vrijdag 21 juli 2017

De juiste leefomgeving. De verbinding en de geriefelijkheid van paradijselijk dorps leven ervaren.

Tijdens een privé retraite programma werkte ik met een vrouw uit Rusland. Samen met haar familie was ze, door het werk van haar man, gestationeerd in een wereld stad.

De eerste ochtend van haar programma vertelde ze me twee keer welke fantastische herinneringen uit haar jeugd boven kwamen toen we door ons dorp hier in Thailand liepen. Ze kwam uit een Russisch dorp vlak tegen de Japanse grens dat ongeveer twee duizend zielen telde. Ons dorp is nog veel kleiner. Ze noemde de plek hier het ‘paradijs’. Het maakte haar blij en ze keek met verlangen terug op de tijd dat zij zo leefde.

En zij is niet de enige. Inmiddels heb ik de naam ‘paradijs’ als spontane reactie van mijn gasten hier al heel vaak gehoord. Heel veel mensen die hier naar onze ‘een loket bestemming voor gezond leven’ komen noemen het zo. Ze genieten en houden er van en hebben toch allemaal een excuus om zelf niet op een totaal gezonde plek te wonen. Niet in de juiste levensomgeving om optimaal te kunnen groeien en leven.
Tijdens haar opleiding Oriëntaalse talen moest mijn dochter een periode op een universiteit in Peking studeren. De verontreinigde lucht maakte haar ziek en ze kon er niet blijven. Haast iedereen die er woont en werkt is op jacht naar geld. Ziekmakend of niet, het geld lonkt en hoewel zelfs kleine appartementen super duur zijn gaan ze door met hun ziekmakende leefstijl en leefomgeving om… uiteindelijk hun verdiende geld te besteden om weer gezond te worden en te ontdekken wat gezond leven eigenlijk in houdt. Tot die tijd blijven ze geloven dat alleen geld ze gelukkig maakt. Ze moeten gewoon door rennen in de ongezonde situatie waarin ze leven.

Wat een verschil ons paradijs.
Iedereen kent me hier, iedereen zegt me gedacht en wil met me omgaan. Het voelt als thuis zijn, nee het is mijn thuis. Niet omdat iedereen alles van me zou willen weten maar omdat je heel normaal met de andere dorpsbewoners mee doet. Niets verheven aan. Koeien die soms de weg blokkeren. Geen files. Geluid van de natuur dat je nog kunt horen.
Je moet je zelf aanpassen en je levensgewoonten en leefstijl gewoon wat aanpassen. Je ego wat laten varen. Ik ben het die deze cultuur moet respecteren en niet andersom. En… tot dusverre maakt en houdt het me gezond. Mensen willen zich met je verbinden.

Zelfs de buschauffeur van de schoolbus, die elke ochtend de kinderen uit ons dorp op haalt om ze naar de school in ons buurdorp te brengen, toetert elke ochtend en de kinderen zwaaien als ik ze tegen kom als ik de hond op de scooter uit laat. De kinderen achterin de auto schreeuwen luid in het Engels ‘Goeie morgen’ en ‘prettige dag’!

Ik ben de kale buitenlander met de Thaise tempel hond op de Tricity scooter, die in witte kleren met onze gasten door het dorp loopt en iedereen kent me inmiddels. Ik heb zelfs een USB stich met Engelstalige karaoke nummers die ik kan zingen tijdens de Thaise dorpsfeest avonden waar ik inmiddels gewend ben om ook op te treden. Het is zo normaal, het is heel gewoon. Geen stress, niet beter willen zijn, niets extra’s willen, gewoon mee doen en leven.

Hoe anders wat dat in mijn vorige leven in dit leven en op de plekken waar ik eerder gewoond en gewerkt heb. Er was een handje vol mensen die je gedag zeiden. En als je zelf het initiatief nam om een onbekende goeie morgen te zeggen dan werd je niet aangekeken of werd je aangekeken met een soort vijandige blik van ‘heb je wat van me nodig’. Je moest soms zelfs uitkijken want echt gewenst was het meestal niet. Ieder voor zich en God voor ons allen…

In ons inmiddels als gewoon ervaren hol leven zijn we meer en meer de weg kwijt. We missen de echte interactie.We volgen dat wat we denken dat andere mensen van ons denken. We volgen de massa, de meute, onze omgeving, onze economie, de verwachtingen van anderen. We geloven in marketing die ons slechts tijdelijk plezier of geluk aanbeveelt.

Blij en dankbaar om in ‘mijn’ dorp te kunnen en mogen wonen. Inderdaad, veel mensen (ik ben er één van) noemen het het paradijs en… voor mij is dat het ook.

Denk eens na over je leefomgeving (woon en werk omgeving). Helpt het je optimaal in leven? Denk niet in bedreigingen en generale excuses maar in kansen. Gezondheid is immers toch ook voor jou nummer 1?


Frans Captijn

www.captijninsight.com 



vrijdag 14 juli 2017

Moeilijke beslissingen in of over je leven? Je staat er niet alleen voor. Raadpleeg je leermeesters!


Al drie weken geen blog. Gewoon omdat ik er de tijd nier voor vrij kon maken om een blog te schrijven. Onverwacht kreeg ik hier in Thailand mijn twee kinderen 'op visite' voor mijn verjaardag en... het is hier ook nog eens druk met fijne gasten. 

Vandaag een nieuw blog over de kracht en het gemak van het raadplegen van Leermeesters in je leven. 

Leermeesters

De stemmen van anderen mogen altijd in ‘ons huis’ verblijven, maar ze mogen het niet overnemen.
Jij woont daar en het is jouw stem die daar luid en duidelijk mag klinken.
Dat is de stem waarop je kunt vertrouwen, die weet wat het beste voor je is,
die je levensritme begrijpt en je bestemming kent.

(Patty Harpenau)


Ieder mens kent wel zijn persoonlijke leermeesters. Een heel klein ‘select’ gezelschap dat het beste met je voor heeft en die je als geen ander vertrouwt. Mensen die je alleen al daarom op een natuurlijk voetstuk plaatst. Hoewel ze misschien al zijn overleden of niet persoonlijk bij je in de buurt zijn, kun je toch met hen in dialoog. Vragen voorleggen of, vanuit je ervaringen met je leermeester(s), zijn of haar antwoord in een bepaalde kwestie schatten of misschien zelfs letterlijk in je geest horen.

Hoewel ze, zoals de zinnen hiervoor van Patty Harpenau aangeven, het niet mogen overnemen van ons persoonlijke willen, kunnen ze je bij allerhande vragen oprecht helpen. Dat kun je misschien zweverig noemen en als dat zo is dan maak je er gewoon geen gebruik van. Gemiste kans wil ik daar dan wel bij zeggen. Jouw leermeester is onbevooroordeeld, oprecht uit op het beste voor je en kent je in veel gevallen beter dan je broekzak. Op leermeesters kun en mag je bouwen en vertrouwen.

Kamp je op dit moment met een moeilijk vraagstuk in of over je leven? Is het moeilijk om een antwoord te krijgen, een richting te vinden of om een methode te krijgen hoe je met een situatie (beter) om kunt gaan? Graag bied ik je een oefening aan.

Hier, op deze plaats waar je nu bent, wil ik je vragen om even rustig je tijd te nemen om je leermeesters te vinden en je met jouw leermeesters te verbinden. Ik nodig je uit om de volgend instructies te volgen.

  • Wie zijn jouw (al dan niet reeds overleden) leermeester? (Noem ze bij naam en schrijf hun namen op).
  • Zoek een stille plek en zonder je even af van verstoringen. Als je wilt, kunt je een kaars aansteken als een uitnodiging voor jouw leermeesters om even met jou samen te zijn en met je op te trekken.
  • Nodig je leermeesters uit voor een bijeenkomst, een dialoog, met jou waarbij jij zelf de voorzittersrol vervult.
  • Maak aan hen duidelijk wat er op dit moment in jouw leven speelt en wat het voor jou juist zo moeilijk maakt om een oplossing te vinden of een beslissing te nemen.
  • Leg je vraagstuk nu op tafel en vraag om raad.
  • Na een korte periode van stilte, om iedereen de gelegenheid te geven om zich in jouw vraagstuk wat beter te kunnen verdiepen, kijk je jouw leermeesters stuk voor stuk in hun ogen en nodig je ze uit om te reageren of te reflecteren.
  • Luister goed (soms zal het even kunnen duren voordat hun reactie komt).
  • Maak nu, nadat je alle reacties gehoord hebt, je eigen gedachten (opnieuw) op om tot een beslissing te komen. Let wel je neemt nog steeds jouw EIGEN beslissing. De stemmen die je immers hoorden waren niet jouw stemmen maar de stemmen van je leermeesters. Wees niet verlegen om verandering te accepteren. Als je geen verandering accepteert, accepteert je geen groei.
Weet dat leermeester, als geen ander om jou geven en het beste met je voor hebben. Ze willen graag gids voor je zijn.


Frans Captijn

www.captijninsight.com 





vrijdag 23 juni 2017

De boodschap van Stilte

Stilte. Herken je dat tegenwoordig nog? Is er überhaupt nog ergens stilte? Kun je het nog ergens vinden? Wat brengt het je?

Werkelijk overal om ons heen is geluid. Als het al eens stil is dan maken we gewoon geluid. Stilte maakt ons dol zo lijkt wel. Wat maakt ons zo bang voor stilte? Geluid lijkt een afleiding die we nodig hebben om ons vooral niet met ons zelf te hoeven verbinden. Stilte brengt je in aanraking met de oorlog die vaak in jezelf aan de gang is. Een oorlog tussen ratio en gevoel of emotie. Een oorlog in relatie tot ervaringen uit het verleden. Een oorlog in relatie tot angst voor de toekomst.

Mijn eerste echte ervaring met stilte was toen ik een weekje in een Benedictijner klooster (Sint Benedictusberg in Vaals (NL)) verbleef. Eigenlijk, en zeker toen, een niet goed te omschrijven ervaring. Ik voelde me afgesloten en gelijktijdig maakte het me blij. Gelijk kwam ik in aanraking met diepere vragen die in mijn leven speelde. Met angst, verdriet en ook vreugde en dankbaarheid. In dat klooster daar had ik de ervaring dat mijn hand ineens door iets of iemand die ik niet kon zien werd vast gepakt terwijl ik aan het schrijven was over mijn gevoel. Mijn hand werd over genomen en begon een antwoord op te schrijven op een vraag die ik had over mijn zoon. De teksten daarvan heb ik nog steeds en de ervaring van toen heb ik beschreven in een dagboek dat ik jaren lang, na mijn scheiding, voor mijn kinderen heb bijgehouden.

Op ongeveer een uur en een kwartier rijden van de plek waar ik woon is een grot in een berg (Bua Tong Cave). Regelmatig kom ik er met gasten. Het is zeker (nog) geen toeristische trekpleister. Je kunt de grot in of (samen met monniken) onder de grot komen. Ook in deze grot kun je stilte ervaren en eerlijk is eerlijk, dat is een heel vreemd fenomeen. Zeker als je je niet (of nooit eerder) met stilte verbonden hebt gevoeld.

Stilte maakt je gehoor scherper. En niet allen je gehoor. Het is een kwestie van je hele gevoel, van je hele sensitiviteit. Van horen, voelen, proeven, kijken en ruiken. Je zintuigen gaan als het ware meer open staan. Sommige mensen noemen het een diepere verbinding met je authenticiteit.

Geluid is verworden tot een vluchten voor jezelf. Stilte brengt je in verbinding met jezelf.

Stilte is niet de afwezigheid van iets. Integendeel. Het is je gewaar zijn, je open stellen, voor alles dat voor je beschikbaar is.

Het is volkomen normaal dat je je bezig houdt met diepere vragen in je leven. Dat je op zoek bent naar antwoorden. Leven is immers een voortdurende expeditie naar groei en naar het delen van jouw uniekheid.
Het vreemde is dat we er aan gewend zijn om naar die antwoorden op persoonlijke vragen op zoek te gaan in de wereld om ons heen. En juist daarmee maakt “stilte” korte metten. Al die antwoorden, al die richtingen die je wilt vinden liggen helemaal niet in die buitenwereld. Al die antwoorden liggen in jezelf. Je hoeft ze maar te ontdekken (ont-dekken = de deksel er van afhalen omdat die antwoorden al lang in jezelf aanwezig zijn). Je hoeft niet op zoek te gaan naar antwoorden in die buitenwereld.

In relatie tot jouw uniekheid, jouw levensweg, jouw passie, heb je al lang alles in huis om dat te delen en zo te groeien zoals het optimaal voor jou bedoeld is. Omdat je je daarvan (nog) niet bewust bent probeer je te sturen. Te sturen in een richting waarvan jij denkt dat die het beste voor je is. Jouw leven heeft echter vaak iets anders voor je klaar liggen. Iets waar jij misschien nog niet aan wil maar wat later toch de beste keuze zal blijken te zijn voor jouw groei.

De boodschap van stilte is je te verbinden met jouw innerlijke bron. Ruimte te scheppen om te kunnen anticiperen in plaats van abrupt te moeten reageren. Niet te vragen maar slechts te ontvangen. Dát te ontvangen waar jij op dit moment rijp voor bent. Je over te geven aan leven in het volste vertrouwen dat je leven helemaal niet verkeerd kan gaan. Je hoeft het maar te leven …


Frans Captijn

www.captijninsight.com 

vrijdag 16 juni 2017

Nieuwsbrieven en tijdschriften hebben hun waarde verloren. Ze zijn meer en meer een verspilling van tijd, moeite en geld...

Vorige week haalde ik al even in mijn blog aan dat ook het 'uitschrijven' of 'undescribe' van nieuwsbrieven en het niet meer kopen van tijdschriften inmiddels onderdeel is geworden van mijn proces om me sterker op mezelf te richten, meer te leren en (nog) meer uit mijn leven te halen.

Ooit leerde ik tijdens allerhande opleidingen en trainingen en zelfs tijdens zogenaamde 'Business Bootcamps' dat je toch tenminste op sociale media moest zitten, een blog moest hebben, een boek in je leven moest schrijven en je klanten met een periodieke nieuwsbrief 'warm' moest houden met allerhande berichten en aanbiedingen om je bedrijf en organisatie in de spotlights te blijven houden.

Meer en meer mensen, als kuddedieren, volgden dit advies. En jawel ook ik hoorde daar bij (en hoor er deels nog een beetje bij). Ik schreef een boek (overigens niet door die oproepen maar vanuit een innerlijke roep om iets achter te laten dat tot in lengte van jaren gedeeld kan worden). Dom dat ik dat boek overigens niet in het Engels schreef. En mijn blog houd ik, niet meer vanuit een frequent moeten maar meer en meer vanuit een willen (als ik iets te delen heb), ook aan.

Afgelopen week was ik om met gasten te werken drie dagen in het Four Seasons Resort. Ik ben altijd vroeg om tijd te hebben om weer even te acclimatiseren en klaar te maken voor dat wat er te doen is. Twee keer nam ik een tijdschrift in mijn handen, jawel, over gezondheid. Het duurde wel even voordat ik het eerste kleine artikel over gezondheid tegen kwam. Eerst kreeg ik 10 pagina’s maar liefst met marketing over horloges, diamanten ringen, luxe auto’s, parfum, huizen met zwembad, etc.. Daar ging het mij echter niet om. Ook hier waar ik woon en werk hadden we een tijd geleden een foto-shoot sessie. Een Chinees tijdschrift over reizen en gezondheid. Iemand van het blad liet me drie exemplaren zien. Fantastische foto’s, prachtige kwaliteit papier en ook hier eerst 6 pagina’s voordat het blad begon. Ik vroeg hem ook wanneer zijn tijdschrift begon. Hij moest lachen. Ja meneer, anders wordt de boodschap onbetaalbaar…!? Hoezo onbetaalbaar. Zijn we niet in een vreemde cirkel terecht gekomen. Deze bladen brengen minder en minder nieuwswaarde en draaien slechts nog om marketing. Zelfs het blad dat ik altijd heel hoog had, Happinez, is verworden tot nog haast slechts een reclame blad. De daadwerkelijke inhoud is nog geen 25% meer. Jammer maar (voor mij) waar.

Met die geadviseerde nieuwsbrieven ben ik maar kort bezig geweest. Hele volksstammen hadden meer 'guts' en houden nog steeds moedig stand. De papieren nieuwsbrieven die ik ook van anderen in de brievenbus soms kreeg, leverden bij het oud papier nog wat op voor een goede doelen stichting. De digitale verdwijnen nog sneller en leveren ook voor die goede doelen stichting in financiële zin niets meer op.

Er gaat gigantisch veel werk zitten in het opzetten en uitwerken van een nieuwsbrief en misschien is de grote meerwaarde wel dat je zelf, als opsteller, eens even stil staat bij wat er allemaal in je leven, je bedrijf, je vereniging, je organisatie, of wat dan ook, om gaat.
Omdat zo langzamerhand iedereen het doet wordt daar aardig wat tijd mee en aan gespendeerd.

Jouw nieuwsbrief is uniek. Jawel, dat klopt omdat jij of je organisatie waar je over schrijft immers uniek is.
Tussen al die nieuwsbrieven die zo gemakkelijk nu digitaal worden gestuurd heeft echter die uniekheid steeds minder waarde. Slechts één druk op de knop is genoeg om de nieuwsbrief die met zoveel moeite is opgesteld naar de digitale prullenbak te verwijzen. En zo vergaat het mij (ik moet zeggen verging het me). Om veel nieuwsbrieven heb ik nooit gevraagd. Velen interesseren me niet. Tijd om die dingen te lezen neem ik niet en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat anderen die ook meer en meer bedolven worden onder het fenomeen 'nieuwsbrief' de tijd om die te lezen wel hebben of nemen.

Kortom, door de overkill aan nieuwsbrieven van alles en iedereen heeft de waarde van nieuwsbrieven gigantisch aan kracht verloren. Voor mij zelfs afgedaan. Of ze werkelijk bijdragen tot een verbeterde communicatie is voor mij meer en meer een vraag.
Het is voor mij slechts een kwestie van tijd om me ook daarvan nu meer en meer te verlossen.

Misschien houd ik nog eens echt tijd over.
Jammer dat dit super goed bedoelde initiatief is doorgeschoten naar een overkill aan info waar mensen meestal niet op zitten te wachten.

Ieder zijn of haar vrije keuze om met deze overkill om te gaan. Dat wat ik wil vinden of nodig heb vind ik op internet en op al die reclame zit ik niet langer meer te wachten.

Frans Captijn

www.captijninsight.com 




vrijdag 9 juni 2017

Alsof ik afscheid van mijn leven heb genomen. In tegendeel. Zonder (sociale) media ben ik juist het leven weer aan gegaan

Op 3 mei jl. gaf ik op de sociale media aan dat ik met ingang van 20 mei zou stoppen met de (sociale) media. Dat stoppen is overigens minder gemakkelijk dan je denkt. En ook dat is voor mij al weer een teken aan de wand. Marketing hangt als een tijger aan je broekspijpen en om daar van af te komen… Soms moet je nog twee weken wachten en soms lukt het niet voor de volle 100%. Ook van allerhande digitale en gedrukte nieuwsbrieven en magazines ben ik meer en meer afscheid aan het nemen. Binnenkort schrijf ik over mijn achtergronden om dat te doen nog een blog.

Een goeie en oude bekende stuurde me een paar dagen na 20 mei een mail met de tekst:

“Wie had dit toch 10 jaar geleden durven te veronderstellen dat sociale media zó bepalend zou zijn in ons leven.
Dat mensen je uitzwaaien als je aangeeft dat je niet meer grenzeloos beschikbaar wilt zijn voor onze heiligheid Facebook, Twitter etc.. Bijna de status van held. De anderen blijven achter op de kade terwijl jij het ruime sop kiest! Ze zijn je kwijt…. Vaarwel…..

Grappig eigenlijk want wat is er nou daadwerkelijk veranderd. Jij bent nog steeds jij, iedereen die écht met jou in contact staat weet je te bereiken, net als vóór het Facebook-tijdperk.”

Toen ik dat las en er even over dacht kwam er een grote grijns op mijn gezicht. Hoe goed de intentie en hoe erg ik het ook waardeer… voor mij zit er een grote kern van waarheid in zijn bericht.
Ik heb lof uitingen gekregen. Mensen die het eigenlijk ook zouden willen maar het (nog) niet konden. Allerhande generale excuses, omstandigheden of gewoonweg verslaving. Mensen die me bedankten (met dank overigens) en me nog een heel fijn verder leven toe wensten. Vrienden die me succes en sterkte op mijn verdere levenspad toe wenste. Zelfs een serieuze poging "Help Frans op sociale media te blijven". 

En als ik hier nu allemaal zo op terug kijk dan geeft het me echt het gevoel alsof ik een soort afscheid van mijn leven heb genomen. Iets dat een andere goeie kennis me overigens ook letterlijk haast schreef.

Niets is minder waar voor mij. Ik had heel even erg veel tijd over. Die tijd is inmiddels ingevuld met verbinding en verdieping. Dat was immers ook helemaal de bedoeling. Ik leef meer en intenser dan ooit. Grenzeloos beschikbaar en bereikbaar…? Nee, meer en meer ben ik weer zelf de meester over mijn leven en over dat wat ik werkelijk graag wil. Verbinding met leven, met mezelf, mijn kids, mijn vriendin, met mijn dieren, de natuur, de mensen die op mijn pad komen. Rust, zingeving en neming. Er zijn in contact zoals het bedoeld is en stukken minder verstoring vanuit welke vorm van media dan ook door zaken waaraan ik niets kan veranderen.

Ik hou het bij de kleinere wereld om mij heen en met het verder intens groeien door mijn uniekheid met anderen te delen (en zij met mij). Gewoon net zo al dan niet 'aantrekkelijk' van buiten als van binnen durven zijn (er is immers niets te verbergen). Mijn leven vieren door naar grotere en waardevollere zaken toe te groeien. De filosofie leven dat ik altijd trouw aan mijn eigen set van normen en waarden zal blijven. Nog meer mijn outdoors leven met mezelf alleen, met de mensen die me lief zijn en/of met de internationale gasten die op mijn pad komen, met de natuur om me heen, te be-leven.  

Zalig om het leven dieper te zijn aan gegaan, een nog diepere levensstijl te leven, en ook daarin is nog een lange weg te gaan. Een leven lang leren zolang ik de tijd er (nog) voor heb.



Frans Captijn

www.captijninsight.com 

vrijdag 2 juni 2017

“Ik ga weer terug naar mijn Beton Jungle…” Spotten met je gezondheid!

Vanmorgen liep ik met mijn hond zoals gewoonlijk door het bos. Elke dag loop ik meestal weer op andere plekken en die bezoek ik dan na een tijdje weer. Op de plek waar ik vandaag weer was, was ik ongeveer een week niet meer geweest. Ik herkende het pad bijna niet meer. Na de eerste wat stevigere regenval zijn de bomen en struiken aan het exploderen van nieuw, vers, zalig ruikend groen.

Een paar dagen geleden nam ik afscheid van gasten. Steeds vaker worden korte en zeer intense en vaak emotionele contacten mijn leven. Twee van die gasten gaven aan om weer terug te gaan in de échte wereld. Ik heb daar al eens eerder over geschreven. Alsof mijn wereld niet een echte wereld zou zijn. Een van die gasten vertelde me dat ze na een dikke week fijne ervaringen hier bij ons nu weer terug ging naar de ‘beton jungle’. Waar ga je naar toe? Vroeg ik nog. Ik kende die term niet en ze legde me het uit. Een ‘feest’ van herkenning??? Wat is jouw jungle voor gelukkig LEVEN?

Veel van de gasten die het resort hier bezoeken ontvluchten letterlijk eens even hun leefstijl en leefomgeving. Vanuit steeds meer grote steden kun je inmiddels rechtstreekse vluchten boeken naar de internationale luchthaven van Chiang Mai. Steden als Bangkok, Chengdu, Hong Kong, Kuala Lumpur, Macau, Beijing, Peking, Seoel, Shanghai, Shenzhen en bijvoorbeeld Singapore om er eens een paar te noemen. En met slechts een simpele tussenstop is het aanbod aan grote betonsteden nog vele malen groter. 

Tijdens haar studie in Beijing liet mijn dochter me regelmatig ‘meegenieten’ van de gigantische hoeveelheden aan smog en luchtverontreiniging die er waren. Ze werd er letterlijk ziek van. Het straatbeeld? Hollende vooral drukke aan hun telefoon gekluisterde mensen (voor zover je dat van dichtbij kon zien overigens). Mensen die 'gezondheid' kennelijk niet zo'n warm hart toedragen. 
Zaken steden, handel, gokken… het draait allemaal om geld. Het oude principe dat je doet geloven dat geld je pas echt gelukkiger maakt. Of je er nu ziek van wordt of niet.
Het laat je lang vergeten dat het enige doel van het leven is om te LEVEN. En voor een lang leven is gezondheid toch vooral van belang. Niet stress, hollen, jezelf uitputten, jezelf verliezen om geld. Zelfs niet voor een korte periode omdat je toch jong en sterk genoeg bent. Leven is je uniekheid leven en gehoor geven aan die innerlijke roep om die uniekheid te delen waardoor je zelf en de wereld om je heen optimaal kunt groeien. En dat heet dan weer waarde geven aan je leven. Niet zo veel met geld te maken. En wil je dat lang volhouden dan is je druk maken om een goeie gezondheid nummer een. 

Een week ‘anders’ je ‘IK-tijd’ beleven, wat mensen hier regelmatig mee maken, maakt je helder wat je jezelf eigenlijk allemaal aan doet en vooral ook waarom… Velen spotten met hun gezondheid in de race naar meer geld, meer bezitten, (nog) meer 'ik'. Ze vergeten dat het allemaal maar tijdelijk is en niet en nooit kunt meenemen... 

Waar kies jij voor in relatie tot jouw geluk? Die beton jungle vol van hollen en digitale verbindingen, en ongezondheid, of die jungle waarin je je authentiek met jezelf, je omgeving en anderen kunt verbinden, gezond kunt zijn en leven zelfs zonder een noodzaak van een sportschool, om gelukkiger te worden?

Makkelijker gezegd dan gedaan? Je hebt toch je verantwoordelijkheden?
Dat zijn dus van die eerste generale excuses die je jezelf toe werpt. Laat los en ga meer leven wat anderen daar dan ook allemaal maar van vinden. Neem verantwoordelijkheid voor jezelf.

Jammer om straks veel geld verdiend te hebben dat je mag gaan uit geven aan allerhande specialisten om je weer gezond te maken. Je tijd raakt op! Vergeet niet te leven en vooral te genieten. Het is later dan je denkt!

Frans Captijn

www.captijninsight.com 


vrijdag 26 mei 2017

Het effect van onze altijd verkeerde opvattingen. Vraag jezelf af: "Weet ik dit wel zeker?" en slaap beter.

We gedragen ons bijna altijd op basis van verkeerde opvattingen en ideeën.
Onze gedachten kennen drie achtergronden:
1) Dingen die we écht zien, horen, voelen, ruiken of proeven
2) Dingen die we alleen in onze geest creëren, verzinnen, we noemen ze onze illusies
3) Dingen die liggen tussen realiteit en illusies.

Onze belevingen als reactie op die gedachten kennen een basis in onze levenservaringen en onze programmering. We reageren vanuit een soort gereedschapskist met 51 mentale factoren in onszelf. Je kunt ze zien als een soort ‘reactie emoties’.
Grofweg uitgelegd zijn slechts 11 van die factoren heilzaam. Ze leveren ons een stimulerende ontwikkel bijdrage en zijn in die ontwikkeling van nut. 26 Van die factoren maken ongezond / zijn afbrekend. 14 Zijn neutraal. En hoe gek het op het eerste gezicht misschien ook over komt, in ons leven maken we eigenlijk vooral gebruik van de 26 ‘ongezond makers’, die niet stimulerende emoties.

Als we iemand op straat zien lopen, of een nieuwe collega op ons werk ontmoeten, is onze eerste reactie die op komt meestal vanuit die negatief bijdragende set van 26. Gelijk beginnen we met ‘stempelen’ en ‘stickers plakken’. De man is bijvoorbeeld te dik, zijn kleding is overdreven, lippenstift van die vrouw is te rood, te veel make-up, enz. Onze primaire reactie is over het algemeen meestal meer negatief dan positief. Zonder dat we ons ervan bewust zijn zijn we, zo lijkt het wel, getraind om vanuit die negatieve set eerst maar eens vanuit de heup te schieten, de toon te zetten, te reageren.

Dingen die we écht zien, horen, ruiken, smaak of voelen zijn echt voor ons. Eigenlijk zijn ze bijna altijd slechts een deel van een veel grotere realiteit. Die complete realiteit hebben we voor onszelf echter nog niet ontdekt en toch… dat deel van ons is in ieder geval voor ons dan waar. Onze opvattingen zijn dan ook in ieder geval afkomstig van iets dat feitelijk niet helemaal waar is.
Als je bijvoorbeeld naar een prachtige zonsondergang kijkt, kan je er zeker van zijn dat je de zon ziet zoals die op dat moment voor jou is. Een wetenschapper zal je haarfijn kunnen uitleggen dat het beeld van de zon die je ziet, het beeld van de zon van acht minuten geleden is. Zonlicht doet er namelijk acht minuten over om over zo'n lange afstand de aarde te bereiken.

Illusies zijn niet waar. Onze geest kent geen enkel verschil tussen dingen die het aangeboden krijgt die waar zijn of die niet waar zijn. Het begint als uitgangspunt automatisch en ‘gewoon’ met het genereren van allerhande oplossingen en ideeën die allereerst antwoorden op de vragen; ‘hoe blijf ik veilig en hoe overleef ik’ geven. Daarmee ook de beleving creëren.
Hetzelfde gebeurt met dingen die tussen 'realiteit' en illusie liggen. En hoewel een illusie dus niet waar is, is onze reactie niet gebaseerd op die waarheid of onwaarheid hierin. Opvattingen ontstaan en we beleven.

Een voorbeeld. Een nog steeds verliefde man wiens vrouw een paar weken voor haar werk in het buitenland was, had een kort Skype-gesprek met haar op het moment dat ze in een restaurant bleek te zijn. Hij ontdekte dat ze erg blij was en van haar diner genoot samen met een voor hem wildvreemde andere man. Haar man wilde haar tijdens haar diner niet storen en zei haar dat hij de volgende dag terug zou bellen. Na het korte gesprek kwamen er in de avond en nacht allerhande gedachten en ideeën in het hoofd van de man op. Over hun relatie, hoe die avond bij haar verder was gegaan en wat er die nacht misschien nog wel gebeurd was, wat haar zo blij maakte om juist met die man te eten, enzovoort. De volgende dag hoorde hij van zijn vrouw dat het de man was van haar vrouwelijke collega. Ze hadden haar uitgenodigd voor een etentje in een restaurant en ze had de tijd niet gehad om dat even te vertellen. Op het moment dat ze met haar man op Skype belde, was haar collega even aan de balie van het restaurant om de rekening te betalen...

Onze ideeën zijn eigenlijk gewoonlijk verkeerd of tenminste onvolledig omdat ze zijn gebaseerd op een niet compleet of niet bestaand beeld en/of onvolledige informatie. Vaak ervaren we meer last dan plezier of nut van onze opvattingen. En als we de combinatie bekijken van dat niet complete of onvolledige en ook nog eens de last die daardoor ontstaat, dan wordt onze beleving langzamerhand meer en meer een soort lijdensweg. Iets dat energie slurpt, ons een gevoel van ongemak en onbehagen bezorgt, ons zeker niet helpt in ons zelfvertrouwen, en zelfs slapeloosheid creëert.

We moeten erg voorzichtig zijn met onze opvattingen, anders zullen we er steeds meer last van hebben en maken ze ons letterlijk ziek. Misschien kan een handige handreiking zijn om een opvallende notitie op de spiegel in je badkamer te plakken met de tekst: "Weet ik dit wel zeker?" En: "Zelfs als ik het zeker weet, controleer het dan toch nog maar eens een keer!"

Vaak hebben we het onszelf veel lastiger gemaakt dan nodig was of onszelf zelfs onheil bezorgd. We hebben onszelf en mensen die ons dierbaar zijn misschien wel met onze opvattingen een hel bezorgd. Ben je zeker van je opvattingen?

Als je boos bent en je hebt verdriet of voelt je niet goed, probeer dan eens wat afstand van de situatie te nemen om als een soort derde persoon, een toeschouwer, dieper naar die situatie te kijken. Een dieper inzicht te krijgen in dat waar jouw opvattingen vandaan komen. De ware aard ervan in en van jou, te ontdekken. Jouw programmering, jouw reflecties, jouw realiteit (in plaats van dé realiteit), jouw reactie (uit eerdere negatieve ervaringen, pijn, jaloezie of wat dan ook).

Als je in staat bent om de verkeerde opvattingen te skippen of aan te passen, wordt harmonie en geluk in je hersteld en gecreëerd, en kun je je weer op een betere, goede of juiste manier met anderen verbinden en van anderen houden.

Frans Captijn

www.captijninsight.com 

vrijdag 19 mei 2017

Zonder modder geen bestaan, laat staan groei.

Ik blijf het mooi vinden om eigenlijk heel eenvoudige verhalen die ik hier in Thailand hoor of lees te kunnen vertalen naar inzicht. Die inzichten deel in dan weer graag in mijn blog.

Afgelopen week las ik een verhaal over een boom die ziek was in een grote tuin. Er werd zelfs een specialist bij gehaald. In Nederland noemen we het een boomchirurg. De boom kreeg alle aandacht. Deze boom overleefde het. Veel andere bomen en planten in de tuin legden het loodje.

Wat was, nee wat is, er eigenlijk aan de hand? Door de zorg voor de ‘patiënt’ kregen de andere bomen en planten in de tuin te weinig aandacht en stierven.

Frans, wat heeft dat met modder te maken?
Eigenlijk is het heel simpel. Om een Lotus bloem een kans te geven van bestaan en te laten groeien is modder nodig. Modder staat in het boeddhisme voor de wereld van ons piekeren, ons zorgen maken, ons lijden. En dat heb je eerst allemaal nodig om te kunnen worden en zijn wat en wie je nu bent.

Waar zit of zitten hem dan de verstoringen in? Die zitten hem in het je blijven vastklampen aan je verlangens en continue aandacht te schenken aan die modder en hoe je daar uit kunt komen.

De leek Vimalakirti zou eens gezegd hebben: “Omdat de wereld ziek is, ben ik dus ook ziek. Omdat andere mensen zich zorgen maken maak ik me ook zorgen." Medelijden wordt het ook wel genoemd. Feitelijk zakken we steeds dieper in onze eigen modder door bezig te zijn om uit die modder te komen. Onze oceaan aan zorgen, piekeren en onzekerheden is immens groot. En om bezig te zijn met uit onze eigen modder te komen helpen we helemaal niemand. Medelijden helpt ook niemand. Je maakt slechts meer ‘slachtoffers’. NIet alleen die ander maar ook jezelf en daarmee weer je omgeving.
En hoewel we in die oceaan van piekeren en modder aan het werk zijn vergeten we om ons af en toe eens om te draaien en te zien dat de oceaan alleen kan bestaan. Dat bestaansrecht is er uisluitend en alleen omdat er ook land is. Daarop kun je vertrouwen of je kunt het in veel gevallen zelfs al zien. 

Al dat (onnodige) piekeren is slechts een effect en als er een effect is, dan is er ook een oorzaak. Die oorzaak ligt vaak in hoe wij door anderen zijn geprogrammeerd. Een programmering die onze levensstijl (de manier waarop wij op situaties persoonlijk reageren) heeft geschapen.

Zelfs als je heel veel verdriet met je mee draagt zijn er talloze zaken om je heen waar je weldegelijk blij van zou kunnen worden. Een prachtige zons opgang of ondergang, een speels blij kind of dier. Je weigert echter om dat te doen en om daaraan aandacht te schenken. Je blijft hangen in je modder.

Om een prachtige lotusbloem te worden heb je modder nodig. Om te kunnen bestaan en te kunnen groeien tot iets moois heb je in je leven ook modder nodig. Fysiek, mentaal, emotioneel, spiritueel en niet te vergeten uit je omgeving (energie vreters en energie gevers). Ze zijn als je er echt eens dieper op terug kijkt allemaal tot nu toe nodig geweest om dat van je te maken wat je nu bent.

Als je daar niet blij mee bent dan ligt het zuiver en alleen in jouw handen om daar iets aan te doen. Om je aandacht te verleggen en de gezonde bomen en planten die ook in jouw tuin staan, ondanks die ene zieke boom, aandacht te geven. Alles wat je aandacht geeft groeit…

Als je nooit echt honger hebt gekend, en wie uit onze generatie kent dat eigenlijk, dan besef je vaak te weinig dat eten hebben eigenlijk een wonder is. Als je het nooit echt koud hebt gehad, besef je ook niet het genot van warmte. Als je negatieve ervaringen in je leven hebt mee gemaakt, dan weet je (meer) van het leven, het paradijs dat ook op aarde is, te genieten.

Op het eerste gezicht negatieve ervaringen, hebben het vermogen in zich om ons het pad van bevrijding en verlossing in ons leven te vinden. Je hoeft je vaak alleen maar om te draaien.

Andere mensen brengen je niet van de wijs, je doet dat uitsluitend zelf. Modder in je leven, nee natuurlijk nog steeds niet aantrekkelijk, heb je nodig om intenser te kunnen bestaan en te genieten van die zaken die ook voor je aanwezig zijn om tot die fantastisch mooie Lotus bloem die je in je hebt te groeien en daaruit jouw uniekheid optimaal terug te geven.


Frans Captijn

www.captijninsight.com 

vrijdag 12 mei 2017

Mijn leven verder verdiepen. Ik neem afscheid van (sociale) media. Wellicht vind ik mijn leven nog verder terug.

Op verzoek toch even wat meer uitleg naar aanleiding van een post die ik op 3 mei jl. op sociale media heb geplaatst.

Op 20 mei a.s. ga ik een verdere verdiepingsslag in mijn leven maken. Ik neem onder andere afscheid van (sociale) media en beëindig bijvoorbeeld op die dag mijn Facebook en Twitter accounts. Word ik dan een kluizenaar? Ik denk het niet.

Mijn blogs kun je, als je dat wilt, blijven volgen. Meld je dan gewoon (op http://franscaptijn.blogspot.com) aan als volger. Dat kan zelfs anoniem als je daarvoor zou willen kiezen. De frequentie van mijn blogs zal niet meer standaard elke week zijn maar slechts als er van mijn kant iets te delen is en ik me geroepen voel en vooral ook de tijd er vrij voor heb om het blog te schrijven. Nieuw is dat ik op 20 mei start met het wekelijks posten van een foto over mijn leven of van een ervaring. Een wekelijks fotoblog dus. Als je dat wilt volgen kijk dan op: http://franspictureoftheweek.blogspot.com

En ben ik dan helemaal niet meer bereikbaar? Jawel hoor. Via de website (www.captijninsight.com) en via email (captijninsight@gmail.com) ben en blijf ik gewoon bereikbaar en ook LinkedIn (slechts voor het in stand houden van mijn netwerk) houd ik aan. Ik reageer over het algemeen binnen twee dagen.

En die sociale media is onderdeel van meer. De radio luister ik al vijf jaar niet meer (met uitzondering soms van muziek (en dan slechts zonder al die gillende reclames er tussendoor die tijd van me stelen). Kranten laat ik aan me voorbij gaan en ook televisie staat eigenlijk al vijf jaar uit. Als ik die sporadisch aan zette om ‘wereldnieuws’ te zien dan werd mijn aandacht afgeleid door een tekstbar die me toont hoe de Dow Jones index zich ontwikkelt of de AEX. Mij interesseerde dat nieuws en dus niet die voor mij zeer storende index.
Morgen ben ik er misschien niet meer. Een ‘rijke’ kan wel eens straat arm zijn… een ‘arme’ rijk. En nee hoor, geen tv kijken heeft voor mij niets met geloofsovertuiging of Boeddhisme te maken. Het is mijn vrije keuze.

Ik wil nog intenser genieten en me nog meer verbinden met dat wat voor mij LEVEN heet. Face-to-face contact. Verbinding met de gasten die op mijn pad komen. Verbinding met de natuur die zoveel te spiegelen en te leren heeft. Verder studeren, (anders) nog intens groeien. En daar heb ik tijd voor nodig en minder verstoring. Reden dan ook dat ik minder externe beïnvloeding of invloeden wil hebben. Het is een keuze. En ja, ik weet dat ik ook iets ga missen en toch denk ik dat ik er veel en veel meer voor terug krijg van dat wat ik persoonlijk zoek.

We raken meer en meer verslaafd aan ons contact met de buitenwereld. Sociale media krijgt een steeds minder sociaal tintje. Meer en meer is het een etalagegedrag van alles wat maar geluk uit straalt en regelmatig ook met collectieve klaagzang. Met alles en iedereen ‘verbinden’ en mee gaan met de meute. Zouden we zonder internet nog wel kunnen overleven? Volgens mij stort de wereld dan in.

Ik wil terug naar mijn leven. Meer en nog intenser gaan be-leven. Ik zit niet langer meer te wachten op magazines die me op het eerste gezicht enorm aanspreken maar waar ik eerst zes pagina’s reclame moet omdraaien om een eerste klein artikel te vinden waar ik dat blad eigenlijk voor kocht. Spaar me de tijd, de moeite en het geld. Ik zoek het zelf wel op en hoef het niet langer meer aangeboden te krijgen.

Alles wat je aandacht geeft groeit. We geven steeds minder aandacht aan dat waar ons leven echt om draait. Dat is althans mijn beleving. Die wake-up call komt pas – en vaak te laat - als we ouder worden of ineens geconfronteerd worden met een ongeluk of bijvoorbeeld een ernstige ziekte. Dan verschuiven levenswaarden vaak ineens. Dat gold ook voor mij.

Ik zie haast nog slechts uitsluitend mensen die opgesloten zitten in een in veel gevallen 24-uur per dag volgen van alles. Die gewoonweg accepteren dat ze 24 uur op een dag gestoord mogen worden en er kennelijk ook nog van genieten. Daarmee wegrennen voor zichzelf, de eenzaamheid ontvluchten en verveling tegen gaan. Voor mij voelt dat inmiddels als verspilling van leef-tijd.

Het is absoluut niet verkeerd om bij te blijven met dat wat er in en om je heen gebeurt. Maar moet dat alles zijn van over de hele wereld? Moet dat doordrenkt zijn van marketing? Heb je er ooit over nagedacht dat ‘nieuwswaarde’ in hoofdzaak draait om emotie? Wat moet je er allemaal mee? Het maakt onrustig, angstig en haalt je regelmatig uit balans.
En jawel, het helpt je ook om je voor te bereiden op dat wat mogelijk komen gaat. En… weet je dat dan wel wat er gaat komen? Of maak je vaak illusies in je hoofd. Nachten wakker liggen, piekeren, tijdverspilling. Het brengt je namelijk nooit tot een oplossing. Vragen als “waarom?”. Ze komen nooit tot een eind. Opmerkingen als “maar” geeft aan dat je het er eigenlijk niet mee eens bent. Lost het iets op? Brengt het je verder?

We leven meer en meer in een wereld waarin materiele waarden, macht en ‘IK” de boventoon voeren. Een wereld vol van trucks om intermenselijke verbinding echt te laten lijken. Al onze communicatie ondersteunende middelen brengen ons juist af van dat waar communicatie echt om draait. Ze brengen je in verwarring, maken onrustig, leiden af en vaak weten we niet eens meer wat we nu wel of niet daadwerkelijk nog moeten geloven.

Al die (sociale) media helpen met veroordelen. Met labels plakken. Er allemaal iets van vinden (leuk of niet). Iets dat ik feitelijk met dit blog dus ook doe. Het draagt niet bij aan nieuwsgierig zijn of er iets te ontdekken valt in het standpunt of de zienswijze van anderen of van bijvoorbeeld de natuur.
We denken vrij te zijn maar zitten steeds meer gevangen. Laat me niet lachen over dat wat ‘privacy’ zo langzamerhand nog voorstelt. Het was toch ooit zo’n groot goed…

Als je werkelijk vrij wilt zijn moet dat vanuit jezelf komen. En dat betekent eerst jezelf beter leren kennen. Misschien zelfs met jezelf de confrontatie maar eens aan gaan. Een verdiepingsslag dus. Afschakelen van allerhande afleiding waar je zelf niets aan kunt veranderen. En is dat dan egoïstisch? Waarom zou dat egoïstisch zijn? Heb je immers niet zuiver en alleen jouw uniekheid met de wereld om je heen te delen? Leer en leef die uniekheid dan eerst. Met die uniekheid lever je de beste bijdrage. Verstoringen kun je op die weg wat mij betreft missen.

Begin in je eigen directe en naaste omgeving. Inzet voor de hele wereld wordt niet van je gevraagd. Zoek de menselijke verbinding en ga die weer aan. Herstel conversatie. Geniet meer van dingen die er toe doen door eens stil te staan. Kijk niet te ver vooruit (de meest waanzinnige training die ik ooit volgde om me voor te stellen waar ik over vijf jaar zou willen zijn…). Waar volgende week is misschien slimmer en je leeft zoveel meer. Je tijd raakt immers op. Geniet dus van dat wat je nu (nog) hebt.

Die tocht wil ik nog verder aan gaan.  Nee, niet als kluizenaar maar juist volop in verbinding. En daarvoor laat ik andere ‘verbinding’ dus los.

Frans Captijn


www.captijninsight.com

vrijdag 5 mei 2017

Overlast van liefdesbaby’s? Vele soorten Nanny’s lossen het op. Succes voor de toekomst? Niet verzekerd.

En alweer betrap ik me er op dat ik van een andere generatie ben. Het valt me gewoon steeds meer op, hier op het resort waar ik werk, afgelopen week in een restaurant hier in de buurt, bij de internationale scholen hier in de buurt maar ook, - met super blije gezichten -, op de sociale media. De zogenaamde liefdesbaby’s zullen  dan wel lief zijn… en toch, ze veroorzaken ook erg veel ongemak zo valt me op.

Meer en meer ‘nanny vormen’ zie en hoor ik verschijnen. Peuterspeelzalen, voor- en naschoolse opvang, digitale nanny’s in de vorm van televisie of zoals een paar dagen geleden op iPhones en tablets op tafel in het restaurant waar ik was (kinderen van nog geen jaar), en jawel, meer en meer met name dames van andere culturen die de zorg voor de kinderen over nemen of af nemen. De eens zo super gewilde kinderen blijken toch voor veel mensen regelmatig erg leven en carrière pad verstorend te zijn.   

Als ik voorzichtig naar de achtergrond van het digitale of fysieke ‘Nanny gebruik’ informeer dan heb ik inmiddels een aantal antwoorden van mensen die als volgt antwoorden aan mij gaven:
“We hebben toch zulke fijne en lieve kinderen, maar die hoeven toch onze carrière niet in de weg te staan?”. “Wij hebben toch ook zelf nog een leven?”. “Het leven (ons leven) is gewoonweg duur en we willen er eerlijk over zijn er moet wel geld voor de hypotheek en onze vakanties op tafel komen en dat betekent er wel samen voor gaan.”. “Wij verdienen stukken meer dan dat onze nanny kost.”. “Sorry hoor maar opvoeden is niet echt mijn ding. Nooit geleerd.”. “Na mijn werk wil ik ook nog wel even ontspannen, ik heb ook nog een sociaal leven en twee keer per week naar het fitnesscentrum en een keertje golf is toch niet al te veel.”. “Weet je, we zorgen nog voor werkgelegenheid ook.”. “Het is toch geweldig als je kinderen leren om met andere kinderen op de kinderopvang om te gaan?”.

En meer en meer gezinnen die hier bij ons op vakantie komen nemen dus ook hun nanny letterlijk mee. Zelfs op vakantie hebben de ouders niet echt tijd voor verbinding met hun kinderen. De tablets en laptops blijven hen in de greep houden. De greep op de kinderen is uitbesteed. En ach dat kost verhoudingsgewijze een paar centen maar… dan heb je ook wat. Rust. Niet al dat gedoe van zeurende kinderen om je heen. En als je dan even lekker uit eten gaat met z’n allen dan zet je op tafel een leuke tekenfilm voor je kinderen op en kun je zelf ook online nog even met de buitenwereld verbonden blijven. Je mag immers niets missen. Er wordt immers ook op jouw antwoorden gewacht.

Kinderen verworden meer en meer tot een product. Ouders hebben minder en minder tijd of willen de tijd niet meer nemen om oprechte en ware liefde te delen. Liefde wordt ‘gewoon’ en ‘eenvoudig’  uitbesteed. Kinderen kunnen veel input aan. Wat uiteindelijk de output wordt is nog maar de vraag. En de commercie speelt daar handig op in. Is het niet schrikbarend hoeveel  reclame er speciaal voor kinderen wordt gemaakt? Aandacht, gemis aan echte liefde en dus menselijke verbindingsenergie speelt hierin een rol. De afweging maken tussen zelf opvoeden of opvoeding uitbesteden, kind voor de tv zetten en/of smartphone geven is eigenlijk een afweging die je, vanuit mijn generatie bekeken, niet zou mogen maken. En…tsja wel lekker makkelijk, en die commercie is regelmatig ook erg aantrekkelijk omdat je als ouder meer tijd kan besteden aan het creëren van geld. Ooit (vooraf) stil gestaan hoeveel geld en tijd het opvoeden van een kind of kinderen kost? Te vaak hoor ik het verhaal; “Over een paar jaar zijn mijn kinderen de deur uit, ze kunnen dan voor zichzelf zorgen, eindelijk weer tijd om even samen te genieten…” Wat zeg je daar eigenlijk mee???

Misschien voor mensen die nog niet aan kinderen zijn begonnen de overweging om toch nog eens na te denken of je wel wil voldoen aan de ‘algemeen aanvaarde norm of geaccepteerde standaard en het stramien van je vrienden en vriendinnen. Misschien heb je het lef om eens af te wijken. De wereld om je heen noemt het vaak egoïstisch. Een gemakkelijk label.
Er hangt meer aan vast dan je wellicht lief is en voor mij, mocht er ooit een volgend leven op mij liggen te wachten, dan was de ervaring van nu super maar ik sla dan liever deze verantwoordelijkheid van kinderen op mijn schouders nemen een keer over (overigens weten mijn kinderen hier van en heb ik ze niet minder lief). Er lopen meer dan genoeg kinderen op deze wereld rond en om nu te gaan om mijn stamboom voort te zetten… Hoeft van mij niet.

Wat ben ik blij om de ervaring in mijn leven te hebben mogen hebben van ouders die er eigenlijk altijd voor me waren, die wisten en voelden wat er in mij om ging, die mijn persoonlijke managers waren. Veiligheid en verbinding (die onvoorwaardelijke liefde) met de paplepel in goten. De deur stond helemaal niet altijd open. Er was niet eens een deur, zelfs geen drempel. En die enkele oppas die wel eens kwam? Best een avontuur!

En als ik op mijn leven terug kijk… het heeft mij in mijn beleving tot op de dag van vandaag nooit aan iets ontbroken en met kinderen speelde je, net als hier in ons dorp nog steeds, gewoon op straat. En als je dan onder de prut zat kwam het in niemand zijn of haar hoofd op dat je daarvan misschien wel een enge ziekte kon krijgen. Je bouwde gewoon weerstand op.

Wat een leven in oprechte en duurzame verbinding met die mensen die mij ooit uit liefde op deze wereld hebben gezet. Succes verzekerd? Vanzelfsprekend! De huidige situaties…? Hoe kan het toch dat onze kinderen ons eigenlijk nooit begrepen hebben??? We hebben ze toch zoveel gegeven…

Dank jullie wel kanjers, pap en mam, voor al die kansen die jullie mij op jullie manier gegeven hebben! Volgens mij kan daar geen enkele nanny ooit tegenop. 


Frans Captijn

www.captijninsight.com