vrijdag 12 januari 2018

Gedachten over mijn volgende ouders. "We hebben geen opleidingssysteem nodig ... hey leraren laat kinderen met rust."

De laatste week van het jaar nam ik wat extra tijd om na te denken over mijn leven. Wat heb ik daarin al geleerd en, vanuit het idee dat net zoals bij iedereen je tijd op raakt, over wat er nog te leren en te delen valt in de rest van dit leven.

Ik dacht zelfs na over mijn volgende leven. Al heel vaak heb ik in mijn blogs mijn idee gedeeld dat leven nooit stopt. Ja, je verlaat je lijf omdat het je niet langer van dienst kan zijn in je groeiproces. De verdere ontwikkeling van je ziel. Zonder verandering immers geen groei zijn. Voor mij is het een steeds rijkere gedachte dat als je tijd daar is je er op kunt vertrouwen dat je ziel zichzelf bevrijdt van die tijdelijke structuur (jouw lichaam) om weer stappen vooruit te zetten. Voor mij is het niet eens meer mijn geloof. Het gaat veel dieper in een vertrouwen. Misschien voor veel mensen een vreemde gedachte. Maar dit is niet waar mijn blog deze week over gaat.

Ik zat te denken aan wat voor soort volgende ouders ik in dat nieuwe leven zou wil hebben en waar ik opnieuw geboren zou moeten worden. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben meer dan dankbaar, blij en trots op mijn huidige ouders. Hoewel die fysiek niet meer op deze wereld rondlopen, ontmoet ik ze dagelijks.
Nou, veel van jullie zullen misschien denken... “Die Frans is meer en meer de weg kwijt. Hoe kon die man ooit manager van een organisatie zijn?” En nee, ik was bij die gedachten niet onder invloed van alcohol (ik drink geen alcohol meer) of drugs en droomde niet ;). Ik voel me meer dan verbonden met leven en dat is voor mij wat rijker geworden met nieuwe gedachten en inzichten.

Ik leef hier in Thailand een totaal ander leven en levensstijl dan ik eerder in Nederland leefde. En in mijn rol als CEO ontdekte ik dat ik al dat ik ‘anders’ was. Geen andere baksteen in de muur. En het aanbod hebben om verdere stappen vooruit te zettten? Ik ga er graag mee door. Super blij dat mijn twee kids kinderen ook ontdekken en al veel ontdekt hebben dat je meer uit je leven kunt halen door juist niet ook de volgende baksteen in de muur te zijn. Geen ‘huisje, boompje, beestje’.

Ja, we hebben te dealen met allerlei systemen in elk land, in elke cultuur, in elke religie. En zonder enkele regels zal het heel moeilijk zijn om samen te leven in dat dorp dat ik ‘de wereld’ noem. Maar is het altijd nodig om al die systemen te volgen? Zijn we niet nog steeds 'vrije' mensen om onze eigen keuzes te maken? We nemen veel en veel zonder slag of stoot maar aan of praten na want andere ons zeggen. Je moet bijvoorbeeld doorwerken tot een bepaalde leeftijd. Waar staat dat? Wie maakt het je wijs? Heb je daarin niet een vrije keuze? Droom je je leven of volg je je droom?

Toen ik nadacht over wat voor volgende ouders ik zou willen vinden, kwam gelijk een stel als voorbeeld in mijn hoofd op dat ik hier leerde kennen. Een Thaise vrouw, een man uit Groot-Brittannië en hun zoon. Eigenlijk is dit koppel voor mij meer dan speciaal. Ik vind ze heel, heel bijzonder. Uniek en anders. Geen andere of zelfde stenen in die muur.
En ik denk niet dat er veel koppels in de wereld zijn die net als zij liefde leven, het leven Leven, hun eigen weg gaan en waar mogelijk geen systemen volgen. Ze voelen zich thuis in het dorp 'Wereld' waar ze samen zijn als een familie. Vrijheid in verbondenheid. Ze bieden hun zoon en zichzelf de 'Street University of Life' aan. Ze doen wat ze kunnen om hun kind niet de vaste systemen te laten volgen, maar juist levenservaringen te krijgen.

Tot nu toe - en ik denk dat hij al 8 jaar oud is - , gaat hij bijvoorbeeld niet naar school. Op een speelse manier leert hij van culturen, hij spreekt en schrijft verschillende talen, hij is meer dan slim (leeft zijn innerlijke wijsheid) en krijgt de steun van zijn ouders om te zijn wie hij is en om het leven ‘gewoon’ volledig te onderzoeken in hoe en wat het is. Een ziel met liefhebbende en inspirerende ouders die niet willen dat hij door systemen waardevolle en mooie dingen afleert die allemaal in deze jongen zijn opgeslagen. Geweldig om te zien. Soms laten deze ouders echt zien dat ze het lef hebben om bestaande systemen te 'verslaan'.

Heb je ooit stil gestaan bij de gedachte dat wetenschap de ontwikkeling van kennis is en wijsheid de ontwikkeling van leren van het Leven? Deze mensen gaan voor dat laatste en laten hun zoon zien wat dat voor stimulans in zelfontplooing kan zijn.

En toen dit stel in mijn hoofd als ‘voorbeeld volgende ouders’ op kwam, kreeg ik het idee om ze eens in Mexico te schrijven. Ze een compliment te geven en mijn op het eerste gezicht misschien wat rare verhaal met ze te delen. Zo’n koppel in mijn volgende leven graag als nieuwe ouders te hebben. Ik kreeg een prachtige e-mail van ze terug. Graag deel ik een gedeelte van die mail waarin ze met me delen waarom hun zoon niet naar school gaat:

"De massa geeft (naam van de jongen) spontaan complimenten over zijn kijk op het leven en zijn scherpte en wil altijd dat we zijn school aan hen aanbevelen !!! ... Ah geen school zeggen we als antwoord. De leraren moeten van hem leren zeggen we dan... Velen zien het als een grapje, terwijl anderen zo geconditioneerd zijn om bij het systeem te horen, verslaafd aan de nieuwe energie in de samenleving en ons op hun beurt proberen een lezing te geven over wat wij als ouders zouden moeten doen !!! ... alsof dat voor hen werkte ... niet dus.
Zijn kennis is niet geleend van scholen, het is van binnen of 'in' (intrinsiek, intelligentie en intuïtie).

Om een eerlijk te zijn is zijn bestaan tot nu toe zo prachtig samengevallen dat het al een hele lange tijd (naam van de jongen) weg van deze conditionering heeft kunnen houden ... En alweer zijn wij daar dankbaar voor.
Zoals Pink Floyd zingt... nog een steen in de muur ... we hebben geen opleiding nodig ... hey leraren laat kinderen met rust. '

Volgens mij zijn de meeste ouders niet in staat, niet bereid of durven ze het niet aan om die vrijheid voor hun kind of kinderen te bieden die ze laat verkennen wie ze daadwerkelijk zijn (en dat zit hem niet in een prive school bijvoorbeeld). Ik ben inmiddels gelukkig al ongeveer 10 jaar heel bewust bezig met de voortdurende verdere ontdekkingsreis over waar mijn leven echt over gaat. Draai de bakstenen van lessen, ervaringen en zelfs gedachten eens om. Voor mezelf en voor vele anderen heb ik mijn steen inmiddels uit die muur gehaald. En als ik eerlijk ben dan zat hij eigenlijk ook al heel erg lang daarvoor aardig los.

Ik ontdekte dat er zoveel meer 'in' mij is en dat er nog steeds veel en veel meer in mezelf te ontdekken en te delen valt. Mezelf zijn. Zoveel mogelijk vrij van systemen. Me al ver op weg voelen om weer aangeleerde dingen uit systemen af te leren.

Dit soort multiculturele ouders die ware liefde leven en voortdurend de waarde van het leven verkennen. Waar 'thuis' de betekenis heeft ‘ergens samen zijn in het dorp dat Wereld heet’. Die het lef hebben om zichzelf en mijzelf weg te houden of te bevrijden, voor zover ik het zelf nog niet kan, vanuit welk systeem dan ook. Niet bang voor wat de wereld over hen denkt. Die vanuit hun liefde voor mij handelen en bijdragen en me helpen in een voortdurend gevoel van geluk. Die mij de mogelijkheid bieden om mezelf nog dieper te leren kennen en mijn specifieke schatten (zoals ieder ander die ook heeft), die uniekheid, met de wereld om mij heen te delen. Die mijn innerlijke wijsheid stimuleren om tot bloei te komen. Die me beschermen tegen mensen die me nog niet begrijpen. Die me vertrouwen en in me geloven. Die mij absoluut niet helpen om een volgende gelijke baksteen in de muur te zijn. Die zijn verbonden met het leven en, wie weet, werken in jobs waarin ze bewust en betrokken zijn in zaken die ons gezin energie opleveren en periodieke verandering van leefomgevingen met zich mee brengen.
Waarom? De meeste bedrijven houden zich met onbewuste markten bezig ... hoe onbewuster het product, hoe meer financieel succes ... is de gedachte. Vanuit een omgekeerde filosofie betekent het hoe minder duurzame geluk en blijheid.
Ik hoop dat die volgende ouders me echte rijkdom laten zien en aanbieden. Een rijkdom die geld op geen enkele manier kan bieden... Een gezond leven, levensstijl en me stimuleren in die unieke bijdrage die ik kan leveren. In het ondersteunen van mijn intelligentie en intuïtie om te groeien in liefde, in het trouw blijven aan mezelf en in het delen van mijn uniekheid.

Misschien brengt dit weer een gezonde rimpel in de vijver ...



Frans Captijn

www.captijninsight.com 


captijninsight@gmail.com

vrijdag 5 januari 2018

Ga dit jaar niet je best doen om te proberen om je leven of levensstijl te veranderen. Doe het!

Dit jaar ontving ik veel digitale kerst- en nieuwjaarswensen en ook e-mails. Ik werkte rond de kerst met een kleine groep fijne gasten. Die wensen, mails en het werken met mijn gasten gaven mij meer dan ooit het besef dat veel mensen weten en ervaren dat ze hun leven niet echt LEVEN. Ze vervullen vooral verwachtingspatronen waarvan ze denken dat andere mensen of familie die van hen hebben. Zijn zichzelf eigenlijk al lang niet meer. Ze ervaren dat ze in een soort vicieuze cirkel zitten. Een leven leiden dat ze eigenlijk niet langer zouden willen leven, maar geld verdienen en verwachtingen blijven vervullen, zodat ze door blijven gaan met een leven dat ze feitelijk niet langer meer zouden willen. Is dat niet een beetje raar?

En ze weten ook nog eens wat ze feitelijk zouden moeten veranderen en wat hen echt gezonder en gelukkiger zou maken. Meteen nadat ze me dit hadden geschreven of verteld, eigenlijk nadat ze hun eigen verhaal voor ogen zagen, volgde er de mededeling dat het zo verschrikkelijk moeilijk is om hun leven of levensstijl te veranderen. Maar, zo was de boodschap aan mij, ze gingen in het nieuwe jaar proberen hun best te doen om er verandering in aan te brengen.
Ik weet nu al zeker dat ze er niet in zullen slagen. Ze blijven in hun vicieuze cirkel. En daarmee dienen ze feitelijk niet zichzelf en ook de wereld om hen heen niet op de beste manier.

Waarom stellen we dingen waarvan we intuïtief weten dat ze van het grootste belang voor onszelf zijn steeds maar weer uit tot later? Is het niet raar dat je enerzijds weet dat je een ongezond leven of ongezonde levensstijl hebt en dat het anderzijds zo moeilijk is om dat te veranderen, en jezelf (slechts) voor neemt om een verandering maar eens te gaan proberen? Verzin je dan niet voor jezelf een algemeen excuus om ontevreden over je leven te blijven? Je kunt het niet eens meer een goed voornemen noemen. Het is gewoon een lachertje. Er is maar één persoon nodig om je leven te veranderen. JIJ!

Kijk eens goed naar of misschien nog wel beter in jezelf. Waar ben je op dit moment in je leven? Wat zijn je prioriteiten tot nu toe en wat ga je doen met de tijd die je nog hebt? Ben je echt ‘op zijn best’? Moet je blijven zoals je nu bent? En zo ja, van wie? Wie denk je (uitsluitend overigens zelf) dat je met deze ontevredenheid dient?

In het Westen worden we van 's morgens vroeg tot' s avonds laat ingenomen door eindeloze activiteit. We nemen niet veel tijd om na te denken over de basisoorzaken van ons (on)geluk, piekeren of lijden. We nemen ons voor om juist nog meer te doen of nog meer te zorgen. Daardoor zal dat gevoel van ontevredenheid wel vervagen. Een soort weglopen voor jezelf. Angst om de confrontatie met jezelf aan te gaan. De waarheid is immers dat velen van ons zich in de steek gelaten voelen en meer en meer gefrustreerd raken door onze huidige en hedendaagse levensstijl. Een mobieltje of tablet lost het juist niet op. 

Er zijn maar heel weinig mensen die als ze eerlijk tegenover zichzelf zijn zouden zeggen dat er niets de moeite van het verbeteren in hun leven, of op de manier waarop ze de wereld om zich heen ervaren, is. Sommige mensen denken echter dat hun persoonlijke zwakte en de tegenstrijdige emoties iets rijks zijn dat bijdraagt aan de 'volheid' van hun leven. Ze zijn van mening dat hun manier van leven 'normaal' of 'natuurlijk' is en dat het allemaal gaat om het accepteren van de 'menselijke natuur'.

Ben je bereid om te veranderen? Heb je het lef om te veranderen? Het gaan proberen om je best te doen om dat proces dit jaar slechts een kans te geven brengt je, garandeer ik je, niet verder. Stop daar maar mee. Ga door met piekeren, lijden, ontwikkel nog meer onvrede of ... verander het eindelijk eens. Doe het!

Van een van mijn vrienden, een van mijn vroegere docenten, kreeg ik een verhaal toegestuurd dat je mogelijk kan helpen om de verandering te maken om je leven op jouw gewenste manier te gaan LEVEN. En ja, misschien op het eerste gezicht en voor een korte tijd zal dat best effe moeilijk zijn. Een proces immers vaak van los laten. Daarna ben je trots op jezelf, voel je je vrij, beter. En niet alleen zal jij je er uiteindelijk beter door voelen. De wereld om je heen ‘dien’ je ook vele malen beter. Als je verandering niet accepteert of aan gaat, zal je niet groeien.

Die vriend stuurde me een verhaal van Bronnie Ware, een Australische verpleegster die vele jaren werkte in de palliatieve zorg. Ze zorgde voor patiënten in de laatste 12 weken van hun leven. Als persoonlijke getuige en uit vele gesprekken met hen heeft ze hun top vijf van zaken waarover ze spijt in hun leven hadden opgesteld:
  1. Als ik terug kijk op mijn leven dan zou ik willen dat ik de moed had gehad om een leven te leven dat meer voor en van mijzelf was, niet het leven dat anderen van mij verwachtten.
  2. Ik zou willen dat ik niet zo hard had gewerkt.
  3. Ik zou willen dat ik de moed had gehad om mijn gevoelens te uiten.
  4. Ik zou willen dat ik contact met mijn vrienden had gehouden.
  5. Ik zou willen dat ik meer gekozen had voor mijn eigen geluk.
Wat is jouw grootste ‘spijt’ tot nu toe, en wat ga je doen om dat te veranderen of te bereiken voordat je sterft?

Doe niet je best en ga niet langer wachten om te proberen om het te veranderen of te bereiken. Doe het! En wellicht doe het nu. 



Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com

vrijdag 29 december 2017

Nieuwjaarswens 2018 van Frans Captijn


Nieuwjaarswens

Elke wens is een geschenk
Als je iemand iets moois toewenst geef je iets moois
Als je iemand iets lelijks toewenst geef je iets lelijks
En als je dan nagaat dat we alles wat we geven in honderdvoud terugkrijgen
('Wie wind zaait zal storm oogsten') dan is het eigenlijk hoogst merkwaardig
en uiterst betreurenswaardig dat we maar een paar dagen per jaar de tijd
nemen om anderen mooie dingen toe te wensen en dat die wensen zich
meestal niet uitstrekken tot buiten onze familie-, vrienden- en kennissenkring.
We doen onszelf en de mensen om ons heen feitelijk zo enorm tekort.

Daarom wens ik jou in het komende jaar de volgende dingen toe:

Genoeg onderscheidingsvermogen om alles wat er op je levenspad komt als noodzakelijk te zien voor jouw persoonlijke groei en precies op het juiste moment te doen wat de situatie nodig heeft.

Genoeg vertrouwen in de natuurlijke loop van de dingen om jezelf niet gedwongen te voelen om te concurreren.

Een moeiteloos meestromen en aanwezig zijn voor dat wat aan je verschijnt.

Genoeg ruimte in je leven om elke dag even de tijd te nemen om iedereen op de wereld allerlei moois toe te wensen.

Genoeg licht in je hart om niemand van deze wens uit te zonderen
of, als dat niet lukt, voldoende stilte in je geest om oprecht uit te zoeken wat je tegenhoudt.

En verder nog;

Dat je mag ontdekken wat je het aller- aller- allermooiste en aller- aller belangrijkste in je leven vindt en dat je alles gegeven mag worden wat nodig is om die diepste wens te (gaan) leven.

Uiteraard beperkt deze wens zich niet tot jou alleen maar geldt die ook voor de mensen om je heen, alle mensen die ik ken en alle mensen die ik niet ken (voor zover er verschil is tussen die laatste twee groepen)

Een briljant 2018!
Frans Captijn
Gastheer Captijn Insight werkretraiteprogramma's

(Captijn Insight wenst jou een mooie overgang naar een jaar waarin je liefde en vriendschap mag ontvangen, het beste van jezelf kan geven in functie van je eigen ontwikkeling, en de moed en kracht ontwikkelt om de volgende stappen op je levenspad voluit vorm te geven, daarbij ondersteund door een goede gezondheid (door er in eerste instantie zelf verantwoordelijkheid voor  te nemen).


We hopen je in 2018 op één van onze werkretraites te ontmoeten.

(Met dank aan mijn voormalige leraar en de Satsang van het Padma Centrum in Middelburg-NL voor de inspiratie)

vrijdag 22 december 2017

Afleiding. Het voortdurend verbinden met onrust... De angst en vlucht voor rust en thuis komen.

Veel mensen die hier op de plek waar ik woon en werk al eens geweest zijn zeggen onafhankelijk van elkaar regelmatig dat ze vinden dat ik in het Paradijs woon. Eerlijk is eerlijk dat voelt als een super compliment over dat wat ik 'thuis zijn' noem.

Het is voor mij vooral de ervaring van de hoge energie hier, de natuur (flora en fauna) en de cultuur. De voor mij veel sterkere band met dat wat LEVEN in verbinding met die natuur je gratis aanbiedt.

Het Pavana Chiang Mai Resort, waar ik woon en werk, noemt zich ‘The one-stop destination for healthy living’. Iets dat je kunt vertalen als het enige loket waar je hoeft te zijn om gezond leven te ervaren. Een holstische benadering. Gezond zijn heeft immers niet alleen te maken met je lijf. Ook je geest, emotionele balans, spirituele verbinding & verdieping en inzicht in- en aanpak van je energie leveranciers en energie zuigers maken er deel van uit. Allemaal van groot belang om je intens 'gezond' te voelen en dus ook te kunnen noemen. 

In de aanpak van dat lichaam werkt het resort ook samen met een externe organisatie die zich vooral richt op de fysieke fitness. Mensen van letterlijk alle soorten/kom-af en maten die zich hier een week of soms meer zeer intensief met hun lijf bezig houden. En bij de temperaturen hier en in relatie tot het zware programma is dat niet altijd een pretje kan ik je zeggen. Een programma van vooral intensief bezig zijn. Niet stilstaan maar hollen, fietsen, trainen, zwemmen, etc., doen. Als ik de verbitterde gezichten vaak zie vraag ik me af en toe wel eens af of ze het niet ervaren als een tijdelijke lichamelijke pijniging voor het 'goede doel' in plaats van de mogelijke introductie van een langdurig gezonder en plezieriger leven. Of mensen het nadien ook echt een plek geven in hun leven...?
En dat is overigens niet anders met de ontgiftingsprogramma’s die we hier aanbieden. Een eenmalige gigantische schok aan je lichaam geven kan in mijn ogen niet echt gezond zijn. De bedoeling is om het als een start te zien en om van daaruit gezonder te gaan door-leven.

Onlangs toen ik naar de Sala, mijn open lesruimte op de heuvel hier, toe liep, kwam ik een man van dat fitness programma tegen. Uiterlijk gestresst, volledig in gedachten, koptelefoon op zijn hoofd (meer en meer mensen zie ik er mee rondlopen).
Ik probeerde hem aan te spreken. Natuurlijk hoorde hij me niet. De harde disco muziek op zijn oren kon ik van een afstand al horen. Helemaal in een soort van ‘trans’. Hij zag mijn toenadering en nam de moeite om zijn koptelefoon even om zijn nek te hangen. In het lawaai dat uit het apparaat door ging vertelde ik hem dat hij de gratis fantastische vogel- en dierengeluiden in dit paradijs miste bij het onwaken van de dag. Als blikken konden doden…

Toen ik weer thuis kwam zag ik dat ik die ochtend nog niet de bladzijde van de dag van mijn boek “wijsheid uit het verre oosten 365 dagen” had omgedraaid. Dat deed ik dus alsnog. En dit kwam tevoorschijn:

“De wind waait en gaat liggen. De vogels fluiten. In de diepe vallei van de berg valt een druppel van een blad. Nog rustiger is de berg.”
(Meester Keizan)  

Er kwam een lach op mijn gezicht. Dat is ook ‘toe-vallig’. Ik hoor die vogels elke dag, ik ben haast elke dag getuige van de steeds weer andere zonsopgang. Ik hoor die druppels inderdaad vallen, mijn hond en mezelf ademen, mijn voetstappen en zijn gedribbel en vooral… al die fantastische ochtend geluiden die de dieren bij het krieken van de dag maken. Die fantastische energie van de omgeving. De geur van het bos, het land onder de dauw of van de rijstvelden. Het chanten van monniken in de verte. De man die zijn koeien in het land brengt en zijn huppelende dochtertje in haar school uniformpje er achter aan. Ze is al klaar voor de schoolbus maar nog even de koeien met papa mee helpen wegbrengen. Ja… inderdaad…een paradijs.

En heeft dat te maken met hier? Volgens mij niet hoewel het zeker ook mee speelt. Het nodigt misschien meer uit. Hoewel het voor de koptelefoonman kennelijk geen enkele aantrekkingskracht uitoefende. Veel meer echter heeft het volgens mij te maken met de levensstijl en je eigen keuze om je te kunnen en mogen verbinden met dat wat er al lang voor je is. Gratis beschikbaar. Met de stilte. En begrijp me niet verkeerd. Stilte is niet het ontbreken van iets. Juist niet. Het is de uitnodiging om je gewaar te zijn van alles wat er voor je is. Voor mij een andere verbinding dan alleen met popmuziek in de natuur. 

Altijd en eeuwig maar weer die afleiding. En als je het mensen vraagt dan doen ze dat om juist om te ontspannen... Voor mij een weglopen voor jezelf. Angst om thuis (in jezelf) te durven komen…

Wat mij betreft dan ook geen koptelefoon in die fantastische natuur. Lekker in de wilgen er mee.


Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com

vrijdag 15 december 2017

Pure natuur, pure verbinding. Geen enkel getrap op een hometrainer die nergens naar toe gaat. Dankzij Kadhow.

Vorige week zaterdag werkte ik met een geweldige groep van 10 zakenvrouwen uit Myanmar. De dames hadden zichzelf een cadeautje gegeven. Een vier daags programma vol beweging en eigenlijk vol stil staan. Een prachtige manier om weer eens hun diepere en echte verbinding op te zoeken. Tijd om adem te halen.

Die avond organiseerde ik een kampvuur bijeenkomst met de mooie ‘Chiang Mai Khom Fai lantarens’. Een speelse manier om bezig te zijn met loslaten of om iets te wensen. En na dat kampvuur werkten we met elkaar aan verbindingsdans. Het accepteren van flow en het ervaren van vertrouwen. En dat ging tot bijna middernacht door.

Die middag, tijdens hun pause, kwamen er twee van de dames naar mijn huis en ze vroegen me of ik die avond mijn hond Kadhow kon meenemen omdat iedereen van de groep dierenvriend was. Die vraag had ik nog nooit eerder gehad en dus breng ik, met uitzondering van de wekelijkse Hike, nooit mijn hond mee naar een van mijn lessen. Soms deed ik dat overigens wel met de uil die tot voor kort nog bij me woonde en nu vrolijk met zijn of haar vriend of vriendin in de bossen rond mijn huis woont. Maar mijn hond… nee nooit.

Ik keek Kadhow eens even in zijn ogen en zijn staart begon al te kwispelen bij de gedachte. En dus dacht ik; ik doe het! Het bleek voor zowel de gasten als voor mijn hond en ook voor mij een hartstikke leuke ervaring te zijn en hij gedroeg zich perfect.

Vanzelfsprekend kreeg ik allerhande vragen over hem. Hij kwam als nog maar 6 weken oude pup in mijn leven. Eigenlijk zocht hij mij uit. Een cadeautje van een monnik van de temple in Saluang, een minuut of twintig hier vandaan. Nu alweer vijf jaar oud, of liever gezegd jong. Ik vertel iedereen die naar het ras vraagt dat hij een Koninklijke Thaise Tempel hond is. Dat maakt indruk omdat ‘gewone’ tempelhonden hier vaak worden geassocieerd met monikken die in hun vorige leven niet helemaal op het rechte monikkenspoor gebleven zijn en dus alles nog eens even dunnetjes mogen over doen om opnieuw te leren. Als ik eerlijk ben dan denk ik dat Kadow nog wel een paar levens als hond van een tempel te gaan heeft omdat hij nog steeds kinderlijk actief is en gedrag van een huppelende wolf blijft vertonen die niet veel leert. Een inbreker die altijd krijgt wat hij hebben wil. Eigenlijk altijd happy.
Toen ik hem net had stuurde mijn zoon Rik me een boek op over hoe je een puppy kon opvoeden. Het boek staat vol met foto’s die de lichaamstaal van de hond uit drukken. Weggegooid geld een beetje want Kadhow komt maar overeen met 1 foto uit het boek. Altijd alert en blij en met zijn staart in een grote krul.  

Ik deelde met mijn gasten dat Kadhow mijn boeddhistische monnik en leraar is. Hij is mijn fitness instructeur, onze waakhond, mijn alarm in het bos voor slangen of andere dieren die ik zelf niet of moeilijk waarneem. De gids die ons de weg om te hiken wijst. Degene die mijn toch al lage drempel om contact met andere mensen of dieren te maken nog meer verlaagt of eigenlijk gewoon laat verdwijnen. Degene die empathie en begrip toont. Mijn wekker als ik, overigens slechts zelden, niet op tijd wakker word en op sta. Degene die me laat zien wat onvoorwaardelijke liefde werkelijk voorstelt en is. Mijn kameraad.
En afgelopen zaterdag liet hij me ook nog eens zien hoe hij op de roedel dames kon passen (ze noemen het wellicht instinct en het is prachtig om waar te nemen) en sleepte hij voortdurend uit het bos nieuwe takken aan om het kampvuur gaande te houden en daarmee de fijne gesprekken en de gezelligheid.

Het verleden is voorbij, de toekomst is er nog niet. Het moment van het hier en nu is het enige moment dat je in je leven kunt aanraken. En als je je daar heel bewust van bent dan eindigt dat dus nooit. En dat is de les die mijn boeddhistische tempel hond mij steeds weer leert. Stop met piekeren, met zeuren en klagen. Wees gewoon wie je bent en geniet van dat wat er op dit moment voor je is. 

Het kampvuur glimt in zijn glinsterend uitnodigende, charmante en speelse ogen.

Pure natuur, pure verbinding. Ik ga toch niet een partijtje zitten rond trappen op een hometrainer die nergens naar toe gaat of me thuis extra inspannen om mijn lijf fit te houden? Zonder enige moeite krijg ik dat gratis en met veel plezier en liefde van mijn hond.

Wat een geweldige ervaring om een, voor mij DEZE, hond als Kadhow te hebben! 



Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com


vrijdag 8 december 2017

Verwacht niet minder… wees blij met de spiegel dat je anders bent

Deze week had ik een gesprek op Skype met mijn dochter die in Australie woont en werkt. Ze had een vervelende ervaring in relatie tot haar verwachtingen. En nog steeds, keer op keer, heb ik dat zelfde gevoel (en mijn zoon overigens ook). Me gewoonweg soms rot voelen omdat verwachtingen niet uit komen.

Al meer dan vijf jaar heb ik op de spiegel in de badkamer boven en beneden de enige (ik hou niet van tegeltjeswijsheid aan de muur) quote in mijn huis geplakt. De foto daarvan vind je bij dit blog.
En de manier om die ‘simpele’ regels te begrijpen blijkt gewoonweg minder simpel dan ze zijn.

Vaak krijg ik bijvoorbeeld vragen over de programma’s die ik hier aanbied over flow, zoektocht naar talent, levensmissie, hoe om te gaan met grote veranderingen in je leven, persoonlijke ontwikkeling, enzovoort. Mensen delen levensverhalen met me en dat resoneert enorm bij mij. Het zet me aan om maatwerk te leveren en dieper op hun wensen en verlangens in te gaan om iets moois van de persoonlijke ontdekkingsreis die ze mogelijk met zichzelf willen aan gaan te maken. Vaak een paar weken intens mail contact en zelfs contact op Skype.
Geloof het of niet. Na deze intense verdiepingen hoor ik gemiddeld van 1/3 van deze mensen nooit meer iets. Het contact valt ineens stil voordat ze een beslissing willen maken om al dan niet aan een programma deel te nemen. Nog geen dank je wel of berichtje van ‘ik/we zien er toch liever van af.’. Voor mij heeft het veel te maken met respect, beleefdheid en… voor mijzelf … met leren.

Steeds meer gasten die ons hier bezoeken vragen of ze een foto met me mogen nemen. Velen willen graag een kopie van een verhaal, gedicht of oefening. En natuurlijk sturen ze je de foto ook toe (althans dat beloven ze je). 90% Doet het nooit. Je stuurt ze de gevraagde info. 75% Geen enkele reactie terug. Nog geen dank je wel. En ik kan nog wel even doorgaan met veel andere ervaringen buiten mijn werk om delen van diverse inmiddels ‘ex’ sociale media ‘vrienden’.

Mensen vragen me bijvoorbeeld om op LinkedIn te linken. De eerste herkenning dat ze dat echt graag willen is voor mij dat ze niet standaard slechts de onpersoonlijke knop indrukken; ‘Frans, ik wil graag deel uitmaken van jouw LinkedIn netwerk’, maar een iets persoonlijkere boodschap sturen. Teken voor mij dat ze iets meer tijd in een netwerkcontact willen steken. En de vele boodschappen die afsluiten met ;’gr.P’ (met vriendelijke groet, Peter) is voor mij het teken van het haastwerk waarin we zitten. De boodschap van ‘veel tijd heb ik helaas niet voor je’. De wonderbaarlijke digitale snelle wereld.

Ben ik dan niet tevreden met dit soort dingen en de vele andere zaken die ik vluchtig noemde? Eigenlijk heeft het helemaal niets te maken met tevreden zijn. Het heeft alles te maken met die persoonlijke verwachtingen. Mijn persoonlijke verwachtingen. En dat onder ogen zien geeft me aan dat ik nog veel te leren heb.  

De Spiegel van die voortdurende ervaring is dat ik anders ben (niet beter). Mijn ouders hebben me een andere manier voor geleefd. Voor mij de fundering van oprechte interesse, de bezieling om op een dieper niveau comtact maken, elkaar respecteren, en ‘afspraak is afspraak’ waar te maken zodat mensen op je kunnen rekenen en je kunnen vertrouwen. Voor mij normaal.

En als ik dat hier nu zo neer schrijf, wat ik dan te leren heb is om vanuit die ervaringen, het niet uitkomen van mijn verwachtingen, me niet rot te voelen, maar mijn emotie om te draaien. De motion (beweging/het effect) in mijn geest anders te ervaren. Juist blij met die emotie te zijn. Blij omdat ik in deze steeds snellere wereld van ‘Mij’, ‘mij’, ‘mij’ en ‘Ik’, ‘ik’, ‘ik’,  door met deze Spiegel geconfronteerd te worden ervaar dat ik (in mijn beleving) anders ben. Het is de Spiegel van… ‘Wees blij dat je anders bent’.

Voor mij is het dan ook geen slecht idee om dat laaste simpele statement ‘verwacht minder’ om te draaien in ‘Accepteer dat je anders bent en wees daar blij mee’.
Voor mij een reden om mijn energie meer en meer te delen met mensen die dat anders zijn van mij in mijn ogen en beleving weten te respecteren en de verbinding daarmee willen aangaan.



Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com



vrijdag 1 december 2017

Een grote verrassing en fantastische beleving. We kunnen de gevoeligheid van onze zintuigen verhogen

Een tijdje geleden kwam mijn zoon hier bij mij in Thailand weer aan. De tweede keer dit jaar. Dit keer nam hij een vriend van hem mee. Ze hadden een prima tijd hier en regematig trok ik samen met ze op om onze prachtige omgeving te ontdekken.

Zijn vriend rookt. Omdat ik niet rook en ook roken in mijn huis niet prettig vind rookte hij dan ook vanuit respect buiten. Geen enkel probleem.

Op een ochtend wilden ze een kookles in de stad volgen en moesten ze vroeg opstaan. Voor de vriend van mijn zoon begint de dag altijd met een sigaretje buiten. Toen ik die ochtend de trap af liep was ik meer dan dat ik ooit eerder had ervaren gevoelig voor die sigaretten lucht. En nee dit had er niets mee te maken dat ik ooit bij de brandweer was.

Het maakte me alert dat ik de gevoeligheid van mijn zintuigen, zonder er erg in te hebben, de afgelopen Jaren had verhoogd. Kan dat dan? En hoe was er dan gebeurd?

Toen ik er met een gas teen gesprek over voerde ontdekte ik tenmiste vier oorzaken voor dit gevoeliger, bewuster, zijn.

Ten eerste heeft het naar mijn mening alles te maken met de omgeving waarin ik nu woon. Ik woon en werk in een gezondheids- en wellnessresort in een meer dan prachtige en natuurlijke omgeving in het noorden van Thailand. Het is een energieke en vredige plek die je echt uitnodigt om op een diepere manier contact te maken met jezelf en met de natuur. Eten en drinken zijn eigenlijk ook altijd anders dan in mijn vorige thuisland. Het is hier bijna altijd vers en met een uitnodigende rijke mix aan smaken en geuren.

Het tweede is dat mijn levensstijl volledig veranderd is. Meer dan 30 jaar, tot het eind van 2010, was ik een zeer drukke manager die geleefd werd (nu besef ik dat ik eigenlijk moet schrijven; Die zich liet leiden (of misschien wel lijden))) door een overvolle agenda. Ik was verbonden en wilde ook verbonden zijn met werkelijk alles wat er in de wereld om me heen gebeurde. Het volgen van de kranten en het (inter) nationale nieuws op radio en televisie. Ik was 24 x 7 beschikbaar voor alles en iedereen. Veel contacten en ‘vrienden’ via de ‘sociale’ media. Altijd onderweg en aan het rennen.

Al meer dan vijf jaar ben ik nu een persoon zonder horloge, geen I-Phone, geen agenda meer (nog slechts een kalender). Iemand die geen kranten meer leest of het (inter) nationale nieuws bekijkt. Ik heb meer dan een half jaar geen sociale media meer. Heb geen vaste planning meer en leef met de dag. Geniet van face-to-face gesprekken en boven de ingang van mijn huis vind je de tekst: "De klok zal je hier niet vinden.". Wandelen met mijn hond en daarbij regelmatig stil staan en tijd nemen om te ontdekken wat ik zie, voel, hoor, ruik of zelfs proef.
Confusius had gelijk met zijn uitspraak: “Overal is er schoonheid maar sommige mensen zien het niet”. Ik horde ooit bij die groep die het bijna niet zag. En dat is in die veranderde levensstijl dus ook volledig veranderd. Wat een weldaad en weelde om dankbaar voor te kunnen zijn.

Het werk dat ik nu doe, als derde ding, heeft alles te maken met mindfulness en bewustzijn. En zonder er dus eigenlijk erg in te hebben gehad ben ik vijf jaar geleden eigenlijk de training gestart om dagelijks die zintuigen en mijn geest te trainen. Meditatie (zoals op de foto), mindful fotograferen en Tantra-workshops zijn continue prikkels voor de zintuigen en de geest om gevoeliger te worden.
En het leuke is, dat werkt dus ook bij onze gasten. Vanmorgen merkte een gast die hier inmiddels al drie keer is geweest op dat hij vanmorgen tijdens mijn les negen verschillende vogelgeluiden had gehoord.

En last but not least heeft het volgens mij alles te maken met terug een terug naar de basis (moeten) gaan van wat met een mooi woord 'onthouding' heet. Doodeenvoudig omdat je hier van bijna niets zeker bent (waar wel overigens?). Niet alles is beschikbaar op het moment dat je dat wilt hebben en vaak het hartste voor jezelf denkt nodig te hebben. Elektriciteit, water, internet, melk, boter, brood, noem maar op. Er regelmatig om moeten wachten maakt je vaak heel creatief om andere invullingen en oplossingen te vinden. Aan de andere kant maakt het je veel bewuster (en dankbaar) voor die dingen die er als je ze nodig hebt dus wel zijn.

Het met mijn zintuigen en waarneming veel gevoeliger zijn dan ooit te voor geeft me gratis meer begrip en waardering voor het leven dat ik ter beschikking heb. 



Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com

vrijdag 24 november 2017

De ongezonde stressbal van november tot nieuwjaar is weer onderweg

Onlangs heb ik de film "A bad Moms Christmas" gezien. De komedie volgt drie overbelaste vrouwen terwijl ze rebelleren tegen de uitdagingen en verwachtingen van de 'Wereld Cup' voor moeders: Kerstmis.

En weer maakte het me overduidelijk wat een gekke, in veel opzichten ongezonde, 'show' de meeste mensen niet alleen van Kerstmis maken. Nog meer hoe de meeste mensen helemaal zelf van november tot net na nieuwjaar voor zichzelf en anderen een grote stressbal creëren. Allemaal omdat iedereen het doet. Ze kunnen toch niet achter blijven, of zijn bang om 'anders' gevonden te worden en te zijn.

Waarom ongezond?
Allereerst ongezond omdat ze tegen de natuur in gaan met hun leven. De natuur toont immers, in diezelfde periode december, althans in de westerse wereld, dat het juist tijd is om rust te nemen na het loslaten en jezelf de tijd te gunnen om op te laden. Om (weer) verbinding te maken met de kern van het leven. Daar waar het leven echt om draait.
In het Christendom bijvoorbeeld is er de periode die Advent wordt genoemd. Of je nu religieus bent of niet, het is een periode die je de gelegenheid biedt om te stoppen, een tijdje na te denken omdat (de oorspronkelijke betekenis van het woord Advent) een opmerkelijke persoon in aantocht is. Met betrekking tot Kerstmis heeft het alles te maken met nieuw leven dat er weer aan komt.
De natuur dus,en ook Advent, biedt ons van november tot nieuwjaar dus aan om juist NIET te gaan stressen. Het is de spiegel en uitnodiging om te stoppen met rennen en om in contact te komen met waar het leven, jouw leven, echt om draait.

Ongezond op nog een andere manier omdat in veel gevallen december een deadline lijkt. In werk, in projecten, financiële / fiscale (belasting) zaken, enzovoort. En dat is het dus van oorsprong dus eigenlijk total niet. Het is precies het tegenovergestelde. Het vieren en voorbereiden van een nieuw begin (en dat druk je dus uit met dat stukje natuur, die natuurlijke groene kerstboom of die kersttak, die je in je huis kunt brengen).

En marketing en allerhande advertenties helpen ons wel om te laten zien wat ‘gezelligheid’ zou moeten inhouden. We moeten elkaar cadeaus geven en / of zouden ze toch tenminste moeten ontvangen. God weet waarom…Hoe zouden we anders immers vorm en inhoud aan onze ‘eindejaarsgelukshows’ kunnen geven. Marketing en reclame creëerden de 'nep' kerstman en daarnaast ook de 'heilige' Sinterklaas. Dubbele ‘pret’.

Begrijp me niet verkeerd, het vieren van Kerstmis en Sinterklaas hebben zeker hun charme en ik heb er zelf super goeie herinneringen aan. De manier waarop we dat vaak ‘vieren’, vorm en inhoud geven, is door er overweldigende shows van te maken, zonder uberhaupt te beseffen wat de achterliggende betekenis is. En die is juist in feite materialistisch gezien juist super sober en spiritueel en in relatie tot je gezondheid gezien meer dan rijk. 

Die stressbal december draait feitelijk nog bijna alleen om kopen en materialisme. Goed voor de economie, mensen slechts tijdelijk gelukkig maken en ze er in te laten geloven dat dat ook echt helemaal lukt door te kopen. Meerdere malen zelfs jaloers of ongelukkig makend. 
Het begint al met de klachten over het kerstpakket van de baas. Waarom krijgen we die pakketten overigens? Ze zijn zelfs aan belastingregels gebonden. Word eens wat meer creatief met dat geld en die geste. Overigens, ooit probeerde ik dat in mijn loopbaan eens en uit een soort van angst voor het onbekende gaf de ondernemingsraad aan dat het toch maar beter was om de ‘vaste’ lijn te volgen. Blij maken en worden met nootjes die soms vaak bijna over de datum zijn en met dingen waar je toch feitelijk helemaal niet op zit te wachten. Dat pak koffie en die kandelaar? Inderdaad, maak er iemand blij mee die daar echt misschien op zit te wachten maar jij toch niet? Als ik er weer aan terug denk…

Mensen veranderen in december. Ze laten op hun ‘sociale’ media zelfs nog gelukkigere gezichten, gezinnen, kleding, en blinkende sieraden zien. Allemaal onderdeel van de show. Een tijdje geleden las ik op internet ergens een artikeltje dat het aantal echtscheidingen na de ‘feestdagen’ (en de zomervakantie) het hoogste is. Als of het niet gezellig genoeg was.

Het was eigenlijk best even een genot om naar die film 'A bad Moms Christmas' te kijken en op een speelse manier weer eens op die stressbal en ‘geluk- en gezelligheidshows’ te worden gewezen.

De plaats waar ik woon ligt op ongeveer 25 kilometer van de Thaise stad Chiang Mai. Een stad, dag na dag, overvol met toeristen. In onze omgeving hebben we zelfs grote Makro-winkels en ja ... er is ook iets te verdienen in dit boeddhistische land in oktober, november en december. Dus… plastic kerstbomen en meer. Iedereen voelt dat het hier niet hoort. De Thai genieten van de knipperende Karaoke lichtjes en begrijpen er verder ook niet veel van. Het zijn dan ook bijna alleen de Farang (buitenlanders) die deze versieringen (die zelf al allamaal nep zijn) kopen. Niet om een echte december-sfeer te creëren naar mijn idee. Hoe lukt dat met bijvoorbeeld vandaag weer een tropische temperatuur van ongeveer 32º C.

Voor mij inmiddels al jaren geen december stress meer. En eigenlijk heeft dit dus ook helemaal niets met december te maken. Het voelt voor mij elke maand, elke dag als ‘Kerst’. Op mijn manier elke dag nieuw be-LEVEN. En jawel hoor kerst, in zijn oorspronkelijke betekenis, en het einde van het jaar verbonden vieren maken daar gewoon deel van uit. Geen extra cadeaus, geen extra winkels voor nodig. Dit jaar valt 25 december op een gewone maandag. Net als iedere dag van de week overigens zijn de winkels ook gewoon open en ook de overheid heeft geen vrij (dat hebben ze overigens meer dan genoeg omdat hier heel, heel veel wordt gevierd (stil gestaan). En zeker weten verwacht niemand sneeuw dus ook dat verlangen is snel in de kiem gesmoord. Dus hoe zit dat dan met een kerstgevoel? Laat me niet (meer) lachen. Het spel hoort er neem ik maar aan op deze manier maar gewoon bij en... het houdt de glimlach op mijn gezicht in stand.

Het zal niet goed zijn voor de economie en toch. Geniet van een gezond en stressvrij einde van het jaar (wat de wereld om je heen daar ook over denkt). Neem de tijd om je op te laden en in contact te komen met dat waar het/je leven echt om draait. Misschien kun je de natuur eens ingaan om in de spiegel te kijken en wellicht wat te ont-leren van wat je altijd aangeleerd hebt gekregen als waar.


Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com


vrijdag 17 november 2017

Ga afvallen, of je nu mager, 'gewoon' bent of dik, en… ont-dek wie je ook al weer was (en nog steeds bent).

Van een voormalige, nog jonge, collega die ongeneeslijk ziek is en zijn dagen bewust telt kreeg ik een bericht dat hij met de dag meer gewicht verloor. Mijn eerste indruk was dat dat fysiek gewicht was door die ziekte en dat bleek niet zo te zijn. Hij verloor, hij noemt het, ‘ik’ gewicht.

Door het proces, feitelijk van aftakeling, waarin hij fysiek terecht is gekomen is hij beland op een pad van letterlijke ‘ik’ verlichting. Dagelijks laat hij stukjes los die zijn ‘ik’ door de jaren heen gevormd hebben. Zijn echte ik in zijn leven hebben omhuld. Ik noem het voor het gemak maar even ‘sluiers’. En die sluiers leg je vanuit levenservaringen heel geleidelijk om je heen. Dikker en dikker. Sluiers die je denkt nodig te hebben om je te beschermen. En daarmee dekken ze dus je echte ik gewoonweg af. Je verandert en verandert en je noemt dat gemakshalve ook nog even ‘aanpassen’. Ja inderdaad het woord zegt het zelfs. Je past meer en meer (sluiers) over elkaar heen aan. In mijn boek ‘Speurtocht naar persoonlijk meesterschap’ schreef ik er al eens eerder over.

Als je daar de tijd voor neemt om er wat dieper naar te kijken kan je er achter komen dat daar twee primaire vragen onder liggen. Hoe overleef ik en hoe blijf in veilig. En als je nog dieper kijkt dan ligt onder die twee vragen als basis… Ik wil (over)leven.

Na mijn scheiding, uiteindelijk in 1999, kreeg ik van heel veel mensen te horen dat ze me eindelijk weer herkende. In de negen jaar huwelijk had ik me te veel aangepast. Let wel wat hier staat. Hier staat het word ik. Ik heb dat dus zelf gedaan en dat is niet een sort schuld van de moeder van onze twee kanjers van kids. Vanuit de beste intentie, en waar had ik dat immers ooit geleerd (iets waarin ik in de wereld niet uniek ben), heb ik mijn ik aangepast om het beste uit onze relatie te halen. Om zowel samen als alleen ‘veilig’ te blijven en onze relatie te laten overleven. Helaas pindakaas dat werd hem dus niet. Het werd meer en meer een last, en niet alleen voor mij, om er mee door te gaan en mezelf kwijt te zijn geraakt.

En dit is ‘slechts’ een van mijn eigen voorvallen als voorbeeld. Ik kan er uit mijn leven nog heel, heel veel opnoemen. Niets unieks aan.
Hoe zit het met jouw ‘aanpassingen’ die je in je leven allemaal al gedaan hebt en waarmee je die person die je (diep) van binnen eigenlijk echt bent, bent gaan verliezen? Die zaken die, als je nu terug kijkt, je eigenlijk stapje voor stapje ‘een ander mens’ hebben gemaakt dan je van binnen echt bent?

Aanpassingen die je zelf hebt gedaan en waardoor je jezelf zonder er erg in te hebben stapje voor stapje en ongewild ging veranderen. Door je ouders, je broers en zussen, je leefomgeving, je school, religie, je werk en positie, je relatie(s), en ga zo maar door.

Ga afvallen! Ga ont-dekken. Laat die sluiers vallen. Gooi dat gewicht van je schouders af. Breng je aanpassingen terug naar de zee. 
Niemand, maar dan ook echt niemand zit op die schijnvertoning die je van jezelf hebt gemaakt te wachten. Je maakt er jezelf en de wereld om je heen ook absoluut niet blij mee. En weet dat velen feilloos in de gaten hebben en voelen dat jij jezelf niet bent. Stop met het verstoppertje spelen voor jezelf.   

Wie ben je eigenlijk echt?
Laat elke dag wat gewicht van je schouders vallen. Maak je vrij om weer te zijn wie je echt ben en juist die uniekheid te leven. Een verademing!

En let wel, doe het nu. Wacht niet tot je ongewild in omstandigheden terecht komt waardoor je er ‘uiteindelijk’ bij stil komt te staan om over dit sort zaken te gaan nadenken. Het zou wel eens te laat kunnen zijn. Beter om lekker jezelf, je IK, te leven NU.



Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com



vrijdag 10 november 2017

Ben je bang om dood te gaan?

Eind oktober, na mijn eerste vroege les die ik gaf, kwam er een Chinese vrouw naar me toe. Ze vroeg of ze me een hele persoonlijke vraag mocht stellen. Natuurlijk! Het maakte me nieuwsgierig.
“Frans, ben jij bang om dood te gaan?”

Nou, dat was even een aardige binnenkomer op de vroege ochtend. Spontaan, alsof ik op de vraag was voorbereid, gaf ik het antwoord. “Nee hoor, helemaal niet. Over de manier waarop dat gaat gebeuren is voor mij weer wat anders. En omdat ik niet weet wanneer het zal zijn ga ik me daar zeker op dit moment dan ook maar niet druk om maken.”

Ik had die zinnen, die recht uit mijn hart (of ziel) kwamen, eigenlijk nog niet uit gesproken – ik hoorde ze mezelf als het ware zeggen -, toen ik er over dacht hoe ik dit antwoord nu eigenlijk zomaar kon geven. Ja het is waar voor mij en waarom komt dit antwoord, zonder er over na te denken, ineens zo spontaan naar buiten?

En eigenlijk kwamen de achtergronden oover dat antwoord dat ik gaf de dagen daarna pas goed boven en kreeg ik veel duidelijkheid over mijn antwoord.

Nee, ik wil niet gaan nadenken of piekeren over hoe ik die - overigens meest normale zaak die voor iedereen bij leven hoort, de dood, - ga tegen komen. Me nu al druk maken over de manier waarop... Voor mijn gevoel een beetje tijd, en daarmeeleven, verspilling. Het komt wel zoals het komt en op het tijdstip dat achteraf gezien waarschijnlijk het beste was of het beste paste. Daar ben ik dus snel mee klaar.

Maar niet bang zijn voor de dood… Dat is toch even iets anders… Hoewel…?

Toen ik meer en meer over die vraag en dat antwoord na dacht kwam heel spontaan in me op dat ik helemaal niet dood ga. Dat is eigenlijk altijd mijn beleving al geweest en vanuit mijn ervaringen hier in Thailand en mijn verbinding met het Boeddhisme is dat nog sterker geworden. Het is niet eens meer een geloof, het is veel verder verdiept naar een vol vertrouwen.

Er moet al gigantisch veel liefde voor mij zijn geweest nog voordat ik was geboren en nog voordat ik zelf kon en mocht beginnen met het terug geven van aandacht en liefde. 

Denk maar eens hier aan; Mijn fantastische ouders heb ik 'slechts' gekregen. Ik heb niet bewust gevraagd om deze inspirerende levensmanagers. . niet gekozen. Ik heb ze gekregen. Zij bliezen als het ware de levensenergie in me. De adem om te leven. De plek waar ik ben geboren heb ik niet gekozen maar slechts gekregen. Mijn omgeving om op te groeien kreeg ik. Ik kreeg mijn dierbaarste spirituele gids, die in mij door leeft en werkt, wiens naam ik met eer mag dragen. Lieve mensen om me heen (en ook de in mijn ogen wat minder lieve) kreeg ik om me te laten groeien en ontwikkelen tot de person die ik ben. Twee goeie benen, armen,  ogen een compleet en gezond lichaam.  Ik ontving gevoel en de mogelijkheden om me met anderen te verbindenen om liefde terug te geven. 

Volgens mij uit een bijzondere liefde, met een doel en met een opdracht om er goed gebruik van te maken omdat er hier iets op deze wereld ook voor mij iets specifieks te doen is. Zoals dat voor iedere persoon (die immers uniek is) in mijn beleving geldt. 
Ik heb dus om niets gevraagd, ik heb het allemaal uit een hele bijzondere liefde gekregen (dat is althans mijn volledige overtuiging). En dat is voor mij iets Goddelijks waarvoor is hartstikke dankbaar ben.

Mag je dan iets terug geven? En is dat dan ‘slechts’ iets tijdelijks?
Voor mij gaat dat dood gaan over het afscheid van slechts het omhulsel waarvan je tijdens je ‘leven’ gebruik mocht maken. Die tijdelijke tempel van en voor je ziel. Die kruiwagen om je te laten leren en te laten groeien. Die kan je op enig moment niet meer verder dienen en hoe mooi is het dan dat je daar afstand, afscheid, van kan en mag nemen. Het is een zielloos lichaam. Heel, heel vaak heb ik in mijn vorige loopbaan binnen de brandweer en hulpverlening en ook prive van die zielloze lichamen gezien. Je hoeft er geen expert voor te zijn om gelijk te zien en, hoe mooi eigenlijk, ook te voelen dat de ziel, die sprankeling, die tinteling, die levensenergie plotsklaps verdwenen is.

In de natuurkunde leerde ik ooit een basis wet; "Energie gaat nooit verloren."

En omdat, in mijn beleving, die ziel dus door gaat ga je dus helemaal niet dood en hoef je daar dan ook helemaal niet bang voor te zijn. Ik heb twee kinderen waarin ik voor 50% mijn levensenergie heb mogen blazen en met die levensenergie gaan zij dan ook door. Iets dat ik dagelijks voel vanuit de nabijheid van mijn overladen ouders.
En al zou ik geen kinderen op deze wereld hebben mogen zetten… ook dan ging het delen van mijn uniekheid (zoals iedere persoon zijn eigen uniekheid heeft) door. Alle contacten, alle ideeen die werkelijkheid zijn geworden of waarop ik invloed op mocht en kon uitoefenen, het lesgeven en noem maar op… die energie gaat door.

En ik ben vrij om weer stappen voorwaarts te maken in verdere groei… Wat mij betreft lekker doorgaan.

Het is maar hoe je er tegenaan kijkt en niet wat je geloofd maar wat je veel dieper voor 100% vertrouwt…



Frans Captijn

www.captijninsight.com