vrijdag 17 maart 2017

Geluid vernietiging. De mens rukt verder op.

Vanmorgen liep ik met mijn hond lang door het bos. Meer en meer kent hij de weg en gaat hij waar hij wil gaan. Ik volg. Wie laat wie nu eigenlijk uit denk ik wel eens? We blijven er samen vitaal bij.

Op een stil bospad trok zowel bij hem als bij mij het geluid van een prachtige grote vogel onze aandacht. Eigenlijk stonden we samen tegelijkertijd stil om te luisteren naar de harmonie van al die geluiden daar op die plek.
Misschien komt het ook omdat ik de laatste maanden steeds meer met geluid werk en me er door studie in verdiep. Meer en meer gewaar en bewust ben van de fantastische geluiden in de natuur om ons heen.

Als je je meer bewust wordt van de harmonie in geluid, wordt je hele manier van luisteren gewijzigd. Je kunt de harmonie horen in een druppelende kraan of je gewaar zijn van de boventonen van de wind die wind die tijdens een storm langs je raam vliegt. Je luisterpatroon verandert en als dat gebeurt verandert je bewustzijn feitelijk ook. Je verbind je op een dieper niveau.

Luisteren neemt ongeveer 70% van onze sensitiviteit in beslag. We kunnen er gemakkelijk door leren om ons met onze omgeving te verbinden. Iets dat we van nature gewend zijn om te doen. Helaas verliezen de meesten van ons dat als ze ouder worden. Er zijn andere dingen belangrijk om ons op te richten.

Wetenschap toont aan dat een van de basis functies van onze oren is om door natuurlijk geluid het energie van onze hersenen en van 90 – 95% van ons lichaam op te laden.

Elke ochtend start ik in de Sala hier op het resort. Carlien, mijn dochter, noemt het de ‘vogel disco’. Het is fantastisch om de tijd van de dag inmiddels steeds meer te kunnen ‘lezen’ door de geluiden om je heen. Als je je bewust bent van de combinatie van het werken van je zintuigen heb je de klok niet meer nodig. Ik draag dan ook al vijf jaar geen horloge meer. In één woord zalig.

Op die plek in dat bos, actief met dat luisteren samen in de weer, hoorde we in de verte het geluid van een motorfiets, nog een en nog een. Het bleken cross motoren te zijn die, als idioten, door het bos en over de wandelpaden kwamen scheuren. Grote stofwolken en een oorverdovend lawaai. Nog net op tijd kon ik mijn hond aan de riem vast maken om een aanrijding met de eerste motorrijder, die niet in de gaten had dat er ook nog iemand ‘stil’ stond te luisteren, te voorkomen. Ze scheurden alle drie voorbij. Ik bleef kuchend in het stof en met mijn aangeslagen hond achter. We bleven maar even stil staan tot het stof weer was neergeslagen. Het geluid was anders geworden. De stilte, de ervaring van de aanwezigheid van alles, was ‘dood’ geworden. Dat alles wat er was… was er ineens niet meer. Uitgedoofd, vernietigd, door de plotselinge verstoring. De een zijn plezier, de ander moet maar even slikken (of beter gezegd stof happen).

Het deed me denken aan een hele korte filmimpressie die in onlangs kreeg toegestuurd over de musicus en natuuronderzoeker Bernie Krause. Hij is een van 's werelds toonaangevende experts op het gebied natuur geluiden. Krause neemt gedurende een lange periode en steeds op een zelfde plek zogenaamde "soundscapes" op en gaat ze nadien met elkaar vergelijken. De wind in de bomen, het getjilp van de vogels, de zang van bultruggen. Dat doet hij al meer dan veertig jaar en hij heeft het grootste archief ter wereld daarover inmiddels opgebouwd. Hij kan in kaart brengen hoe de de geluiden in en van het landschap in de loop van de tijd zijn veranderd. Deels door klimaatverandering maar ook omdat de mens steeds verder oprukt en verstoort. Verandering en verstoring in de omgeving. (Als je zelf wilt luisterenklik dan hier. De stilte spreekt boekdelen.

Het lijkt wel of we niet meer zonder extra geluid kunnen. De radio of muziek in de auto, muziek tijdens sporten of hardlopen, muziek in huis en tijdens onze studie, overal extra geluid. En met al dat extra geluid verjagen we als het ware dat geluid dat er ooit was om ons juist te bedienen van rust, verbazing, eens even stil te staan (zoals ik dat in het bos even mocht doen).

Is er een manier om je beter met de wereld om je heen te verbinden? Tenminste kun je er op inzetten om beter te luisteren. Door beter te luisteren naar het geluid van leven, in plaats van die geluiden om zeep te helpen, komen we in een magnifieke speurtocht terecht naar het holle geluid van diegene die we zijn. Diepere lagen van luisteren en diepere verbinding met onszelf en onze omgeving.  

De mens rukt op, het heet groei en groei is verandering waarin we mee moeten. Op zich niets verkeerds aan. We moeten en willen meer. Het draait om ‘ik’. En de wereld om ons heen moet dat maar respecteren. Stofwolken en lawaai of niet. IK, MIJN plezier. Klimaatveranderingen laten ons grotendeels koud. Van dat wat we verder van en voor onszelf vernietigen zijn we ons steeds minder bewust. Dat nieuwe generaties ook nog verder willen staat niet op ons lijstje. De techniek lost dat dan wel weer op…

Ik hoop dat mijn vogeldisco nog lang stand houdt en na het zien en horen van het korte filmpje van Bernie Krause heb ik daar toch een hard hoofd in. Natuurlijke stilte, open staan voor het ervaren van de aanwezigheid van alles... Ik ga er dagelijks nog meer voor open staan nu het hier nog even kan.  


Frans Captijn

www.captijninsight.com



vrijdag 10 maart 2017

Service clubs. 100% intentie om te helpen? Of om trots te zijn op jezelf over wat je bereikt hebt?

“Een serviceclub is een vrijwillige non-profitorganisatie waarvan de leden elkaar regelmatig ontmoeten om liefdadigheidswerk te doen door metterdaad bij te dragen of door het werven van middelen voor andere organisaties. Een serviceclub is in eerste instantie gericht op haar maatschappelijke missie, hetgeen externe dienstbaarheid wordt genoemd. Ten tweede wordt zijn gekenmerkt door interne dienstbaarheid. Leden worden gestimuleerd bij te dragen aan sociale activiteiten, netwerken en mogelijkheden tot persoonlijke ontplooiing.”
(Bron Wikipedia, de vrije encyclopedie)

Vele jaren ben ik met veel plezier van verschillende serviceclubs lid geweest. Als jonge beroepsbrandweerofficier werd ik lid van Junior Chamber International. Als brandweercommandant in een andere gemeente werd me gevraagd om een lid van de Round Table International te worden. Toen ik veertig werd ging dat lidmaatschap over in de zogenaamde 40+ club. Ik werd toen benaderd voor Kiwanis International en ben daar jarenlang in Nederland nog lid van geweest.

Ik heb er nog steeds vele goeie herinneringen en vriendschappen door.

Er is nog steeds heel veel liefdadigheidswerk op deze wereld te doen. Wat mij het meeste in de clubs die ik noemde aan sprak was de hands-on mentaliteit (gewoon werken om iets voor anderen te bereiken in plaats van je eigen beurs trekken) en de sterke vriendschapsbanden. Eens over iets anders praten dan je werk en op een fijne manier samen werken om de doelen voor anderen te helpen bereiken.

In Thailand ben ik geen lid meer van een service club. Regelmatig zie en hoor ik discussies van heel veel verschillende clubs die over de wereld zijn verspreid. Ik heb meer en meer het gevoel dat de basis intentie soms dreigt te worden ondergesneeuwd. Zeker als ik af en toe de discussies hoor over de publieke zichtbaarheid van deze fantastisch mooie organisaties.

De hoofddoelstelling is en moet dienstverlening aan de gemeenschap zijn en blijven. Niet alleen als club, maar ook als individuele leden. Het voelt voor mij totaal verkeerd, ik zie het als lidmaatschap vervuiling, als ik hoor dat een bedrijf voor zijn of haar werknemer het lidmaatschap betaald. Onderliggend speelt daardoor het bedrijfsbelang. Mogelijk zakelijke voordelen binnen halen door dat lidmaatschap. Hoe zo persoonlijke ontwikkeling. Als een lid echt wil werken aan persoonlijke ontwikkeling en groei ... het draait dan dus om een persoonlijke en niet om een bedrijfsmatige zaak, dan betaal je je lidmaatschap gewoon zelf. De zaken moeten helder en duidelijk blijven en de service gedachte moet altijd prevaleren.

En hoewel een serviceclub niet per se exclusief hoeft te zijn in de ideologische motieven, identificeren veel clubs zich er wel degelijk mee. En dat is dan ook het tweede wat me als minpuntje meer en meer begint op te vallen. In mijn beleving hebben de mensen die lid zijn van deze clubs toch een zekere sociale status of positie. Een lidmaatschap kunnen ze zich over het algemeen in financiële zin gemakkelijk veroorloven. Maar hoe zit dat met die intenties? Is het de bedoeling die voor 100% op de gemeenschap zijn gericht, gaan om vriendschap en persoonlijke ontwikkeling? Als ik rond kijk op het internet (en in de omgeving waar ik woon) zie ik dat het meer en meer kennelijk de bedoeling is om aan de buitenwereld te laten zien hoe goed we als club wel niet zijn. Marketing troef. Om status te krijgen of wellicht hoog te houden.

De buitenwereld tonen hoe trots ze zijn om lid van te zijn (en ja, zo was ik regelmatig ook) en te laten zien tot welke prachtige dingen ze allemaal niet in staat zijn als liefdadigheid. Met de nadruk op: “Vergeet niet dat 'WIJ' dit gedaan hebben...

Als je echt aan liefdadigheid, vanuit je overvloed, creativiteit, netwerk en hands-on mentaliteit, doet dat is meer dan geweldig. Op veel plaatsen en voor tal van individuen of groepen in de samenleving is dat nog steeds meer dan nodig. Gelukkig dat er (o.a.) serviceclubs zijn. Maar is daar dat ‘lifetime label’ plaatsen voor iets dat over het algemeen een vooral leuke, gezellige en eenvoudige job is (en jawel het kost tijd en organisatie) voor nodig? Om de aandacht aan dat wat je geleverd hebt te geven en je eigen identiteit te ‘verhogen’?

Ik vind het bijvoorbeeld triest om te zien hoe hier door de stad goedwillende oudere mannen, zwetend op hun driewielers, ‘rijke’ gasten vervoeren met een enorme plaat achterop hun fiets dat een serviceclub hun zweten heeft gesponsord. En jawel, natuurlijk begrijp ik dat de man hierdoor op een eerlijke manier voor zijn gezin wat geld kan verdienen. En toch…

Is niet een fundamenteel iets in je leven, en daarvoor hoef je geen lid van een serviceclub te zijn, om te groeien door te delen? Is het eigenlijk niet je morele plicht als je het beter hebt dan zoveel anderen? Het heeft alles te maken met het leven en het vervullen van je missie. Je hoeft daar geen ‘bord’ of 'label' aan vast te plakken omdat het alles te maken heeft met je missie (en ook die missie is groei). En ja nogmaals, ook ik betrap mezelf er soms nog steeds op dat ik mijn 'goede daden' zo graag zichtbaar met de wereld wil delen. Als je je daarvan bewust bent, ben je al weer een stapje dichterbij om gewoon te doen wat je hier hebt te doen. En als anderen mensen dat op welke manier dan ook waarderen is het de kunst om dat ook gewoon te accepteren. Bereid zijn om dat oprechte ‘dank je wel’ in ontvangst te nemen. Soms voor jou eigenlijk geen enkele moeite maar voor anderen een groot gebaar. Iets dat ik ook moest leren (en waarderen) in plaats van te zeggen ‘het was niets, geen enkele moeite’. Dat ontvangen is meer dan genoeg. Geen standbeeld voor nodig. 

Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 3 maart 2017

Als je je missie leeft heb je geen doelen in je leven meer nodig.

“Waar zou je willen zijn over vijf jaar? Welke positie in de maatschappij? Wat wil je dan bereikt hebben? Wat is je doel? Richt je er op! Je kunt het bereiken! Geloof in jezelf!”
Deze idiotie heb ik jaren geleefd. Ik leerde het niet in één management training maar in heel veel cursussen en trainingen in relatie tot mijn vorige baan als algemeen directeur.

Stel je doelen, focus je op je doelen en geloof in jezelf. Je kunt het. Je kunt er komen. Niets is onmogelijk. Ik holde mezelf dan wel voorbij en was gericht op de toekomst maar dat mocht de pret allemaal niet drukken. En jawel, ik kwam er ook nog en vraag niet hoe. Als ik was aangekomen holde ik alweer door naar waar ik dan wel weer niet over vijf jaar zou willen zijn. Als ik nu terug kijk ben ik blij dat ik er nog op terug kan kijken.

Afgelopen week mocht ik werken met een koppel uit Australië. Hard werkende mensen in een eigen super goed lopend bedrijf en toch… niet voldoende verbonden met hun daadwerkelijke passie en missie. Ze zijn op een punt in hun leven over hoe moet het verder? De tijd raakt op. Wat gaan we met de tweede helft van ons leven (als dat er tenminste in zit) verder doen? 7 Dagen in de week hard werken. Een grote staf van medewerkers in de voorbereidingen en uitvoering in hun bedrijf. Altijd bereikbaar en inzetbaar (voor het eerst eens tijd vrij genomen in tien jaar). Geen tijd meer voor zichzelf en vaak te moe om verder te investeren in elkaar en toch nog lang niet in en met elkaar uitgekeken. Geweldig om een tijdje samen met ze te mogen optrekken.

Vandaag een hele vragenlijst over mijn eigen verandering in het leven. Iemand in Nederland is over mensen die een grote verandering in hun leven hebben gemaakt een boek aan het schrijven en ik ben er één van die daarin naar zijn ervaringen wordt gevraagd. En ook daarin kwam het leven, of liever gezegd niet leven, van je missie volop naar voren.

Gaande het programma met mijn Australische gasten ontdekte de man iets fantastisch en de vrouw nam dat over. En juist daarom noem ik het werken met onze gasten hier letterlijk ‘Street University’ (leren door te doen). Zowel de man als de vrouw raakten hun missie en passie in het leven door het programma zelf aan. De ontdekking van de man was dat als je je missie daadwerkelijk durft te leven je geen doelen meer in je leven nodig hebt. Elke dag weer bereik je in vrijheid en met energie een bestemming en je bouwt je leven alsof je een brug bouwt terwijl je er op staat. Je laat het leven ontstaan en geeft je er aan over.

Heeft al je tobben en het jezelf zorgen over van alles en nog wat maken je leven ooit al verlengd? Maak je niet bezorgd over morgen. Morgen kan wel voor zichzelf zorgen.

Als je je missie leeft laat je het meesterschap van je uniekheid toe. Je leven komt in flow en je geeft je over aan dat wat je bereikt en geniet anders en meer van de reis. Geen doelen meer nodig je krijgt onmens veel meer.

En die boodschap kwam vorige week zondag ook nog eens voorbij en mocht ik vanuit mijn eigen ervaring ook in het interview van de schrijfster delen.

Wat een rijkdom om zo te leven. En wat dat over vijf jaar betreft? Zeker ik had moeten weten dat het waanzin was om die vraag te leven. Mijn achtergrond en ervaring in de rampenbestrijding en crisisbeheersing toonde mij zeer regelmatig heel veel menselijk en dierlijk leed. Geen morgen meer. Helaas, pindakaas.

Als voor mij de zon morgen niet meer op gaat kan ik zeggen dat ik mijn missie heb geleefd. Wat een geluk, het was nog (net) niet te laat. En wat de wereld om me heen er allemaal van vind en van denkt… Dat is aan de wereld om me heen. Ik LEEF en wens zo’n leven in flow iedereen toe. Je hoeft je zogenaamde 'zekerheden' - die je overigens niet eens vast kunt blijven houden - maar los te laten, jezelf te vertrouwen en de stap te zetten. Het leven wordt een fantastisch avontuurlijke reis.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 24 februari 2017

Ontdek en bevrijd je seksuele energie en ga (nog) vrijer en meer in verbinding LEVEN.

Vandaag komt er, hier waar ik woon en werk in Thailand, weer een eind aan een Tantra retraite/workshop. 53 Gasten namen er aan deel. Wat ogenschijnlijk eerst leek op een yoga programma ontwikkelde zich meer en meer (en uiteindelijk) in een Tantra programma en ervaring. En een ervaring was het.

Er werd in de ochtend, de middag en avond gewerkt en gebrek aan energie en inzet van de deelnemers was niet te bespeuren. Het was een grote bevrijding in verbinding.

Hoe werkt dat en waarom ervaren de meeste mensen dit niet?
Om met het laatste te beginnen. Je innerlijke databank of je programmering, - vanuit de beste intenties van anderen - gevormd door je opvoeding, cultuur, religie, verwachtingspatronen van anderen en niet te vergeten ervaringen (vaak beschadigingen) in je leven, houden je af van het jezelf volledig over geven aan oprechte en warme intense verbinding, bezieling en intimiteit in contacten met anderen.  

In iedereen heerst het verlangen naar diepere intimiteit in het leven en warmere verbindingen in  vriendschappen en het grote palet in en van verschillende soorten van relaties. We hebben geleerd ons te schamen voor deze overigens meer dan gewone zaak om ons in onze omgang met anderen diep(er) te verbinden. Schaamte is de nummer één die ons af houdt van onze evolutie om steeds meer gewoon ons diepste en beste zelf te zijn en te delen.
We schamen ons voor ons lichaam. We schamen ons voor onze emoties en kwetsbaarheid. En al die schaamte zorgt er voor dat we ons leven (te) klein en zwart-wit houden. Tantra kan ons leren om uit die hokjes te stappen en kleurrijker te gaan leven.

En stop alsjeblieft met direct een label te plakken. Tantra gaat niet alleen maar over seks. Er zijn helaas nog steeds heel veel misverstanden. Wat tantra echt is gaat zo veel dieper en is zo veel groter dan alleen seks. Tantra heeft effecten op alle gebieden van ons leven, of je het weet of niet.

Het helpt je om verbindingen aan te gaan tussen je lichaam, je geest en je spiritualiteit (geen religie). Allerhande cursussen en trainingen leren je om je denken te veranderen, om je dat waar je aan gewend bent om in te geloven onder de loep te nemen. Ze besteden echter niet of nauwelijks aandacht aan je lichaam - en in het bijzonder onze zintuigen - als onderdeel van de holistische aanpak met betrekking tot het ons met onszelf en met anderen verbinden. Tantra brengt je lichaam weer in beeld en maakt je aanwezigheid en betrokkenheid sterker. Het draait als basis allemaal om het jezelf als het ware laten ontwaken door een intense beleving van het gebruik van je zintuigen. Het ontdekken van de juwelen van je levendigheid noem ik het in ons programma.

We hebben die diepere verlangens opgesloten in ons lichaam. De meesten van ons hebben geleerd om zich los te koppelen van hun lichaam vanuit schaamte. Om vooral al die natuurlijke sensaties niet toe te laten en daarmee ons leven tot op zekere hoogte te verlammen. Verlamming in je relaties of dat nu romantische relaties, familierelaties, vriendschappen en het ergste nog van alles de relatie met jezelf is. Ben jij het niet waard om vanuit respect en bezieling bemind te worden en jouw diepere, warmere en seksuele energie aan te wenden om verbindingen met anderen aan te gaan?

Tantra ontsteekt de ziel en biedt haar de mogelijkheid om het lichaam te ervaren door middel van aanraking, smaak en geur en al je andere zintuigen. Het brengt je het bewust zijn van en verbonden zijn met de energie die deze sensaties je leveren. Dat kun je individueel beleven en kun je in het bijzonder met een ander delen. Tantra zal je dat gevoel en die diepere verbondenheid in relaties weer terug geven. Gerespecteerde relaties terugwinnen.
Tantra leert je ook je blokkades in intimiteit en schaamte, nog steeds tot een door jouzelf geaccepteerd niveau, te verlagen of vrij te geven. Het maakt je meer en op een natuurlijke manier aanwezig en betrokken in verbinding met anderen. Wanneer je altijd maar vast blijft zitten in het denken in je hoofd, en je lichaam niet of nauwelijks inzet in verbinding maken, kun je je af vragen hoe intens die verbinding dan wel is. Ben je dan immers feitelijk niet steeds bezig met het juist bewust of onbewust creeren van afstand?

Als jij je seksuele energie in jezelf toe laat ben je energieker, veel en veel meer alert, verbonden en ook nog eens aantrekkelijk. Het is immers iets heel natuurlijks. Door er te veel rationeel over na te denken beperken we de positieve energie die het ons kan leveren en sluiten we onze emoties en intuïtie meer en meer af. Seksuele energie kun je op zowel lichamelijk, mentaal, emotioneel als ook op spiritueel niveau beleven en vanuit die beleving vanzelfsprekend ook uiten. Seksuele energie levert als basis plezier op en dat plezier ervaar je meestal ook in je dagelijks leven.

En die intense plezierbeleving van deze energie kun je gewoonweg en op iedere leeftijd leren (omdat je het nooit geleerd hebt en het niet leeftijd afhankelijk is).

Hoe gaat zoiets dan in zijn werk?
Tantra, intimiteit en gerespecteerde seksualiteit sluit wellicht (nog) niet helemaal aan bij jouw comfort zone. Hoe raar het ook op het eerste gezicht klinkt, je bent aan de slag met jezelf te ontdekken. Niet egoïstisch. Dat gebeurt op een creatieve manier waarbij je (althans bij ons) gewoon losse katoenen kleding draagt en ook aan houdt. En ook hier speelt mindfulness (de energie om 100% met al je zintuigen verbonden te zijn met dat wat je doet) een prominente rol. Er wordt gewerkt met meditatie, visualisatie, imaginatie, muziek (zang en mantra’s), geluid (vibraties en harmonics door Tibetaanse klankschalen, Ghantas, Tingshas en gongs), dans, aanraking, ademhalingstechniek, lichaamswerk (Kundalini yoga), massage, etc.. Alles met als bedoeling om allereerst jezelf te ontdekken. Vanuit die ontdekking ervaar je wat jij van jezelf (of aanvullend ook van een ander) nodig hebt om die innerlijke energie stroom toe te laten. Emoties/blokkades worden zichtbaar en leer je vanuit jezelf toe te laten en los te laten. 

Ken je eigenlijk wel jezelf? Mijn / onze ervaring is dat mensen over het algemeen niet eens hun buitenkant kennen. Dat deel dat je van jezelf in een spiegel kunt zien. Laat staan de uniekheid die je allemaal in jezelf van binnen mee draagt. Laat staan bijvoorbeeld de ervaring van een intens sensuele aanraking.

En juist daarin zitten de ontdekkingen in die andere energie flow en beleving van meer vrijheid en een totaal andere bezielende en oprechte verbinding. Dat is de grootse cadeau van leerervaring aan jezelf en aan de wereld van relaties om je heen.

Geweldig om in zo’n week een totale energie verschuiving niet alleen in de deelnemers zelf maar ook in hun directe omgeving (de plek waar ik woon en werk) mee te maken en te be-leven.
Waardevol (en ik kijk er naar uit) om te organiseren.


Frans Captijn

www.captijninsight.com


vrijdag 17 februari 2017

Slapen als meditatie? Hoe werkt dat (en nog veel meer). Wat inzicht vanuit Boeddhistische filosofie.

Eigenlijk best een leuke ervaring. Met ingang van dit jaar heet mijn eerste vroege ochtendklas ‘Boeddhistische filosofie & Meditatie’. En vanaf het eerste moment wordt het drukker en drukker met gasten vanuit allerhande culturen. Het woord meditatie schrikt mensen kennelijk nog vaak een beetje af. Te wollig. En als je in Thailand (of welk Boeddhistisch land dan ook) op vakantie gaat of, zoals hier bij ons aan je lichamelijke of mentale gezondheid wilt werken, dan ben je ook in achtergronden, tradities en gebruiken vanuit de cultuur hier geïnteresseerd.

Ik hoor dan ook al zes weken bijna niet meer het gezegde: “Ik ben vandaag alleen gekomen. Mijn partner mediteert nog in bed”. Heel regelmatig zijn er ook meer mensen die, notabene nog vroeger dan onze yoga, de filosofie en meditatie bijwonen dan die yoga die eigenlijk voor al onze gasten met onze vier inspirerende en vakkundige docenten super uitnodigend is en blijft.

Ik mis dat zinnetje dus meer en meer. Kun je slapen zien als meditatie? En natuurlijk weet ik dat het met een lach op het gezicht vrolijk werd bedoeld.

Het Boeddhisme kent twee soorten van meditatie die eigenlijk niet van elkaar te scheiden zijn. Samatha en Vipassana. Je kunt ze zien als de twee vleugels van een vogel en met slechts één vleugel kan die vogel niet vliegen. Volksstammen mensen komen naar Thailand om de zogenaamde Vipassana meditatie retraiteprogramma’s te volgen. En hoe gek het ook klinkt dat is de tweede stap.

Het begint met Samatha, dat heel grofweg staat voor focus en ontspanning. En die Samatha gaat over in Vipassana, wat globaal staat voor inzicht en verbinding met de ademhaling.

In je bed blijven liggen om nog een uurtje langer te slapen zou je dus kunnen zien als deel van Samatha meditatie. Je kiest toch immers voor ontspanning? En toch, je slaat de plank er mee mis.

Regelmatig krijg ik de vraag van mensen: “Kunt u mij helpen hoe ik mijn voortdurende drukke stroom van gedachten kan stoppen? En nee, beter dat je dat niet doet. Als het verkeerslicht op rood staat nodig ik je echt uit om er over te denken en te stoppen. We hebben geen knop om dat denkproces uit te schakelen. We kunnen leren, en dat is niet een eenmalige bezigheid maar een levenslang verbond met jezelf, om die gedachtestroom te kalmeren. Met meditatie train je je persoonlijke centrale computer, je geest. En net zoals je elke dag je lichaam wast of een douche neemt zo verdient tenminste die geest ook elke dag tenminste een moment je aandacht. Je wilt immers gezond blijven.

En toch hebben we een knop en we staan daar nauwelijks bij stil. De Boeddhistische filosofie leert dat we over 8 bewustzijnstoestanden beschikken. Vijf daarvan, ze worden gemakshalve onze handelsagenten genoemd, schakelen we elke dag zonder er bij stil te staan uit. Die vijf, gedreven door kijken, proeven, voelen, horen en ruiken, kunnen dat alleen maar hier en nu. Je kunt niet in letterlijke zin vooruit kijken of achteruit kijken, niet proeven wat morgen komt of horen hoe de muziek op het feest volgende week klinkt. Die vijf zintuigen verbinden je zuiver en alleen slechts met het nu-moment.
En wat die schakelaar dan is? Zodra je je bed in stapt en gaat slapen dan schakel je die uit. Eigenlijk breng je ze in diepe rust of zeer diepe sluimerstand.

Het zesde zintuig in de Boeddhistische filosofie is onze geest (mano-consciousness). En die geest heeft de eigenschap en het vermogen om zich bezig te houden met het nu, met het verleden en met onze toekomst. Als er geen ‘nu-signalen’ van onze vijf zintuigen binnen komen dan gaat die geest met verleden of toekomst aan de haal. Vaak zonder enig verband. We gaan dromen. De geest kun je immers niet uitschakelen.

Als je je angsten heel diep onderzoekt kom je er uiteindelijk op uit dat je bang bent om dood te gaan. Het geeft ons onze oerdrift om te willen overleven, ons te blijven verbinden met de wereld om ons heen. Als je je bed ’s avonds in stapt, staan de meeste mensen er nooit bij stil dat ze zonder enige angst een groot deel van hun bewustzijn uit schakelen en de verbinding met de wereld om ons heen verbreken en met het grootste gemak de volgende dag misschien niet meer zullen ontwaken. Heel veel verhalen en ervaringen daar mee ken ik. Geen angst om te slapen en af te schakelen, wel om dood te gaan.

Tijdens meditatie blijven al onze zintuigen helemaal bewust werken. Zoals de vlinder die op de foto rust en aandachtig aanwezig blijft. We geven die genoemde groep van vijf echter een andere tijdelijke thuisbasis door ons te focussen (vaak op onze neus tip of onze ademhaling). We proberen onze zintuigen uit de verleidingen te halen en ons te concentreren op ons zelf. Volledig bewust en aandachtig aanwezig dus. En jawel, dat is toch echt anders dan slapen.


Fijn dat meer en meer mensen de waarde ontdekken van meer over deze filosofie te weten te komen en eens even stil te staan bij dat wat er vrij in de aanbieding is om bewuster, met aandacht en een rustiger hoofd van binnen, te LEVEN. 


Frans Captijn

www.captijninsight.com


vrijdag 10 februari 2017

Gebruik je ‘magische’ persoonlijke geneeskracht. Van harte aanbevolen.

Gisteren, 7 weken na mijn ongeluk met mijn rode Yamaha Tricity, kwam ik er acher dat eindelijk mijn scooter gerepareerd was. De kosten bedragen ongeveer een halve nieuwe scooter aan onderdelen en arbeidsloon. En ik ben eigenlijk blij dat te kunnen betalen omdat ik nog steeds leef. Het was immers bijna einde oefening geweest. Er was veel schade, materieel (mijn scooter), lichamelijk en ook best een beetje mentaal (nee niet mijn ego maar toch een aantal weken wat angst, nog meer oplettend en (overigens nog steeds) rustiger rijden.

Vreemd genoeg herstelde mijn lichaam zich sneller in (slechts) 6 weken. Op de spoedeisende eerste hulp van het Lanna Ziekenhuis in Chiang Mai gaf de arts me al aan dat ik wel over veel goed Karma moest beschikken omdat ik weliswaar heel veel schade aan de linkerkant van mijn lijf had opgelopen maar vreemd genoeg niets had gebroken en hij twijfelde of hij wel of niet zou gaan hechten. Hij dacht dat mijn lichaam zich wellicht zelf wel heel goed kon herstellen na de crash mits ik er voldoende aandacht aan de verzorging van de wonden en aan het genezingsproces gaf. We besloten dan ook om niet te hechten. Ik kreeg 5 verschillende medicijnen (en om eerlijk te zijn ik heb er slechts twee voor een periode van drie dagen gebruikt).

Een van mijn buren hielp me met een soort ultrasone behandeling voor mijn linker arm en schouder en met wat ‘persoonlijke gezondheid verantwoordelijkheid anti-bacterie vloeistof’. Zelf begon ik met een persoonlijk (Sjamanistische) genezing protocol in relatie tot positieve en stimulerende energy door gedachten en intenties. Misschien denken enkele mensen nu dat ik werkelijk van de pot gerukt ben met dit zweverige verhaal en helaas niet meer met deze wereld verbonden ben. Denk en veroordeel wat je wil en toch… mijn ‘persoonlijke herstel aanpak’ deed zijn werk binnen (slechts) 6 weken zonder wat voor andere behandeling ook.

Soms denken we dat al dit sort ‘wonderen’ en ‘magische verhalen’ alleen in boeken, zoals de bijbel, of zweverige zelf-hulp boeken worden genoemd. En inderdaad denken en weten velen ook dat er mensen op deze wereld rond lopen met dat soort krachten. Mijn vader was bijvoorbeeld zo iemand. En hij liet mij destijds al zien en voelen dat het helemaal geen enkelingen zijn die over die ‘magie’ beschikken maar dat we dat allemaal in ons hebben. Je hoeft er maar in te geloven. We zijn ons er meestal niet bewust van, we zijn niet gewend om er gebruik van te maken en we denken er niet n geoefend te zijn en plakken er per omgaande een label op van “zweverig”. En daarmee sluiten we die energie voor onszelf en anderen af. We zoeken maar een specialist, een therapeut of een arts op omdat we onszelf in ieder geval hierin niet vertrouwen.

Dit keer, met de stem van mijn vader in mijn hoofd en daarnaast inmiddels steeds meer kennis van het werken met energie en geluid behandeling, gaf ik het een kans. Ik nodigde mijn lichaam uit en stimuleerde het om uit eigen kracht sneller te genezen. Om me die innerlijke herstelkracht te laten zien.

Ik begon aan mijn herstel bij te dragen met positieve en stimulerende aandacht, gedachten en met energie werk (In het Boeddhisme gebruiken we voor enkele van die methoden het woord Metta daarvoor). En met die energie uit jezelf heb je de mogelijkheid om verbinding te maken met welke cel in je lichaam dan ook, met ieder orgaan en met elk weefsel. Je steunt je eigen geneesproces. Het is niet meer en niet minder dat gebruik maken van energie die iedereen in zichzelf heeft om niet alleen andere organismen maar ook jezelf te genezen.

Een wonder? Nou in ieder geval niet langer als je er in gelooft dat het in jezelf aanwezig is om daarmee niet alleen jezelf maar ook anderen te helpen. Van harte aanbevolen en… als je het nog steeds zweverig vindt… baat het niet dan schaadt het niet.

Frans Captijn


www.captijninsight.com


vrijdag 3 februari 2017

Makkelijker studeren en met veel betere resultaten door wat van je ‘verveel tijd’ anders te gebruiken.

Drie weken geleden werd ik bezocht door een Chinese moeder en haar dochter. De dochter studeerde en was voor haar moeder de tolk. Ze gaf aan dat haar moeder geen rust in haar hoofd kon vinden en hetzelfde gold voor haar. Ze hadden gehoord dat ik hier Mind Manage Trainingen organiseer en wilde daar eens wat meer over te weten komen. De dochter, die werkelijk super geïnteresseerd was, wilde voornamelijk weten of er een manier was om makkelijker te studeren en daarbij ook betere resultaten te halen. Ze vulde direct er bij aan dat ze weinig of geen tijd had omdat ze veel te druk was met alles wat er in haar leven, met haar studie en om haar heen gebeurde.  

En opnieuw, ik kan het niet helpen, een samenloop van omstandigheden. Een voormalige brandweercommandant uit mijn regio, die nu in de regio Rotterdam-Rijnmond werkt, stuurt me diezelfde week een artikel uit het Algemeen Dagblad (AD) met de titel: “Mobieltjes uit, Boeddha aan” over het Boeddha Festival in Rotterdam. Met een big smile vroeg hij me: “Ben je filialen in Nederland aan het openen?”  

Twee simpele antwoorden met wat uitleg om die antwoorden wellicht wat beter te begrijpen.

# Ja het is mogelijk (er is zelfs wetenschappelijk bewijs voor) om gemakkelijker te studeren en daarbij betere resultaten te halen.
# Nee, ik ben geen filialen in Nederland of waar dan ook in de wereld aan het openen en zal dat ook nooit doen.  

Om maar met dat laatste antwoord te beginnen. Ik heb gemerkt dat de omgeving, de biotoop, waar je woont en werkt van essentieel belang is. Het levert je de basis energie, flow / bezieling, om optimaal dat wat je te delen hebt te brengen. Ik heb hier in Thailand mijn thuis gevonden. Een en ander houdt niet in dat ik soms niet op andere plekken in de wereld met mijn activiteiten vertoef. Basis voorwaarde daarbij is echter dat ik me op die plek goed voel om te kunnen stromen en deelnemers letterlijk met de activiteiten die we daar op die energierijke plekken doen verbonden zijn. Inderdaad, zoals het artikel in het AD aan geeft even tijd voor rust voor zichzelf nemen. Hun mobieltjes dus uit.
En bij mij draait het in die en in mijn programma’s om - voor velen als zweverig gezien - de Boeddha te ontdekken. Van huis uit ben ik nog steeds bouwkundig ingenieur en brandweercommandant. Haal het zweverige er maar even af en denk en praat niet in stereotypen.

En wat dat gemakkelijker studeren en het daarbij ook nog eens bereiken van veel betere resultaten betreft is de onderbouwing eigenlijk heel eenvoudig. Je moet een aantal dingen die je je in je leven spelenderwijs hebt aangeleerd afleren. Je moet je bewust worden en inzicht krijgen in je gedrag. Je moet leren je op een juiste manier te concentreren de juiste inspanning daarvoor te leveren en jezelf een nieuwe routine eigen maken die je meester over je geest in plaats van slaaf van die geest te worden en te blijven.

Niet of nauwelijks tijd daar voor hebben? Ook daarop is het antwoord heel eenvoudig en de onderbouwing volgens mij simpel te begrijpen.
Laat me niet lachen. Je houdt jezelf namelijk totaal voor de gek met je zelf verzonnen Generale Excuus. Voor de meerderheid kent het leven heel, heel veel ‘verveel tijd’ en ‘wacht tijd’. En als we ons vervelen dan hangen we voor de buis, we gaan met onze mobiel of op onze computer een spelletje spelen en chatten voor uren. Kennelijk hebben we daar meer dan genoeg tijd voor. En mensen maken zichzelf dan wijs dat ze geen tijd aan zichzelf kunnen (of willen?) besteden.

Het is een kwestie van je een nieuwe routine eigen maken. 15 Minuten, liefst vroeg in de ochtend, gebruikt om aandacht en zorg te besteden aan die centrale computer van jezelf. Je mind die alles regelt. Slechts 15 minuten per dag van die ‘boring time’ omruilen en inzetten om die mind rustiger te maken en rustig en fit te houden. Die mind oefenen door praktisch bezig te zijn met de dingen die ik reeds noemde.
Heel snel zal je de effecten merken. Meer rust in je hoofd, betere concentratie, meer verbinding, betere en helderdere keuzes, beter slapen, tijd op een dag over gaan houden, en een verlangen om meer ‘boring time’ in te zetten voor dat waar het voor jou allemaal echt om draait. Waarom? Omdat je de schatten van en in je geest stap voor stap gaat zien. Grenzeloos denken (creativiteit) en rust in je hoofd gaat ontstaan.  

Een investering in je toekomst en die betere resultaten – gegarandeerd - ook buiten je studie.

Het heeft slechts te maken met de vaste wil om die stap te zetten en de kracht om die training dagelijks te blijven volhouden.  Vooruitgang en groei volgt vanzelf…


Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 27 januari 2017

Een relatie maakt je niet gelukkiger

Op het eerste gezicht misschien een wat 'botte' uitspraak. Wees eens heel eerlijk naar jezelf... Herken je er iets in (al zou het maar zijn in relatie tot je buren) neem dan even de tijd om verder te lezen. Herken jij je hier absoluut niet in? Gefeliciteerd. Je hoort dan denk ik tot een selecte(re) groep die dat extra geluk wél gevonden heeft. Sla het lezen van mijn blog deze week dan gewoon lekker over. 

Je kent dat vast wel. Van die samenlopen van omstandigheden. Afgelopen week keek ik tijdens mijn werk weer eens naar een presentatie van Nick Vujicic (de Australiër zonder armen en benen). Dit keer een zogenaamde ‘keynote speech’ in relatie tot het bereiken van doelen. Wederom moest ik lachen om een van zijn uitspraken richting zijn publiek.

“Mijn inschatting is dat de meesten van jullie op enig moment in jullie leven zijn getrouwd. En je ziet dan al die verliefde tieners en studenten zo snel denken; "Ik kan niet wachten tot ik kan gaan trouwen". En hun doel is om te trouwen. En nadat ze getrouwd zijn ontdekken ze dat het niet alles is wat ze ervan hadden verwacht. Ze dachten: "Oh mijn leven zal veel makkelijker zijn als ik getrouwd ben. Ik zal gelukkiger zijn… Maar mis. Elke persoon die getrouwd is zal ze kunnen zeggen; "Schat, als je niet eerst met jezelf blij en tevreden bent, dan zal je dat ook nooit zijn als je getrouwd bent.”. Kan ik een "Amen" horen? En het publiek zegt: "Amen". Hij antwoordde: "Kijk, dat zijn de getrouwde mensen. Die begrijpen dit inmiddels."

Nog diezelfde dag tijdens mijn studie hoorde ik een docent over het zelfde onderwerp een uitleg geven en in de avond pakte ik, ad random, voor een sessie een verhaal uit mijn werkboek - geloof het of niet - over al dan niet gelukkiger zijn in een relatie.

Veel mensen die alleen zijn kijken uit naar, of zoeken, een partner. Dat zou toch ‘compleet’ maken. Zij die het met hun partner niet meer zien zitten kijken uit naar de vrijheid van weer alleen en weer zichzelf kunnen zijn. Vroeger, veel vaker dan nu, bleven stellen dan bij elkaar. Tegenwoordig zien mensen in dat als je, ondanks veel proberen, door wat voor reden of verstoring dan ook niet individueel én samen kunt groeien, het wellicht beter is om een andere en individueel nieuwe koers te gaan varen.

Cijfers (2014) gebaseerd op statistieken van de Verenigde Naties (United Nations, Department of Economic and Social Affairs) geven in die periode een “Scheiding – huwelijk – ratio” van gemiddeld 43% wereldwijd. De kroon spannen België met 71%,  Amerika (53%) en Rusland (51%) in die periode.
Allemaal koppels die besloten hebben om niet door te gaan omdat uiteindelijk kennelijk hun relatie te weinig meerwaarde voor hen of voor één van hen opleverde. Daar zitten vanzelfsprekend niet de stellen bij die bij elkaar bleven kwakkelen en/of dat nog steeds om wat voor reden dan ook doen. Echt blij met elkaar zijn ze in ieder geval niet. Ze nemen de situatie zoals die inmiddels is ontstaan maar ‘op de koop toe’, wat moet je anders, je weet wellicht financieel wat je hebt en je hebt toch ook je verantwoordelijkheden én ook nog steeds een buitenwereld die er iets van zou kunnen vinden. 
En natuurlijk, laten we wel wezen, zijn er ook koppels die ronduit uitstralen hoe gelukkig ze met elkaar waren en nog steeds zijn en dat ook écht zijn. Gelukkig maar. En misschien gaat mijn blog dan wel juist over hen.

Osho schrijft in zijn boek ‘The Search, Find your inner power, your potential’:
"Een zeer ingewikkelde, complexe zaak die moet worden begrepen is dat als je niet verliefd bent je je meestal eenzaam voelt. In liefde, echte liefde, word je alleen. Eenzaamheid is droefheid; alleen zijn is geen droefenis. Eenzaamheid is een gevoel van onvolledigheid. Je hebt iemand nodig en die persoon is niet beschikbaar. Eenzaamheid is duisternis, zonder uitzicht op licht. Een donker huis, wachten en wachten tot iemand komt om het licht aan te doen.

Alleen zijn is geen eenzaamheid. Alleen zijn betekent het gevoel dat je volledig (al-een) bent. Eigenlijk is er helemaal niemand extra nodig, je hebt genoeg aan jezelf. En dit gebeurt in echte liefde. Door die liefde raak je je innerlijke volledigheid aan. Die liefde maakt je compleet. Diegenen die die liefde ervaren delen met elkaar, maar dat is niet hun behoefte, dat is hun overvloeiende energie.

Twee eenzame mensen gaan op zoek om contact met elkaar te leggen. Ze hebben dat verliefde gevoel (nog) niet herinner je je dat nog even. Ze blijven eenzaam. Het enige dat verandert is dat ze hun gevoel van eenzaamheid tijdelijk kwijt zijn. Ze misleiden zichzelf. Hun zogenaamde liefde is niets anders dan een truc om zichzelf en de buitenwereld te misleiden: Ik ben niet eenzaam - iemand anders is hier. Wanneer twee in beginsel eenzame mensen elkaar ontmoeten, wordt hun eenzaamheid verdubbeld of zelfs vermenigvuldigd. Dat is wat gewoonlijk gebeurt.

Hoe kunnen twee eenzamen die samenkomen volledig, samen één, zijn? Niet mogelijk.
Tegen de tijd dat de wittebroodsweken voorbij zijn, begint het huwelijk al af te brokkelen. Het is maar zeer tijdelijk houdbaar. Het is slechts een illusie.

Echte liefde is geen zoektocht in het tegengaan van eenzaamheid. Echte liefde is om eenzaamheid om te zetten in alleen zijn. Om de andere daarin te helpen. Je hoeft hem of haar niet aan te vullen. Je helpt de ander om alleen en vrij in de relatie te zijn. Als een persoon zich daarin helemaal vrij voelt kan hij of zij, maar dat is geen noodzaak, delen uit zijn of haar eigen overvloed. Dan is continue groei mogelijk. Hij of zij geeft omdat er uit eigen overvloed te geven is.”

Mijn docent van een internationale Boeddhistische universiteit in China vertelde online dat relaties in verreweg de meeste gevallen helemaal niet gelukkiger maken. Ze leveren na een eerste gelukkig begin, waarin meestal ook de normale biologische elementen tussen mensen een rol spelen, juist beperkingen en een lijden op. Mensen voelen zich vaster en vaster roesten in veel relaties. Ze komen er achter dat ze er achteraf gezien andere voorstelling van hadden. Ze hebben zichzelf te veel aangepast en ingeperkt en eigenlijk is dat, wederom achteraf gezien, tegen hun eigen zin in gebeurd. 

Als je jezelf - tegen je feitelijke eigenheid en zin - aan een ander aanpast wreekt zich dat op enig moment. En met dat aanpassen hebben ze dat wat ze konden delen van hun uniekheid en konden leren met hun uniekheid beperkt. Ze hebben niet alleen zichzelf maar ook hun partner/gezin daarmee feitelijk schade berokkend. Er is een routine ontstaan. Een neerwaartse spiraal in persoonlijke groei en ontwikkeling van ieder individueel en van de relatie.

En ook hij kwam met de opmerking dat je allereerst gelukkig met jezelf moet leren te zijn, je vrij moet voelen en onvoorwaardelijke liefde voor jezelf moet hebben. Jij bent degene die 24 uur per dag met jezelf leeft. En die on-voorwaardelijkheid van liefde  naar jezelf betekent dat je jouw geluk door niets en niemand anders laat afhangen dan alleen van jezelf. Als daar dan nog wat extra bij komt is dat mooi meegenomen.

Als die liefde voor en erkenning van jezelf overstroomt, en het kan niet anders dan dat je die energie naar alle kanten uit straalt, heb je een vrije keuze om dat op welke manier dan ook met anderen te delen. Je bent daarmee één met jezelf en ervaart jezelf één met alles en iedereen. Een specifieke liefdesrelatie met een andere persoon is daar absoluut geen noodzaak voor. Die verstoort dat proces op de langere duur juist heel erg vaak. 

Ongeacht de keuze en manier moet je er voor jezelf altijd alert op blijven dat je niet onder dat niveau van volledige en onvoorwaardelijke liefde voor- en eenheid met jezelf komt.
Is dat niet een beetje egoïstisch? Als je voor minder zou gaan kun je er toch niet optimaal voor die ander(en) zijn? En wellicht is dat wat die mensen die daadwerkelijk met elkaar gelukkiger zijn ervaren. Ze zijn en blijven er allereerst voor zichzelf, blijven zich in hun relatie vrij voelen, genieten van onderlinge en gezamenlijk groei en zetten samen stappen voorwaarts waar ze beiden voor 100% achter staan als een natuurlijk proces. 

Het was weer een dag met aardig wat invalshoeken om inzichten te kunnen krijgen. Misschien door het lezen van dit blog niet alleen voor mij. 

Al één zijn. Alleen of in een relatie? Een relatie hoeft je zeker niet gelukkiger te maken…
De eerste stap is om er voor jezelf te zijn zodat je vanuit je eigen overvloed naar de ander optimaal en in vrijheid je uniekheid kunt delen. Niets egoïstisch aan en wellicht nog veel te doen.



Frans Captijn

www.captijninsight.com

vrijdag 20 januari 2017

Je slaapkamer is om te slapen en voor seks. Het toilet om jezelf te ont-lasten en te rusten.

Een paar weken geleden kreeg ik een gast op bezoek die al jaren last had van slapeloosheid. Ze had al van alles geprobeerd en kon inmiddels niet meer slapen zonder, een steeds hogere dosering, aan slaapmiddelen. Ze waren inmiddels verslavend geworden. Ze vroeg zich af of meditatie misschien een oplossing zou kunnen brengen om van haar verslaving af te komen. Zo ver zijn we eigenlijk in ons gesprek helemaal niet gekomen.

Slaapmiddelen zijn effect bestrijding. Dat doet de brandweer, mijn oude werk, ook. Het is veel effectiever om op zoek te gaan naar de bron. Meer en meer kom ik er, zeker ook vanuit mij voortgaande studie in de filosofie, achter dat als er een effect is je de zekerheid hebt dat er ook een bron is. Als je de bron weg neemt, in brandweer terminologie de gaskraan dicht draait, kan het effect, vuur, niet optreden. Simpel zat.

Al heel snel ontdekte ze een aantal bronnen - uit het verleden en in het heden -  die de oorzaak zijn of in ieder geval zouden kunnen zijn. En over één van die bronnen wil ik het deze week graag hebben. Het zou zo maar kunnen, nee ik weet het zeer zeker, dat meer mensen er last van hebben. Het heeft te maken met je levensstijl, nou eigenlijk misschien in relatie tot de vraag van deze gast, met onze ‘In slaap kunnen vallen en blijven slapen stijl’.

In mijn ‘burn-out’ periode vroeg een arts me om hem te omschrijven of en zo ja hoe ik ’s nachts bereikbaar was in mijn functie als directeur veiligheid en regionaal commandant brandweer. Met trots vertelde ik dat ik altijd bereikbaar was.
“De brandweer is immers nooit gesloten weet u”, zei ik met een lach op mijn gezicht. Ik was nog van de tijd van een alarmontvanger en een ouderwets telefoontoestel aan een telefoonkabel op mijn nachtkastje.
“En weet u dokter, het klinkt misschien vreemd, nog voor de alarmontvanger zijn signaal begint af te geven hoor ik al de zachte klik die er aan vooraf gaat om dat signaal uit te zenden. En ik ben dan al in één keer klaar wakker als de telefoon gaat. Soms zei een centralist die de nachtdienst draaide me zelfs dat het soms leek alsof ik startklaar en helemaal helder was alsof ik op het telefoontje zat te wachten”.
En jawel, zo was het ook. De dokter keek me in mijn stralende gezicht bij dit verhaal met vragende ogen aan. Hij vroeg me of ik er trots op was en of ik wel wist wat ik eigenlijk verteld had. Geen idee (toen).

In het gesprek met de vrouw kwam dit weer in me op. Het is volkomen ongezond om dag in dag uit zo’n alarmontvanger, alleen al vanwege de straling, naast je te hebben staan als je slaapt of dat althans probeert te doen. Daarnaast maak je in je geest al een verbinding, een alertheid, zodat je tenminste minder diep kunt slapen.

De vrouw vertelde me dat ze in haar slaapkamer tv keek voor het slapen gaan, soms een boek las, dan haar pillen innam, nog even Facebook en laatste e-mails op haar IPhone bekeek en die dan op haar nachtkastje legde. Toen ik haar vroeg over haar gedrag op de ‘rest-room’ (toilet) vertelde ze me met een lach dat ze standaard haar IPhone mee nam naar het toilet en de ‘zittijd’ gebruikte om haar mails te checken en de ‘sociale media’ te volgen.

Is het alleen al vanuit dit gedrag niet vreemd dat je slecht slaapt? ’s Nachts naar het toilet gaan en als je terug komt midden in de nacht de berichten op je IPhone bekijken. Jezelf niet alleen een continue portie van straling dicht bij jezelf toedienen maar ook je nachtrust willens en wetens laten verstoren door jezelf in je rust periode allerhande nieuwe prikkels toe te dienen. De noodzaak, en verslaving, aan pillen om nog te kunnen slapen is wel haast verzekerd.

Laten we de stap naar meditatie nog maar even niet zetten. Verander je ziekmakende en jezelf (maar ook je buurman of buurvrouw die eventueel naast je ligt) verstorende gedrag. Mijn vrouw, waar ik ooit mee getrouwd was, kon aan mijn continue bereikbaarheid destijds maar slecht ‘wennen’ vond ik. Maar ik was gek! Je kunt er ook helemaal niet aan wennen.

Een slaapkamer is om te slapen en voor seks. De ‘rest-room’ (zoals Amerikanen zo mooi het toilet noemen) om je te ont-lasten en om te rusten (wat in ieder geval die Amerikanen daar zelden of nooit doen. Volgens mij zijn ze in de wereld niet uniek).
De eerste stap om van je slapeloosheid af te komen is om je op de nacht voor te bereiden. De bronnen van slaap verstoring te stoppen of uit de weg te gaan. Dat betekent zeker geen verbinding met digitale prikkels en stralende apparaten voor een periode van tenminste een half uur voor je slaap én gedurende je hele aaneengesloten periode van rust / slaap die jij nodig hebt (of jezelf gunt).
Je laatste e-mails checken voor je diner en een periode van niets doen inbouwen voor je gaat slapen. Moeilijk omdat je wellicht dan in aanraking komt met jezelf (en daarmee zou toch meditatie wellicht iets kunnen betekenen).

In onze Thaise tempels tref je meestal naast het centrale boeddha beeld aan een kant goud en aan de andere kant zilver aan. Dat heeft een betekenis.
Goud is verbonden met de zon, de dag, met actie. Zilver is verbonden met de maan, de nacht, met rust. Om gezond te kunnen zijn en blijven dient daarin een goede balans te zitten, zonder verstoring.

En die rust heet hier ‘opladen’ en als je daar aan toe geeft dan laat je innerlijke wijsheid toe. Je hoeft er niets anders voor te doen. Door blijven gaan met je beschikbaarheid en bereikbaarheid en willen reageren op iedere impuls, die zich via Line of wat dan ook aan dient, verstoort die opbouw en maakt je niet alleen minder productief. Je levert de dag erop een slechtere kwaliteit van actie. Bent sneller geirriteerd, laat piekeren nog meer toe en maakt meer fouten. Het geeft je minder energie voor de dag en een (nog) slechtere slaap. Aardig ongezond dus. En alweer neem een voorbeeld aan de natuur.
Vreemd dat mensen meestal absoluut niet vergeten hun Smartphones tijdig op te laden en nog niet eens stil staan dat ze ook zelf tijdig moeten worden opgeladen... 

In ons land hebben we de slogan: “Alcohol maakt meer kapot dan je lief is”. In mijn beleving kunnen we al lang een nieuwe slogan introduceren vanwege de nieuwe verslaving die er bij velen is: “Een IPhone maakt meer kapot dan je lief is”. Helaas heb ik er al ervaringen mee opgedaan… Ook hier geldt; “Disconnect to connect” Gun jezelf en je relatie aandacht en goeie (nacht) rust…

Slaap lekker!

Frans Captijn

www.captijninsight.com