vrijdag 22 maart 2019

Maak je leven eenvoudiger Alles is tijdelijk. Holistisch gezond zijn is je belangrijkste gift.

Wees slimmer dan ik! Holistisch gezond zijn and blijven is je belangrijkste bezit!
Waarom had ik een ongeluk nodig om er achter te komen wat de werkelijke waarde van leven is?

Krijg ook jij niet elk jaar de spiegel voor gehouden van mensen uit je familie, vrienden of kennissen kring die ongeneeslijk ziek blijken te zijn, een ongeluk, herseninfarct of hartaanval krijgen, en er - ondanks al hun dromen - plotseling niet meer zijn. 

We rennen nog even naar de begrafenis of crematie en hollen dan weer, na slechts heel even in die spiegel van de waarde van leven te hebben gekeken,  op de oude voet door. Niets geleerd.

In de periode van mijn herstel. Een periode die feitelijk nog steeds door gaat, ben ik er achter gekomen dat gezondheid toch wel een zeer geschikt doel is om in mijn leven na te streven. En niet zomaar gezondheid maar gezondheid vanuit een holistische benadering. Op deze website treft je er veel meer over aan. Gezondheid is je grootste 'bezit'.

Een goede of betere holistische gezondheid betekent een aanpassing van je levensstijl.En daarvoor hoef je je niet te gaan uitsloven door ineens te gaan hardlopen of naar een fitnesscentrum te gaan. Het moet een stap voor stap (Kaizen) proces zijn waarvan je geniet en waar je naar uit kijkt.
Je gaat gezonder eten, bewuster aan lichaamsbeweging doen, meer aandacht geven aan je prive - werk balans, tijd voor jezelf nemen, etc.. Dit betekent ook dat je je beter zult voelen, langer zult leven, gelukkiger zult zijn en betere besluiten voor je zelf en je gezin zult nemen.

Je leven vereenvoudigen is een grote stap voorwaarts
Onze samenleving, de marketing industrie voorop, vertelt ons veel en vaak, zelfs al als we jong zijn, dat er iets verkeerd met ons is en dat als we gewoon het juiste product kopen, of er op een bepaalde manier anders uit zien, of de juiste partner hebben, dat dit het gemis of dat wat er verkeerd aan ons is zal oplossen. Neem maar eens een willekeurig tijdschrift in je handen en ervaar dat zo'n 60%, zo niet meer, je alleen vertelt dat je iets nodig hebt om 'beter'. 'mooier' of 'gelukkiger' te worden. Wordt wakker. Je bent uniek en mooi genoeg zoals je bent. Jezelf zijn, en daarmee gelukkig anders dan ieder ander want dat is immers jouw uniekheid, lijkt door je omgeving niet te worden begrepen omdat er geen geld aan te verdienen valt. En als jij naar die 'geaccepteerde' eenheidsworst wil blijven streven dan moet je er maar iets voor over hebben.

Hoe eenvoudiger je leefwijze en hoe minder je eisen aan anderen, des te minder gespannen je bent en hoe meer je open staat voor anderen. Ook heb je meer tijd voor jezelf, je familie en vrienden. Een van de beste manieren om te komen tot meer rust in je hoofd is om je behoeften te vereenvoudigen. De meesten van ons zijn omringd door dingen die we nooit echt nodig hebben, waar alleen bewaren 'voor het geval dat'.

"Doe afstand en geniet"
(Gandhi)

Gandhi gaf dit als antwoord toen hij gevraagd werd om de boodschap uit het grootste heilige geschrift van India, de Bhagavad Gita, samen te vatten. Hij noemde die korte samenvatting "Doe afstand en geniet" het geheim van geluk.
Vanaf het begin van de geschiedenis van de mensheid kwamen wijze mensen in iedere cultuur steeds opnieuw tot de ontdekking dat werkelijk geluk nooit te vinden is in het voortdurend verlangen naar meer.
Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan alleen 'spullen'.

Alles is maar tijdelijk.
Alles is slechts tijdelijk. Je bezit eigenlijk ook niets. Je hebt zaken slechts even in bruikleen. Eens doe je weer afstand van alles.
En alles wat je hebt kan je afgenomen worden. Heb jij echt al die spullen nodig in je leven? Wat is in je leven nu het meest betrouwbare?
Denk eens terug aan de drie belangrijkste momenten van geluk tot nu toe in je leven. Misschien ontdek je dat ze zich voordeden omdat je ontvankelijk was voor de schoonheid van het leven, en niet omdat je bezittingen, macht of succes had. Misschien is jouw geluk dichter bij dan je denkt!

Als je je leven op betrouwbare en duurzame zaken als liefde en vriendschap bouwt, kunnen ze door niets of niemand worden weggenomen.

Ik ken inmiddels de twee kanten van levensstijl en ervaar een simpeler leven als vele malen rijker. 

Henry David Thoreau omschrijft het als:

'Als je je leven vereenvoudigt, zijn de wetten van het universum eenvoudiger;
eenzaamheid is geen eenzaamheid,
armoede is geen armoede en
zwakte geen zwakte.'


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

captijninsight@gmail.com

vrijdag 15 maart 2019

Chiang Mai. Wereldleider in luchtvervuiling. Is er een manier om dit te stoppen?

Gisterenmorgen zei ik tegen mijn buurvrouw dat ik niet kon geloven dat de vogels me met hun vrolijke gezang in de ochtend nog steeds wakker maken. Daar hebben ze toch lucht voor nodig en ik ben er zeker van dat ook zij moeite hebben met ademhalen.
Triest om afgelopen weer een paar keer te zien dat het normaal gesproken zo mooie en gezonde Chiang Mai wereldleider werd in luchtvervuiling.

De Thaise media meldt dat boswachters veel schildpadden, vogels, slangen, andere dieren, ja zelfs pauwen die hun nest met eieren willen beschermen en daardoor in het bos blijven, al door de branden dood zijn aangetroffen. Ook honden en katten hebben van de buitensporige luchtverontreiniging veel last wordt verteld. Veel van hen eten momenteel niet (iets dat ook mijn eigen hond op dit moment niet doet. Hij wil alleen maar binnen blijven). Zelfs de zon heeft grote moeite om door de rooklaag heen te komen. Het blijft grijs in de morgen.


Op de boeddhistische universiteit hier in Chiang Mai leerde ik dat de Boeddha voor zijn leer zijn inspiratie uit de natuur haalde. Ik leef hier in en ben meer en meer verbonden met die natuur. Ik weet en begrijp die inspiratie inmiddels als geen ander. En juist daarom is het triest om te zien en te ervaren hoe mensen hier de bossen als vuilnisbelt gebruiken en elk jaar, gedurende een periode van bijna twee maanden, de grondvegetatie en alles wat daar leeft, in de fik steken. Iets dat een enorme lucht vervuiling met alle gevolgen van dien veroorzaakt. De inspiratie is in ieder geval in één klap weg, toeristen en klanten vertrekken of komen niet en alles wat ademt krijgt een stevige tik.

Ergens begin 2000 werd ik in een Europees project als waarnemer en controleur uit gezonden naar de provincie Nonthaburi en de stad Pak Kret in Thailand. Met subsidie was daar een twee jaar durend project aan de gang dat gericht was op duurzame gezondheid en veiligheid. En binnen die gezondheid speelde in dat project het milieu de voornaamste rol.
Het was geweldig om te zien hoe kinderen uit het basis- en voortgezet onderwijs lieten zien dat ze de zorg voor het milieu in relatie tot gezondheid én hun toekomst begrepen en omarmden.En dat was niet alles. Ze hadden de meest creatieve manieren ontwikkeld om die inzichten met hun ouders en de lokale gemeenschappen te delen.
Gezondheidszorg, daarvoor moet je beginnen bij de bron.
Als ik het nu zie ... is het deze nieuwe generatie tot nu toe nog steeds niet gelukt om dat over te brengen of zijn volwassenen gewoon halsstarrig. Gezondheid, natuur en de fantastische fauna krijgt veel te lijden en wordt zelfs gewoonweg vernietigd. Een hoge prijs voor... Joost mag het weten maar het wordt hier cultuur genoemd.

Landeigenaren starten de vuren ’s nachts. Het branden is door de overheid niet toegestaan en ‘s nachts is er niemand die controleert. De verontreiniging neemt dan ook juist in de nacht, waar de plekken waar mensen wonen niet of nauwelijks enige bescherming bieden, in snel tempo toe. Maar inmiddels wordt ook overdag de fik er in gestoken. 
De luchtkwaliteitsindices laten dat, zoals de afbeelding in dit blog (luchtverontreiniging PREM international school in Mae Rim, rond het middag uur) goed zien. 'Hazardous'. Ik weet niet hoe het is om te studeren. Of om in een ziekenhuis te moeten liggen. Triest om juist ook op die plekken op de kaart de vervuilingsniveaus te zien. Prachtig uitzicht op de bergen? Die zijn uit het zicht verdwenen.

Mensen die al een masker buiten gebruiken hebben vaak ook nog een verkeerd type. En als ik mezelf met mijn speciale mond/neus kap in het dorp laat zien dan lachen mensen. Het maakt ze niet uit. Het lijkt wel of ze zijn gewend aan deze jaarlijks terugkerende slechte leefomstandigheden. Wat kunnen we eraan doen? Gewoon meebewegen en maar accepteren lijkt het.
Als ik met ze praat dan zeggen ze steevast dat het niet door Thailand komt maar door de ons omringende landen en dat in ons dorp de mensen niet branden. Ik moet er om lachen en vraag hen of ik ze de foto’s even zal laten zien...

Ja het is waar, heel zuidoost Azië brandt. Er wordt gezegd dat het cultuur is, maar eigenlijk is het 'slechts' van de laatste paar decennia dus of je dat dan cultuur kunt noemen. Mensen zeggen dat de overheid er iets aan moet doen. Maar is dat eigenlijk wel waar? Is het niet gewoon een gedragsverandering bij de landeigenaren en mensen zelf die nodig is? Iedereen weet, naar mijn mening, zelfs zonder enige opleiding te hebben genoten, dat het belangrijkste dat bij het ademhalen van (levende) wezens nodig is, lucht is. Dit brandgedrag schaadt de natuur en de mensen die hier wonen. Hun geliefde kinderen, zijzelf en de enorme groep oudere familieleden. Vader, moeder, grootvader en grootmoeder die ze hier juist zo enorm bewonderen en vereren. En zelfs natuurlijk heel veel dieren hoewel je dat aan de vogels dus niet hoort. Triest als het straks wellicht stil wordt als het zo door gaat.

Ik woon naast een resort dat de slogan gebruikt: "One-stop-bestemming voor gezond leven" eigenlijk is het dat ook. Trainen en genieten van je fitness-bootcamp vakanties? Dit is de plek waar je zou moeten zijn. Maar ... op dit moment ben ik er allemaal niet zo zeker van.

De farmaceutische industrie en bedrijven zoals 3M maken overuren aan geneesmiddelen, sprays, beschermingsmaskers, enz. Om mensen te helpen om overeind en ‘gezond' te blijven. Voor hen is het big business. De toeristenindustrie van Chiang Mai zal er volgens mij niet helemaal blij mee zijn.

Mensen, vooral buitenlanders, die hier wonen, zeggen eenvoudigweg: "Als het je niet zint dan ga je toch lekker terug naar je thuisland". Voor mij is dat iets te gemakkelijk. Ja, ik weet dat het onderdeel uitmaakt van de keuze om hier te wonen en leven. Voor mij betekent dat niet dat je dus alles maar moet aanvaarden en gewoon maar moet relaxen (als het mogelijk is). Het gaat toch om onze leefomgeving en alleen al met zo’n 100.000 buitenlanders die hier langdurig verblijven om hun visa (buiten alle toeristen) mag je toch ook proberen mee te denken en mee te helpen aan een of andere oplossing. Dat is anders dan slap hangen en lullig kijken met een pilsje op de bank of in het café wat mij betreft.

Is er een manier om dit te stoppen? Ik denk van wel.
Tijdens dat EU-project waarover ik al eerder sprak ontdekte ik dat de basisaandacht gerelateerd was aan de bron en niet aan het effect. Nog steeds denk ik dat dit je juiste aanpak is. Hier heb je toch als basis geen overheid of regels voor nodig? Wat mij betreft draait het om gezond (hoe hilarisch ook) verstand gebruiken. Om het krijgen van inzicht (en vooral de wil) om te stoppen met het zachtjes doden van dit mooie land (en meer) en het ziek maken van mensen.

Deze prachtige plek waar we mogen wonen, de fantastische mensen en de natuur zijn het waard en verdienen het. Straffen werkt naar mijn mening niet. Het heeft te maken met inzicht en begrip. Ook onze volgende generaties willen gebruik maken van deze prachtige planeet, toch?
Maak de wereld een betere (en gezondere) plaats? Begin met jezelf. Een slogan voor ons allemaal, dus ook voor mij. Ik weet zeker dat dit het probleem in Chiang Mai niet helemaal zal oplossen, maar je moet en kunt ergens beginnen en daarmee het goede voorbeeld geven.

Niet dat ik de wijsheid in pacht heb. Nog dat ik een soort van wereld verbeteraar wil zijn. Maar door de handen in elkaar te slaan zijn er mogelijkheden.

Ik zou graag mijn steentje willen bijdragen en input geven om deze gekte die elk jaar weer de kop op steekt te verminderen en zo mogelijk uiteindelijk te stoppen. Het doel? Om deze prachtige plek duurzaam prachtig te laten blijven en, zoals de Boeddha die voor zijn wijze lessen gebruikte, de natuur weer te laten inspireren.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


captijninsight@gmail.com

vrijdag 8 maart 2019

“De kanker die ik kreeg was een geschenk voor mij.”

Hallo, hoorde ik dit nu goed? Jawel, zeker weten.

In mei 2014 deed ik een tiendaags buddy programma met een gast uit de VS. Ze volgde een persoonlijke retraite om zich te verdiepen, meer over haar zelf te weten te komen en om te leren zich beter te kunnen terug trekken in stilte. Het vinden van haar levensmissie, het doel van haar leven, maakte deel uit van haar programma.
Ze had inmiddels al in heel veel verschillende internationale projecten in diverse landen over de hele wereld zeer verantwoordelijke rollen vervuld.

Drie weken geleden, na bijna vijf jaar, ontving ik opnieuw een e-mail van haar met een verzoek om een ​​Skype-contact te hebben. Dat hebben we afgelopen 22 februari gedaan. Even een kleine puzzel vanwege het tijdverschil van 12 uur om een goed moment te vinden en het lukte.

Ik voelde me blij en goed omdat duidelijk haar inzichten over het programma nog steeds erg levend bleken te zijn. Ook een beetje enthousiast om haar verhaal van de afgelopen vijf jaar en de reden van haar nieuwe contact te horen.

Nadat we elkaar op Skype opnieuw hadden begroet, was het eerste dat ze in de introductie zei: "De kanker die ik kreeg was een geschenk voor mij."

Deze opening van ons gesprek voelde voor mij een beetje als een schok. Ik heb er niet lang over nagedacht, omdat ze bleef doorgaan met het feit dat ze een anderhalf jaar durende kanker heeft overleefd.
Ze vertelde me dat naar haar mening iemand niet zomaar even ‘gewoon’ ziek wordt. Ze ontdekte in die ziekte een reis die zo ze omschreef over de diepten van de leegte ging. Ze heeft zichzelf vaak afgevraagd, wat dit gevoel van leegte creëerde en ze vertelde me dat ze erachter was. Het was niet de ziekte. Het was niet de pijn. Het was geen angst voor het onbekende. De leegte voor haar was het gebrek aan het leven van haar gedefinieerde levensmissie.

Toen ze haar missie tijdens dat programma van vijf jaar geleden voor het eerst definieerde, kon ze het idee aanraken, maar kon ze de werkelijke missie nog onvoldoende visualiseren. Ze kon niet zien hoe en was en was nog niet klaar om er uitvoering aan te geven. Ze was bang om te falen en geloofde niet dat geluk binnen haar bereik lag.

In haar beleving heeft haar kanker haar geholpen en op het goede spoor gebracht. Nu is ze klaar om te beginnen (of misschien moet ik zeggen om door te gaan) met dit implementatie hoofdstuk van haar levensmissie. Ze kan het visualiseren. Ze weet waar ze naartoe gaat, en beter nog, ze begrijpt dat als ze daar niet komt, de reis zelf haar ziel en gezondheid zal voeden.

Ze was erg opgewonden en wilde haar plan met mij delen. Ze wilde me even als spiegel gebruiken. En zij is vastberaden om het te gaan doen. Ze heeft een sabbatical leave van drie maanden om het uit te werken en weet zeker dat ze haar nieuwe weg zal vinden. Ik ga en zal het van een afstand volgen.

Het contact en ons gesprek met haar brachten me terug naar mijn eigen verhaal. Het ongeluk dat ik eind 2010 kreeg en me dertien maanden lang 'buiten dienst' zette. Een gevecht, een gevecht om 'op hetzelfde podium' terug te komen en het lukte niet. Op dat moment voelde ik het als mislukking en geloofde ook ik niet dat geluk nog binnen handbereik was.

Nu zeg ik dat het het beste was dat me had kunnen overkomen. Het bracht me terug op het spoor van mijn missie en van het LEVEN van mijn leven. Er was toen geen andere mogelijkheid meer om mijn leven het hoofd te bieden. Te ontdekken wat echt belangrijk is in mijn leven en hoe ik mijn leven op een nog betere manier zou kunnen gebruiken om te delen en te groeien.

Soms, vooral wanneer we betrokken zijn in moeilijke situaties, zien we geen licht aan het einde van de tunnel van ons leven. Maar sommige tunnels hebben bochten waardoor we dat licht nog niet zien. Dat kleurrijke resultaat, zoals de boom op deze foto, kan op ons wachten.

Uit mijn eigen ervaringen en de ervaringen vanuit het werken met vele individuele gasten en diverse groepen uit alle delen van de wereld, weet ik dat als je je levensmissie niet volgt, je jezelf ziek kunt maken. Waar draait jouw leven om?

Het is niet nodig om een ​​ziek te worden of een ongeval te krijgen en jouw uniciteit in het leven te delen. Om te leren jezelf te zijn. Je hoeft niemand anders te zijn. Al die andere plekken zijn immers al bezet...

Frans Captijn (Gangey Gruma) 


captijninsight@gmail.com

vrijdag 1 maart 2019

Samen nog steeds gelukkig. Dagelijks je relatie vieren.

Tijdens mijn bezoek aan Perth gingen we op een avond naar het plaatsje Rockingham om de zonsondergang te zien.
Toen ik met mijn dochter en haar vriend over de boulevard liep verbaasde het me dat er heel veel oudere stellen hand in hand slenterden of op een bankje met elkaar zaten te kletsen. Geen toneelstukje of show. Oprecht samen genieten van de omgeving, van elkaar en van geweldige conversaties.

Op een gegeven moment stopte ik en liep ik naar een van die stellen toe (die op de foto). De vriend van mijn dochter was een beetje verbaasd toen hij me er naar toe zag lopen en een praatje met ze begon te maken. Mijn dochter vertelde hem met een glimlach dat dat niets vreemds van mij was omdat ik nu eenmaal zo in elkaar zat.

Ja, dit was eigenlijk altijd mijn persoonlijke intentie maar in mijn relaties lukte het me tot nu toe niet. Toen ik onder andere met dit koppel sprak, ze waren niet de enigen, ontdekte ik dat deze mensen bewust samen dagelijks het leven en hun relatie vierden. Ze wisten dat hun tijd op raakte. Waarom geluk verbergen? Loop lekker hand in hand en geniet met elkaar. Dankbaarheid vieren.

Werkelijk geweldig. Het bestaat! Zoveel oudere koppels. Ik ben er zeker van dat ze ook problemen hadden en hebben in hun relatie(s), maar tot nu toe weten ze er kennelijk goed mee om te gaan.
Aan de boeddhistische universiteit hier in Chiang Mai heeft een van de docenten ooit aan ons studenten verteld; "Er is altijd meer, er is altijd beter, er is altijd mooier in en met alles. Er komt geen einde aan. Misschien moet je er eens aan denken dat je gelukkig en tevreden en misschien zelfs dankbaar kunt zijn met dat wat je hebt en er meer van genieten. "

Nee, ik denk nog steeds dat onze scheiding een goed besluit was. Het seizoen was voorbij hoewel we probeerden het te verlengen. We gaven en kregen veel moois van elkaar. Het was gewoon tijd dat onze gezamenlijke weg uiteenging om elkaar nieuwe individuele kansen en veranderingen te geven. Om te groeien en individueel in vrijheid verder te ontwikkelen.

En misschien was het juist dat dat wat mij die avond zo raakte toen ik naar deze paren keek. Best een beetje jaloers dat het mensen weeldegelijk lijkt te lukken en een beetje verdrietig dat het mij tot nu toe nog niet gelukt is.
Vrijheid in verbondenheid. Ik noemde het al eens eerder in een van mijn blogs. Hand in hand leven eigen leven in je relatie kunnen leven. Elkaar nog gelukkiger maken. Geen jaloezie maar vertrouwen en stimulans. Niet hulp behoevend of afhankelijk zijn zonder de ander.
Handen vasthouden, handen loslaten. Handen loslaten in het volste vertrouwen dat de ander altijd beschikbaar en verlangend uit kijkt om jouw hand weer opnieuw vast te houden en omgekeerd. Niet eenzaam maar al-een en sterk. Meestal gelukkiger en zelfs sterker samen.

Nog steeds samen in een hechte en gelukkige relatie. Dankbaarheid om dat elke dag te vieren.

Ik ben alweer een tijdje opnieuw op weg om dat te mogen beleven.



Frans Captijn (Gangey Gruma) 

captijninsight@gmail.com



vrijdag 22 februari 2019

Generatie wereldburgers. Je kinderen zijn niet van jou. Trots dat ze hun dromen volgen

Afgelopen januari bezocht ik mijn dochter Carlien in het Australische Perth. Ver weg? De wereld is een dorp zeg ik altijd. Het maakte me blij, emotioneel en trots om te zien hoe ze haar droom leeft.

Als vader en moeder kun je je over je kinderen vaak aardig zorgen maken. Zo gebeurde het ook met mij. Niets vreemds aan hoewel je als je er midden in zit denkt dat je uniek bent met de problemen tijdens het opvoeden. Niemand leert immers hoe je moet opvoeden. We volgen ons gevoel en willen onze kinderen in ieder geval eventuele negatieve ervaringen uit onze eigen jeugd besparen. Vaak geven we die ervaringen overigens juist door dit gedrag aan ze door, maar dat is weer een ander verhaal.

Als ouders wil je het beste voor je kinderen. En wat dat zogenaamde ‘beste’ is, haal jij voor jezelf slechts in je hoofd en je stuurt er op. Feitelijk is het je kinderen in de door jou gewenste richting duwen. En, mijn ervaring, dat werkt dus helemaal niet. Hoewel je intentie goed is stimuleer je de unieke set van talenten van je kinderen, aanwezig voor het vervullen van hun persoonlijke levensmissie, niet op de juiste manier. Je geeft leiding in plaats van begeleiding.

Jouw kinderen zijn niet van jou. Ze komen door jou. Het is jouw taak er voor ze te zijn en ze te stimuleren in dat wat zij voor hun leven nodig hebben. Niet in dat wat jij als toekomst voor ze in gedachte hebt. Voor de huidige generatie is onze wereld een dorp. Iets dat ik mijn kinderen altijd heb voor gehouden en feitelijk ook heb voor geleefd.
Hun geluk en/of droom hoeft dus niet te zijn op de plek waar ze zijn geboren, hebben gestudeerd of waar hun familie woont. Ook het veilige ‘huisje, boompje, beestje’ leven heb ik mijn kids nooit voor geleefd. Ga je gang, ontdek, kies en weet dat de deur naar pa altijd open staat. We hebben als ouders genoeg (positieve en negatieve dingen en ervaringen) mee gegeven en nu mag je het zelf doen. Is het in de natuur niet anders? Vogels vliegen toch ook op enig moment uit? Misschien denken we wel te veel en volgen we te weinig ons, natuurlijke, gevoel of instinct. Instinct? Ja, dat hebben we nog steeds!

Na haar studie Oriëntaalse Talen (Chinees) ging Carlien naar Australië om er daar achter te komen dat die talen het voor haar toch niet waren. Levenservaring deed en doet ze er op. Gigantisch veel contacten en vrienden, met name vanuit de motor wereld en motorgroepen waar ze in zit (en zelfs ik stapte toch nog even op de motor van Carlien). Ze kwam er achter dat ze meer met haar handen wilde gaan doen en wilde weer aan de praktijk studie. Nu voor monteur voor speciale voertuigen en machines voor de mijnbouw industrie. Ach waarom niet. Ze is vrij in haar keuzes, gaat er voor en... geniet vooral van elke dag.

Veel mensen die ik ken vinden het allemaal maar vreemd. Zeker dat ik dit denken en handelen stimuleer. Ik vind ze opgesloten in vastgeroeste en ingeprente patronen. Je leven kan niet verkeerd gaan. Je vastklampen aan allerhande zogenaamde ‘zekerheden’? Ik zie het om me heen. Zo lang je gezondheid al geen enkele zekerheid gan geven kun je misschien beter kiezen voor genieten van elke dag. En voor mij heeft dat niets te maken met roekeloos gedrag maar met je leven LEVEN.

Trots te zien hoe mijn kids me dat dagelijks laten zien. Een vorm van zelfredzaamheid met plezier.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

captijninsight@gmail.com


vrijdag 15 februari 2019

Fantastische service bestaat nog.

Weer een nieuwe ervaring in Thailand. De onderhoudsbeurt van mijn auto. Over service gesproken. Het kan kennelijk nog steeds.

Drie weken geleden kreeg ik een sms van de Mazda garage om me er aan te herinneren dat mijn auto nu bijna een half jaar oud is en/of wellicht 10.000 km gereden heeft en of ik voor een check-up een afspraak wilde maken.

Die check-up gaat over de ‘gezondheid’ van de auto en is niet meer dan normaal. Goed om even een herinnering te krijgen.
Ik maakte een afspraak voor 7 februari. Er werd me al verteld dat ik moest rekenen op tenminste twee uur tijd. OK. 6 Februari in de ochtend kreeg ik van de garage een belletje om me toch nog even aan de afspraak te herinneren.

Ik was een kwartier te vroeg en werd gastvrij ontvangen door een meneer in Mazda tenue met een lijst waarop ik eventuele wensen en gebreken kon invullen. Ik werd uitgenodigd om naar binnen te gaan en kreeg daar gratis de mogelijkheid voor een lunch, koffie, frisdrank, gebak, etc.. Er werd een film, in het Engels met Thaise ondertitel, in een soort kleine bioscoop in de wachtruimte opgezet. Regelmatig kwam een aardige jonge dame checken of ik nog iets wilde eten of drinken en dat werd dan keurig netjes gebracht.

Op een scherm kon ik zien, aangegeven met lampjes in rood, oranje, geel en groen, hoe het onderhoud aan mijn auto vlotte en via een grote glaswand naar de werkplaats kon ik zien hoe er aan werd gewerkt. Na ruim een uur sleutelen en het verversen van verschillende olien etc.(rood), gaf het scherm (oranje) aan dat de auto aan de quality check ging. Daarna ging er een geel lampje branden in de wachtruimte dat de auto naar de wasserij ging. Nooit eerder mee gemaakt. Van buiten en van binnen gewassen en het hele motorcompartiment gereinigd. De velgen speciaal gepoets en de banden weer zwart gemaakt/gevet.

Na in totaal twee uur kwam iemand me ophalen en werd ik voor gesteld aan een, zo leek het wel, gloednieuwe auto. De motorkap open en ik kreeg nog eens uitleg over alles en wat er gedaan was en welke (synthetische) olieen er waren vervangen.

5 lijsten quality checks werden doorgelopen en moest ik nadien tekenen en daarna natuurlijk betalen.

Ik werd weer naar mijn auto begeleid en een Mazda meneer en mevrouw zwaaide me vanaf de trappen van de showroom weer uit.

Alles bij elkaar 49,50 Euro.

Ja dat was wel weer even schrikken. Je maakt hier wat mee. Over service gesproken.

Viriya Mazda in Chiang Mai, TOP service!!!




Frans Captijn (Gangey Gruma) 

captijninsight@gmail.com





vrijdag 8 februari 2019

Foto’s ontvangen, in plaats van foto’s schieten of nemen, een kunst van observeren

Sinds ongeveer een half jaar ben ik lid van de Photographic Group van Chiang Mai in Thailand. Een internationale groep mensen die fotografie als vak of hobby hebben en die over het algemeen allemaal in Chiang Mai wonen. Om de week treffen we elkaar om inzichten en ideeën te delen en om van elkaar te leren. Elk lid heeft zijn eigen specialiteit en/of voorkeuren, zoals landschap, natuur, wildlife, cultuur, portret of noem maar op. Al met al een grote verscheidenheid van inzichten en inspiraties.

Van 26 januari - 10 februari dit jaar heeft onze groep haar jaarlijkse foto tentoonstelling op Central Plaza op Chiang Mai Airport. Blij dat door de leden ook twee van mijn foto’s zijn uitgekozen voor de show.

Een voortdurende stroom toeschouwers bezoekt de tentoonstelling en omdat ik daar twee ochtenden / middagen als gastheer was, was het leuk om te zien hoe mensen de tijd namen om te ontdekken en geraakt te worden door de kunst van het kijken. Even letterlijk stilstaan om te kijken.

Mijn fotografie hobby zie ik steeds meer als een soort van meditatie om de kunst van het stoppen te beoefenen. Geweldig om als suppoost te zien hoe mensen stopten en de foto's daadwerkelijk wilden ervaren en ontvangen.

Voor mij is het vreemd dat veel mensen die fotograferen het hebben over 'een foto nemen' of 'foto's schieten'. Alsof fotografie een soort agressieve manier van kijken en krijgen is. Wanneer je de tijd neemt om geduldig en open te zijn om te ontvangen wat zich aan dient, is fotografie echt een plezierige manier en ervaring van meditatie.

Het mooiste, hoewel veel fotografen dat natuurlijk toch ook doen, is dat je niet alle plaatsen ter wereld hoeft te bezoeken om de beste foto te krijgen. Fotografie, de kunst van stoppen en wachten en kijken naar wat je te zien krijgt, kun je zien als een contemplatieve activiteit.

Als je foto's 'nemen' en 'schieten' als jouw manier van fotograferen weet om te buigen naar een foto’s ‘ontvangen’, weet ik nu haast zeker nu ik al die bezoekers van onze tentoonstelling heb gade geslagen, dat je mensen met je foto’s op een andere en veel diepere manier raakt.

Het observeren vanuit een houding om een beeld te willen ontvangen maakt verbinding met de schoonheid en onderliggende betekenis die de de wereld je wil laten zien.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

captijninsight@gmail.com

vrijdag 1 februari 2019

Verwezenlijk je droom en doe het nu. Die wereldreis? Ga en stop met je generale excuses.

Foto, met dank aan, Adam Pleasance
Geen uniek verhaal Frans (of misschien toch)? Ja, aardig vaak hoor je dit soort verhalen natuurlijk. Leuk gezegd maar moeilijk gedaan en theorie en praktijk zijn toch anders. Aha, het eerste generale excuus is er al weer.

Ik ben lid van een groep fotografen in Chiang Mai. Een paar weken geleden vertelde en toonde een van onze leden op onze twee wekelijkse groepsbijeenkomst het verhaal van de wereldreis die zijn vrouw, hun kinderen en hij op tandems maakte.

Hij begon zijn verhaal dat hun kinderen nog jong waren, 8 en 10 jaar oud, en ze allebei een goeie baan als leraar op een school in Engeland hadden. Hij was hoofd van de school. Een prachtig huis, mooie auto op de oprijlaan, grote televisie, eigenlijk alles wat je je als succesvol jong stel maar kon voorstellen.

Ze spraken met elkaar over waar het leven eigenlijk over ging en wat de toekomst zou zijn. Een nog grotere televisie, een mooier huis, hogere posities, dikkere auto? En wilden ze dat eigenlijk wel?

Foto, met dank aan, Adam Pleasance
Het idee kwam op om een wereldreis te gaan maken. Omdat ze allebei fietsliefhebbers waren lieten ze speciale tandems maken. Ze kampte met aardig wat tegenwerking en (voor)oordelen en besloten de stap toch te zetten. Ze verkochten hun huis, hun auto en jawel ook die televisie en ze vertrokken. Een fietsreis met twee tenten en dat wat ze werkelijk nodig hadden van maar liefst bijna 3,5 jaar. Europa, Azië, Australië, Afrika, Amerika, Canada, we kregen het allemaal te zien.

De mooiste herinneringen die ze er alle vier aan over hebben gehouden zijn niet zozeer al die plekken die ze gezien hebben, niet de lekke banden die ze soms kregen maar vooral de warme en open contacten, hulp en vriendschappen die ze opdeden en nog steeds hebben. Mensen die een slaapplaats aan boden, te hulp schoten bij een overstroming, hun appartement gratis voor een paar nachten aanboden etc..

Na die reis moesten ze terug. Ze hadden nog 40 Britse ponden over uiteindelijk. En daar sta je dan... Solliciteren, het lukte niet op de normale manier. En omdat ze in India een internationale school hadden bezocht tijdens hun fietstocht lag daar de sleutel. Ze konden er allebei aan de slag en wat volgde was een verdere loopbaan op internationale scholen en nu... pensioen in hun geliefde Thailand.

Tegenwerking, in je eigen hoofd, door systemen en mensen om je heen die dit soort stappen ontmoedigen. Bijvoorbeeld: “Je kunt je kinderen niet van school houden”. Wie zegt dat en wie is er de baas over die kinderen? Natuurlijk ben je verantwoordelijk om educatie aan te bieden en biedt je dat met dit soort reizen niet aan? En zeker in deze tijd, studeren online is geen enkel probleem meer. Wees creatief. Ontdek en denk in mogelijkheden. Dat is even omschakelen en systemen en (zogenaamde) zekerheden durven los te laten. Noem het een beetje lef en vertrouwen. De ervaring? Geen spijt van dingen die je graag wilde doen in je leven en die je tenminste hebt geprobeerd.

Wat die zekerheden betreft, is het niet zo als je er dieper over na denkt dat de enige zekerheid die je in dit leven hebt is dat je op enig moment dood gaat? En als je jezelf al niet vertrouwt, wie of wat kun je dan feitelijk nog vertrouwen? 

Hun kinderen zijn wereldburgers geworden vanuit de praktijk, vriendschappen over de hele wereld. Niet vanuit Facebook of wat dan ook maar door face-to-face te praten en gewoon op straat tijdens de reis te spelen. Ze hebben, jawel zelfs zonder sociale media en I-phone, geleerd hoe te overleven, met creatieve oplossingen te komen en de hulp van andere mensen die dingen op hun eigen manier oplossen, weten te accepteren.

En zeg nu eerlijk, als je het programma ‘Ik Vertrek’ wel eens gezien hebt (Ik weet niet of het nog bestaat) is dan niet haast steevast de opmerking van de omgeving: “Het is niets voor mij, maar ik ben stiekem wel een beetje jaloers”?

Volg je droom en doe het nu. Je leven kan niet verkeerd gaan als je de schat die in je verborgen ligt vanuit een avontuur laat ontspruiten.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

captijninsight@gmail.com





vrijdag 25 januari 2019

Digitale detox naar Perth Australië. Verschoond van digitale middelen op reis om te leren om op jezelf te vertrouwen en nog meer de manager van je leven te zijn.

Ik heb vorige week mijn dochter in Perth (Australië) bezocht en ... ik heb geen mobieltjes, horloge of wat dan ook mee genomen. Een test, bijna totale digitale - en tijd ontgifting, en ... ik heb het overleefd. En ja, soms word je uitgenodigd om een ​​beetje creatief te zijn.

Zoals veel mensen van mij weten, heb ik bijna twee jaar geleden mijn accounts van Facebook, Twitter, LinkedIn, Weibo (een soort Chinese Facebook), Wechat, enz. Stop gezet. Dat was overigens, technisch gezien, soms niet gemakkelijk. Het systeem wil niet dat je afscheid neemt.
Zolang ik inmiddels in Thailand woon (voor meer dan zes en een half jaar) lees ik geen krant meer, kijk ik geen tv en ik draag ik geen horloge. De klok in mijn huis staat dag en nacht op vijf voor twaalf (ik heb de batterij eruit gehaald). Lezen en beantwoorden van mijn e-mails doe ik haast alleen nog op maandag- en donderdagochtend.

Wat een rust en tijd voor mezelf om van het leven te genieten. Ik vraag mezelf eigenlijk af hoe het voor mij ooit mogelijk was. om de tijd te vinden. om met al die dingen ooit om te zijn gegaan. Werkelijk een bevrijding zo voelt het voor mij.

Carlien, mijn dochter, woont, werkt en studeert nu anderhalf jaar in Perth. Voor mijn bezoek aan haar moest ik natuurlijk net als ieder ander diverse zaken regelen. Heel normaal denk ik. Visa, tickets, enz.. Prima om die zaken online te kunnen doen.

Dinsdag 15 januari, net voordat ik vertrok, nam ik via Skype contact met haar op om haar te vragen wat ze van het idee vond om mijn digitale spulletjes die ik überhaupt nog heb (Ik heb bijvoorbeeld niet eens een I-Phone of tablet) lekker thuis in Thailand te laten. Ze vond het voor mij een goed idee. Geen gesleep met dat spul en ja, geen moderne communicatiemogelijkheid of telefoon.

Zoals een baby niet met een mobieltje geboren wordt, wilde ik ontdekken of het nog steeds mogelijk is om deze reis en ervaringen zonder al dat digitale gedoe te doen. En zoals een baby zijn of haar ouders heeft die voor hem of haar meestal willen zorgen... heb ik mijn dochter in Australië en mijn zoon in Nederland, maar ... zonder communicatiemiddelen is het misschien een beetje moeilijk in dit digitale tijdperk en met deze generatie.

Zoals je ziet en leest ... ik heb het overleefd! Eerlijk is eerlijk, het was soms effe moeilijk. In het begin kreeg ik al te maken met een vertraging van meer dan twee uur omdat het leger zin kreeg om te gaan oefenen en de internationale luchthaven in Bangkok werd gesloten. Ja, dan knijp je toch even je billen eens even stevig tegen elkaar zonder communicatie middelen. En toch...

Totaal handsfree ontdekken en genieten van het leven en de ervaringen van mijn dochter. Normale (en echte) verbinding, echte face-to-face interactie. met haar, met haar vriend, met vele anderen (ik zal er in een van mijn volgende blogs over schrijven) en de leuke plek Perth in het dorp dat wereld heet. Een trotse en dankbare vader zijn met een dochter (en zoon) die het lef hebben om dingen 'anders', buiten de gebaande paden, te doen.

Een nieuwe stap in mijn voortdurende proces om mezelf te bevrijden van een overkill aan, meestal onnodige en vaak ook nog eens negatieve of om koop en verkoop schreeuwende, informatie. Om de manager van mijn leven te zijn en te blijven.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

captijninsight@gmail.com

vrijdag 18 januari 2019

Hoe kleine dingen blij maken en verbinden.

Blije nicht Namo en blije Frans
De familie van mijn vriendin woont in Surin vlak bij de grens van Cambodja. Dit gedeelte in Noord-Oost Thailand wordt ook wel Isaan genoemd. Isaan en met name daarin de provincie Surin is de zogenaamde rijstschuur van Thailand.

Vlak voor Kerst vloog mijn vriendin vanuit haar werk in Bangkok weer naar mij en direct na Kerst reden we samen met de hond 900 km met de auto naar haar huis daar. De afgelopen jaarwisseling vieren.

De taal is weer net anders (ander dialect met veel Khmer (Cambodja) invloed. De omgeving niet vergelijkbaar met waar ik hier in Chiang Mai woon en de gastvrijheid??? Het woord ‘top’ doet tekort.

En die Frans, die kan niet stilzitten. De omgeving een beetje bekijken met mijn vriendin als gids, foto’s maken, de stad in (onvoorstelbaar druk omdat iedereen die in Bangkok werkt zijn of haar familie hier weer bezoekt) en de familiesfeer opsnuiven. Als hoogtepunt een familie dinner de dag voor oude jaar in een luxe restaurant met, jawel, karaoke. Kennis maken met dat gebied en de familie waarin zij is opgegroeid. Interessant en ook leerzaam om te zien en te ervaren.

En toch... dat stilzitten.

Op enig moment bezochten we het huis van haar zus. Haar zus en zwager zijn beiden docent. Ieder op een andere middelbare school en... natuurlijk daarbij ook nog rijstboer. Hard werken en weinig vrije tijd. Kerstvakantie kennen ze hier niet. Rond de jaarwisseling een paar dagen vrij. En die tijd gebruikte ze om hun huis aan de binnenkant te schilderen. Ook het nichtje van mijn vriendin (Namo,14) was de muren van haar kamer aan het schilderen. En dan sta je daar, en dan kijk je, en dan blijf ik niet kijken. Dus... mee schilderen.
Gelijk wordt er dan gekookt. Verhongeren hier in Thailand... nee, echt niet.

Toen het meisje van haar tante, mijn vriendin, hoorde dat ik ooit bouwkunde en architectuur gestudeerd had vroeg ze me hoe ze dingen in haar kamer een beetje anders en gezelliger kon maken en of ik haar een beetje kon helpen. Dat kwam niet gemakkelijk uit haar mond want ze was erg verlegen zei ze me.

Nou, dat verlegen, dat valt volgens mij wel mee maar het is een beetje typisch de cultuur hier. Ze zit in een Muay Thai boks groep en slaat er met haar rode bokshandschoenen regelmatig stevig op los. In haar kamer kreeg ik een idee en samen met mijn vriendin reden we op oudejaarsdag rond zes uur naar een bouwmarkt. Heel gewoon dat dat hier allemaal open is. Daar kochten we voor een klein bedrag wat dingetjes om haar kamer aan te kleden. Een spiegel, een schilderij, een pot verf, een plafond lamp en een lampje voor op haar nachtkastje. Een andere sfeer dan tot dat moment met een tl-lamp in haar kamer. Alles bij elkaar nog geen 40 Euro.

Terug aangekomen gelijk aan de slag gegaan en de volgende dag mocht zij met haar ouders en haar vriendinnen van school haar vernieuwde kamer, de muren had ze zelf inmiddels dus al gedaan, openen.

Toen ze de deur van haar kamer dicht deed vroeg ik of ze voor de passpiegel die ik daarop gemaakt had wilde gaan staan. Ik zei haar dat vanaf dat moment de verlegenheid over moest zijn. Elke dag als ze opstond moest ze voor die spiegel gaan staan en haarzelf aankijken. Ik leerde haar het zinnetje: “Ik ben een fantastische en ook mooie meid, ik ben niet verlegen, ik kan het en ik zal het vandaag weer laten zien.”. Ze pinkte een traantje weg en was meer dan super blij.

Even later kreeg ik van haar een knip en plak werkje. “Happy New Year 2019. To: Uncle Frans. Thank you for your gift that you do to me on my new year 2019. From Namo.” En dat gebaar zorgde op zijn beurt bij mij weer voor een traantje.

Hoe eenvoudig kan het zijn. En dit gebaar over en weer, die glimlach en die traan, doet voor mij toch weer net even meer dan die gift aan de tempel.

Een fijn begin van 2019.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

captijninsight@gmail.com