vrijdag 26 juli 2024

Nieuwe Thaise huis & tuin dieren

We wonen hier in Surin, in het Noord-Oosten van Thailand, midden tussen de rijstvelden en percelen bos op zo'n vijfhonderd meter van ons dorp. Aardig rustig en, als er niet gejaagd wordt, ook een fantastische fauna. 

In oktober 2020 schreef ik al eens een blog  over steeds meer toeschouweres tijdens yoga en meditatie (Interesse? Klik hier). Dat draaide voornamelijk over de grote diversiteit aan vogels die we hier hebben. Er zijn er in bepaalde periodes van het jaar zelfs nog een paar bij gekomen. 

Maar inmiddels treffen we in onze tuin en soms zelfs in huis nog weer andere, nieuwe dieren aan. Meestal zijn het onze honden Kadhow, Cupid of Singto die ze voor het eerst ontdekken en ons er attent op maken. Op de eerste foto bij dit blog vindt Singto net een pracht van een leguaan in de oude (helaas) dode boom.  

En op de toegangspoort naar ons labyrint vond Phatsamon een boomslang in het zonnetje. 

Nog geen week geleden troffen we in de vroege morgen in de slaapkamer van ons nieuwe huis dat we aan het bouwen zijn ineens een jonge 'Otus' uil aan. Mijn lievelingsvogel.
Super balen dat het dier, geschrokken door de honden die met ons mee naar binnen liepen, van schrik door het huis in de woonkamer in volle vaart tegen de glazen schuifpui vloog. Het overleefde de klap helaas niet.

In ons rijstveld diverse Asian Open Bill vogels. Gigantische soort van ooievaar dieren. 

Rond onze vijver een Witborst waterhoen met jong. Super gevaarlijk met 'jager' Cupid in de buurt maar het gaat nog steeds goed. 

Ook een Javaanse vijver reiger laat zich, hoewel super gecamoufleerd, regelmatig zien. 

En sinds een aantal weken zien we hier om ons huis ook regelmatig een soort van vos. Super moeilijk om daar een foto van te maken en toen dat eigenlijk super gemakkelijk was op een ochtend had ik, dombo, mijn camera vergeten. 

We wonen hier zou je kunnen zeggen in een soort van open gratis dierentuin en dat bevalt prima. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 12 juli 2024

Dat Apenkooien uit de gymles komt me nog steeds goed van pas

Ik vond de gymlessen op de lagere- & middelbare scholen waarop ik zat, en later ook bij de vervolgopleidingen die ik volgde, nooit leuk. Een spelletje  volleybal of werken met de medicine ballen ging dan nog wel, maar verder had ik er de schurft aan. Aan voetbal al helemaal. 
Iedereen is gelukkig anders. Het maakt de wereld kleurrijk.

Waar ik altijd warm van werd is als we tijdens de gymlessen gingen 'Apenkooien'. Dat was feest. Meestal werd dat al een week vooraf aangekondigd omdat de gymleraar met de studenten veel werk had om het parcours op te bouwen en nadien weer af te breken. Eigenlijk werden de meeste materialen die in de gymzaal aanwezig waren gebruikt. Van klimrekken, sprinplanken, evenwichtsbalken, ballen, en noem maar op werden gebruikt om een soort van hindernisbaan op te bouwen. 

Het ging er om dat je een parcours aflegde waarbij je probeerde niet te worden afgetikt door de tikker. En dat was klauteren, springen, hangen, als tarzan aan de touwen hangen, en noem maar op terwijl je ook nog eens alle 'gevaar' om te worden afgetikt in de gaten moest houden. Aardig actief en, voor mij, super leuk om te doen. 
Het liet je zweten, maakte je aardig flexibel door de variatie in het parcours en liet je ook je koppie er nog eens bij houden. 

Ik moest er vorige week aan denken toen ik aan het werk was met het installeren van ons dak van het huis. Ik moet me soms in de meest rare bochten wringen om de metalen panlatten en keramische pannen te kunnen zagen en schroeven. En ja, als het effe lukt heb ik harnas aan als valbeveiliging en zit ik aan een soort van bergbeklimmers lijn. Meestal kan ik het echter niet gebruiken omdat ik 'vreemd' van binnen uit het dak opbouw en haast geen bevestigingspunten heb als ik er toch bovenop moet zijn. Het komt dus regelmatig neer op een soort van 'standje moeilijk' om zo veilig mogelijk in balans te blijven en te kunnen werken. 

Dat Apenkooien van toen komt in ons 'bouwparcours' dan ook regelmatig terug en ik heb er plezier aan en gemak van. Het enige dat (gelukkig nu) ontbreekt is die aftikker die je ook nog in de gaten moet houden. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 5 juli 2024

Hemelschrijnende levensverhalen onderbroken door flitsende luxe producten reclames

In het restaurantje hier in de buurt waar we 'savonds regelmatig eten staat altijd de televisie aan. 
Van huis uit mee gekregen heb ik mijn hele leven al meer dan de schurft aan een televisie die tijdens het eten als grote aandachttrekker en stoorzender aan staat. Maar goed, ik ben in dat restaurantje te gast dus je accepteert het, of je gaat er gewoon niet meer naar toe. Zo werkt dat in mijn beleving.
Kortom, ik weet er een beetje mee om te gaan en zit op een 'strategische' plek waarbij mijn aandacht zo min mogelijk door dat ding wordt afgeleid en ik een normaal gesprek kan voeren waarbij hoofden van mensen waar ik mee praat niet steeds tussendoor worden weggedraaid. Inderdaad, haast naast die TV met mijn ogen gericht op de tafeltjes.

Steevast staat altijd dezelfde zender op met dezelfde presentator. Maandag tot en met donderdag gaat dat over koken & eten, prioriteit in de Thaise cultuur. De overige drie dagen in de week zijn het 'persoonlijke interviews'  over de meest hemelschrijnende levensverhalen. Hartverscheurende en vaak schokkende situaties en omstandigheden waarin diverse mensen verkeren of in terecht zijn gekomen. Het programma probeert een helpende hand uit te steken. Natuurlijk absoluut niet verkeerd.    

Waar kijkers de eerste vier dagen met hun favorite activiteit eten worden gelokt, is het in het weekend in letterlijke zin tranentrekkende emotie-tv. 

Een ultieme combinatie die zorgt voor zeer hoge kijkcijfers op het beste moment van de dag. Een TV in Thailand is namelijk van levensbelang. Al heb je, soms zelfs in letterlijke zin, geen stoel om op te zitten, een TV is er. Het hoort bij de cultuur, en staat overal aan. Al zeker tijdens etenstijd. 

Het zou geen marketing heten of je springt daar als bedrijf natuurlijk handig op in. Je hoeft er haast niets voor te doen om je verkoop boodschap over de drempel te krijgen. 

Even naar die weekend uitzendingen terug in combinatie met die marketing. 
De meest erbarmelijke omstandigheden die mensen laten zien en vertellen (en slim tranenopwekkend door de presentator worden gevraagd) worden op hun emotionele hoogtepunt plots onderbroken. 
Flitsende reclames uit de meest mooi voorstelbare luxe wereld worden ineens op het scherm gegooid. Producten die je feitelijk helemaal niet nodig hebt worden door de meest high-so, meestal de meest mooi gemaakte dames, aangeprezen om te (ver)kopen. Het gaat dan bijvoorbeeld om witmakers voor de huid, okselfris spul, Acne cremes, auto's en leningen daarvoor, en noem maar op. Zelfs paracetamol, ik begrijp niet waarom je daar reclame voor moet maken, ontbreekt geen avond. Misschien tegen de koppijn die je van die reclames krijgt, dan is het nog niet eens zo verkeerd. 

Van blaartrekkende armoede naar overdreven luxe leven zonder belemmeringen. Een totaal schril contrast. 

Geld verdienen aan ellende noem ik het. En als je die meestal onzinnige producten ook nog eens koopt betaal je feitelijk aan die onzin mee. Voor mij zijn die reclames dan ook een aansporing om op die voortreffelijke aanbiedingen juist maar niet in te gaan. Ik zit op die spullen ook helemaal niet te wachten. 

De basis om te helpen is natuurlijk fantastisch en die reclames brengen zeker ook een klein beetje daarvoor in het laadje. 

Toch geeft het steeds weer bij mij een heel vreemd dubbel gevoel en vooral een rare smaak in de mond. En dat terwijl de uitbater van het restaurantje haar uiterste best doet om met aandacht steeds weer een voortreffelijk menu op tafel te zetten. 

Het zal technisch gezien allemaal wel heel erg clever voor de economie en voor het zakken vullen zijn. Ik zal te weinig zakelijk inzicht hebben.

Voor mij is de wereld (nee zijn mensen in deze wereld) steeds meer van slag. Hoewel, misschien moet ik mezelf in de spiegel nog dieper in de ogen gaan kijken om erin te gaan geloven dat ikzelf steeds meer ontspoor...

Veel gemakkelijker om er vanuit die gedachte dan mee om te gaan volgens mij. Oordopjes in het restaurant in is immers als alternatief ook niet echt een optie. Dat verstoort normale communicatie met die TV aan nog veel meer. 

  
Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 28 juni 2024

De 'ontwikkeling' van spelen naar gamen.

We speelden wat af op de St. Joseph school in Bloemendaal. De lagere school waar ik jaren geleden op zat. 

De school had een groot schoolplein met daarop een fietsenstalling en, op dat moment, nog een braak liggend stuk terrein/weiland naast die fietsenstalling. Er waren ook twee barakken omdat de school eenvoudigweg te klein was voor de leerlingen uit Bloemendaal en Haarlem-Noord waar ik woonde. 

Door de weeks dagelijks op de step, en later op de fiets, door het tunneltje onder station Bloemendaal naar school. Lopen met je step of fiets aan de hand in die tunnel want er stond vaak een politieagent te bekeuren. 

Nog voordat de bel ging, als soort van alarmsignaal dat je je in je groep buiten moest opstellen om nadien samen naar je klaslokaal te gaan, speelden we met z'n allen vaak buiten op het schoolplein, tussen die barakken of op dat braak liggende veld. 
Priktollen, Katrieken, Landje pik, knikkeren, de meiden meestal ook elastieken, en wat al niet meer. Super leuke herinneringen. Je bouwde een natuurlijke band en vriendschappen met elkaar op. 

Op de school hier in ons dorp in Surin zie ik het gelukkig ook nog veel. Kinderen die zalig met elkaar buiten spelen. Overigens niet alleen daar.
Er wordt op veel plaatsen op kleinere schaal nog steeds ouderwets gespeeld. En ook worden er nog steeds, zoals ook vroeger, gezelschapsspellen thuis gespeeld. 

Het draait om gezelligheid en contact en om je tijd op een prettige manier een beetje te verdrijven. Je kunt het ouderwets (misschien wel letterlijk uit de oude doos) noemen maar toch. Mijn zus doet bijvoorbeeld nog steeds met vriendinnen aan bridge en mijn zwager speelt golf. En in de uitgaansgelegenheden hier bijvoorbeeld zien we mensen snooker met elkaar spelen. 

En toch is er de laatste ca. 25 jaar een pittige 'ontwikkeling', ik noem het wending, in dat spelen gekomen. En natuurlijk ben ik van een andere generatie als die van nu.

De term 'spelen' is steeds verder over gegaan in 'gamen'. Ik kijk er wat genuanceerd tegen aan. 

Wat is, of wat zijn, de verschillen (in mijn ogen)?

Ik vind het allemaal wat 'armer' geworden. 
Spelen deed je met elkaar. Voor ontspanning en plezier. Contact met elkaar en gezelligheid waren (en zijn) de drijfveren. Je probeert grenzen te verleggen en je, ongemerkt, op een leuke manier te prikkelen om je brain in conditie te houden.  

Dat met elkaar 'spelen' in gamen is meestal weg gevallen. En ja, je kunt via het internet natuurlijk ook met elkaar een spelletje spelen. Toch, er is daarbij afstand. Je voelt en ziet elkaar niet en communiceren is anders. Face-to-face en energie uitwisseling zijn er vaak niet bij. En hoewel je zelfs met het gamen bij elkaar aan tafel kunt hangen... het is in veel gevallen een eenzaam spel geworden. Soms ook een vlucht. 
Je kunt overigens nog zo groot achter op je t-shirt op deze foto "Fuck the system" hebben staan maar als je zo blijft hangen zal er "fucking" weinig veranderen. 

Waar ook wij vroeger een soort van wedstrijdje met elkaar speelden, over een echte tegenstander werd niet gedacht. Het kwam ook niet eens in je hoofd op. Het ging om plezier.  

Het wedstrijd element bij gamen is er vanzelfsprekend ook. Daar spelen we wel met tegenstanders en het grote doel is kennelijk om die, om zeep te helpen. Ik zie het hier dagelijks om ons heen. Die kinderen die eerst nog speelden op de basisschool zitten hier nu totaal verslaafd, onverstoorbaar en eenzaam in hun game. 

Wat je in spelen zag en wat je deed was de werkelijkheid. Bij gamen zit je in een 'virtual reality' onechte wereld die je steeds meer als echt gaat aanzien en waarderen. 

Gamen maakt kontakt arm naar de buitenwereld. De aandacht is totaal gericht op die digitale verzonnen wereld en verdwijnt zelfs van mensen die om je geven. 

En zo zal er nog wel veel meer zijn. Het waren zo maar wat gedachten toen ik weer eens iemand tegen kwam die op zijn tablet als een soort van held de een na de ander in de game afschoot. Heel 'normaal' kennelijk. Lekker gezellig...

Het zal er allemaal in de ogen van de mensen van nu erg op vooruit gegaan zijn. Toch zet ik er soms stevige vraagtekens bij. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 


vrijdag 21 juni 2024

Vier en een half jaar duwen en trekken om je reisgeld terug te krijgen.

Ooit hadden we het plan om op 16 juni 2020 naar Nederland te gaan. Voor Phatsamon was dat voor het eerst en ik wilde haar graag voorstellen aan mijn familie en ook de plekken waar ik gewoond, gestudeerd en gewerkt had, laten zien. Een heel klein beetje kennismaken met mijn achtergronden en de Nederlandse cultuur (voor zover je daar inmiddels nog over kunt spreken). 

Het krijgen van een Schengenvisum voor Phatsamon was een hele zware bevalling. Alsof ze een zware crimineel was die misschien wel in Nederland wilde komen wonen of er gaan werken. Stapels papierwerk, verklaringen, garanties, een intakegesprek in bangkok, betalingen, middelen van vervoer (we huurden een auto om wat vrijer te zijn), etc.. Het kostte ons maanden. 
Een van de voorwaarden was dat onze hele reis gepland moest zijn, alle hotels en overnachtingsadressen aantoonbaar met betaalbewijzen geboekt, en onze reizen/bezoeken vastgelegd. Een soort van big brother watching you. 
En jawel hoor, het werd gecheckt en we hadden een van onze hotels met 'betalen op de accomodatie' en dat gaf een probleem. Alles moest vast liggen. Voor mij geen aanmoediging om erg lekker van je vakantie in Nederland te gaan genieten. 

Phatsamon keek er super naar uit ondanks al het werk en de papieren die ook door haar toenmalige werkgever moesten worden ingevuld dat ze na terugkomst weer gewoon aan het werk in Thailand ging. 
UIteindelijk na veel gedoe toch allemaal gelukt. Ready to go! 
Mispoes! Dat dachten we maar. 

We boekten op 4 december 2019 diverse tickets. Binnenlandse vluchten hier in Thailand en de overtocht. Auto huur, hotels en zelfs een woonboot. En natuurlijk moest dat allemaal ook vooraf betaald worden. 

En toen, de wereldwijde pandemie hysterie en alles ging ineens niet meer door. Jammer maar helaas. Een streep door de rekening. Zelfs in letterlijke zin.

En... Probeer dan al je vooraf betaalde geld maar weer eens terug te krijgen. 

En dat proces leverde maanden, nee eigenlijk dik vier jaar, ergernis op. Van ons aankomst hotel in Zwanenburg (hotel Zwanenburg) kregen we ons geld uiteindelijk niet terug en ook de kosten van het visum voor Phatsamon kregen we niet terug. 
Na ruim een jaar ontvingen we, na heel veel correspondentie, geld van een van onze tickets terug. Maar...naar het geld van de tickets van Thai Airways konden we jaren lang fluiten. 

Phatsamon pleegde door de jaren heen veel telefoongesprekken. We zijn drie keer naar een Thai Airways kantoor op de luchthaven in Chiang Mai geweest. Het mocht allemaal niet baten. De boel was failliet en heel misschien kwam er een doorstart maar of we ooit ons geld terug konden krijgen? De bedroefde baliemedewerkster die er op een of andere manier toch nog werkte gaf aan dat dat misschien wel tot 2024 zou kunnen duren. We moesten de papieren maar goed bewaren. 

25 augustus 2023 kregen we een verzoek om allerhande papieren in te vullen en op te sturen. Uiterlijk 31 maart zouden we ons geld dan terug hebben. Toch, met gefronste wenkbrouwen, Twee dagen na de mail toch maar gedaan. Wederom heel erg stil...

Grote verrassing dat we jl. 6 maart, met excuus voor de late reactie, een bericht kregen dat we naar Bangkok moesten komen naar het hoofdkantoor en al ons papierwerk moesten meenemen om de kosten van de tickets geretourneerd te kunnen krijgen. No way. Dat is bijna 500 km vanaf hier. 
Uiteindelijk bleek ook dat we wederom nieuwe papieren en gewaarmerkte en ondertekende formulieren en documenten online konden inleveren. Weer uren werk om dat allemaal te organiseren en daarbij weer die ergernis. 

Op 8 maart bericht dat dat goed was aangekomen en dat uitbetaling op 29 maart zou plaats vinden. 

Geloof het of niet... Helaas pindakaas! Nog steeds niets. 

Op 22 mei een mail met oprechte excusses voor de erg late reactie. 
De uitbetaling kon nog niet plaats vinden omdat een kopie van het bankboek van Phatsamon nodig was (?). Hoewel de betalingen allemaal van mijn rekening waren binnen gekomen kon de terugbetaling, conform de regelementen van Thai Airways, uitsluitend per passagier. 
Daar begin je toch van te duizelen... Weer een kopie van dat document ingestuurd. 

Afgelopen week toch nog maar weer eens een mailtje gestuurd waar ons geld bleef. Het zat in het terugbetalingproces nu en zou snel worden over gemaakt. 

13 Juni 2024 het geld van de geboekte ticket voor Phatsamon terug. Afgelopen maandagmorgen, 17 juni, stond het geld van de ticket voor mijzelf bijgeschreven. . Eindelijk een afronding van een in 2019 zo 'vlot' geboekte en betaalde reis. Een reis die er helaas niet van kwam. Na ruim vier en een half jaar trek en duw werk hebben we het meeste geld nu terug. Het werd een hele vreemde 'reis'. Voor ons is het inmiddels wel goed geweest zo. 

En een nieuw bezoek samen aan Nederland? Voorlopig zit dat er niet in. 
Het is veel eenvoudiger om als toerist naar Thailand te komen dan als Thai naar Europa te gaan. En ja ik begrijp, zeker in relatie tot de gezondheidssituatie in ons ouderlijk gezin, dat dat dan natuurlijk wel mogelijk zou moeten zijn. 
We hebben inmiddels wel onze fijne gastenpiramides op onze bouw klaar. Dochter Carlien heeft er in januari al gebruik van gemaakt en zoon Rik komt heerlijk half juli.

Wie weet dat we over een aantal jaren nog eens een nieuwe poging voor een bezoek samen aan Nederland wagen. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

 

vrijdag 14 juni 2024

Steeds meer Aliens

Ik geloofde er nooit in maar ik ben inmiddels helemaal om. Er zijn heel veel 'Aliens' en onze nieuwe generaties leveren er in snel tempo steeds meer op. Begrijp me niet verkeerd. Ik bedoel dit niet in letterlijke zin. 

Ik ken er al een aardig aantal van dichtbij en mijn laatste ervaring van een aantal dagen geleden gaf voor mij de doorslag. Ik geloof het. 'Aliens' rukken op.  

Wat die ervaring dan was? Ik kwam er eentje tegen in het restaurantje waar we 'savonds regelmatig zijn. Tegen zijn zin in verplicht meegenomen door zijn ouders. Super dun. Een nieuw t-shirt omdat de ouders wilden dat hij er toch netjes uit zou zien deze bijzondere familieavond. Verslaafd aan 'i-phone-blowen' wat zijn ouders volgens mij verboden hadden bij de ontmoeting die ze die avond geregeld hadden. Het resultaat was dat de verslaafde jonge man regelmatig weg holde om toch contact te houden met 'het ruimteschip' (noem ik het maar even. Het World Wide Web). Om daarna weer totaal ongeinteresseerd en met een gezicht standje treurnis, weer 'gezellig' en zonder enige interactie aan te schuiven. Apart om gade te slaan. 

Aliens, 'buitenaardse wezens' die uiterlijk op een mens lijken. 
Zoals ik ze ken, eigenlijk meestal super slim en, althans naar mensen in deze wereld, totaal contactgestoord. Een soort van robots. Snelle schakers. Ze komen liever niet buiten of in het licht. De grot of het hol is the place to be. 

In hun verschijning, als je ze dus al buiten hun grot ziet, komen ze wat schuw soms angstig over. Ze zijn vaak super dun. Een soort van anorexia. Een enkeling gewoonweg vet omdat hij/zij zich uit verveling tijdens de dagelijkse overuren aan contact met 'het ruimteschip', tegoed doet aan chips of fast-food.

Wat is er in vredesnaam in deze wereld aan de gang? De gedachte kwam in mij op dat in een (wederom) toekomstige oorlog helemaal geen dure vernietigingswapens meer nodig zijn. Het is slechts de stekker er uit trekken en de boel ligt plat en dit soort mensen sterven. Totale afhankelijkheid van het 'ruimteschip' en geen enkele zelfredzaamheid. 

Ik zei al, ze zijn meestal super slim (hoogbegaafd) en hebben onze wereld dus weldegelijk heel veel te bieden. Jammer dat we daar geen of tenminste onvoldoende gebruik van maken. 

Ze missen, in mijn ogen, een doel in hun leven en kennen hun levensmissie allerminst. Dit soort mensen zouden juist uitgedaagd moeten worden om hun set aan toptalenten te delen en eens te gaan leven in plaats van in hun grotten weg te kwijnen. In een kort interview (Met de Oostenrijker Viktor Frankl) hoorde ik dat het zelfmoord cijfer van deze groep, ik noem ze Aliens, heel hoog is.

Helaas, ouders en docenten hebben er geen grip op. Ze zijn te druk met andere dingen of weten niet er mee om te gaan. Intermenselijke face-to-face interactie ontbreekt en is ook nooit aangeleerd. De oprechte aandacht en begrip die ze krijgen is nihil en als die er al is, is die vaak negatief. 

Aandacht voor kinderen? Steeds minder. 
Onlangs zag ik bij de Makro een jonge moeder met haar kind /liefdesbaby en een vriendin. Het kind in de winkelwagen blerend. Nou, maar een flesje met melk geven dan en een stuk chocolade. Dat werd snel uit de winkelwagen weggeslingerd. Moeder zuchtend naar de vriendin dat ze het ook niet meer wist en jawel, daar kwam hij, de mobiele Nanny. Mobieltje in de winkelwagen en opgelost. Hoe makkelijk kan het niet zijn? 
En het is hier met bosjes, en natuurlijk niet alleen hier. Aandacht en tijd voor kinderen is er nauwelijks. Waarom ben je in vredesnaam dan aan die 'liefdesbabies' begonnen vraag ik me soms af. En wat een toekomst schuif je hen toe? 

Zomaar wat overwegingen door een ontmoeting op een doordeweekste avond bij ons met alweer een Alien.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 7 juni 2024

De waarde en het plezier van toneel spelen

Mijn moeder had als vak Huisvrouw. En ja, als ik daar nu op terug kijk, dan was en is dat echt een vak. Het wordt nu door velen als 'ouderwets' bestempeld. Al die taken besteed je 'gewoon' even uit, kinderen naar de dagopvang en je betaalt voor een 'interieur verzorger', een Nanny, etc.. Een kwestie van even 'goed' managen.

Onze ouders leefden nog volgens die zogenaamde 'oude stempel', ze hadden de taken goed verdeeld en namen er ook hun volledige verantwoordelijkheid voor.
Voor mijn moeder betekende dat een wel zeer pittige baan van bijna 24 uur per dag en 7 dagen in de week. En een groot deel van die tijd was 'gewoon' om er voor de kinderen zo goed als altijd te zijn. Dat verse kopje thee als je thuis kwam van school, weten wat er in ze om gaat, warmte, verbinding en aandacht. 

's Ochtends zorg voor het ontbijt en je lunchbox voor op school en 's avonds met het hele gezin samen aan tafel voor het avondeten. En toen er 'aanhang' kwam van mijn broers en zussen of van mij, dan waren dat geen gasten maar gewoon gezinsleden die er bij hoorden. 
Dat avond eten met elkaar was, als ik er nu op terug kijk, best een spil in ons gezin. Geen televisie daarbij aan en vanzelfsprekend geen mobiel. Face-to-face contact en communicatie. Voelen wat er in het gezin speelde, spanningen soms ook ervaren, en gelukkig ook heel veel lachen en plezier.

Ik schreef al, bijna 24 uur per dag en zeven dagen per week want... mijn moeder had een passie voor toneel. Het zat haar in het bloed en ze ging altijd voor rollen met de nodige humor er in (Ik schreef er in november 2018 al eens een blog over). Regelmatig was ze in de Haarlemse Schouwburg te zien en tijdens de repetities ging ik als klein joch regematig voor- of achterop de fiets met haar mee. 

Ook kwamen collega spelers bij ons vaak hun rollen instuderen. Ik herinner me dat vaak politie agent Henk van Muchert haar tegenspeler was en in zijn pauzes in zijn voor mij toen imponerende uniform bij ons in de voorkamer uit het toneelboek zich zijn tekst samen met mijn moeder inprentte. Geweldige herinneringen. 

En als ik terugkijk dan speelde ik van jongs af aan ook al toneel (de foto bij dit blog geeft er al een impressie van) en ik vind het nog steeds zalig om te doen. Geweldig, op de lagere school in Bloemendaal die 'Aulamiddagen' waar we met alle klassen eens per maand op de vrijdagmiddag allerhande expressieve zaken deden. 

Die sfeer van toneel snoof ik dan ook van alle kanten op en ik voelde me er prima bij. Reden dat ik, misschien ook wel als een soort eerbetoon aan mijn moeder, aan het eind van mijn loopbaan in Middelburg ook toneellessen ben gaan volgen. 

Veel mensen spelen in hun leven toneel en hoewel ze dat zelf niet in de gaten hebben prik je daar meestal heel snel doorheen. Het is niet echt, nee, nog niet eens een goeie poging. Het is het verbergen en vooral beveiligen van hun ware aard. Maar laat ik daar maar niet over beginnen. 

Toneel spelen heeft in mijn ogen super waarden en geeft ook heel veel plezier. 
Om eens wat te noemen:
  • Je leert jezelf beter kennen,
  • Je kunt je snel in een situatie en het gevoel daarbij van een ander inleven,
  • Je leert sneller om zaken en emoties los te laten,
  • Je gaat op een natuurlijke manier professioneel improviseren,
  • Hoewel inspanning is het toch pure ontspanning,
  • Omgang met en vertrouwen in team genoten (medespelers),
  • Op een natuurlijke manier op dingen anticiperen,
  • Flexibiliteit,
  • Contact en communicatie, 
  • Gespreksvormen en de meerwaarde en het gebruik van intonatie,
  • Luisteren, 
  • Lichaamstaal en mimiek,
  • Aanpassingsvermogen,
  • Je sneller of beter 'thuis' voelen in nieuwe omstandigheden, 
  • Feedback op jezelf weten te accepteren en waarderen,
  • Je vrijer in omgang bewegen,
  • Ontwikkelen van en werken met verbindingsenergie met je publiek,
  • Energie van het publiek oppikken (dat is elke keer toch net weer anders),
  • Smoel geven aan iets,
  • Samen scoren, 
  • Eens in de schijnwerpers durven te staan,
  • Leren applaus in ontvangst te nemen. 

Ik kan van alles voorbeelden geven maar dat zou het wel een heel erg lang blog maken. Maar mocht je er interesse in hebben dan vind je mijn email hieronder. 

En met die toneellessen heb ik al heel veel mensen kunnen helpen door een beter inlevingsvermogen en de spiegel van hun levensspel voor te mogen houden. 

Kortom, in mijn ogen, een waardevolle en speelse aanvulling in je persoonlijke ontwikkeling.

Wie weet spoort mijn blog aan om er ook eens over na te denken. 
Succes, in mijn ogen, verzekerd. 

  
Frans Captijn (Gangey Gruma)