomie meer en meer en daarmee neem ik ook meer en meer afstand en afscheid van 'groepen', laat staan van aanzien. Voor wat betreft dat laatste is dat in uiterlijke zin heel goed zichtbaar. Mijn uniform dat ik ooit droeg is aardig veranderd en ook als je ziet wat ik nog in huis heb of wat van 'mij' (overigens ook altijd maar tijdelijk) is. Geen auto meer, geen chauffeur, niet veel luxe, geen kasten vol met colbertjes, broeken, pakken en stropdassen of verschillende lederen Floris van Bommel schoenen…

Korte broeken met gaten. Slippers. Shirtjes die ik in Nederland echt nooit zou dragen omdat ze soms zelfs een beetje kapot zijn maar 'het nog doen'. Niet om geld te sparen maar omdat het niet hoeft. Ik kan en mag mezelf zijn zonder uiterlijke show of vertoon.

Wat me ook meer en meer hier in mijn leven bevalt, ik sprak er gisteren met mijn Duitse buurvrouw over, is dat gasten hier komen en gaan. En als ik daarbij naar mezelf kijk dan bevalt het me om me intens en diep voor een korte termijn te verbinden om daarna weer los te mogen en te kunnen laten. In de volle overtuiging dat het naar twee kanten toe iets heeft gebracht. Flow en groei. Ik noem het ‘Straat Universiteit van Leven’. Het 'klitten' ben ik kwijt.

Geen routine. Open staan voor wat de dag en mensen om me heen brengen. En heel misschien is het ook wel de verbinding met een nieuwe routine. Echter… onvoorspelbaar en vrij. Intens, vernieuwend, uitdagend, voldoende tijd, rust, groei, respect, verbinding vanuit gevoel, speelsheid, authenticiteit, natuur en zelfs verliefdheid/liefde.

Meer en meer vrijheid van allerhande gedachten die ooit in mijn hoofd opkwamen, van alle spelletjes die mijn geest met me uithaalde; vrijheid van zoveel structuren, vrijheid in de verbinding met de ander. Geen discipline. En als die discipline in jezelf ontbreekt, je de regelzucht in jezelf meer en meer los laat, kom je ineens in een hele andere toestand in jezelf terecht. Voor mij een ervaring van steeds meer toegangen tot inzicht. Het gebeurt gewoon. Het creëert gewoon ruimte voor nieuwe dingen die komen. Puzzelstukjes die ontbraken vindt je pardoes en vallen op hun plek. 

En als ik hier dieper naar kijk dan lukt het me denk ik ook niet meer om zonder die voortdurende voeding voor groei etc.. dit pad in goeie conditie te lopen. Leven voelt voor mij hier super vanwege korte intense contacten en vooral juist die autonomie.
Die autonomie is zo krachtig dat ik eigenlijk juist die twee genoemde elementaire behoeftes absoluut niet meer voel. In ieder geval niet meer zo voel of nog ken zoals ze ooit voor mij weldegelijk waren. 

Het liefste hoor ik gevoelsmatig eigenlijk bij geen enkele groep omdat het een aanslag kan zijn op mijn autonomie die ik juist zo aan het terug vinden ben. Wat een vreemde nieuwe ervaring…
En natuurlijk weet ik dat ik dan nog steeds bij vele groepen hoor. Zoals nog steeds Nederlander, bij de 'groep' Nederlanders in Thailand, bij de 'groep' mensen die in Mae Rim wonen etc.. Dat begrijp ik maar of ik me ook 'groepslid' voel...? Niet echt. 

Het speelt voor mij zelfs in persoonlijke relaties en naar mijn gezin. Het draait daarbij eerst in en op het alleen zijn ‘All – één’. En ik zie dat niet als egoïstisch. Holistisch gezien (lichaam, geest, emoties, spiritualiteit, en energiebalans in relatie tot je omgeving) goed in je vel zitten om er op de beste manier voor de ander te kunnen zijn. Vrijheid in verbondenheid noem ik het dan ook regelmatig. En het is meer dan geweldig om van mijn twee kinderen eigenlijk ook die spiegel terug te krijgen. Vrijheid in verbondenheid en een band vanuit een basis van respect en vertrouwen naar en in elkaar. Ik schreef daarover in relatie tot mijn dochter een tijdje geleden al eens een blog. (http://franscaptijn.blogspot.com/2017/08/leef-zonder-streven-accepteer-je-leven.html). 

Die vijf jaar, dat eerste lustrum, is voor mij een ervaring om hier maar lekker en op mijn manier hier door te leven en niet terug te gaan naar het land van mijn geboorte.
En toen ik dit naar mijn vriend met deze woorden toe stuurde reageerde hij als volgt:

Je maakt me iets duidelijk en ik snap het volledig. Hoe belangrijk voor jou autonomie is.

In de omschrijving van jouw autonomie en bij een groep horen, kwam dit in mij naar boven. Het is niet de verbinding met de groep, maar het oordelende karakter en de verplichtingen aan de groep waar jij je los van maakt. Vanuit jouw autonomie heb je geleerd te verbinden en los te laten. Zoals je dit beschrijft lijkt het op balans, zoals de balans tussen dag en nacht en de afwisseling der jaargetijden. Vanuit jouw autonomie ervaar je het ritme van het pure leven, waarin je volledig bent wie je bent en wat je van de anderen, de groep, regelmatig wellicht niet mag zijn. Het oordelende karakter en de verplichtingen aan de groep, roept weerstand bij je op.

De afstand is in figuurlijke en letterlijke zin zo groot geworden, dat hij onoverbrugbaar lijkt.

Bedenk wel dat enkele mensen hier die verbinding zoeken met jou zonder verplichtingen en oordelen. Vanuit pure liefde voor jou als mens, die de authentieke Frans, in hun hart hebben gesloten. Misschien vormen ze in zekere zin een groepje, waarbij je af en toe wel hoort zonder het oordelende karakter en de verplichtingen. 

En deze reactie raakte me, ontroerde me. De spijker op de kop. Vrijheid in verbondenheid. Wat ben ik dankbaar voor het leven dat ik hier mag en kan leven.


Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com