vrijdag 13 maart 2015

Het roer écht 180° om gooien…

Bijschrift toevoegen
“Ik trek het niet meer… Ik heb nog nooit zo’n slechte productie gehad. Ik kap er mee, het roer gaat nu definitief om.” Woorden van een televisie regisseur die ik een tijdje geleden hier in de buurt trof en waarmee ik kort mocht werken.

Een internationale televisieploeg was hier in de buurt bezig met de opnamen voor een productie. Kratten met spullen van de geluid technicus van het team, volgeplakt met stickers uit heel veel verschillende landen trokken mijn aandacht, maakte me nieuwsgierig, en zo kwam ik met die regisseur aan de praat.
Ooit bezocht ik met en voor mijn dochter eens een open dag bij de NHTV Hoge school in Breda. We deden er de opleiding “International Media and Entertainment Management” en “International Game Architecture and Design” aan.  Ik werd waarlijk aangezogen door het podium, de schijnwerpers, het camerawerk, etc. van de eerste opleiding. Mijn dochter moest er helemaal niets van hebben. Zij koos meer voor de ‘game en design’ kant. Het zou me overigens niets verbazen als ze, met haar avontuurlijke gids talent en met haar tot nu toe fantastische resultaten in haar studie “Oriëntaalse talen”, toch ooit nog eens in relatie tot die eerste wereld terecht komt. Media voor mij? Ik zeg er “Yes” tegen. Misschien ooit nog eens in een volgend leven.

Maar terug naar die televisie producent. Hij zat al meer dan twintig jaar in het vak en had heel veel van de wereld gezien en volgens mij ook gevoeld. Zijn werk was het om producties te maken en op tv te brengen als een vorm van ‘entertainment management’. Hij hield hordes mensen bezig en van de straat die in zijn ogen, of ze nu wel of niet een relatie hadden, eigenlijk heel vaak enorm eenzaam zijn. Ze gebruiken onbewust de televisie als contactpunt met de wereld om hun heen. Maar zelfs de aandacht van zijn producties op tv werd steeds meer weg getrokken door de digitale verbindingsmiddelen die zelfs tijdens het televisiekijken zorgen voor verstoring.

Waar hij tegenaan liep was niet zijn vak op zich maar de desinteresse en het niet meer verbonden zijn van zijn, steeds per productie wisselende, crew. Er werd, ondanks al die communicatiemiddelen die mensen hadden, hun achtergrond en opleiding, totaal niet meer gecommuniceerd. Dingen werden verkeerd begrepen, gevoel voor een productie en daarmee kwaliteit verdween steeds meer naar de achtergrond. Producties maken was steeds meer verworden tot een vorm van ‘producties produceren om te produceren’. Scherm vullen, emotie tonen en de gunst van de kijker winnen. Het artistieke en speelse ging er voor hem steeds meer af. De bezieling was verdwenen. Betrokkenheid was ver te zoeken en ieder ging meer en meer voor zijn of haar eigen gelijk. Iets dat in zijn ogen helemaal niet eens bestond.
En de productie waar hij nu aan werkte was letterlijk de druppel voor hem. Miscommunicatie, slechte organisatie, een ruziënde sfeer en mensen die bij de minste geringste aanwijzing gelijk boven op de kast zaten.

Na het horen van mijn verhaal tijdens een sessie met hem en de ommezwaai die ik in mijn leven maakte kon hij de zin waarmee ik dit weekblog begin niet meer voor hem houden. Dit was zijn laatste trip en samen met zijn vrouw thuis had hij eigenlijk al min of meer de beslissing al genomen. Ze kenden elkaars kwaliteiten en ze lonkten naar een nieuw en ander leven op een andere plek in de wereld. Een soort motto van; Waarom zou je de dingen in je leven blijven doen die je niet meer leuk vindt om daarmee geld te verdienen zodat je door kunt gaan met de dingen die je niet leuk vindt? Het maakte hem bijna echt ziek en hij had geen zin om zijn verdiende geld uit te gaan geven aan ziekenhuizen om hem weer beter te maken. Liever koos hij nu voor zichzelf.

Een paar dagen geleden hoorde ik weer even iets van hem. Hij had inmiddels in een ander werelddeel, waar hij ooit een fantastische productie had gemaakt, een huis gekocht. Hij had de trossen gelost, gooide zijn roer écht om en ging een nieuw leven tegemoet. Vol vertrouwen in zichzelf en onder het mom van je kunt beter spijt hebben over de dingen in je leven die je gedaan hebt dan achteraf spijt te krijgen dat je ze niet hebt gedaan…

Frans Captijn


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen