vrijdag 11 augustus 2017

Wat wil je later worden? Vreemde vraag

Wat wil je later worden als je groter bent? Een vraag die volwassen in relatie tot hun kinderen en vanzelfsprekend ook kinderen zelf vaak al op jonge leeftijd bezig houdt. 

Als je wat dieper bij die vraag stil staat dan legt die vraag nogal wat druk op ontplooiing van je uniekheid op. Vaak weet je dat immers helemaal nog niet en mocht je het wel weten dan zijn er maar weinig kinderen die dat hun leven lang vol houden. 

Als ik naar mezelf kijk dan had ik nooit een uitgesproken mening voor horeca, als vrachtwagen chauffeur, in herenkleding, als bouwkundige (architectuur en constructie), voor een loopbaan bij de brandweer en in de hulpverlening de rampenbestrijding en crisisbeheersing. En toch... ik deed het allemaal en doe delen nog steeds. Ik heb aardig wat papieren op zak en ben nu beland in de wereld van persoonlijke ontwikkeling en transitieprocessen en talentcoaching in en voor mensen en organisaties. Gekscherend zeg ik wel eens dat dat toch nog steeds aardig veel te maken heeft met rampenbestrijding en crisisbeheersing maar dan in het leven van mensen zelf. 

Mijn interesse lag in fotografie en in dieren. En jawel dat is nog steeds een beetje hobby maar is nooit iets geworden in de richting van een loopbaan. Hoewel ik met fotografie als jongen van 16 jaar nog aardig wat geld verdiende door het maken van foto's van verkeersongevallen door naar de scanner te luisteren die het berichtenverkeer van de politie in mijn geboorteplaats Haarlem in mijn studeerkamer liet volgen. 
Eigenlijk, met dank aan mijn ouders, bestond en bestaat mijn leven uit dingen proberen die me aantrekken en waarin ik mijn creativiteit de vrije loop kan laten. Op dit moment noem ik het ook de Straat Universiteit van leren door te doen. Een fantastische ervaring die mij bezield, mijzelf en andere mensen en organisaties blij maakt en ik kan mezelf er ook nog heel keurig mee in leven houden. 

Wat een rare vraag eigenlijk; "Wat wil je later worden?" Ik kwam in de exacte vakken terecht en jawel die lagen me. In cito toetsen en hoe meer ik studeerde, werd me duidelijk gemaakt dat ik deuren voor mezelf in de ontwikkeling van een loopbaan achter me dicht gooide en dus steeds dichter bij mijn doel zou uitkomen. Een weg terug, je moest daar altijd dan wel even bij stil staan, was er niet. 

Waar ik nu achter ben... Grote flauwekul! Volg je roeping en je levensmissie en is het niet heel normaal dat je die roeping of die missie als je in je puberteit bent helemaal nog niet kent. Feitelijk is het je met de vraag wat je later in deze maatschappij zou moeten voorstellen voor heel veel jongelui een grote beperking en beklemming. Het idee dat je deuren achter jezelf dicht gooit omdat je wellicht niet meer zou kunnen doen wat je misschien echt in je hart zou willen als je ouder wordt. 

Het eerste antwoord dat van kindsaf aan op de vraag misschien gegeven zou moeten worden is dat je later helemaal niets wil worden maar voor altijd je unieke zelf wil blijven. Alsof je niet goed genoeg bent. 
Focus niet te veel op een doel dat 10 of 15 jaar of misschien nog wel meer weg ligt. Doe iets wat je leuk vindt en ontdek gaande weg wat jouw doel in het leven (allereerst om het leven te LEVEN) is. Lekker op een speelse manier. Ontdoe je van de gedachte dat je deuren achter je dicht gooit met welke keuze dan ook. Gaat het immers niet vooral eerst om JOUW geluk en JOUW plezier om met jouw uniekheid te doen (of niet te doen) wat jij wilt. 

Als jij je uniekheid leeft en ook blijft leven, jezelf blijft en dus niet voor de buitenwereld onder een soort zachte dwang van een systeem of van ouders of wat dan ook veranderd, zal je ervaren dat er altijd genoeg verdiend wordt om een leven te leven wat bij jou past. 

Volg JOUW uniekheid, ieder ander is immers al ingenomen, blijf jezelf en wordt niet anders. Dat alleen brengt jou en de wereld om je heen het meeste geluk.


Frans Captijn

www.captijninsight.com 


vrijdag 4 augustus 2017

Volwassenen moeten leren om af te leren. Leer van kinderen

Afgelopen week stond ik bij toeval twee keer oog en oog met spelende kinderen. Terwijl zij in hun zorgeloze en creatieve wereld waren, waren hun ouders met hun mobieltjes met de buitenwereld verbonden.

Een kind is nog een vrije ziel zou je kunnen zeggen. Ouders zouden die zielen moeten versterken om hun eigen weg te gaan en hun eigen wil te oefenen. Als je even de foto’s op je in laat werken kun je zien dat de kinderen hier echt iets ontdekken, onderzoeken en hun creativiteit los laten. Een andere manier van gamen en oprecht verbinden. Leren van de ‘Straat Universiteit’ om steeds beter professioneel te kunnen improviseren. Ze hebben (nog steeds) een vrije en open geest.

Hoe anders is dat met hun ouders. De foto van de twee met elkaar spelende kinderen heb ik genomen in een stroom van een prachtige waterval in de buurt van de plaats waar ik woon. Twee koppels ouders met in totaal drie kinderen. De ouders betaalden de entree en volgens mij hebben ze de hele waterval niet eens gezien. Uitsluitend verbinding met hun mobieltjes, met hun ‘vrienden’ of met hun werk. Geen enkele aandacht voor hun kinderen, niets aan hun kinderen bijbrengen (of misschien eigenlijk juist wel), geen enkele support of aanmoediging, geen enkele inspirerend woord.

Ze waren in hun wereld van piekeren, zich zorgen maken. Discussies, soms een beetje kwaad, dingen die op de schermpjes van hun apparaten verschenen aan elkaar laten zien en lezen.
Wat een verschil. Gevangen in hun eigen gecreëerde gevangenis van verlangens, zonder ruimte in hun geest. Hun geest, als een stortplaats, een vuilnisbelt, vol met chaos van indrukken en ervaringen. Druk, vol van stress. En open en klaar om nog veel meer op die stort te dumpen door vooral met alles bij te blijven. Door hun verslaving niet meer in staat om zelf nog bewust te bepalen hoe ze hun leven eigenlijk inrichten. Niet meer de bewaker van hun eigen leven kunnen zijn of de bezielende tuinmand die in plaats van chaos, orde in die tuin, die stortplaats, schept.
Om wat ruimte te creëren voor wat rust en vrede met zichzelf. Geen oor hebben voor dat kind in ze dat eigenlijk ook nog zo graag eens even vrij zou willen spelen maar inmiddels ziek is van het daarom vragen zonder ooit nog een antwoord te krijgen…

Er is zo veel te leren van kinderen. Een jong kind is niet bang om te stralen, om te laten zien waar het toe in staat is, om creatief te zijn en soms wat gek te doen, om zichzelf te knuffelen en te zeggen dat het geweldig is. Creatief, rustig, ruimte in zijn/haar hoofd, gewoon meestal blij. Hoe ouder het kind wordt, des te meer het gaat luisteren naar de omgeving, wat anderen denken, de ouders gaan kopiëren. Verlangens inwilligen, de roep naar meer, vergiftigd door marketing, door geld. De hulp om er meer en meer in te gaan geloven dat dat je leven gelukkiger maakt. Totdat ze er achter komen dat langdurig geluk om heel andere dingen draait.

Eigenlijk stimuleren ouders, door niet voor hun kinderen beschikbaar te zijn, om ook en nog sneller dan ooit tevoren te gaan piekeren en zich zorgen te gaan maken. Om hun invulling van leven te volgen. Op de toneelspeler in hun leven te worden die ogenschijnlijk slechts het publiek in de zaal tevreden lijkt te stellen.

Ontleer en leer van kinderen. Zij kunnen de leraren zijn van en in jouw leven om meer van jezelf te houden. Niets egoïstisch aan. Niet verstoord worden door wat jij denkt dat de wereld om je heen van jou denkt. Alles bij elkaar is dat nogal wat denken. Een beetje tijd en energie verspilling. Wees en leef je uniekheid en ontwikkel jezelf meer vanuit het contact met dat speelse uitnodigende stemmetje in jezelf dat weet wat je echt nodig hebt.

Als we dat kind in onszelf meer vrij kunnen laten, geven we niet alleen ons zelfvertrouwen een boost, maar respecteren we onszelf ook nog eens meer en voeden we onze creativiteit. We worden weer (meer) mens met mededogen in plaats van medelijden en zorgen maken die intenser kunnen genieten en op een dieper niveau ons met anderen kunnen verbinden.

Wij creëren weer als vroeger ruimte in onze geest. Zijn meer speels, creatief en in vrede met onszelf. We beginnen opnieuw te ademen en te ontdekken dat alleen wij verantwoordelijk zijn voor onze woede, angsten en oorlog in onszelf en niet anderen.

Als kind worden we vrijere, meer verbonden en gelukkigere volwassenen.

Leer om af te leren.

Frans Captijn

www.captijninsight.com 




vrijdag 28 juli 2017

Het verhaal van de kersenbloesem boom. Spiegel voor een evenwichtige levensstijl met een missie.

Introductie:
De Boeddha was geïnspireerd door de natuur. Veel van zijn lessen kennen hun oorsprong in het de tijd nemen om te leren van de natuur en die natuur als spiegel voor te houden voor je eigen leven. In ons jachtige bestaan raken we steeds verder van de natuur verwijderd. Onze tegenwoordige ‘verbinding’ en ‘identiteit’ is voor de meeste mensen nog slechts de (digitale) techniek. Je kunt de technologie niet fetisjeren. Het is slechts een apparaat, een stuk gereedschap, geen leven. De echte verbinding vind je pas in de “off-line” stand.
Wat is er van de natuur te leren? Wat is er van het beeld van een boom te leren waardoor het je leven en je levensstijl meer in balans zou kunnen brengen en je jezelf met jouw doel in het leven kunt verbinden?

Dit verhaal dat ik af en toe tijdens mijn vroege ochtend meditatie lessen gebruik is slechts bedoeld om wat inzichten te delen. Je kunt het gewoon een keer lezen of het als middel gebruiken tijdens je eigen meditatie of in een groep.

In dit verhaal maak ik gebruik van het beeld van een kersenbloesem boom (die ook wel levensboom wordt genoemd). Je kunt ook een andere boom als beeld gebruiken die je nieuwsgierigheid op roept of die je aantrekt.

In Japan symboliseert kersenbloesem onder andere ook de tijdelijkheid van het leven, dat een belangrijk thema in het boeddhisme is (alles is tijdelijk en alles kan slechts door verbinding met elkaar bestaan). De kersenbloesemboom is bekend om zijn korte maar briljante bloei, een natuurlijk proces dat ons leven metaforisch beschrijft.

De pracht, broosheid en vergankelijkheid van het leven
Verbonden aan de boeddhistische thema's van sterfte, mindfulness en leven in het hier en nu, zijn kersenbloesems een tijdloze metafoor voor ons bestaan. De bloeitijd is krachtig, glorierijk en bedwelmend, maar tragisch kortstondig - een visuele herinnering dat ook ons leven kortstondig is.

Waarom verbazen wij ons niet wat meer met een zelfde soort passie en plezier over onze eigen tijd die voorbij gaat en op raakt? Waarom verwaarlozen we ons leven zo als we weten dat het op elk moment zomaar kan stoppen? Of verwonderen we ons niet meer over allerhande eenvoudige mooie dingen overal om ons heen zoals wellicht: onze familie, vrienden, de glimlach van een vreemde, de lach van kinderen, nieuwe smaken op onze bord of de geur van groen gras?
Het is al de hoogste tijd. Kersenbloesems herinneren ons daar aan, om aandacht te verleggen en om aan die eenvoudige en mooie dingen meer aandacht te besteden.

In het kort:
De Japanners gebruiken het korte leven van een kersenbloesem voordat het door de wind en regen verspreid wordt om de levenscyclus te symboliseren en ze gebruiken het als een herinnering om schoonheid te vieren. De Boeddhist beschouwt de opening van een kersenbloesem als een symbool van wijsheid, omdat het voor hen zo is dat de geest in de verlichting bloeit. Zij beschouwen ook de kersenbloesem als een herinnering om bewust in het hier en nu te leven voordat het/dit leven (weer) verdwijnt.

Ps. In relatie tot meditatie:
# (Staand) Als je onderstaand verhaal als meditatie wilt gebruiken dan kun je dat staand doen in de natuur, in je tuin of bijvoorbeeld op je balkon en verbind je je met een willekeurige boom, ver weg of dichtbij, die je aandacht trekt.
# (Zittend). Als je dit verhaal om te mediteren als verhaal wil gebruiken maar op de plek waar je bent is geen natuur beschikbaar, zoek dan een plek waar je ongestoord en rustig voor een korte periode kunt zitten en ontspannen. Visualiseer dan een boom.

Het verhaal van de (kersenbloesem) boom

Ik nodig je uit om je te verbinden met een boom in de natuur of, als er op dit moment geen natuur voor jou ter beschikking staat, om je een kersenbloesemboom in een landschap voor te stellen.

Het eerste dat je kunt opmerken is dat een boom helemaal niets hoeft te doen om aantrekkelijk te zijn. De boom is gewoon alleen maar beschikbaar in het landschap. Hij/zij wordt niet afgeleid of trekt zich niets aan van andere bomen, dieren, planten, woningen of fabrieken om de boom heen of van mensen. Ongestoord door wat de omgeving al dan niet wel zou kunnen denken over hem. Zonder enige moeite staat de boom er slechts. In rust, adem te halen, zijn uniekheid te tonen. Flexibel, verbonden met de aarde, zich niet verstoppen als er een storm komt, als het gaat regenen of als de bakkende zon de boom in de greep neemt. Gewoon alles accepteren. Niets anders willen of proberen te zijn dan slechts die unieke boom. Uniekheid in schoonheid te tonen. Jawel schoonheid, deze boom trekt jou immers niet zomaar aan.

Een boom toont ons de voortdurende cyclus van leven. Het voortdurende proces van groei en vernieuwing, zelfs tijdens veroudering. Hij toont ons hoe we gewoon onszelf kunnen zijn en hoe we geaard kunnen blijven. Hij toont ons wat er (slechts) nodig is. Zoals water, aarde, meststoffen en mineralen en lucht. Het is de spiegel van het natuurlijke proces van geven en nemen en van loslaten. Het toont ons dat zelfs als het vele levenscycli en seizoenen leeft er uiteindelijk toch ook een eind aan komt. De boom nodigt ons uit om kennis te maken met de seizoenen van een levensjaar en ook de seizoenen van ons leven in natuurlijk evenwicht. De boom respecteert en volgt de natuur.

Leef jij in harmonie en in verbinding met de seizoenen van je leven? Herken je de schoonheid van alle seizoenen? Veel mensen leven tegenover gesteld. Ze volgen de natuurlijke processen niet (wat ziek kan maken). Hun ritme staat haaks op het ritme dat de natuur ons aanbiedt.

De winter is bijvoorbeeld een tijd om op te laden, om te rusten, om je weer te verbinden met de bron van leven. Om je balans op te maken en plannen te maken voor je toekomst van de vier nieuwe seizoenen die al voor je liggen te wachten. De zomer is de periode om te stralen en om in optimale conditie te zijn.

Als je over je leven nadenkt, hoe leef jij dan eigenlijk? Heel vaak, en zonder er zelf erg in te hebben, leven we tegenovergesteld. In de zomerperiode is er meer licht van de zon. Meer energie. We gaan naar het strand om te rusten. In de winter is er meer duisternis, langere nachten, een natuurlijk aanbod (en roep) om juist meer te rusten.
Wij gebruiken ons elektrisch licht om het lichter te maken zodat we langer door kunnen werken en proppen ons vaak vol met energierijk voedsel. In de kerst periode en zo tegen het eind van het jaar beleven(?) we de climax en zijn we juist drukker dan ooit. Alsof de wereld vergaat en er geen nieuw jaar meer komt.

De winter is juist de tijd om op te laden, te rusten, je te verbinden met jezelf en de bronnen van leven. Om wijsheid te laten ontstaan.

In de lente helpt de nieuwe sapstroom de boom stap voor stap te ontwaken om weer een stap verder te zetten in groei, de nieuwe jaarcyclus. De knoppen van de bladeren, die al vanaf de herfst diverse maanden liggen te wachten, ontvouwen hun zachte, lentegroene bladeren. En met dit proces ontstaan de eerste bloesems. Ze openen zich om de juiste insecten aan te trekken die helpen om het juiste zaad en de juiste vruchten te laten ontstaan. Het creëren van de nieuwe generatie.
En na een paar weken vallen de bloesem blaadjes. Ze dwarrelen met de wind mee en vallen op de grond. De eerste ronde van terug geven. Meststoffen voor die nieuwe generatie.

In de zomer worden de bladeren donkerder van kleur. Ze worden volwassen. Sterker en harder. De boom is sterk en optimaal in staat om adem te halen (het proces van de fotosynthese). Het teruggeven van zuurstof voor mensen en dieren om te kunnen ademhalen, om te kunnen leven.

Als we dit op ons eigen leven projecteren en eens op ons laten inwerken, dan kunnen we ons een aantal dingen afvragen.
Allereerst kun je jezelf de vraag stellen waarom wij voortdurend optimaal willen stralen en schijnen. Het is helemaal niet mogelijk om altijd te stralen en optimaal te zijn. Het is marketing dat je wijs maakt dat dat met behulp van middeltjes wel lukt en dat je voor altijd jong kunt blijven. Wat je feitelijk doet is je lichaam geweld aan doen om mooier te lijken en je hebt nog niet eens in de gaten dat de wereld om je heen fijntjes de energie op pikt dat je jezelf en anderen voor de gek houdt. Je respecteert de seizoenen van je eigen leven niet. Je bent niet trouw aan de en je eigen natuur.
Het tweede wat je jezelf kunt afvragen is; “Wat geef ik eigenlijk terug aan de wereld om me heen? Neem ik alleen maar? Gebruik ik alleen maar? Wat geef ik? ”

In de herfst verandert ieder blad in een bloem. De oogst tijd in de herfst kun je als breed beschouwen. Tijd om terug te geven en om los te laten.
Allereerst toont een boom ons tijdens dit seizoen dat er een moeiteloze manier van loslaten die zonder pijn en verdriet gepaard gaat. Ruimte creëren voor iets nieuws om te kunnen ontstaan. Verandering accepteren. Noodzakelijk om te kunnen groeien. Als je geen verandering wilt of kunt accepteren zal je ook niet groeien. Moeiteloos en op exact het juiste natuurlijke moment laat een boom blad voor blad los. Soms een beetje geholpen door de wind. De bladeren zijn weer mest voor de aarde. Voedingsbodem voor de nieuwe generatie om de eerste van mogelijk heel veel levenscycli te starten.

De boom laat vruchten en zaden los. Vruchten, de oogst om te eten of om in veelvoud te vermenigvuldigen zodat (nieuw) leven gegarandeerd door kan gaan. In de natuur is het nogal bepalend voor dat vermenigvuldigingsproces waar het zaad neer valt en wat daar dan het resultaat van wordt. Valt het op rotsen, op steen of in vruchtbare grond op een ultieme plek. Reden dan ook waarom een boom over het algemeen veel vruchten heeft.

En opnieuw kunnen wij onszelf afvragen wat onze oogst is, hoe wij terug geven. Dragen we echt en oprecht zorg voor de generatie die na ons komt? En anders dan dat de natuur maar moet afwachten waar het zaad terecht komt, hebben wij het vermogen om gericht met onze oogst, onze talenten, onze uniekheid om te gaan. Zijn we ons daarvan bewust en willen we dat ook doen? Bewust delen om te kunnen (laten) groeien?

Zijn we nog verbonden met dat wat de natuur ons voor doet? Het is slechts even stil staan, van verbinden, van even de tijd nemen, onszelf beter leren begrijpen en van spiegelen.
Als een boom te zijn en de natuur te volgen…
In evenwicht en met een missie. 


Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com



vrijdag 21 juli 2017

De juiste leefomgeving. De verbinding en de geriefelijkheid van paradijselijk dorps leven ervaren.

Tijdens een privé retraite programma werkte ik met een vrouw uit Rusland. Samen met haar familie was ze, door het werk van haar man, gestationeerd in een wereld stad.

De eerste ochtend van haar programma vertelde ze me twee keer welke fantastische herinneringen uit haar jeugd boven kwamen toen we door ons dorp hier in Thailand liepen. Ze kwam uit een Russisch dorp vlak tegen de Japanse grens dat ongeveer twee duizend zielen telde. Ons dorp is nog veel kleiner. Ze noemde de plek hier het ‘paradijs’. Het maakte haar blij en ze keek met verlangen terug op de tijd dat zij zo leefde.

En zij is niet de enige. Inmiddels heb ik de naam ‘paradijs’ als spontane reactie van mijn gasten hier al heel vaak gehoord. Heel veel mensen die hier naar onze ‘een loket bestemming voor gezond leven’ komen noemen het zo. Ze genieten en houden er van en hebben toch allemaal een excuus om zelf niet op een totaal gezonde plek te wonen. Niet in de juiste levensomgeving om optimaal te kunnen groeien en leven.
Tijdens haar opleiding Oriëntaalse talen moest mijn dochter een periode op een universiteit in Peking studeren. De verontreinigde lucht maakte haar ziek en ze kon er niet blijven. Haast iedereen die er woont en werkt is op jacht naar geld. Ziekmakend of niet, het geld lonkt en hoewel zelfs kleine appartementen super duur zijn gaan ze door met hun ziekmakende leefstijl en leefomgeving om… uiteindelijk hun verdiende geld te besteden om weer gezond te worden en te ontdekken wat gezond leven eigenlijk in houdt. Tot die tijd blijven ze geloven dat alleen geld ze gelukkig maakt. Ze moeten gewoon door rennen in de ongezonde situatie waarin ze leven.

Wat een verschil ons paradijs.
Iedereen kent me hier, iedereen zegt me gedacht en wil met me omgaan. Het voelt als thuis zijn, nee het is mijn thuis. Niet omdat iedereen alles van me zou willen weten maar omdat je heel normaal met de andere dorpsbewoners mee doet. Niets verheven aan. Koeien die soms de weg blokkeren. Geen files. Geluid van de natuur dat je nog kunt horen.
Je moet je zelf aanpassen en je levensgewoonten en leefstijl gewoon wat aanpassen. Je ego wat laten varen. Ik ben het die deze cultuur moet respecteren en niet andersom. En… tot dusverre maakt en houdt het me gezond. Mensen willen zich met je verbinden.

Zelfs de buschauffeur van de schoolbus, die elke ochtend de kinderen uit ons dorp op haalt om ze naar de school in ons buurdorp te brengen, toetert elke ochtend en de kinderen zwaaien als ik ze tegen kom als ik de hond op de scooter uit laat. De kinderen achterin de auto schreeuwen luid in het Engels ‘Goeie morgen’ en ‘prettige dag’!

Ik ben de kale buitenlander met de Thaise tempel hond op de Tricity scooter, die in witte kleren met onze gasten door het dorp loopt en iedereen kent me inmiddels. Ik heb zelfs een USB stich met Engelstalige karaoke nummers die ik kan zingen tijdens de Thaise dorpsfeest avonden waar ik inmiddels gewend ben om ook op te treden. Het is zo normaal, het is heel gewoon. Geen stress, niet beter willen zijn, niets extra’s willen, gewoon mee doen en leven.

Hoe anders wat dat in mijn vorige leven in dit leven en op de plekken waar ik eerder gewoond en gewerkt heb. Er was een handje vol mensen die je gedag zeiden. En als je zelf het initiatief nam om een onbekende goeie morgen te zeggen dan werd je niet aangekeken of werd je aangekeken met een soort vijandige blik van ‘heb je wat van me nodig’. Je moest soms zelfs uitkijken want echt gewenst was het meestal niet. Ieder voor zich en God voor ons allen…

In ons inmiddels als gewoon ervaren hol leven zijn we meer en meer de weg kwijt. We missen de echte interactie.We volgen dat wat we denken dat andere mensen van ons denken. We volgen de massa, de meute, onze omgeving, onze economie, de verwachtingen van anderen. We geloven in marketing die ons slechts tijdelijk plezier of geluk aanbeveelt.

Blij en dankbaar om in ‘mijn’ dorp te kunnen en mogen wonen. Inderdaad, veel mensen (ik ben er één van) noemen het het paradijs en… voor mij is dat het ook.

Denk eens na over je leefomgeving (woon en werk omgeving). Helpt het je optimaal in leven? Denk niet in bedreigingen en generale excuses maar in kansen. Gezondheid is immers toch ook voor jou nummer 1?


Frans Captijn

www.captijninsight.com 
captijninsight@gmail.com

vrijdag 14 juli 2017

Moeilijke beslissingen in of over je leven? Je staat er niet alleen voor. Raadpleeg je leermeesters!


Al drie weken geen blog. Gewoon omdat ik er de tijd nier voor vrij kon maken om een blog te schrijven. Onverwacht kreeg ik hier in Thailand mijn twee kinderen 'op visite' voor mijn verjaardag en... het is hier ook nog eens druk met fijne gasten. 

Vandaag een nieuw blog over de kracht en het gemak van het raadplegen van Leermeesters in je leven. 

Leermeesters

De stemmen van anderen mogen altijd in ‘ons huis’ verblijven, maar ze mogen het niet overnemen.
Jij woont daar en het is jouw stem die daar luid en duidelijk mag klinken.
Dat is de stem waarop je kunt vertrouwen, die weet wat het beste voor je is,
die je levensritme begrijpt en je bestemming kent.

(Patty Harpenau)


Ieder mens kent wel zijn persoonlijke leermeesters. Een heel klein ‘select’ gezelschap dat het beste met je voor heeft en die je als geen ander vertrouwt. Mensen die je alleen al daarom op een natuurlijk voetstuk plaatst. Hoewel ze misschien al zijn overleden of niet persoonlijk bij je in de buurt zijn, kun je toch met hen in dialoog. Vragen voorleggen of, vanuit je ervaringen met je leermeester(s), zijn of haar antwoord in een bepaalde kwestie schatten of misschien zelfs letterlijk in je geest horen.

Hoewel ze, zoals de zinnen hiervoor van Patty Harpenau aangeven, het niet mogen overnemen van ons persoonlijke willen, kunnen ze je bij allerhande vragen oprecht helpen. Dat kun je misschien zweverig noemen en als dat zo is dan maak je er gewoon geen gebruik van. Gemiste kans wil ik daar dan wel bij zeggen. Jouw leermeester is onbevooroordeeld, oprecht uit op het beste voor je en kent je in veel gevallen beter dan je broekzak. Op leermeesters kun en mag je bouwen en vertrouwen.

Kamp je op dit moment met een moeilijk vraagstuk in of over je leven? Is het moeilijk om een antwoord te krijgen, een richting te vinden of om een methode te krijgen hoe je met een situatie (beter) om kunt gaan? Graag bied ik je een oefening aan.

Hier, op deze plaats waar je nu bent, wil ik je vragen om even rustig je tijd te nemen om je leermeesters te vinden en je met jouw leermeesters te verbinden. Ik nodig je uit om de volgend instructies te volgen.

  • Wie zijn jouw (al dan niet reeds overleden) leermeester? (Noem ze bij naam en schrijf hun namen op).
  • Zoek een stille plek en zonder je even af van verstoringen. Als je wilt, kunt je een kaars aansteken als een uitnodiging voor jouw leermeesters om even met jou samen te zijn en met je op te trekken.
  • Nodig je leermeesters uit voor een bijeenkomst, een dialoog, met jou waarbij jij zelf de voorzittersrol vervult.
  • Maak aan hen duidelijk wat er op dit moment in jouw leven speelt en wat het voor jou juist zo moeilijk maakt om een oplossing te vinden of een beslissing te nemen.
  • Leg je vraagstuk nu op tafel en vraag om raad.
  • Na een korte periode van stilte, om iedereen de gelegenheid te geven om zich in jouw vraagstuk wat beter te kunnen verdiepen, kijk je jouw leermeesters stuk voor stuk in hun ogen en nodig je ze uit om te reageren of te reflecteren.
  • Luister goed (soms zal het even kunnen duren voordat hun reactie komt).
  • Maak nu, nadat je alle reacties gehoord hebt, je eigen gedachten (opnieuw) op om tot een beslissing te komen. Let wel je neemt nog steeds jouw EIGEN beslissing. De stemmen die je immers hoorden waren niet jouw stemmen maar de stemmen van je leermeesters. Wees niet verlegen om verandering te accepteren. Als je geen verandering accepteert, accepteert je geen groei.
Weet dat leermeester, als geen ander om jou geven en het beste met je voor hebben. Ze willen graag gids voor je zijn.


Frans Captijn

www.captijninsight.com 





vrijdag 23 juni 2017

De boodschap van Stilte

Stilte. Herken je dat tegenwoordig nog? Is er überhaupt nog ergens stilte? Kun je het nog ergens vinden? Wat brengt het je?

Werkelijk overal om ons heen is geluid. Als het al eens stil is dan maken we gewoon geluid. Stilte maakt ons dol zo lijkt wel. Wat maakt ons zo bang voor stilte? Geluid lijkt een afleiding die we nodig hebben om ons vooral niet met ons zelf te hoeven verbinden. Stilte brengt je in aanraking met de oorlog die vaak in jezelf aan de gang is. Een oorlog tussen ratio en gevoel of emotie. Een oorlog in relatie tot ervaringen uit het verleden. Een oorlog in relatie tot angst voor de toekomst.

Mijn eerste echte ervaring met stilte was toen ik een weekje in een Benedictijner klooster (Sint Benedictusberg in Vaals (NL)) verbleef. Eigenlijk, en zeker toen, een niet goed te omschrijven ervaring. Ik voelde me afgesloten en gelijktijdig maakte het me blij. Gelijk kwam ik in aanraking met diepere vragen die in mijn leven speelde. Met angst, verdriet en ook vreugde en dankbaarheid. In dat klooster daar had ik de ervaring dat mijn hand ineens door iets of iemand die ik niet kon zien werd vast gepakt terwijl ik aan het schrijven was over mijn gevoel. Mijn hand werd over genomen en begon een antwoord op te schrijven op een vraag die ik had over mijn zoon. De teksten daarvan heb ik nog steeds en de ervaring van toen heb ik beschreven in een dagboek dat ik jaren lang, na mijn scheiding, voor mijn kinderen heb bijgehouden.

Op ongeveer een uur en een kwartier rijden van de plek waar ik woon is een grot in een berg (Bua Tong Cave). Regelmatig kom ik er met gasten. Het is zeker (nog) geen toeristische trekpleister. Je kunt de grot in of (samen met monniken) onder de grot komen. Ook in deze grot kun je stilte ervaren en eerlijk is eerlijk, dat is een heel vreemd fenomeen. Zeker als je je niet (of nooit eerder) met stilte verbonden hebt gevoeld.

Stilte maakt je gehoor scherper. En niet allen je gehoor. Het is een kwestie van je hele gevoel, van je hele sensitiviteit. Van horen, voelen, proeven, kijken en ruiken. Je zintuigen gaan als het ware meer open staan. Sommige mensen noemen het een diepere verbinding met je authenticiteit.

Geluid is verworden tot een vluchten voor jezelf. Stilte brengt je in verbinding met jezelf.

Stilte is niet de afwezigheid van iets. Integendeel. Het is je gewaar zijn, je open stellen, voor alles dat voor je beschikbaar is.

Het is volkomen normaal dat je je bezig houdt met diepere vragen in je leven. Dat je op zoek bent naar antwoorden. Leven is immers een voortdurende expeditie naar groei en naar het delen van jouw uniekheid.
Het vreemde is dat we er aan gewend zijn om naar die antwoorden op persoonlijke vragen op zoek te gaan in de wereld om ons heen. En juist daarmee maakt “stilte” korte metten. Al die antwoorden, al die richtingen die je wilt vinden liggen helemaal niet in die buitenwereld. Al die antwoorden liggen in jezelf. Je hoeft ze maar te ontdekken (ont-dekken = de deksel er van afhalen omdat die antwoorden al lang in jezelf aanwezig zijn). Je hoeft niet op zoek te gaan naar antwoorden in die buitenwereld.

In relatie tot jouw uniekheid, jouw levensweg, jouw passie, heb je al lang alles in huis om dat te delen en zo te groeien zoals het optimaal voor jou bedoeld is. Omdat je je daarvan (nog) niet bewust bent probeer je te sturen. Te sturen in een richting waarvan jij denkt dat die het beste voor je is. Jouw leven heeft echter vaak iets anders voor je klaar liggen. Iets waar jij misschien nog niet aan wil maar wat later toch de beste keuze zal blijken te zijn voor jouw groei.

De boodschap van stilte is je te verbinden met jouw innerlijke bron. Ruimte te scheppen om te kunnen anticiperen in plaats van abrupt te moeten reageren. Niet te vragen maar slechts te ontvangen. Dát te ontvangen waar jij op dit moment rijp voor bent. Je over te geven aan leven in het volste vertrouwen dat je leven helemaal niet verkeerd kan gaan. Je hoeft het maar te leven …


Frans Captijn

www.captijninsight.com 

vrijdag 16 juni 2017

Nieuwsbrieven en tijdschriften hebben hun waarde verloren. Ze zijn meer en meer een verspilling van tijd, moeite en geld...

Vorige week haalde ik al even in mijn blog aan dat ook het 'uitschrijven' of 'undescribe' van nieuwsbrieven en het niet meer kopen van tijdschriften inmiddels onderdeel is geworden van mijn proces om me sterker op mezelf te richten, meer te leren en (nog) meer uit mijn leven te halen.

Ooit leerde ik tijdens allerhande opleidingen en trainingen en zelfs tijdens zogenaamde 'Business Bootcamps' dat je toch tenminste op sociale media moest zitten, een blog moest hebben, een boek in je leven moest schrijven en je klanten met een periodieke nieuwsbrief 'warm' moest houden met allerhande berichten en aanbiedingen om je bedrijf en organisatie in de spotlights te blijven houden.

Meer en meer mensen, als kuddedieren, volgden dit advies. En jawel ook ik hoorde daar bij (en hoor er deels nog een beetje bij). Ik schreef een boek (overigens niet door die oproepen maar vanuit een innerlijke roep om iets achter te laten dat tot in lengte van jaren gedeeld kan worden). Dom dat ik dat boek overigens niet in het Engels schreef. En mijn blog houd ik, niet meer vanuit een frequent moeten maar meer en meer vanuit een willen (als ik iets te delen heb), ook aan.

Afgelopen week was ik om met gasten te werken drie dagen in het Four Seasons Resort. Ik ben altijd vroeg om tijd te hebben om weer even te acclimatiseren en klaar te maken voor dat wat er te doen is. Twee keer nam ik een tijdschrift in mijn handen, jawel, over gezondheid. Het duurde wel even voordat ik het eerste kleine artikel over gezondheid tegen kwam. Eerst kreeg ik 10 pagina’s maar liefst met marketing over horloges, diamanten ringen, luxe auto’s, parfum, huizen met zwembad, etc.. Daar ging het mij echter niet om. Ook hier waar ik woon en werk hadden we een tijd geleden een foto-shoot sessie. Een Chinees tijdschrift over reizen en gezondheid. Iemand van het blad liet me drie exemplaren zien. Fantastische foto’s, prachtige kwaliteit papier en ook hier eerst 6 pagina’s voordat het blad begon. Ik vroeg hem ook wanneer zijn tijdschrift begon. Hij moest lachen. Ja meneer, anders wordt de boodschap onbetaalbaar…!? Hoezo onbetaalbaar. Zijn we niet in een vreemde cirkel terecht gekomen. Deze bladen brengen minder en minder nieuwswaarde en draaien slechts nog om marketing. Zelfs het blad dat ik altijd heel hoog had, Happinez, is verworden tot nog haast slechts een reclame blad. De daadwerkelijke inhoud is nog geen 25% meer. Jammer maar (voor mij) waar.

Met die geadviseerde nieuwsbrieven ben ik maar kort bezig geweest. Hele volksstammen hadden meer 'guts' en houden nog steeds moedig stand. De papieren nieuwsbrieven die ik ook van anderen in de brievenbus soms kreeg, leverden bij het oud papier nog wat op voor een goede doelen stichting. De digitale verdwijnen nog sneller en leveren ook voor die goede doelen stichting in financiële zin niets meer op.

Er gaat gigantisch veel werk zitten in het opzetten en uitwerken van een nieuwsbrief en misschien is de grote meerwaarde wel dat je zelf, als opsteller, eens even stil staat bij wat er allemaal in je leven, je bedrijf, je vereniging, je organisatie, of wat dan ook, om gaat.
Omdat zo langzamerhand iedereen het doet wordt daar aardig wat tijd mee en aan gespendeerd.

Jouw nieuwsbrief is uniek. Jawel, dat klopt omdat jij of je organisatie waar je over schrijft immers uniek is.
Tussen al die nieuwsbrieven die zo gemakkelijk nu digitaal worden gestuurd heeft echter die uniekheid steeds minder waarde. Slechts één druk op de knop is genoeg om de nieuwsbrief die met zoveel moeite is opgesteld naar de digitale prullenbak te verwijzen. En zo vergaat het mij (ik moet zeggen verging het me). Om veel nieuwsbrieven heb ik nooit gevraagd. Velen interesseren me niet. Tijd om die dingen te lezen neem ik niet en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat anderen die ook meer en meer bedolven worden onder het fenomeen 'nieuwsbrief' de tijd om die te lezen wel hebben of nemen.

Kortom, door de overkill aan nieuwsbrieven van alles en iedereen heeft de waarde van nieuwsbrieven gigantisch aan kracht verloren. Voor mij zelfs afgedaan. Of ze werkelijk bijdragen tot een verbeterde communicatie is voor mij meer en meer een vraag.
Het is voor mij slechts een kwestie van tijd om me ook daarvan nu meer en meer te verlossen.

Misschien houd ik nog eens echt tijd over.
Jammer dat dit super goed bedoelde initiatief is doorgeschoten naar een overkill aan info waar mensen meestal niet op zitten te wachten.

Ieder zijn of haar vrije keuze om met deze overkill om te gaan. Dat wat ik wil vinden of nodig heb vind ik op internet en op al die reclame zit ik niet langer meer te wachten.

Frans Captijn

www.captijninsight.com 




vrijdag 9 juni 2017

Alsof ik afscheid van mijn leven heb genomen. In tegendeel. Zonder (sociale) media ben ik juist het leven weer aan gegaan

Op 3 mei jl. gaf ik op de sociale media aan dat ik met ingang van 20 mei zou stoppen met de (sociale) media. Dat stoppen is overigens minder gemakkelijk dan je denkt. En ook dat is voor mij al weer een teken aan de wand. Marketing hangt als een tijger aan je broekspijpen en om daar van af te komen… Soms moet je nog twee weken wachten en soms lukt het niet voor de volle 100%. Ook van allerhande digitale en gedrukte nieuwsbrieven en magazines ben ik meer en meer afscheid aan het nemen. Binnenkort schrijf ik over mijn achtergronden om dat te doen nog een blog.

Een goeie en oude bekende stuurde me een paar dagen na 20 mei een mail met de tekst:

“Wie had dit toch 10 jaar geleden durven te veronderstellen dat sociale media zó bepalend zou zijn in ons leven.
Dat mensen je uitzwaaien als je aangeeft dat je niet meer grenzeloos beschikbaar wilt zijn voor onze heiligheid Facebook, Twitter etc.. Bijna de status van held. De anderen blijven achter op de kade terwijl jij het ruime sop kiest! Ze zijn je kwijt…. Vaarwel…..

Grappig eigenlijk want wat is er nou daadwerkelijk veranderd. Jij bent nog steeds jij, iedereen die écht met jou in contact staat weet je te bereiken, net als vóór het Facebook-tijdperk.”

Toen ik dat las en er even over dacht kwam er een grote grijns op mijn gezicht. Hoe goed de intentie en hoe erg ik het ook waardeer… voor mij zit er een grote kern van waarheid in zijn bericht.
Ik heb lof uitingen gekregen. Mensen die het eigenlijk ook zouden willen maar het (nog) niet konden. Allerhande generale excuses, omstandigheden of gewoonweg verslaving. Mensen die me bedankten (met dank overigens) en me nog een heel fijn verder leven toe wensten. Vrienden die me succes en sterkte op mijn verdere levenspad toe wenste. Zelfs een serieuze poging "Help Frans op sociale media te blijven". 

En als ik hier nu allemaal zo op terug kijk dan geeft het me echt het gevoel alsof ik een soort afscheid van mijn leven heb genomen. Iets dat een andere goeie kennis me overigens ook letterlijk haast schreef.

Niets is minder waar voor mij. Ik had heel even erg veel tijd over. Die tijd is inmiddels ingevuld met verbinding en verdieping. Dat was immers ook helemaal de bedoeling. Ik leef meer en intenser dan ooit. Grenzeloos beschikbaar en bereikbaar…? Nee, meer en meer ben ik weer zelf de meester over mijn leven en over dat wat ik werkelijk graag wil. Verbinding met leven, met mezelf, mijn kids, mijn vriendin, met mijn dieren, de natuur, de mensen die op mijn pad komen. Rust, zingeving en neming. Er zijn in contact zoals het bedoeld is en stukken minder verstoring vanuit welke vorm van media dan ook door zaken waaraan ik niets kan veranderen.

Ik hou het bij de kleinere wereld om mij heen en met het verder intens groeien door mijn uniekheid met anderen te delen (en zij met mij). Gewoon net zo al dan niet 'aantrekkelijk' van buiten als van binnen durven zijn (er is immers niets te verbergen). Mijn leven vieren door naar grotere en waardevollere zaken toe te groeien. De filosofie leven dat ik altijd trouw aan mijn eigen set van normen en waarden zal blijven. Nog meer mijn outdoors leven met mezelf alleen, met de mensen die me lief zijn en/of met de internationale gasten die op mijn pad komen, met de natuur om me heen, te be-leven.  

Zalig om het leven dieper te zijn aan gegaan, een nog diepere levensstijl te leven, en ook daarin is nog een lange weg te gaan. Een leven lang leren zolang ik de tijd er (nog) voor heb.



Frans Captijn

www.captijninsight.com 

vrijdag 2 juni 2017

“Ik ga weer terug naar mijn Beton Jungle…” Spotten met je gezondheid!

Vanmorgen liep ik met mijn hond zoals gewoonlijk door het bos. Elke dag loop ik meestal weer op andere plekken en die bezoek ik dan na een tijdje weer. Op de plek waar ik vandaag weer was, was ik ongeveer een week niet meer geweest. Ik herkende het pad bijna niet meer. Na de eerste wat stevigere regenval zijn de bomen en struiken aan het exploderen van nieuw, vers, zalig ruikend groen.

Een paar dagen geleden nam ik afscheid van gasten. Steeds vaker worden korte en zeer intense en vaak emotionele contacten mijn leven. Twee van die gasten gaven aan om weer terug te gaan in de échte wereld. Ik heb daar al eens eerder over geschreven. Alsof mijn wereld niet een echte wereld zou zijn. Een van die gasten vertelde me dat ze na een dikke week fijne ervaringen hier bij ons nu weer terug ging naar de ‘beton jungle’. Waar ga je naar toe? Vroeg ik nog. Ik kende die term niet en ze legde me het uit. Een ‘feest’ van herkenning??? Wat is jouw jungle voor gelukkig LEVEN?

Veel van de gasten die het resort hier bezoeken ontvluchten letterlijk eens even hun leefstijl en leefomgeving. Vanuit steeds meer grote steden kun je inmiddels rechtstreekse vluchten boeken naar de internationale luchthaven van Chiang Mai. Steden als Bangkok, Chengdu, Hong Kong, Kuala Lumpur, Macau, Beijing, Peking, Seoel, Shanghai, Shenzhen en bijvoorbeeld Singapore om er eens een paar te noemen. En met slechts een simpele tussenstop is het aanbod aan grote betonsteden nog vele malen groter. 

Tijdens haar studie in Beijing liet mijn dochter me regelmatig ‘meegenieten’ van de gigantische hoeveelheden aan smog en luchtverontreiniging die er waren. Ze werd er letterlijk ziek van. Het straatbeeld? Hollende vooral drukke aan hun telefoon gekluisterde mensen (voor zover je dat van dichtbij kon zien overigens). Mensen die 'gezondheid' kennelijk niet zo'n warm hart toedragen. 
Zaken steden, handel, gokken… het draait allemaal om geld. Het oude principe dat je doet geloven dat geld je pas echt gelukkiger maakt. Of je er nu ziek van wordt of niet.
Het laat je lang vergeten dat het enige doel van het leven is om te LEVEN. En voor een lang leven is gezondheid toch vooral van belang. Niet stress, hollen, jezelf uitputten, jezelf verliezen om geld. Zelfs niet voor een korte periode omdat je toch jong en sterk genoeg bent. Leven is je uniekheid leven en gehoor geven aan die innerlijke roep om die uniekheid te delen waardoor je zelf en de wereld om je heen optimaal kunt groeien. En dat heet dan weer waarde geven aan je leven. Niet zo veel met geld te maken. En wil je dat lang volhouden dan is je druk maken om een goeie gezondheid nummer een. 

Een week ‘anders’ je ‘IK-tijd’ beleven, wat mensen hier regelmatig mee maken, maakt je helder wat je jezelf eigenlijk allemaal aan doet en vooral ook waarom… Velen spotten met hun gezondheid in de race naar meer geld, meer bezitten, (nog) meer 'ik'. Ze vergeten dat het allemaal maar tijdelijk is en niet en nooit kunt meenemen... 

Waar kies jij voor in relatie tot jouw geluk? Die beton jungle vol van hollen en digitale verbindingen, en ongezondheid, of die jungle waarin je je authentiek met jezelf, je omgeving en anderen kunt verbinden, gezond kunt zijn en leven zelfs zonder een noodzaak van een sportschool, om gelukkiger te worden?

Makkelijker gezegd dan gedaan? Je hebt toch je verantwoordelijkheden?
Dat zijn dus van die eerste generale excuses die je jezelf toe werpt. Laat los en ga meer leven wat anderen daar dan ook allemaal maar van vinden. Neem verantwoordelijkheid voor jezelf.

Jammer om straks veel geld verdiend te hebben dat je mag gaan uit geven aan allerhande specialisten om je weer gezond te maken. Je tijd raakt op! Vergeet niet te leven en vooral te genieten. Het is later dan je denkt!

Frans Captijn

www.captijninsight.com 


vrijdag 26 mei 2017

Het effect van onze altijd verkeerde opvattingen. Vraag jezelf af: "Weet ik dit wel zeker?" en slaap beter.

We gedragen ons bijna altijd op basis van verkeerde opvattingen en ideeën.
Onze gedachten kennen drie achtergronden:
1) Dingen die we écht zien, horen, voelen, ruiken of proeven
2) Dingen die we alleen in onze geest creëren, verzinnen, we noemen ze onze illusies
3) Dingen die liggen tussen realiteit en illusies.

Onze belevingen als reactie op die gedachten kennen een basis in onze levenservaringen en onze programmering. We reageren vanuit een soort gereedschapskist met 51 mentale factoren in onszelf. Je kunt ze zien als een soort ‘reactie emoties’.
Grofweg uitgelegd zijn slechts 11 van die factoren heilzaam. Ze leveren ons een stimulerende ontwikkel bijdrage en zijn in die ontwikkeling van nut. 26 Van die factoren maken ongezond / zijn afbrekend. 14 Zijn neutraal. En hoe gek het op het eerste gezicht misschien ook over komt, in ons leven maken we eigenlijk vooral gebruik van de 26 ‘ongezond makers’, die niet stimulerende emoties.

Als we iemand op straat zien lopen, of een nieuwe collega op ons werk ontmoeten, is onze eerste reactie die op komt meestal vanuit die negatief bijdragende set van 26. Gelijk beginnen we met ‘stempelen’ en ‘stickers plakken’. De man is bijvoorbeeld te dik, zijn kleding is overdreven, lippenstift van die vrouw is te rood, te veel make-up, enz. Onze primaire reactie is over het algemeen meestal meer negatief dan positief. Zonder dat we ons ervan bewust zijn zijn we, zo lijkt het wel, getraind om vanuit die negatieve set eerst maar eens vanuit de heup te schieten, de toon te zetten, te reageren.

Dingen die we écht zien, horen, ruiken, smaak of voelen zijn echt voor ons. Eigenlijk zijn ze bijna altijd slechts een deel van een veel grotere realiteit. Die complete realiteit hebben we voor onszelf echter nog niet ontdekt en toch… dat deel van ons is in ieder geval voor ons dan waar. Onze opvattingen zijn dan ook in ieder geval afkomstig van iets dat feitelijk niet helemaal waar is.
Als je bijvoorbeeld naar een prachtige zonsondergang kijkt, kan je er zeker van zijn dat je de zon ziet zoals die op dat moment voor jou is. Een wetenschapper zal je haarfijn kunnen uitleggen dat het beeld van de zon die je ziet, het beeld van de zon van acht minuten geleden is. Zonlicht doet er namelijk acht minuten over om over zo'n lange afstand de aarde te bereiken.

Illusies zijn niet waar. Onze geest kent geen enkel verschil tussen dingen die het aangeboden krijgt die waar zijn of die niet waar zijn. Het begint als uitgangspunt automatisch en ‘gewoon’ met het genereren van allerhande oplossingen en ideeën die allereerst antwoorden op de vragen; ‘hoe blijf ik veilig en hoe overleef ik’ geven. Daarmee ook de beleving creëren.
Hetzelfde gebeurt met dingen die tussen 'realiteit' en illusie liggen. En hoewel een illusie dus niet waar is, is onze reactie niet gebaseerd op die waarheid of onwaarheid hierin. Opvattingen ontstaan en we beleven.

Een voorbeeld. Een nog steeds verliefde man wiens vrouw een paar weken voor haar werk in het buitenland was, had een kort Skype-gesprek met haar op het moment dat ze in een restaurant bleek te zijn. Hij ontdekte dat ze erg blij was en van haar diner genoot samen met een voor hem wildvreemde andere man. Haar man wilde haar tijdens haar diner niet storen en zei haar dat hij de volgende dag terug zou bellen. Na het korte gesprek kwamen er in de avond en nacht allerhande gedachten en ideeën in het hoofd van de man op. Over hun relatie, hoe die avond bij haar verder was gegaan en wat er die nacht misschien nog wel gebeurd was, wat haar zo blij maakte om juist met die man te eten, enzovoort. De volgende dag hoorde hij van zijn vrouw dat het de man was van haar vrouwelijke collega. Ze hadden haar uitgenodigd voor een etentje in een restaurant en ze had de tijd niet gehad om dat even te vertellen. Op het moment dat ze met haar man op Skype belde, was haar collega even aan de balie van het restaurant om de rekening te betalen...

Onze ideeën zijn eigenlijk gewoonlijk verkeerd of tenminste onvolledig omdat ze zijn gebaseerd op een niet compleet of niet bestaand beeld en/of onvolledige informatie. Vaak ervaren we meer last dan plezier of nut van onze opvattingen. En als we de combinatie bekijken van dat niet complete of onvolledige en ook nog eens de last die daardoor ontstaat, dan wordt onze beleving langzamerhand meer en meer een soort lijdensweg. Iets dat energie slurpt, ons een gevoel van ongemak en onbehagen bezorgt, ons zeker niet helpt in ons zelfvertrouwen, en zelfs slapeloosheid creëert.

We moeten erg voorzichtig zijn met onze opvattingen, anders zullen we er steeds meer last van hebben en maken ze ons letterlijk ziek. Misschien kan een handige handreiking zijn om een opvallende notitie op de spiegel in je badkamer te plakken met de tekst: "Weet ik dit wel zeker?" En: "Zelfs als ik het zeker weet, controleer het dan toch nog maar eens een keer!"

Vaak hebben we het onszelf veel lastiger gemaakt dan nodig was of onszelf zelfs onheil bezorgd. We hebben onszelf en mensen die ons dierbaar zijn misschien wel met onze opvattingen een hel bezorgd. Ben je zeker van je opvattingen?

Als je boos bent en je hebt verdriet of voelt je niet goed, probeer dan eens wat afstand van de situatie te nemen om als een soort derde persoon, een toeschouwer, dieper naar die situatie te kijken. Een dieper inzicht te krijgen in dat waar jouw opvattingen vandaan komen. De ware aard ervan in en van jou, te ontdekken. Jouw programmering, jouw reflecties, jouw realiteit (in plaats van dé realiteit), jouw reactie (uit eerdere negatieve ervaringen, pijn, jaloezie of wat dan ook).

Als je in staat bent om de verkeerde opvattingen te skippen of aan te passen, wordt harmonie en geluk in je hersteld en gecreëerd, en kun je je weer op een betere, goede of juiste manier met anderen verbinden en van anderen houden.

Frans Captijn

www.captijninsight.com