vrijdag 21 juli 2017

De juiste leefomgeving. De verbinding en de geriefelijkheid van paradijselijk dorps leven ervaren.

Tijdens een privé retraite programma werkte ik met een vrouw uit Rusland. Samen met haar familie was ze, door het werk van haar man, gestationeerd in een wereld stad.

De eerste ochtend van haar programma vertelde ze me twee keer welke fantastische herinneringen uit haar jeugd boven kwamen toen we door ons dorp hier in Thailand liepen. Ze kwam uit een Russisch dorp vlak tegen de Japanse grens dat ongeveer twee duizend zielen telde. Ons dorp is nog veel kleiner. Ze noemde de plek hier het ‘paradijs’. Het maakte haar blij en ze keek met verlangen terug op de tijd dat zij zo leefde.

En zij is niet de enige. Inmiddels heb ik de naam ‘paradijs’ als spontane reactie van mijn gasten hier al heel vaak gehoord. Heel veel mensen die hier naar onze ‘een loket bestemming voor gezond leven’ komen noemen het zo. Ze genieten en houden er van en hebben toch allemaal een excuus om zelf niet op een totaal gezonde plek te wonen. Niet in de juiste levensomgeving om optimaal te kunnen groeien en leven.
Tijdens haar opleiding Oriëntaalse talen moest mijn dochter een periode op een universiteit in Peking studeren. De verontreinigde lucht maakte haar ziek en ze kon er niet blijven. Haast iedereen die er woont en werkt is op jacht naar geld. Ziekmakend of niet, het geld lonkt en hoewel zelfs kleine appartementen super duur zijn gaan ze door met hun ziekmakende leefstijl en leefomgeving om… uiteindelijk hun verdiende geld te besteden om weer gezond te worden en te ontdekken wat gezond leven eigenlijk in houdt. Tot die tijd blijven ze geloven dat alleen geld ze gelukkig maakt. Ze moeten gewoon door rennen in de ongezonde situatie waarin ze leven.

Wat een verschil ons paradijs.
Iedereen kent me hier, iedereen zegt me gedacht en wil met me omgaan. Het voelt als thuis zijn, nee het is mijn thuis. Niet omdat iedereen alles van me zou willen weten maar omdat je heel normaal met de andere dorpsbewoners mee doet. Niets verheven aan. Koeien die soms de weg blokkeren. Geen files. Geluid van de natuur dat je nog kunt horen.
Je moet je zelf aanpassen en je levensgewoonten en leefstijl gewoon wat aanpassen. Je ego wat laten varen. Ik ben het die deze cultuur moet respecteren en niet andersom. En… tot dusverre maakt en houdt het me gezond. Mensen willen zich met je verbinden.

Zelfs de buschauffeur van de schoolbus, die elke ochtend de kinderen uit ons dorp op haalt om ze naar de school in ons buurdorp te brengen, toetert elke ochtend en de kinderen zwaaien als ik ze tegen kom als ik de hond op de scooter uit laat. De kinderen achterin de auto schreeuwen luid in het Engels ‘Goeie morgen’ en ‘prettige dag’!

Ik ben de kale buitenlander met de Thaise tempel hond op de Tricity scooter, die in witte kleren met onze gasten door het dorp loopt en iedereen kent me inmiddels. Ik heb zelfs een USB stich met Engelstalige karaoke nummers die ik kan zingen tijdens de Thaise dorpsfeest avonden waar ik inmiddels gewend ben om ook op te treden. Het is zo normaal, het is heel gewoon. Geen stress, niet beter willen zijn, niets extra’s willen, gewoon mee doen en leven.

Hoe anders wat dat in mijn vorige leven in dit leven en op de plekken waar ik eerder gewoond en gewerkt heb. Er was een handje vol mensen die je gedag zeiden. En als je zelf het initiatief nam om een onbekende goeie morgen te zeggen dan werd je niet aangekeken of werd je aangekeken met een soort vijandige blik van ‘heb je wat van me nodig’. Je moest soms zelfs uitkijken want echt gewenst was het meestal niet. Ieder voor zich en God voor ons allen…

In ons inmiddels als gewoon ervaren hol leven zijn we meer en meer de weg kwijt. We missen de echte interactie.We volgen dat wat we denken dat andere mensen van ons denken. We volgen de massa, de meute, onze omgeving, onze economie, de verwachtingen van anderen. We geloven in marketing die ons slechts tijdelijk plezier of geluk aanbeveelt.

Blij en dankbaar om in ‘mijn’ dorp te kunnen en mogen wonen. Inderdaad, veel mensen (ik ben er één van) noemen het het paradijs en… voor mij is dat het ook.

Denk eens na over je leefomgeving (woon en werk omgeving). Helpt het je optimaal in leven? Denk niet in bedreigingen en generale excuses maar in kansen. Gezondheid is immers toch ook voor jou nummer 1?


Frans Captijn

www.captijninsight.com 



vrijdag 14 juli 2017

Moeilijke beslissingen in of over je leven? Je staat er niet alleen voor. Raadpleeg je leermeesters!


Al drie weken geen blog. Gewoon omdat ik er de tijd nier voor vrij kon maken om een blog te schrijven. Onverwacht kreeg ik hier in Thailand mijn twee kinderen 'op visite' voor mijn verjaardag en... het is hier ook nog eens druk met fijne gasten. 

Vandaag een nieuw blog over de kracht en het gemak van het raadplegen van Leermeesters in je leven. 

Leermeesters

De stemmen van anderen mogen altijd in ‘ons huis’ verblijven, maar ze mogen het niet overnemen.
Jij woont daar en het is jouw stem die daar luid en duidelijk mag klinken.
Dat is de stem waarop je kunt vertrouwen, die weet wat het beste voor je is,
die je levensritme begrijpt en je bestemming kent.

(Patty Harpenau)


Ieder mens kent wel zijn persoonlijke leermeesters. Een heel klein ‘select’ gezelschap dat het beste met je voor heeft en die je als geen ander vertrouwt. Mensen die je alleen al daarom op een natuurlijk voetstuk plaatst. Hoewel ze misschien al zijn overleden of niet persoonlijk bij je in de buurt zijn, kun je toch met hen in dialoog. Vragen voorleggen of, vanuit je ervaringen met je leermeester(s), zijn of haar antwoord in een bepaalde kwestie schatten of misschien zelfs letterlijk in je geest horen.

Hoewel ze, zoals de zinnen hiervoor van Patty Harpenau aangeven, het niet mogen overnemen van ons persoonlijke willen, kunnen ze je bij allerhande vragen oprecht helpen. Dat kun je misschien zweverig noemen en als dat zo is dan maak je er gewoon geen gebruik van. Gemiste kans wil ik daar dan wel bij zeggen. Jouw leermeester is onbevooroordeeld, oprecht uit op het beste voor je en kent je in veel gevallen beter dan je broekzak. Op leermeesters kun en mag je bouwen en vertrouwen.

Kamp je op dit moment met een moeilijk vraagstuk in of over je leven? Is het moeilijk om een antwoord te krijgen, een richting te vinden of om een methode te krijgen hoe je met een situatie (beter) om kunt gaan? Graag bied ik je een oefening aan.

Hier, op deze plaats waar je nu bent, wil ik je vragen om even rustig je tijd te nemen om je leermeesters te vinden en je met jouw leermeesters te verbinden. Ik nodig je uit om de volgend instructies te volgen.

  • Wie zijn jouw (al dan niet reeds overleden) leermeester? (Noem ze bij naam en schrijf hun namen op).
  • Zoek een stille plek en zonder je even af van verstoringen. Als je wilt, kunt je een kaars aansteken als een uitnodiging voor jouw leermeesters om even met jou samen te zijn en met je op te trekken.
  • Nodig je leermeesters uit voor een bijeenkomst, een dialoog, met jou waarbij jij zelf de voorzittersrol vervult.
  • Maak aan hen duidelijk wat er op dit moment in jouw leven speelt en wat het voor jou juist zo moeilijk maakt om een oplossing te vinden of een beslissing te nemen.
  • Leg je vraagstuk nu op tafel en vraag om raad.
  • Na een korte periode van stilte, om iedereen de gelegenheid te geven om zich in jouw vraagstuk wat beter te kunnen verdiepen, kijk je jouw leermeesters stuk voor stuk in hun ogen en nodig je ze uit om te reageren of te reflecteren.
  • Luister goed (soms zal het even kunnen duren voordat hun reactie komt).
  • Maak nu, nadat je alle reacties gehoord hebt, je eigen gedachten (opnieuw) op om tot een beslissing te komen. Let wel je neemt nog steeds jouw EIGEN beslissing. De stemmen die je immers hoorden waren niet jouw stemmen maar de stemmen van je leermeesters. Wees niet verlegen om verandering te accepteren. Als je geen verandering accepteert, accepteert je geen groei.
Weet dat leermeester, als geen ander om jou geven en het beste met je voor hebben. Ze willen graag gids voor je zijn.


Frans Captijn

www.captijninsight.com