vrijdag 10 april 2015

Laat je gedachten je leven niet regeren. Kruip in de rol van onpartijdige toeschouwer en geniet meer!

Wie is er de baas in jouw huis? Meestal niet jij maar je kamergenoot, je gedachten! 
Heb je er wel eens bij stil gestaan dat je gedachten eigenlijk niet meer zijn dan stemmen in je hoofd. Meestal krijg je allerhande, ongevraagde, opmerkingen en adviezen gebaseerd op het verleden en regelmatig gaan ze ook over de toekomst die jij voor jezelf in gedachten hebt. En het lijkt er op dat negatieve gedachten ons meer in de greep houden dan positieve. Gedachten gaan in een continue stroom 24 uur per dag maar door. Er gaat een verhaal dat het er zo’n 60.000 op een dag zijn en dat 95% daarvan gedachten zijn die je ook gisteren al had. Een aardige energie verslindende bezigheid al dat denken.

De hele dag door ben je in gesprek met je gedachten en je geeft ze meestal nog antwoord ook. Ik las de tip om er eens een keer stevig op te letten als je een douche neemt. Als je dat namelijk doet dan doen de meeste mensen dat zonder een horloge en zonder hun mobiele telefoon. In zo´n situatie ben je je wat meer bewust van het feit dat je douchet. Je be-leeft meer wat je doet. Je douchet je om je lichaam te reinigen en soms ook om even lekker te verkwikken, om wat spanning los te laten en letterlijk van je af te laten glijden. Anders dan het water dat op je lijf spat is er denk je weinig afleiding. Dat denk je dus maar. Juist dan ben je je nog meer bewust van die stemmen. Soms leveren ze je creatief goeie ideeën op omdat je eindelijk toe geeft aan even stilte en rust. Meestal blijven ze maar ‘aan je hoofd zeuren’.

Klagen, je helpen herinneren, je ongevraagd advies geven, zeuren. En als je dit in de praktijk mee maakt dan weet je dat je eigenlijk in een continue stroom niet alleen maar met z’n tweetjes bent. Jij, als de toeschouwer én je gedachten. Je gedachten zijn je continue kamergenoot. Gedachten zijn regelmatig net als zeurende kinderen. Ze smachten om aandacht. En om van het gezeur af te zijn geven we ze even iets als afleiding. En net als je denkt dat ze dan stil zijn dan beginnen ze weer over iets totaal anders. Vind je het gek dat je er soms hoofdpijn van krijgt…?

We trainen onze computer, ons hart de hersenen, nauwelijks. We gaan in een continue stroom met onze stroom van gedachten mee. Stel je eens voor dat je je gedachten verpersoonlijkt. Zie ze eens echt als een persoon en stel je voor dat die persoon als je televisie kijkt of een boek leest naast je zit. Terwijl je naar de televisie kijkt of je boek leest blijven ze je maar afleiden met de meest waanzinnige vragen en opmerkingen. En dat terwijl jij wilt kijken of lezen. Aan kijken of lezen kom je niet toe. Weer die kamergenoot die je stoort met alweer iets nieuws. In zo’n situatie vraag je vriendelijk maar toch zeker luid en duidelijk dat je kamergenoot eindelijk zijn of haar hoofd eens wil houden. Stop er mee en laat me kijken/lezen. Maar je weet helemaal niet hoe je afstand moet nemen van die kamergenoot. En zelfs als je opstaat om – als laatste redmiddel - te vertrekken, dan weer en misschien nog wel actiever, volgt je kamergenoot je.

Als je de vraag stelt wie JIJ dan eigenlijk bent dan kun je niet anders tot de conclusie komen dat jij de gene bent die vanuit jezelf naar buiten kijkt, die je ervaringen beleeft, die observeert en een keuze hebt. En het gekke is dat we dat nog nauwelijks zien en die keuze niet weten te pakken. We hollen achter onze gedachten aan, oordelen en veroordelen vanuit onze overtuigingen alles en iedereen. Onze gedachten houden ons van een bewust waarnemen, een zuiver observeren zonder te oordelen en een oprecht en vrij genieten, af. Onze kamergenoot regeert ons leven en we hebben eigenlijk in onze schooltijd niet of nauwelijks geleerd hoe we daar anders mee om zouden kunnen gaan. Hoe we ons eigen leven weer zelf in onze handen kunnen nemen…

Kruip in de rol van de toeschouwer. Het is stappen zetten van persoonlijk lijderschap via persoonlijk leiderschap, naar persoonlijk meesterschap - LEVEN.

Frans Captijn
www.villa-asia.nl


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen