vrijdag 3 april 2015

Angst? Het zijn slechts Gremlins in je hoofd…

 “Angst is niets meer dan een monster in je hoofd dat je successievelijk zelf in het leven hebt geroepen. Een negatieve stroom van bewustzijn. Al je angsten zijn niets meer dan denkbeeldige kleine Gremlins die gedurende je leven je besef zijn binnen geslopen en je geest hebben verontreinigd.” Uitspraak van een monnik.

Nou zo heb ik daar nog nooit tegenaan gekeken. En hij ging door met te stellen dat ze je, meestal vals, behoeden tegen het zetten van waardevolle groei stappen in je leven. Je wakkert daarmee hun vuur zelfs aan. Maar als je je angsten weet te veroveren, dan verover je je leven.  

Ja, ja, leuk bedacht was mijn eerste indruk. Even later kwam ik het verhaaltje van hieronder tegen. Alweer over angst:

Angst hoor altijd bij het verleden.
(Shri H.W.L. Poonja)

Toen de Advaita-leraar Shri Poonja deze uitspraak deed, stak het slimste jongetje van de klas zijn vinger op en zei: ‘Als ik straks naar buiten ga en een politieman tegenkom, word ik bang. Die angst treedt op dit moment op en is daarom een angst van het nu.’ Shri Poonja, niet voor één gat te vangen, gaf als antwoord: ‘Maar ik zeg je, dat die politieman al in je geheugen zat. Op het moment dat je de agent in het heden ziet, keer je terug naar de agent in je geheugen die ooit iets deed waarvan je bang werd. De agent uit het verleden verandert dan in de agent van het nu. Zal die agent gekomen zijn om mij op te pakken? Dat is de toekomst, gebaseerd op het verleden. Er is geen enkel verschil tussen verleden en toekomst. De basis van de toekomst ligt altijd in het verleden.’

Een tijdje geleden had ik hier een gast die werkelijk panisch van honden was. Toen ze hier de witte goed verzorgde ‘zwerfhond’ - die mijn dochter Carlien maar ‘beschermhond’ heeft genoemd omdat hij alles en iedereen hier beschermt – zag wilde ze het liefste de eerste vlucht met het vliegtuig terug nemen. Achteraf bleek dat ze vroeger helemaal nooit bang was geweest van honden. Maar als jong kind was ze tijdens het spelen met honden door een hond gebeten en was er door de omgeving nogal panisch op gereageerd. In dit geval heeft Shri Poonja in mijn ogen dus gelijk.

Als je een baby bekijkt dan kent die baby eigenlijk geen grenzen. Baby’s gaan over het algemeen aardig onbevreesd naar die grenzen opzoek. Het is het gedrag en de reacties om hen heen, van hun verzorger(s), het gezin, de cultuur, de omgeving waaraan ze zich spiegelen. Ze hebben en kweken heel snel een hang naar het (opgebouwde) bekende (ook als dat door emoties of negatieve energie invloed tijdens de zwangerschap al is opgebouwd). En daarmee een soort angst voor het onbekende ondanks een aangeboren ontdekkingsdrang naar die grenzen. Er is immers een nog onontgonnen vallei aan mogelijkheden. Ervaringen die ze opdoen zijn in wezen niet droevig of plezierig. Ons denken en de reacties van anderen koppelt die woorden aan hun ervaring. Een baby zou je kunnen leren om een fantastisch zonnige dag als deprimerend te ervaren.

Ik las in een boek dat ik aan het lezen was: “Angst is een geconditioneerde reactie: een levens opzuigende gewoonte die energie vreet, je creativiteit de das om doet en je geest verontreinigt waardoor je minder uit je leven haalt dan mogelijk is. Angst heb je zelf gecreëerd.”
Het advies van ‘de deskundigen’ is om stapje voor stapje te leren je angsten tegemoet te treden.

En dit brengt me weer bij het Labyrint dat ik hier wekelijks begeleid. Daar gaat de oude Griekse mythe ook over verstorende angsten en gedachten voorgesteld door een Minotaurus die zich schuil houdt/gevangen gehouden wordt in het hart van het labyrint. Al heel wat mensen die het labyrint hier hebben gelopen zijn hun ‘minotaurus’ in het labyrint tegen gekomen. Uit hun verhalen nadien merk je dan dat ze zich soms wel heel erg druk hebben gemaakt over dingen waar ze vanuit hun ervaring na het lopen nu kunnen lachen.

Het zelfde heb ik al diverse keren beleefd als ik met mensen aan het thema angst werk. Vol spanning beginnen ze hun oefening om nadien stralend en met een trotse creatieve ervaring erbij, de oefening af te ronden.

En toch, het blijft allemaal gemakkelijk gezegd maar is zo eenvoudig nog niet gedaan. Ook ik moet regelmatig nog wat Gremlins de deur wijzen.


Frans Captijn 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen