vrijdag 22 juni 2018

Wat is de 'Powerbank' van jouw relatie?

Vorige week haalde ik in mijn blog heel kort aan dat in mijn ogen steeds meer mensen tegenwoordig hun I-Phones of tablets nog slechts zien als hun beste relatie en dat die dingen energie nodig hebben. De batterij van het apparaat zelf lijkt niet toereikend om de dorst van die liefde te kunnen lessen. En dus... levert een zogenaamde 'power bank' de oplossing om deze 'relatie' draaiend te houden. In dat blog vroeg ik me af wat eigenlijk de 'power-bank' van onze liefdesrelaties is?

Toen ik mezelf die vraag stelde, plantte ik een soort zaadje in mijn hoofd om antwoorden op die vraag te vinden. Niet dat ik daar de specialist in ben maar wie weet kan het interessant zijn om mijn gedachten te delen en wie weet helpt het om inzichten te krijgen.

Slechts een paar gedachten en ideeën die in me opkwamen:
# 'All-een' blijven.
Daamee bedoel ik het volgende. Er is een verschil tussen alleen zijn en eenzaam zijn. Eigenliefde (jezelf op de eerste plaats lief hebben, iets dat niet egoistisch is) en aandacht zijn de basissleutels om helemaal één te zijn. Als je niet eerst goed voor jezelf zorgt, hoe kun je er dan 100% voor de wereld om je heen zijn? En ik bedoel niet op een materiële manier. Zelfliefde heeft te maken met het aanpakken van de mogelijkheid om de manager van je eigen leven te zijn. In de meeste gevallen bent je dat niet. Je gedachten zijn de meester en jij volgt slaafs.

Je all-één voelen heeft te maken met een voor jou specifieke en optimale holisitsche balans. De balans van de combinatie van de toestand van je geest, emoties, je fysieke lichaam, spiritualiteit (vermeng dit niet met religie), en de verbinding met je omgeving. En dat laatste heeft te maken met jouw energie-afnemers en energiegevers.

Als jouw zelfliefde overstroomt, kun je die specifieke overvloed aan liefde delen met de wereld om je heen. En als er een liefdesband is tussen partners, is dit een prachtige energie die stroomt en verbinding die aanwezig is. Als er om wat voor reden dan ook geen verbinding meer is, zegt dit niet dat jij en/of je partner uit balans bent/zijn. Je bent en blijft vanuit die basis immers altijd individueel één.

# Communicatie en begrip.
Communicatie is een ware kunst. En meer en meer verliezen we deze kunst en denken we verbonden te zijn. Mindful communicatie leert je op een nieuwsgierige manier luisteren zonder direct te (ver)oordelen. Heel moeilijk om te doen en jawel, je kunt het leren. De kunst van communicatie heeft niets te maken met onze mobiele apparaten van tegenwoordig. Het heeft alles te maken met een face-to-face gesprek. Een echt en oprecht beschikbaar zijn voor elkaar.

Begrip is een andere kunst. Tijdens een bijeenkomst denken we bijvoorbeeld dat als we iets vertellen in relatie tot het thema van de bijeenkomst, mensen naar ons luisteren en proberen te begrijpen wat we zeggen. Meestal is dat niet waar. De tijdspanne die je spreekt wordt gebruikt om hun eigen verhaal op te stellen om, direct nadat jij bent uitgesproken dat verhaal naar buiten te brengen. En het leuke is dat ze alleen denken dat andere mensen dan naar hen luisteren, zodat ze het kunnen en zullen begrijpen. Dit is niet waar. Slechts een of twee 'sleutelwoorden' die mensen horen, zijn voldoende om hun denkproces te starten en hun eigen verhaal opnieuw te maken. Dus hoe zit het met luisteren? De meeste vergaderingen zijn pure tijd en geld verspilling. Pogingen om te overtuigen wat niet te overtuigen is... Het zijn slechts verschillen in inzicht die de wereld misschien wel kleurrijker maken. 

Inzicht is de bereidheid om jezelf zonder oordelen te openen om niet alleen de tijd te nemen om naar het verhaal van iemand anders te luisteren. Je plaatst je in een rol van nieuwsgierige waarnemer. En als oordelende gedachten naar boven komen, kun je ze als een spiegel van jouw eigen achtergrond gebruiken. Het leert je dat jouw waarheid slechts een deel van de (veel grotere) waarheid is.
Begrip heeft alles te maken met het tonen van respect om de grotere waarheid te ontdekken.

# Het cultiveren van liefdevolle vriendelijkheid (Metta)
Dit heeft alles te maken met je basis houding en levensstijl. Voor het cultiveren van liefdevolle vriendelijkheid moet je een hartsverbinding hebben en moet je bereid zijn om je hart te openen om Metta te sturen en te ontvangen. Om hartsenergie willen verbinden. Niet (meer) bang zijn om daarmee schade (of pijn) op te lopen en met de juiste intenties om te verbinden en zelfs als dat nodig mocht zijn te genezen.

# Compassie/mededogen
In mededogen zorg je niet voor, maar draag je zorg over zonder jezelf daarmee op welke manier dan ook in de problemen te brengen. Je blijft in de rol van waarnemer. Thich Nhat Hanh (een populaire Vietnamese Boeddhistische monnik/leraar) legt uit dat mededogen een werkwoord is. Beschikbaar zijn om (slechts) te luisteren, om als dat nodig te zorgen. Iets dat anders is dan jouw invulling te geven aan een situatie die er is. Je laat alleen zien dat je er bent, beschikbaar bent indien daar om gevraagd wordt. Niet om te handelen vanuit dat wat jij vindt dat de beste oplossing is).
Compassie is gevoelig en verbonden zijn, maar zonder jezelf daarmee persoonlijk leed aan te doen. Een arts moet bijvoorbeeld mededogen tonen, maar hij hoeft niet te lijden (medelijden) onder zijn patiënten. Als de dokter immers daar onder lijdt, kan hij niet helpen.

# Plezier /vreugde
Als er geen vreugde is in een relatie, is de relatie dood. Vreugde om samen te zijn, om speels en helemaal jezelf te zijn en je geaccepteerd te voelen, om elkaar dieper en dieper te leren kennen en te verkennen. Vreugde in creatief en gelukkig zijn met elkaar. Een sensuele en opwindende ontdekkingsreis in het uitdagen van elkaars gedachten, harten, zielen en lichamen. Er is altijd meer te leren en te ontdekken, tenzij je 'luiheid' het overneemt, omdat wat ooit je soulmate was, is niet meer je uitdagende interesse...

# Inclusiviteit.
Onvoorwaardelijk de ander accepteren zoals hij / zij is met zijn / haar hele programmering, gewoonten en handelen. Niet altijd een gemakkelijke taak kan ik je vertellen.

Net als de powerbanken voor onze mobiele apparaten hebben de 'powerbanks' voor relaties vele vormen, kenmerken, verbindingvereisen, stroomvereisten en prijzen ...

Investeer om jouw 'beste product' te vinden voor de 'beste prijs'. Je bent het (beiden) meer dan waard.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com



vrijdag 15 juni 2018

Laat je echte gezicht zien en wees er blij mee. Die selfie lach is zo onecht.

Meer en meer mensen hebben hun I-Phone of tablet als hun allerbeste vriend in hun leven. Het lijkt tegenwoordig de meest fantastische en optimale relatie die je in je leven maar kunt hebben. Dag en nacht beschikbaar voor je, het 'verbindt' je met de wereld om je heen en beheerst je leven. Het is niet eens meer mogelijk om deze relatieverslaving nog uit te schakelen. Niet meer weg te denken en volledig van de kaart als door welke technische storing dan ook de relatie ineens plots verbroken wordt. Wat moet je dan nog doen? Zelfredzaamheid bestaat niet langer meer (ondanks alle pogingen die ons team in mijn voormalige werk in de Veiligheidsregio daar ook allemaal voor geprobeerd heeft). Het enige dat voor het in stand houden van die relatie nodig is, is energie. En wederom biedt marketing daar een oplossing voor. Veel extra 'power-banks' om de vriendschap / relatie draaiend te houden worden aangeboden. Ik lach er steeds mee om als ik mensen om me heen niet meer zie genieten van hun ontbijt, luch of diner met al die dingen naast hun bord.

Vergelijk dat maar eens met menselijke relaties die andere 'power banks' nodig hebben, ze raken meer en meer op de achtergrond. misschien een keer in een andere blog meer daar over.

Deze week wil ik enkele gedachten delen over hoe gelukkig en blij je munt zijn met jouw unieke gezicht en die natuurlijke glimlach. Maar zijn we daar eigenlijk wel blij en gelukkig mee?

Voor mij lijkt het er steeds meer op dat mense, en ja vooral dames, absoluut niet trots en bij zijn om zichzelf te zijn. Ze zijn bang voor hun eigen gezicht omdat de buitenwereld laat geloven dat dat gezicht toch echt te bizar is om te laten zien. Als ik hier door de grote winkelcentra loop, tijdschriften open, gezichten en foto’s zie (vol dikke lagen make-up, foto’s met filter en allemaal gefotoshopt dan toont dat toch aan dat mensen zichzelf niet echt zien zitten zoals ze van nature zijn. Bang om hun echte authentieke en natuurlijke schoonheid te laten zien. Volledig in de ban van marketing en het door hen ingeprintte stigma dat jij in ieder geval niet mooi genoeg voor deze wereld bent. En zij kunnen je daar wel even bij helpen om dat te veranderen.
En begrijp me niet verkeerd, ik hou zeker van die kleine finishing touch, maar niet van de schilderijen die mensen van zichzelf maken. Onzinnige kunstwerken waarachter ze zichzelf trachten te verbergen. Wat een ellende voor hun partner die ze in de avond ‘echt’ tegen komt. Beter om het licht maar snel uit te doen.... Zijn we nog te redden?

Ik had een tijdje een Thaise vriendin die werkelijk gezichtsschuw was. Voor de nacht werd het dag schilderij zelfs omgetoverd in een nacht schilderij. Super knap want ik had het eerst niet eens in de gaten tot ik een keer iets vroeger dan gepland thuis kwam. Een schok voor haar voor mij een mogelijke bevrijding voor haar... het mocht uiteindelijk niet baten.

Met de introductie van de zogenaamde 'sociale' media begon ook een nieuwe 'Selfie-cultuur' te groeien. Mensen laten hun gemaakte en onechte blije glimlach zien en geloven dat de wereld om hen heen denkt dat ze helemaal gelukkig zijn. Ze spelen een mind-game met zichzelf om te geloven dat de wereld om hen heen dat geluk voor waar aan neemt. Iedereen deelt immers op die sociale media hun super gelukkige leven... waarom zou je dan ook geen deel uitmaken van die zelfde familie of gemeenschap?

Heel vaak sta ik bewust stil. Gewoon om de meest fantastische manieren te bekijken hoe, met of zonder 'selfiesticks', mensen zichzelf op de sociale media willen laten zien. Voor een fractie van een seconde veranderen ze zichzelf om dat gemaakte geluksmoment, dat geimproviseerde gezicht, met de wereld te kunnen delen.
Kijk er ook eens naar. Het is zo leuk om te zien hoe dat zelfde gezicht, direct na het maken van de foto, direct verandert in het ware gezicht.

Het brengt me meer en meer plezier en daarmee voel ik me gestimuleerd om de natuurlijke glimlach die ik meestal op mijn gezicht heb, omdat ik me gewoonweg meer dan lekker in mijn vel voel zitten, maar lekker te blijven eren.

Wat een fake wereld creeren we met z’n allen. Een wereld waarvan we denken dat andere mensen erin geloven, onze natuurlijke schoonheid niet meer waarderen en respecteren. En dat terwijl we nog voor onze geboorte dat super mooie en unieke geschenk, ons natuurlijke gezicht, voor niets hebben gekregen...

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

www.captijninsight.com 

captijninsight@gmail.com


vrijdag 8 juni 2018

Het universum werkt. Je hoeft maar stil te zijn om je er mee te verbinden.

Er is in mijn beleving daadwerkelijk meer tussen hemel en aarde. En is dat zweverig? In ieder geval niet meer mijn label dat ik er gelijk maar weer even op plak om het lachwekkend naar de achtergrond te verdoemen.

Mijn leven lang merk en krijg ik de signalen uit dat Universum. Soms zo sterk dat sommige mensen er wel eens bang van werden. Zelf ken ik de achtergronden en ook mijn kinderen weten er grotendeels van af.
Ik merk zelfs dat ik regelmatig als een soort doorgeef luik wordt gebruikt en diverse mensen die programma’s met mij hier hebben gedaan hebben dat in de praktijk al mee gemaakt. Zij en ik kregen en krijgen er kippenvel van. En het is slechts een kwestie van stil zijn en je open stellen om het te laten gebeuren. Soms vergezeld of geinitieerd door een ritueel. Zoals bijvoorbeeld het werken met mijn labyrinten. Je mag het zien of vergelijken met sjamanisme. Niets vreemds. Ik ben van huis uit nog steeds bouwkundige en brandweerofficier en sta met de dag sterker geworteld met twee benen op de grond.

Het zijn voor mij van die krachten die je laten zien dat je leven helemaal niet fout kan gaan en dat je in ieder geval niet alleen achter het stuur van je leven zit. Er zijn krachten die met je willen werken, die met je mee willen sturen of bijsturen, die je soms zelfs in de gaten houden en beschermen of betere kansen geven als er in jouw ogen iets verkeerd dreigt te gaan.

Van mijn vele ervaringen zou ik een boek kunnen schrijven. En zeker weten dat veel mensen vanuit hun programmering zullen zeggen; “Nou, die Frans die is in Thailand nu toch wel echt de weg helemaal kwijt geraakt”. Ik draai die stelling graag om. Ik vind die weg juist meer en meer ;). Het is een meer dan fantastische ervaring en ik laat er anderen door en mee groeien in inzichten.

Deze week wederom een aantal mooie voorbeelden. Een daarvan wil ik gewoon eens delen.

In 2010 kwam mijn boek: “Speurtocht naar persoonlijk meesterschap” uit. In dat boek staan diverse citaten van mensen. Mijn leermeesters tot die tijd en van mensen waarmee ik samen werkte en die voor mij betekenisvolle zaken aan het licht brachten. Dingen die me aan het denken brachten over de diepere betekenis van heel veel zaken die in mijn leven, tussen mensen en in de wereld om me heen.

Afgelopen week kreeg ik een mail van de vrouw van een pastoraal werker (Bernard van Lamoen) waarmee ik in Middelburg een samenvoegingsproject van parochies gedaan heb. Tot mijn grote spijt hoorde ik dat haar man eind december vorig jaar was overleden.

Voor mij had deze man een mooie en zachte diepere wijsheid op vele vlakken. En natuurlijk had dat ook met zijn vak te maken. Boeien en binden van mensen. Ooit maakte hij een prachtige opmerking over “loslaten”. Die wijsheid nam ik op in mijn boek.

Zijn vrouw, die ik nauwelijks echt ken en zo’n zeven jaar geleden voor het laatst gezien heb, zit nog volop in het hele natuurlijke proces van loslaten. In haar mail schrijft ze me:

“Toen ik vorige week, tijdens een moment van twijfel, verdriet en gemis door mijn kamer liep stond ik plotseling voor onze boekenkast. Mijn aandacht werd naar jou onopvallende boek getrokken. Ik pakte het boek in mijn hand en opende het precies op pagina 110. Daar vond ik wat ik juist op dat moment nodig had.

Jij citeerde:

Loslaten is een voortdurende oefening van angst naar vertrouwen.
Laat je angst slechts waarschuwen maar niet overnemen.

(Uitspraak van: Bernard van Lamoen Pastoraal werker te Middelburg 21 juni 2009)

Hoe mooi is dit ???”

Voor mij zijn dit soor berichten en mailtjes van mensen dingen die mij raken en die er toe doen. Geweldig dat het universum werkt, mij helpt en me gebruikt om anderen te helpen.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com





vrijdag 1 juni 2018

Van zelfverbetering naar zelf-begrip. Een leven in flow zonder innerlijk conflict.


Een paar weken geleden had ik een Skype-gesprek met een koppel dat ik een paar jaar geleden ontmoette. Ze zitten midden in een proces van individuele transformatie en ook in een proces van verandering in (versterking van) hun relatie. Het was een leuk en fijn gesprek over de noodzakelijke verandering die nodig waren in de omstandigheden waarin ze beiden in hun leven en werk zitten.

De dag na het inspirerende gesprek dat we hadden, na het doorlezen van wat aantekeningen die ik had gemaakt, begon ik na te denken over dingen die we elkaar vertelden.

Ik herinner me dat ik in mijn leven veel heb gewerkt aan zelfverbetering. Eigenlijk met alles wat maar nodig was en aangeboden werd in en voor de verschillende jobs die ik in het verleden heb gedaan. I dacht dat dat allemaal nodig was om stappen vooruit te zetten in mijn loopbaan. Ook nodig in en voor de persoonlijke relaties die ik had en de verschillende situaties waarin ik in die relaties zat of terecht kwam. Bijvoorbeeld om met mijn nieuwe partner een nieuw samengesteld gezin te runnen. Ik heb veel gestudeerd, veel cursussen en trainingen gevolgd en ben overal voor ‘geslaagd’. Een beetje lachen als ik er nu op terug kijk.

Ik begrijp inmiddels meer en meer en nu pas heel goed dat ik erin geslaagd ben om mezelf te veranderen. Ik ben er van overtuigd dat er met persoonlijke ontwikkeling niets mis is. Dat is voor mij anders dan zelfverbetering.

Zelfverbetering heeft te maken met het stap voor stap jezelf, en vaak zonder er erg in te hebben, veranderen om beter te 'passen' in een situatie waar je mee te maken hebt of in zit. Gerelateerd aan je gezin, werk en/of prive situatie.

In zelfverbetering leer je allerlei vaardigheden, tricks, manieren, strategien en gedrag om je zogenaamde 'sterke en zwakke kanten' te gebruiken om 'successen' of doelen te bereiken. Ook zo’n mooie uitdrukking. Hoezo heb je zwakke kanten? Die zijn juist super sterk. Misschien een andere keer in een blog meer daar over.

Nu achteraf gezien heb ik steeds meer het idee gekregen dat ik eigenlijk niet tevreden was met mezelf. Misschien zelfs jaloers. Ik wil er heel eerlijk over zijn dat ik zelfs wilde dat mijn ouders trots op me waren op alle mogelijke posities (en letterlijk in mijn werk rangen en standen) die mogelijk waren omin mijn carrière te bereiken.

Een continu proces van meer willen bereiken en bereid zijn om mezelf daarvoor te veranderen. Misschien zelfs een omgaan met zelf-intolerantie die alleen maar groter wordt bij elke inspanning die ik heb gedaan om mezelf te veranderen.

Nu begrijp ik dat dit zelfs onderdeel werd van het proces wat voor mijn burn-out zorgde. Elke verandering die je bereikt, gaat altijd gepaard met innerlijk conflict. Dus, continu energie verbruik.

Ik ben heel blij en dankbaar dat ik de kans kreeg om in Thailand te gaan wonen en werken om mijn Zelf terug te vinden. Niet gestoord door wat de wereld om mij heen misschien wel van me denkt of over me op het internet allemaal over me schrijft. Ik heb me zelf weer terug, ik ben mezelf en uit dat mezelf zijn, deel ik.

Waarom volgde ik dat reguliere en met de paplepel ingegoten 'systeem' van zelfverbetering? Was ik gedoemd om in slaap te vallen met het passief accepteren van alles in mezelf en in mijn omgeving, als ik me onthield van alle pogingen om mezelf te veranderen?

Ik weet nu dat er een heel andere weg is dan harde mezelf pushen enerzijds en onbeweeglijke acceptatie aan de andere kant. Het is de weg van zelfbegrip.

Dit is niet gemakkelijk, zeker niet in de wereld, cultuur en omstandigheden waarin de meesten van ons leven, omdat om te begrijpen en ontdekken wat en wie je bent totale vrijheid vereist. Totale vrijheid van alle drang om wat en wie je bent te veranderen in iets anders.

Als je probeert jezelf juist niet te veranderen, maar jezelf te observeren, al je reacties op mensen en dingen te bestuderen, zonder oordeel, kritiek of de wens om jezelf te hervormen, dan is je waarneming niet-selectief, wijdverspreid, nooit gefixeerd op harde conclusies, altijd open en fris van moment tot moment.

Dan zul je merken dat er iets wonderbaarlijks in je gebeurt. Je ordt overspoeld door het licht en het inzicht van het bewustzijn. Je wordt transparant en past je aan veranderingen aan en dus verandert.

De grote verrassing ... Verandering openbaart zich heel natuurlijk en zonder enige dwang in jezelf en daarmee ook in je omgeving. Maar dat komt niet door je berekenende, rusteloze ego dat voor altijd concurreert, vergelijkt, drukt, predikt, manipuleert in zijn onverdraagzaamheid en zijn ambities. Dat spanning, weerstand en conflict creëet tussen jou en de Natuur (een uitputtend en zelfvernietigend (burn-out voor mij) proces). Je geeft de natuur de vrije hand om gracieus, niet zelfbewust, heel gezond en addaptief, verandering teweeg te brengen. Niet gecorrumpeerd door innerlijke conflicten.

Iets wat ik een leven in flow zonder innerlijke conflicten noem.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com



vrijdag 25 mei 2018

Gratis dat oude geluksgevoel terug en nog een fantastische spiegel ook


Ik herinner me nog goed hoe ik als jong jochie op mijn geel met zwarte wegenwacht step door het tunneltje van Bloemendaal naar de lagere school ging. Bij die tunnel waren heel veel struiken waarin onder andere rozenbottels groeiden.

Op enig moment het moet ergens begin mei zijn geweest, hoorde ik toen ik met mijn step aan de hand liep (want er stond regelmatig een politieman te controleren, je mocht er niet fietsen en niet steppen), een zacht gepiep uit de struiken. Er was een vogelnest met jonge musjes.

Haast dagelijks stopte ik op de heen en terugweg even en zonder die vogeltjes te verstoren zag ik ze opgroeien. Het maakte me super blij. Een gevoel van geluk. En eigenlijk werd er ook een zaadje in me geplant om vogels leuk te vinden. Het was dan ook een top ervaring om hier in Thailand bijna vier jaar met een uil te mogen wonen.

Ongeveer een week of twee geleden deed ik in alle vroegte mijn voordeur weer open. Op nog geen anderhalve meter afstand zat er een prachtige tropische vogel in mijn conifeer. En jawel hoor een nest. Leeg nog. De dag erop een eitje, de volgende dag nog een en uiteindelijk lagen er drie eieren.

Mijn deur staat als ik thuis ben altijd wagenwijd open. En tegen de insecten heb ik speciale hor deuren. Binnen naast de voordeur staan twee krukjes. Vanaf een van die krukjes kan ik zonder de vogels te storen dat nest van heel dichtbij observeren. Het voelt als een soort meditatie en het meest fantastische voor mij is, nu de drie vogels pas zijn geboren, dat ik dat hele gevoel van geluk van die kleine Frans van vroeger weer helemaal terug heb. Het is een meer dan fantastische ervaring en... het kost helemaal niets.

Is het niet te gek voor woorden dat we met al ons hollen, met altijd maar gaan voor meer, met ons vooral druk maken om wat de wereld om ons heen mogelijk wel niet van ons vindt, met ons presteren, het contact met die super eenvoudige dingen die je blij maken verliezen.

En... het is slechts een kwestie van stilstaan. Even dat krukje pakken en volop en ten top genieten van dat wat je voorgeschoteld krijgt.

Geweldig om dat weer te kunnen en mogen ervaren. Je verbinden met de natuur en nog wel gewoon in je voortuin ook.


En eigenlijk was het voor mij ook een grote spiegel.
Vogels en heel jonge kinderen zijn, boven mensen na hun eerste levensjaren, gezegend met het ontbreken van concepten. Ze maken zich geen zorgen over de toekomst, hebben geen last van het verleden, geen woorden in hun hoofd, en geen angst over wat hun omgeving wel niet van ze zou kunnen denken. Hetzelfde had ik toen als kleine jongen op mijn step.


De ervaring met dit vogelnest in mijn voortuin spiegelt me dat ik stap voor stap vooruitgang boek in het weer bereiken van die zegening die ik ooit had.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com



vrijdag 18 mei 2018

Die kat is te dik! Waarom reageren we meestal vanuit een negatieve grondhouding?

Mijn buurvrouw heeft twee prachtige Perzische katten. Het balkon van haar huis grenst, net als bij mijn huis, aan de tuin van het hotelzwembad. Haar katten zitten er vaak te genieten van het uitzicht, de tropische vogels of de zon.

Onlangs was er een gezin met kleine kinderen die naar het zwembad gingen. Een van de kleine kinderen zag de mooie witte langhaar kat en zei gelijk: “Die kat is te dik!”

Haar verhaal bracht mij bij dit weekblog. Toeristen in de stad waar ik regelmatig mee spreek, hotelgasten en, eerlijk is eerlijk ik betrap me er zelf ook soms op, reageren vaak allereerst vanuit een negatieve grondhouding. “Ze is te laat”, “hij is te dik”, “die loopt raar en zweet wel heel erg”, “zo’n zwembroek is ouderwets”, “dit staat haar/hem niet”, en ga zo maar door. We ‘stempelen’ wat af op een dag. Meestal zijn die stempels negatief waarmee we, zonder er überhaupt erg in te hebben, onszelf op een beter plan proberen te zetten.

“Die kat is te dik”, is een persoonlijke veroordeling vanuit dat wat jij jezelf aangeleerd hebt hoe het hoort. Vanuit die overtuiging keur je direct dat wat je ziet af en geef je aan dat jij beter weet hoe het hoort te zijn.  

Hoe komt het dat we meestal primair vanuit die negatieve grondhouding reageren en waarom doen we dat?

Vergelijk, gewoon voor de grap en om iets duidelijk te maken, de eenvoudige rust en schoonheid van een roos die in bloei staat eens met de stress en rusteloosheid in jouw leven. De roos heeft een natuurlijke gift die wij al snel in ons leven zijn kwijt geraakt: het is volkomen tevreden zichzelf te zijn en zich niet te laten verstoren door dat wat de wereld om zich heen er allemaal wel of niet van vindt. Die roos Is niet vanaf de geboorte, zoals bij ons het geval is, geprogrammeerd om ontevreden te zijn met zichzelf. Daarom heeft het ook niet de minste drang om iets anders te zijn dan het is. Trekt die bloem zoals hij is in kleur en geur jouw aandacht niet dan is er voor die bloem helemaal niets aan de hand. Geen enkele verstoring, laat staan drang om te voldoen aan jouw wensenpatroon.
Dat is de reden waarom het om het maar zo te zeggen zich absoluut niet druk maakt om gewoonweg zichzelf te zijn. Geen enkel conflict met zichzelf aan gaat. Iets dat je feitelijk alleen bij babys, jonge peuters en mystici nog aan treft. Niet met jezelf tevreden mogen zijn wordt ons letterlijk met de paplepel ingegoten en... er wordt stevig aan verdiend.

De Boeddhistische leer, geeft aan dat onze reacties door ons brein vanuit 51 verschillende aangeleerde basis factoren of waarden onstaan. 11 Daarvan dragen bij aan een opbouwende, gezonde respons. 14 Zijn neutraal en maar liefst 26 dragen bij aan een ongezond makende, vergiftigende reactie. En voor wat betreft dat laatste is dat niet alleen ziekmakend, afbrekend of negatief naar je omgeving. Het werkt ook negatief naar jezelf.

Het blijkt dat we in ons leven geleerd hebben, als een soort van veiligheid of overlevingsmechanisme om bij een groep, familie of cultuur te kunnen blijven horen, om primair vanuit die 26 negatieve basis waarden te reageren. Je geeft er immers mee aan waar jij dan bij hoort en dat je al het andere afkeurt.

Inplaats van direct vanuit die negatieve respons te reageren leert bijvoorbeeld mindful communiceren om die energie die je voor je reactie zou aanwenden om te buigen naar een vorm van nieusgierigheid. “Hoe kan het zijn dat iemand anders een andere mening heeft dan ik?”, “Hoe kan het zijn dat iemand anders zich anders gedraagt dan ik?”, etc..

Daarmee laat je jouw mening en dat wat voor jou waarheid is niet los of hoef je die ander niet te volgen. Je stelt je open om een grotere waarheid te ontdekken, om te leren. En daarmee creer je een betere verbinding met je omgeving vanuit interesse en leer je jezelf veel beter kennen.
Net als die roos kun en mag je jezelf blijven en hoef je je niet door de buitenwereld te laten verstoren. Er is niets om ontevreden over te zijn.

Is het niet zalig dat er dikke katten, dunne katten, grijze katten en witte katten, langharige katten en kortharige katten zijn? Het maakt de wereld kleurrijk en er is keuze mogelijk.
Het maakt die kat, net als de roos niets uit. Hij lacht er om. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

www.captijninsight.com 

captijninsight@gmail.com



vrijdag 11 mei 2018

Ontgiften, reinigen of het zuiver van je lichaam en geest? Nutteloos! Een verspilling van tijd en geld tenzij ...

Het is meer en meer gewoonte en ook mode om regelmatig aandacht te geven aan het reinigen van je lichaam en je geest. In de hele wereld komen steeds meer kuhroorden en wellness bedrijven als paddenstoelen uit de grond die er allerhande pakketten voor aanbieden inclusief ontspanning en massages.

Met inmiddels ongeveer vijf jaar ervaring in deze branch bestempel ik het als een tijdelijke heftige ‘schok’ die je je lichaam geeft. Voor je geest is het niet meer dan het inzicht krijgen dat het (te) korte pakket geen enkele oplossing biedt voor het managen van de verstoringen en problemen die je in je leven ondervindt en die grotendeels ook nog eens door die zelfde geest worden veroorzaakt.

Mensen die dit soort programma's willen doen, moeten zich eerst eens de volgende vraag stellen: Wat ging er in en met mijn leven mis dat ik dit wil gaan doen? Als je op die vraag geen goed antwoord kunt geven en bereid bent om dingen in je leven drastisch te veranderen, zal geen enkel programma waaraan je wilt deelneme een duurzaam effect bieden.

Dit soort programma’s geven je de mogelijkheid om aan het effect te werken van die dingen die je in je leven in relatie tot je lichaam en geest verkeerd liet gaan. Het programma helpt je om, tijdelijk, een soort van schoonmaak van je lijf en slechts een heel klein beetje van je geest aan te gaan.
Er ging iets mis met je. En trouwens, wees blij dat je dit herkent omdat veel mannen en vrouwen de behoefte om daar iets aan te doen (nog) niet eens voelen.

Als je niet eerst werkt aan het vinden van de bron van wat er fout is gegaan, en derhalve wil meedoen aan zo'n gezondheidsprogramma en bereid bent je levensstijl structureel te veranderen, is het een verspilling van geld en tijd en helpt het je absoluut niet om een gezonder leven te leiden.

Wat is die bron dan?
Als je dieper in en naar jezelf kijkt, zul je merken dat je stapje voor stapje de verbinding met de natuur verloren bent en bent mee gaan hollen in de rat-race die mensen tegenwoordig leven noemen. Voor iedereen klaar staan, gezin, vrienden, werk, en noem maar op en jezelf gewoon uit het oog verloren zijn. Je bent gaan leven tegen de natuur in. Je bent er in gaan geloven en op gaan vertrouwen dat wat vrienden, collega's, marketing en sociale media je beloven, dat geluk in de toekomst op je wacht en gezondheid en schoonheid te koop is. Als je tenminste daar maar geld aan blijft uitgeven.

Denk bijvoorbeeld eens aan je eigen lichaam en vergelijk het met het lichaam van een dier dat nog steeds in zijn natuurlijke habitat leeft. Dat dier is nooit te zwaar, nooit gespannen, behalve voor vechten, jagen of vluchten. Het eet of drinkt nooit wat niet goed is. Het heeft alle rust en oefeningen die het nodig heeft (geen sportschool of fitness centrum nodig). Het heeft de juiste blootstelling aan de elementen, tegen wind en zon en regen en tegen hitte en kou.

De meeste vogels bijvoorbeeld worden wakker en beginnen actief te zijn bij zonsopgang en zingen er vrolijk op los. Als het donker wordt, nemen ze de tijd om weer op te laden van hun activiteiten van de dag. Ze gaan niet tot laat in de avond door. Hun levensstijl is verbonden met het ritme van de seizoenen. De meeste mensen leven tegenovergesteld. Ze worden vaak laat wakker, nemen niet de tijd om zich volledig op te laden, 'zingen' niet van plezier hun wijsjes en putten hun lichaam en geest tot laat in de avond en soms zelfs ’s nachts uit.

Dieren, overigens net zoals baby's en nog hele kleine kinderen, worden niet beïnvloed door marketing, sociale media en negatief wereldnieuws die hen alleen maar bang en onzeker kunnen maken. Dieren staan face-to-face in verbinding met de natuur. Met flora en fauna. Lijden niet van het verleden of maakt zich zorgen over de toekomst. Ze zijn verbonden en leven in verbinding met hier en nu.
En dat komt omdat het dier naar zijn lichaam luistert en zichzelf laat leiden door de wijsheid van dat lichaam als manager van zijn of haar leven en levensstijl.

En dat niet alleen. Er is ook een soort van geest management voor een dier. Het dier begrijpt de kunst van "Niet storen".
Welke informatie moet je op dit moment of op ieder moment nu eigenlijk echt allemaal tot je nemen om werkelijk gelukkig en gezond te zijn? Om een heldere en lege geest te hebben? Wees eerlijk tegenover jezelf. Bedien je je geest feitelijk niet met een overdaad aan negativiteit en onnodige en vaak ook nog onjuiste- of schijn informatie (al die onechte selfies bijvoorbeeld)? Allerhande informatie waaraan je niets kunt verandere of waaraan je niet kunt helpen of die je absoluut niet nodig hebt?
Begrijp dat jij de enige bent die kennelijk bereid is om je met deze dingen gewoonweg te laten bestelen van je innerlijke rust en het vergiftigen van je geest. Ben jij de manager, de baas over je geest en gedachten of zijn al je gedachten dat over jou?

Vergelijk dit allemaal eens met onze dwaze sluwheid. Als je lichaam zou kunnen spreken, wat zou het dan tegen je zeggen? Kijk eens wat dieper naar de hebzucht, de ambitie, de ijdelheid, de wens om te pronken en om anderen te behagen, het schuldgevoel dat je drijft om de stem van je lichaam te negeren terwijl je doelen die door je ego zijn bepaald na jaagt.

Een gezonder leven? Verander op een duurzame manier je levensstijl om weer contact te maken met de natuur. Leer je lichaam en geest de aanlokkelijkheid om ongezond te leven, veroorzaakt door je omgevens en je verlangens, af. Als je daar echt to bereid bent... is het ook de moeite waard om een detox-programma te volgen.

Laat een modetrend niet ook nog eens je ongezondheid slechts tijdelijk verstoren.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com



vrijdag 4 mei 2018

Bemoedigingsbeleid. Stop eerder met werken. Het was de redding van mijn leven.

We groeien op met het idee dat we door moeten werken tot ons pensioen, of beter gezegd onze  pensioen gerechtigde leeftijd. We stellen ons niet eens de vraag waar dat zogenaamde moeten vandaan komt en of het ook wel zo is.

Nog niet eens totaal geld en een 'volledig-pensioen' gedreven sjokken we, vanuit dat wat als ‘gewoon’ wordt verondersteld, steeds langer door. Onze omgeving vertelt ons dat we dat moeten omdat we een steeds betere gezondheidszorg kennen, ‘gezonder’ leven (is dat eigenlijk wel zo in al onze stress?) en steeds later dood gaan. Wat velen zien als de periode van genieten, moet wat langer wachten. Je kunt je afvragen hoe lang en vooral ook in welke fase van je leven (en met welke gezondheid) dat genieten dan nog zou kunnen en/of mogen.

Ontmoedigingsbeleid.
Wil je eerder stoppen met werken dan wordt dat stevig ontmoedigt. Je levert aardig wat in op je pensioen kan ik je uit eigen ervaring vertellen. Vorige week nog kreeg ik bericht van mijn pensioenfonds dat de pensioenrekenleeftijd 68 jaar wordt. Jawel, omdat we steeds ouder worden...

Nu zeg ik dat dat eerder stoppen met werken de redding van mijn leven was, die korting van meer dan 60% op mijn pensioen neem ik op de koop van een totaal nieuw Leven (met een hoofdletter L) toe. En als morgen voor mij de zon niet meer op zou gaan dan ben ik meer dan blij en dankbaar dat mijn ongeluk me, nu en achteraf gezien, het inzicht heeft gegeven om te kiezen voor Leven, genieten, anders (dieper en breder) groeien en delen in plaats van (nog) meer stress, vechten tegen de bierkaai en haast zeker weten een hartinfarct op jongere leeftijd dan nu. 

Werk je om te leven of leef je om te werken. Is je werk nog steeds je passie? Hoe staat het met de werk – prive balans? Hoe lang duurt jouw leven eigenlijk nog? Hoe ‘rijk’ wil je zijn, blijven of misschien wel worden? Ben je je ervan bewust dat je niets, maar dan ook helemaal niets van die ‘rijkdom’ ooit mee kunt en zult nemen?

In 2010 kreeg ik een eenzijdig verkeersongeval waarover ik hiervoor sprak. Een blackout in de Westerschelde tunnel. In een periode van 13 maanden herstel, overigens is dat herstel feitelijk nog steeds bezig, werd een zeer stevige burn-out geconstateerd. 13 Maanden een gevecht met mezelf om terug te komen op het podium. Aan het roer van wat ik als ‘mijn’ organisatie en ‘mijn’ medewerkers zag, met het mooie werk dat ik deed weer door te gaan. Ik bleek echter totaal uit balans en uitgeput.

Mijn passie was om na het bereiken van mijn pensioen leeftijd in Azie te gaan wonen en mijn droom te gaan leven. Bij heel veel mensen was dat idee van mij ook bekend omdat ik er openlijk over sprak. Het maakte me blij. Van mijn vader leerde ik, als lid van de familie Captijn, dat je afmaakt waaraan je begint. Een prima gedachte en insteek. Ik bleek echter al lang klaar te zijn met dat wat me te doen stond op het pad van organisatieverandering en had dat zelf niet in de gaten.

13 Maanden herstel gaven me inzicht in wie ik eigenlijk echt ben en wat me in de volgende etappe van mijn leven te doen stond. Mijn toekomst zag ik al op jonge leeftijd niet voor me als oppas en taxichauffeur van en voor mijn kleinkinderen (die ik overigens tot op de dag van vandaag niet heb). Daar is overigens niets mis mee. Het is echter niets voor mij.

En al die zorgen over de toekomst, en of het wel kan, en over de verantwoordelijkheden die je hebt en al dat financiële ‘verlies’ dat je zou kunnen leiden ten spijt... Het was tijd en energie verspilling. Een niet of tenminste onvoldoende geloof en vertrouwen in jezelf hebben.

En ja, velen die me kennen of mijn naam op internet opzoeken zullen gelijk zeggen. 'Hij heeft makkelijk praten met zo'n 'gouden handdruk'. Alleen ik weet hoe het echt zit en na de inzet die ik geleverd heb is er voor mij niets om me voor te schamen. Meer dan een jaar heb ik hier op mijn balkon zitten kijken wanneer dat super bedrag van die gouden handdruk dan eindelijk hier aan kwam... Jammer maar helaas. Foutje, bedankt. Excuus briefje van mijn ex-werkgever voor de verkeerde publiciteit en nooit een rectificatie. 

Op enig moment in je leven stel je jezelf vragen als: Wie ben ik? Wat wil ik eigenlijk echt? Wat wil ik nog met de rest van mijn leven? Hoe zet ik de ervaringen uit mijn verleden om in lessen voor de toekomst? Wat is ‘rijk’ zijn voor mij? Hoe staat het met liefhebben en vooral met het liefhebben van mezelf? Heb ik wel goed (en dat bedoel ik niet in materiele zin) genoeg voor mezelf gezorgd?

Mijn bemoedigingsbeleid is geworden om mensen te laten inzien en ervaren om niet te lang te wachten om hun dromen te volgen, om te stoppen met het doen van dingen waarin hun passie niet langer ligt. Daarmee door gaan houdt je in een vicieuze cirkel en maakt je mentaal en vaak fysiek meer en meer ziek. De betere gezondheidszorg ten spijt.

Ik kreeg het inzicht om mijn leven 180 graden anders te gaan inrichten. Verder studeren. Afgelopen maand bijvoorbeeld mijn diploma voor Kundalini Awareness Yoga instructeur op zak gekregen. Heel iets anders dan directeur van een Veiligheidsregio kan ik je zeggen. 
Ik doe wat op dit moment in mijn leven bij me past. Dagelijks meditatie en yoga en mijn ervaringen en inzichten delen op internet en met mensen om me heen om zaken meer te laten stromen. 
Ga doen wat bij je past in de fase van je leven en blijf niet hangen in dat wat je verder ziek maakt. En eerlijk is eerlijk, als je dagelijks met super veel plezier naar je werk gaat en je werk/privé balans is lekker op orde... waarom dan niet doorgaan met dat wat je doet. Een aftellen tot je pensioen dat veel mensen doen komt dan niet eens in je op. 

Pensioen heb je over het algemeen in een late fase van je leven. Een fase waarvan je de lengte niet weet. Verdrink jezelf niet in generale excuses en ‘geaccepteerde waarden en normen” van je omgeving en kies voor jezelf (Once you become fearless, life becomes limitless). Met die keuze maak je niet alleen jezelf blij maar zeker weten ook die mensen die je dierbaar zijn.

Je zit immers dan nog goed in je vel, straalt weer, bent beter beschikbaar en verbindt je met dingen die in het leven echt voor jou belangrijk zijn. Het heet LEVEN, voordat het te laat is.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com





vrijdag 27 april 2018

Inzicht in en begrip voor culturele verschillen (2)

Dit is hoofdstuk twee van het delen van enkele inzichten om meer inzicht te krijgen in culturele verschillen.

Eten en drinken zijn in Thailand en Laos sociale groepsactiviteiten, vooral in de landelijke dorpen. In het Westen is er veel meer een geïsoleerde eetcultuur (een tafeltje voor twee en graag aan het raam) in het Oosten en zeker in Thailand is er een groeps eetcultuur. Familie, vrienden en buren doen er gretig aan mee en het is niet meer dan normaal. Hoezo planning? Kom binnen, voel je welkom en eet mee.

Tijdens het eten is langdurige sociale 'shit-chat' niet de norm zoals we vaak in het Westen hebben. Uitvoerige uiteenzettingen en soms zelfs onderhandelingen vinden niet plaats. Het aantal gespreksonderwerpen is relatief beperkt en meestal hebben ze te maken met dat wat je eet of drinkt of met familie gerelateerde zaken. Dingen dicht bij huis om het maar zo uit te drukken.

Eten speelt een centrale rol in het leven van Thaise mensen. Je denkt misschien dat ze drie maaltijden per dag eten en die neiging hebben ze (tenminste) ook echter met heel veel tussendoortjes. Wanneer ik op mijn scooter naar Mae Rim of Chiang Mai rijd, zijn dag en nacht de diverse eetstandjes langs de weg open. Ze verkopen een breed scala aan eigenlijk altijd vers gegrild, gebakken, gekookt, gestoomd of (diep)gefrituurd eten. Rijst of kleefrijst is altijd het hoofdgerecht.

Het is leuk om te zien dat veel westerlingen of andere toeristen geen eten eten dat op straat wordt bereid en verkocht eten. Huisartsen, GGD en internet adviseren om dat niet te doen. Geen ijsblokjes in je frisdrank nemen is ook zo’n advies bijvoorbeeld. Het is jammer (en vanuit mijn ervaring hier nu met alweer zes jaar in Thailand wonen) de grootst mogelijk onzin (in mijn ogen). Je mist het goedkoopste en meest gezonde zalige eten dat je hier maar kunt vinden. Stel je voor dat Thaise mensen en touristen daar ziek van zouden worden. Mond op mond reclame zouden het zaakje dan snel sluiten en de eigenaar zit doodeenvoudig zonder werk. Dat gebeurt niet en al jaren kom ik op dezelfd plekken de zelfde verkoop karretjes tegen.

Ik nodig iedereen uit om het meer dan heerlijke (en goedkope) eten van de straat te proberen, te proeven en vooral ook op te eten. Laat al die meer dan vreselijke gedachten in je hoofd maar lekker los. Ook over die ijsblokjes. De Thaien zelf drinken immers ook water uit flessen en het ijs in hun drankjes komt daar vandaan of uit de fabriek. Niets mis mee.

Het eten hier is gemaakt met veel ingrediënten waar westerlingen niet zo bekend mee zijn, zoals citroengras, tamarinde, galangal, en natuurlijk veel rode hete pepers die het eten een enorme diepte van smaak en kruidigheid geven.

In veel delen van het landelijke Thailand genieten mensen ook van een breed scala aan voedsel dat bestaat uit dieren die zijn gevangen in de velden, waterpoelen, rivieren en meren. Insecten en miereneieren zijn hier specialiteiten. Voor mij nog steeds heel erg wennen en veel heeft daarbij wederom te maken met hoe ik ben geprogrammeerd.

Families bereiden en koken hun eten meestal buiten, zelfs als het huis een binnenkeuken heeft (de meeste huizen in de landelijke gebieden  hebben ze niet). Een of twee kleine van vuursteen gemaakte stoven (zoals weergegeven op de afbeelding), met houtskool en / of hout als brandstof, worden gebruikt om het voedsel te bereiden.

Ingrediënten zijn, zoals ik al eerder vertelde, altijd heel vers. Net geplukt uit de tuin, het bos of het veld of die zelfde dag gedood. Kip en vis bijvoorbeeld worden normaal vlak voor het koken gedood.
Tijdens mijn bezoek aan de zus van mijn vriendin in Laos kregen we 's avonds kippensoep (eerlijk is eerlijk, ik heb nog nooit zo’n lekkere soep geproefd). De kip werd voor mijn ogen geslacht. Daar waar ik de slachting van twee enorme waterbuffels en drie grote varkens voor de bruiloft kon ontlopen lukte het me bij deze kip niet. 

Hier is dat slachten waar je bij staat als onderdeel van het klaar maken van eten niet meer dan normaal. Kinderen groeien er mee op. Heel anders dan hoe ik werd opgevoed (geprogrammeerd) volledig gescheiden van die processen. Ze gebeuren bij ons achter de gordijnen (en vaak met minder respect). Hier wordt gedood wat strikt nodig is en ook de porties zijn over het algemeen kleiner.
Mijn gevoel (en gezichtsuitdrukkingen) in de week dat ik bij de familie in Laos aanwezig was werd niet echt begrepen en leverde in ieder geval een hoop plezier op. Hoezo stoere vent ;)? Wat een ervaring...

Eten (en drinken) doe je over het algemeen op een groot licht verhoogd (In Laos liepen de kippen en eenden onder ons door terwijl we genoten van ontbijt, lunch en diner) platform gemaakt van hout en bamboe. Op dat platform, meestal bedekt met een rieten vloermat, wordt het voedsel op een metalen ronde, iets verhoogde grote plaat geplaatst. Elke persoon heeft zijn / haar eigen schaal en keukengerei (lepel en vork en soms eetstokjes, een mes om te eten gebruiken we hier niet).

Aardig wat indrukken en inzichten van hoe het allemaal ook (en anders) kan. Niet beter of slechter. Gewoon anders.

Genoeg voor deze week.    


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com