vrijdag 24 juni 2022

Ik heb niets met geschiedenis en toch…

Op school was geschiedenis helemaal niets voor mij. Wat geweest is, is geweest en je leeft nu. Een soort van stelregel die ik er eigenlijk nog steeds op na houd. En natuurlijk is dat ‘nu’ ontstaan vanuit de geschiedenis. Vaak ook, op een iets andere en soms modernere manier, een herhaling van zetten. Het basis gedrag van mensen en cultuur verandert immers, in mijn ogen, niet of nauwelijks. Geld, macht, corruptie en positiespel bijvoorbeeld zijn en blijven van alle tijden.
 
Wie het ooit met wie heeft gedaan interesseert me niet. Veldslagen en elkaar vernietigen gaan tot op de dag van vandaag ook ‘gewoon’ door. Geschiedenis leert ons wat dat aangaat ook eigenlijk niets. Je hoeft in de boeken het woord speer bijvoorbeeld maar te vervangen door houwitser en zwaard door drone en je bent weer helemaal bij. En ook al die machthebbers die er ooit voor gingen hebben al dan niet op een natuurlijke manier het veld geruimd. Niemand ontkomt immers aan zijn of haar tijdelijk verblijf. En zelfs als je nadien een mooi standbeeld kreeg wordt dat na een tijdje omver gebuldozerd zo laat de tegenwoordige tijd inmiddels regelmatig zien.
 
Zelfs het vak ‘Geschiedenis van de bouwkunst’ tijdens mijn bouwkunde opleiding maakte me niet heel warm. Ja, natuurlijk hoorde het erbij maar het trok en trekt me niet aan om bijvoorbeeld die oude gebouwen actief te bezoeken. En inderdaad knap dat mensen, veelal samen met dieren, die gebouwen konden bouwen. Primitief wordt er gezegd maar toch ook verdomde slim.
 
En toch…
Ooit mocht ik hier in Thailand werken met een ex-brandweer collega uit Nederland. Zijn grote hobby was detecteren met zijn metaaldetector. Hij kon er bevlogen over vertellen en het was verrassend wat hij allemaal al uit de bovenste lagen aarde van bijvoorbeeld een akker had gevonden. Hij liet me diverse foto’s ervan zien.
 
Van een Koreaanse kennis hier in Thailand is haar dochter gestart met een universitaire studie archeologie. Nooit zo bij stilgestaan maar als je haar verhalen hoorde super interessant.
 
Ik hoorde dat afgelopen week bekend is geworden dat er in Nederland vlak bij Zevenaar overblijfselen van een Romeinse tempel gevonden zijn. Smullen voor die archeologen. En kijk, dat vind ik nu toch wel weer gaaf. Die overblijfselen helpen om het verleden en het leven van mensen toen te analyseren en te reconstrueren.
Als ik die mensen zo bezig zie is het een soort van meditatie die op een enorme manier boeit. Petje af.
 
En als ik dan een paar honderd jaar vooruitkijk dan vraag ik mij af of dat nog steeds zo boeit als die archeologen dan al die roestige tanks uit Rusland of Oekraïne opgraven en blootleggen. Of, als ze stuiten op een grote elektronica afvalberg, die miljarden ouderwetse mobieltjes.
 
Wat zal het wetenschappelijk onderzoek van al onze huidige gebruiksvoorwerpen, dan nog de overblijfselen van nu, uitwijzen om te duiden hoe wij leefden? Materialisme? Wegwerpmaatschappij? Een glimlach om een nog vrijwel geheel in takte drone of iets waarmee men vroeger probeerde om communicatie te verbeteren? Miljarden injectiespuiten en wie weet nog wel goed bewaarde mondkapjes van misschien wel een pandemie? Mensen die puur gelukkig met elkaar leefden?
 
Wie zal het zeggen…


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 17 juni 2022

Is er ook nog iets opwekkends? Jazeker wel!

Met wat je tegenwoordig allemaal om je heen hoort vraag je je soms af of er ook nog iets opwekkends te vertellen is. Voor de grap typte ik in Google de vraag: “Is er nog iets opwekkends” in.
 
Als eerstgenoemd zoekresultaat kwam “Paracetamol met coffeïne” op. Eigenlijk niet gek. Ik denk dat heel veel mensen in deze wereld momenteel wel zo’n paracetamolletje kunnen gebruiken.
Ook diverse drugs en chocolade verschenen op het eerste blad met zoekresultaten. Wat mij betreft niet allemaal écht opwekkend in relatie tot hoe ik het bedoel. De wereld staat steeds meer in brand en op allerhande terreinen.
Het is geen horrorfilm waar je even uit kunt stappen als je het niet meer aan kunt zien maar allemaal echt. En jawel, je kunt de media zoveel mogelijk uitschakelen zoals ik probeer te doen en toch dringt het allemaal door. Angst aankweken en depressie viert hoogtij. Toekomst voor nieuwe generaties? Die zal er zeker zijn. Of je met die toekomst zo blij moet zijn is weer een andere vraag. Ik ben ook ouderwets in denken, houd ik mezelf maar voor.
 
De wapenindustrie floreert. Met veel daadkracht wordt er door politici miljarden ingepompt om het machtsspel in stand te houden en ‘om de vrede te bewaren’. Te triest voor woorden. Een industrie die groeit en bloeit om mensen, dieren, natuur en cultuur om zeep te helpen, te vermoorden. Miljarden gaan ernaartoe en ook het wereldwijde defensieapparaat mag weer eens groeien omdat er momenteel de aandacht op ligt. 
Rutte is er helder over. Ferme taal en spierballen tonen. Belasting geld genoeg. ‘Meer zwaar geschut sturen want de Russen mogen deze oorlog niet winnen’. Geloven in David en Goliath? Wat een schijnvertoningen...

Wereldwijd ontstaat, vast uit goeie bedoelingen en medeleven, een multiculturele samenleving. Een familielid van me merkte op dat Nederlanders zo langzamerhand gezien mogen worden als gast in hun eigen land.  
Weinig tot geen aandacht voor miljoenen mensen en dieren die lijden of sterven door droogte, voedselgebrek, natuurrampen en klimaatverandering.
Stukjes uit het sombere scenario dat we de afgelopen week op diverse plekken te horen kregen. Reden dat ik me afvroeg of er deze week ook nog iets opwekkends was.
 
En jawel! Meer dan genoeg. Het is immers maar waarop je de focus richt. Net zoals in de fotografie. Iets dat niet wegneemt dat al dat andere er weldegelijk is. 
 
Opwekkend is dat heel veel jonge mensen weer geslaagd zijn voor hun middelbare schoolexamen en verder kunnen. Knap na- en met al dat online studeren. Niets voor mij maar zij hebben het toch maar netjes gedaan. Werk op de arbeidsmarkt genoeg op het moment zo heb ik gehoord dus een extra stimulans. Er is keuze genoeg.
 
Wij kregen deze week bezoek van een paar gezellige vrienden. Een Nederlander met zijn Thaise vrouw. Heerlijk en opwekkend om weer eens even in je moedertaal te kunnen praten.
 
Ik heb gisteren een geest in TED’s place (onze Talk, Eat en Drink ruimte) verjaagd. Hoe opwekkend is dát niet? Spontaan ging twee dagen lang de muurventilator diverse keren aan en uit op verschillende snelheden. Mijn partner, typisch Thaise cultuur, dacht direct aan een geest die wel eens actief zou kunnen zijn. Nu heb ik ooit met mijn oudste broer, die helaas al is overleden, afgesproken dat als het hem zou lukken hij het licht eens een keer aan en uit zou doen. Dat is dus iets anders dan een muurventilator. Nu hebben we regelmatig stroomuitval hier maar dan in het hele dorp. Dat mijn broer dat doet gaat me iets te ver.
Na twee dagen toch die ventilator maar eens onder handen genomen en jawel hoor. ‘Geest’ gevonden. Het was een Gekko, net uit het ei, achter de printplaat van de ventilator. Het dier buiten vrijgelaten en alles werkt weer als normaal.
 
Opwekkend hier in Thailand is dat de grenzen, zonder allerhande restricties die er waren in relatie tot de pandemie, over een aantal weken weer open lijken te gaan. Ook dit land is aan toeristen wel aardig toe. Nu nog even van die mond/neus kapjes af en we zijn weer ‘vrij’.
 
Gisteren hebben we onze eerste twee gratis marihuana ‘planten’ gekregen. Sinds 9 juni jl. inmiddels in Thailand voor gezondheidsredenen toegestaan en er worden nu gratis 1 miljoen planten aan de Thai gegeven. Phatsamon en ook haar moeder gaan ze gebruiken bij het koken. Het zal me eens benieuwen hoe opgewekt me dat nog meer gaat maken.
 
En daarmee ben ik gek genoeg dus eigenlijk toch weer terug bij die zoekopdracht naar iets opwekkends die ik op Google had ingegeven.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


 

 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 10 juni 2022

De tijd van je leven (maken).

Ongeveer twee weken geleden stuurde ik mijn dochter een vergelijkbare foto als die bij dit blog van onze puppy Cupid springend in ons rijstveld. Als reactie stuurde ze. Cupid heeft ‘The time of her life’. Die woorden resoneerden.
 
Inderdaad makkelijk praten als je gezond bent, niet hoeft te leven met een handicap, niet op de vlucht hoeft te zijn of in welke andere nare omstandigheden dan ook verkeert en toch… Ik ken veel mensen die ook blij mogen zijn dat ze de tijd van hun leven zouden kunnen hebben of maken. Ze maken het alleen voor zichzelf, in mijn ogen, zo moeilijk.
 
Leven kent bergen en dalen, ups-and-downs. Niemand ontkomt eraan hoewel de buitenkant, zoals iedereen weet, zo vaak bedriegt. Toneelspelen lijkt een kunst maar is voor hen een gewoonte geworden. Aangeleerd en aangekweekt gedrag dat ze zelf niet eens meer in de gaten hebben. De glimlach die bedriegt.
Natuurlijk is leven niet altijd makkelijk en al zeker niet in een maatschappij waarin negatieve beïnvloeding, emotie en het aanpraten van angst al lange tijd de boventoon voert.
 
Onze puppy in ons rijstveld is inderdaad een prachtig beeld van hoe je de tijd van je leven kunt maken. Geen zorgen maken, vrolijkheid, speelsheid, in de ontdekkingsstand staan, uitproberen, vaak lak aan regels hebben, uitdagen, enthousiasme, gewoonweg doen en niet te veel nadenken, leren door te doen, niets aantrekken van wat anderen er misschien wel van zouden kunnen denken, grenzen verleggen. Het zijn zomaar wat dingen die in me op komen als ik terugdenk aan dit moment van de foto.  Er is zeker weten veel meer dat bij dit plaatje hoort.
 
Mijn gedachte is dat je zelf, ongeacht de omstandigheden waarin je verkeert, je leven op een positieve manier kunt beïnvloeden. En nogmaals, zeker weten niet altijd gemakkelijk. Bij de pakken neer (blijven) zitten en opgeven is daarin geen optie.
Basis is je opstelling en houding én je vermogen om vanuit tegenslag je veerkracht te gebruiken en verder te ontwikkelen om door te gaan.
 
Als voorbeeld kreeg ik van huis uit van mijn vader mee: “Optimist tot in de kist en enthousiast tot de laatste snik”. Hij had geen gemakkelijk leven, was altijd een helpende hand voor anderen en werd, ondanks ook veel tegenslagen, gezond drieënnegentig jaar. Hij maakte op zijn manier, gedreven met optimisme en enthousiasme, de tijd van zijn leven.
 
Van mijn moeder kreeg ik vooral humor mee als ‘overleving en veerkracht middel” mee om de tijd van je leven te maken en te hebben. Het maakt zaken licht en luchtig en dat is perfect voor die veerkracht.

Super en ook dankbaar om die voorbeelden heel vaak in de praktijk al te hebben ingezet en in mijn levenshouding te hebben kunnen integreren. 

Maak als het even kan van je levenstijd zoveel mogelijk de tijd van je leven. Daarvoor heb je zelf heel veel in huis. Misschien moet je er naar op zoek omdat het wat onder het stof verborgen ligt. Een kwestie van de puppy die iedereen in zich heeft wat (vaker) los laten en lak te hebben aan wat anderen daarvan misschien wel zouden kunnen denken. Onze Cupid op de foto en dat wat er bij dat plaatje als gedachten in je op komen, zijn daar zeker weten handreikingen voor.  


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 3 juni 2022

Het gigantisch grote pallet aan kleuren

Mijn oudste zus heeft aan een van haar ogen afgelopen week een staaroperatie gehad. Opereren van ogen is absoluut niet mijn ding maar het is knap dat dit allemaal kan.
Een dag later vertelde ze me enthousiast een eerste ervaring dat het leek alsof haar huis opnieuw geschilderd was. Kleuren zagen er ineens wat anders en veel helderder uit. Er was kennelijk meer licht en ze zag de kleuren weer zoals ze zijn.
 
Je staat er bijna nooit bij stil. Het is hetzelfde verschijnsel als dat er ‘vanzelfsprekend’ water uit de kraan komt als je die opendraait of dat er een lamp gaat branden als je de schakelaar om zet. Het enige verschil is dat, als er geen water gaat stromen of geen lamp gaat branden, je dat direct opmerkt. Bij lichamelijke zaken gaan veranderingen en/of veroudering meestal heel stapsgewijs. Je merkt het vaak lange tijd niet op.
 
Ik herinner me nog op de middelbare school dat ik een bril kreeg om vanaf afstand beter te kunnen zien op het schoolbord in de klas. De schoolarts had dat na een test voor mij geadviseerd. Ik had er zelf geen last van (dacht ik) totdat ik met die bril op keek. Wat een verbetering en dat met een sterkte van de glazen van bijna niets.
 
Kleuren weer goed zien… Door fotografie en ook door meditatie ben ik regelmatig bewust met licht en kleur bezig.
Als je er dieper naar kijkt is het een wonderlijke beleving. Reflectie van licht op een oppervlak waardoor je de meest fantastische kleuren kunt onderscheiden. En eigenlijk is het ook zo eenvoudig. De natuur geeft ons al die kleuren in een gigantisch groot pallet op ons bordje. Onze ogen zijn de wonderlijke ‘instrumenten’ die de basis zijn om al die kleuren en combinaties te kunnen waarnemen. Het lijkt allemaal zo gewoon maar eigenlijk is het super speciaal en knap dat het, voor de meeste mensen, allemaal ‘gewoon’ werkt.
 
Veel mensen die ons kennen weten dat we al een paar jaar in een zelf-bouwproces hier in Thailand zijn. En ook tijdens dat proces komt het kiezen en combineren van kleuren vaak voor. Wit en zwart ‘bestaan’ dan nog wel maar alle andere kleuren verbergen veel meer onder hun algemene noemer. Dat was natuurlijk altijd al zo maar jaren geleden ging je naar de verfhandel of naar de HEMA en haalde je er een potje verf. Er was al aardig wat te kiezen aan kleuren maar in vergelijking met nu stelde dat eigenlijk niets voor.
 
Groen, als voorbeeld, kent misschien wel duizend of meer varianten die we voor het gemak allemaal maar groen noemen. Alles wat je nu aan kleur maar wilt wordt voor ons in mengmachines, klaar terwijl je wacht, gemaakt. Kleurenwaaiers zijn verworden tot dikke boeken vol met kleurvarianten en ook die zijn veel en veel te beperkt.
 
Zo af en toe eens stil staan in die natuur, zoals bij het rijstveld op de foto bij dit blog, hier een stukje verderop bij ons waar de mest niet goed is gemengd waardoor verschillende kleuren groen ontstaan, maakt je bewust van dat wonder van zoveel kleuren waar we steeds van mogen genieten. Geweldig als je ogen daar gezond en wel voor open staan.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 



Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 27 mei 2022

Ontdekkingsreis van een handenbindertje.

Een frisse blik (en meer). Werkelijk alles in deze wereld is nieuw!

Inmiddels alweer een maand thaise puppy Cupid, naast onze hond Kadhow die bijna tien jaar wordt, in ons 'gezin'. Een pittig handenbindertje die in de speel en leerstand staat. 'Oom' Kadhow is dan wel vaak een goed voorbeeld maar toch... grenzen moet je proberen te verleggen. 

Cupid is geen labrador zoals veel mensen denken, maar een gewone (?) 'royal' thaise hond.

Ons dagritme kent door haar al een aantal weken op sommige momenten aardig wat verstoringen. Het hoort er bij en het is ook voor ons een avontuur.
Mijn ochtendmeditatie en yoga hebben er een 'fan' bij. Ze wil gewoon op schoot of in mijn nek. Ontspannen, veiligheid en aandacht. Een soort van 'hondenyoga'. Kadhow fronst soms zijn wenkbrauwen als hij haar weer boven op mijn buik ziet liggen. En die scherpe melkgebit tandjes die zorgen er voor dat je alert blijft. 

Elke ochtend samen met oom Kadhow een uurtje het bos en de velden in. Heerlijk hollen en op ontdekkingstocht van vogels, koeien, onbekende geuren, bomen, struiken, modder en water. 

Op onze bouw graven in het metselzand, schuurpapier, schroeven, tegeltjes, een borstel en noem maar op pikken. Achter vlinders aanhollen. Termieten als 'delicatesse' verorberen en vooral groeien, groeien en groeien. 

Geweldig om zo'n jong dier gade te slaan in het verkennen van de wereld. Ook de omgang met Kadhow, die niet zo in is voor al dat gespeel en gebijt, hij is en blijft de nummer 1 van de honden in de kleine roedel en dat laat hij zich niet afnemen. Ondanks alle aandacht die ook hij nog steeds krijgt speelt jalouzie toch regelmatig parten. Zeker tijdens etenstijd. 

Regelmatig komt haar moeder, soms vergezeld van haar puppy broers en zussen uit het nest die nog geen nieuw thuis hebben gevonden, bij ons aan. Een fantastisch weerzien keer op keer weer. Maar mam blijft de baas en Cupid moet zich gedragen van haar. 

Op de scooter mee, 's avonds regelmatig naar het restaurant, in de auto en vrachtauto boodschappen doen, hollen in de natuur, boven water blijven als je tijdens het spelen niet oplet en pardoes in een van de rijstvelden rolt die momenteel al onderwater staan. Ach, waar maak je je druk om, even schudden en klaar (voor haar). En 's avonds heerlijk doorslapen in de 'prive villa' (haar kooi) die voor haar klaar staat. 

Een aardig avontuurlijk leventje tot nu toe. Voor onweer of een set vaccinaties bij de dierenarts (nog) niet bang. Anders dan Kadhow die haast in zijn broek plast van angst. Ook soms gevaarlijk want je ziet deze regelmatig voorbij flitsende stip, zeker 's avonds, bijna niet. Een halsband met reflectie is inmiddels besteld en onderweg. 

Heerlijk, zo op het platteland. Ruimte ook voor dit dier om te genieten. En dat geldt zeker ook voor ons. We hebben en nemen er gelukkig de tijd voor. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 20 mei 2022

De dubbele boodschap op sociale media over de nieuwe ‘Heilige Koeien’

Vandaag woon ik op de kop af tien jaar in Thailand. Misschien aardig om eens wat over de cultuur te delen. En of die echt, in relatie tot het onderwerp van dit blog, zo verschillend is waag ik eigenlijk nog te betwijfelen.
 
Nog voordat ik hier ging wonen kreeg ik op een Thailand beurs in Nederland al te horen over dat je als buitenlander toch een goeie dure en grote auto moest hebben. Dat hoorde bij je ‘high-so’ status. 
Een vreemd verhaal vond ik maar. Hoewel ik het geld er voor had hoefde ik het niet aan een auto uit te geven. Ik heb het in de eerste zeven jaar dan ook lekker met een scooter en zonder auto uitgehouden. En eerlijk is eerlijk, wat mij betreft kan dat eigenlijk nog steeds maar we hebben sinds drie jaar nu een fijne gewone Mazda 2. Meer om in het veiligheidsgevoel van mijn vriendin tegemoet te komen. We gebruiken die auto eigenlijk zelden. 
Achteraf gezien had ik slimmer, als de noodzaak voor een auto al aanwezig was, zo af en toe een auto kunnen huren. In die zeven jaar deed ik dat drie keer voor in totaal twee weken.
 
En even tussendoor, over veiligheidsgevoel en cultuur gesproken, mensen rijden hier op hun scooters (die hier met gemak 80 km per uur tuffen) zonder helm maar met een mond/neusmasker. Ja, je zou maar een virus kunnen oplopen natuurlijk.
In hun pickup trucks zit de hele familie gezellig in de open lucht bij elkaar in de achterbak (zonder welke veiligheidvoorziening dan ook). En momenteel is er een verhitte discussie gaande over het verplicht stellen van kinderzitjes voor de jongsten van het gezin. Die hobbelen hier heel gewoon van voor tot achter vrij door de auto en zo'n vijfentwintig tot vijftig euro (hier) voor zo'n zitje is een veel en veel te grote uitgave om verplicht te stellen vindt het merendeel van de bevolking kennelijk. 
 
Terug naar die auto. Ik begreep al snel dat die in Thailand als ‘Heilige Koe’ wordt gezien. Net overigens als bijvoorbeeld de mobiele telefoon en de televisie. En aan specifiek die auto wordt status gegeven. Afgelezen overigens niet echt want het blijkt over het algemeen slechts uiterlijke schijn zo zal ik je zo uitleggen. 
En omdat je als buitenlander als ‘rijk’ gezien wordt, je kunt immers hier wonen en de Thai meestal niet in bijvoorbeeld Nederland, moet je die status wel laten zien. En zo begreep ik die opmerking die ik op die beurs hoorde. Jammer, ik heb er niets mee en doe er ook niet aan mee. 

Wij worden in ons dorp maar een beetje krenterig gevonden werd ons verteld. Reden? Omdat we onze bouw zelf met eigen handen realiseren en geen werklui inhuren. 
Mijn partner wordt ook niet begrepen. Ze heeft immers een Farang (in de ogen van de Thaise cultuur een rijke buitenlander) en al ruim twee jaar lopen we dagelijks in oude werk kleding omdat we gewoon lekker samen aan de slag zijn. We gaan er zelfs haast dagelijks in het nabuur dorps restaurantje mee uit eten. 
Wat iedereen er allemaal wel of niet van vindt... Mijn pa zou zeggen; “Jongen, lekker lullen laten”. En precies zo doen we en we lachen er om. 
 
Als je hier rondrijdt dan zie je veel ‘huizen’, met daaromheen puinhopen van veramelde ouwe zooi en opslag. Weggooien doen mensen hier niet snel. 
De voordeur versperd door een explosie van her en der uitgeschopte slippers en schoenen van de mensen die er wonen of op bezoek zijn. In die huizen in ieder geval allemaal een grote televisie (heilige koe).
Mensen hier maken meestal maar beperkt gebruik van meubilair. Dat hebben ze dus ook maar heel beperkt. Ze leven immers buiten en zijn het zitten en eten op hun gevlochten mat boven op hun bamboe platform gewend. Wat heb je immers eigenlijk echt nodig? Een zittoilet ontbreekt, zeker op het platteland, veelal. Hurken (ik kan het niet) om te ontlasten is de gewoonte.

En dan... in de tuin jawel een overkapping en daaronder… ‘De gouden koets’. Een glanzende en super schone auto die meer dan vertroeteld wordt. Het status symbool.
 
In Thailand steel je de show met een nieuwe auto. En dat mag, of moet, iedereen ook weten. 
De eerste zes weken mag die auto met een rode nummerplaat rijden. Nieuwe scooters hoeven de eerste zes weken geen nummerplaat te hebben. Ook daaraan kun je zien dat ze spiksplinternieuw zijn.
 
En ook die nieuwe mobiele telefoon met steeds meer camera's, waar mensen de hele dag met Facebook, Line en Twitter verslaafd op turen, is zo’n heilige koe en moet de nieuwste van de nieuwste zijn om aan je vrienden te laten zien.
 
Al die nieuwe dingen doen het goed op die sociale media. Rijkelijk wordt met de buitenwereld gedeeld dat je weer iets nieuws hebt. Het maakt mensen een beetje jaloers. Eigenlijk fantastische marketing. Wij willen immers ook en we willen (nog) meer.
 
Het heeft een dubbele bodem. 
Bijna alles, maar dan ook werkelijk bijna alles, kun je hier op afbetaling kopen. Zeer ‘aantrekkelijk’ met bijvoorbeeld dat je het eerste jaar geen rente hoeft te betalen.
Meer dan drie kwart van de auto’s moet helaas volledig worden gefinancierd. En aan die lening zit je meestal zo’n zeven jaar vast. Weg maandelijkse bestedingsruimte die regelmatig al erg beperkt was.
 
En dat geldt voor nagenoeg al die ‘heilige koeien’, de afbetalingstermijnen verschillen slechts.
 
Gemiddeld zitten gezinnen in Thailand meer dan diep, tot ver boven hun oren, in de schulden. Ik vraag me wel eens af hoe ze daar ooit nog van af komen. En nieuwe leningen worden maar verstrekt. De credietmaatschappijen varen er wel bij. 
Fantastisch uiterlijk vertoon waarvoor je uiteindelijk met je levensomstandigheden wel erg lang met haast levenslange afbetalingen door het slijk moet.
 
Geweldig om de buitenwereld te laten ‘meegenieten’ van alle pracht en praal en ‘gebakken lucht’ status. Het blijkt immers in de meeste gevallen slechts show.
 
De dubbele boodschap van al die mooie, kortdurende en tijdelijke ‘hebbedingen’ op de sociale media tonen is dan ook feitelijk: "Ik ben blij, want ik heb er alweer een extra persoonlijke lening bij". En of je daar nu echt zo blij mee moet zijn? Mensen hier geven daar kennelijk niet om. Het draait om het uiterlijk vertoon. 

In werktenue of uniform met die prachtige auto naar het werk en daar naast al die andere glimmende wagens van je collega's de hele dag parkeren. 's Avonds weer thuis gekomen de auto met de plumeau afstoffen en weer lekker, in de korte broek met t-shirt en slippers aan, ‘jezelf’ zijn. Ik vind het soms om te lachen omdat je er zo snel doorheen prikt. Amazing Thailand.
 
En, terug naar het begin van dit blog, of dit zoveel afwijkt van de cultuur in Nederland weet ik nog zo net niet. Ook daar wemelt het immers van de schulden door al die meest nieuwe en moderne dingen waarover we vinden dat we moeten beschikken.  


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 13 mei 2022

Een echtscheiding ligt altijd aan de ander.

Afgelopen week nam een voormalige deelneemster uit een van de persoonlijke ontwikkel & meditatie programma’s die ik op het gezondheidsresort waar ik werkte leidde contact met me op. Ze zit in het proces van echtscheiding. Lange verhalen over wat er allemaal mis was gegaan in haar relatie met haar man. En al de ellende waarin ze nu zat kwam allemaal door hem.  
 
Het raakte me en ik dacht er eens dieper en langer over. Ook in relatie tot het zelfde proces waar ik zo’n vijfentwintig jaar geleden met mijn inmiddels ex-partner in terecht kwam.
 
In de bijna tien jaar die ik hier nu in Thailand woon, heb ik tientallen mensen, vrouwen zowel als mannen, ontmoet die in een echtscheidingssituatie terecht waren gekomen. Niet uniek. En geloof het of niet, als je naar hun verhalen luisterde dan kwam dat altijd door die ander. Is dat niet een beetje vreemd?
 
Ook uit mijn eigen situatie herinner ik me helaas nog maar al te goed alle verhalen die op dat moment de ronde gingen. Een slechtere man en vader liep er op de wereld niet rond.
Van mijn kant dan weer het verhaal hoe snel liefde om kon slaan in haat. En dat nu bleek dat ik een 'slechte' partner had getroffen door wat me allemaal op aandringen van haarzelf, goed bedoelde beinvloeding van haar vriendin en haar verschillende creatieve advocaten, allemaal werd aangedaan.
 
Vanuit alle verhalen die ik inmiddels ken wemelt het in de wereld van advocaten die, voor veel geld, voor hun cliënten de meest creatieve ideeën verzinnen. Uitgangspunt lijkt te zijn om het leven van de ander, waar je voorheen toch zo stapelgek op was, te verpesten en vooral het proces om van elkaar los te laten te verlengen. Het levert immers per uur meer dan aardig wat op. 
Vaak spelen die advocaten een soort van Tom & Jerry spelletje. Eindeloos aan de gang blijven of ze niets anders te doen hebben en elkaar in de avond als vrienden in het café of op de golfbaan treffen. Hét 'goede' voorbeeld van onafhankelijkheid en hoe je zaken en privé kunt scheiden. 
 
Gelukkig kijken onze kinderen tegen onze echtscheiding aardig genuanceerd aan. Twee individueel prima mensen die echter totaal, maar dan ook totaal, niet bij elkaar passen is hun overtuiging. En eigenlijk is daarmee de kous gewoon af. Doorstappen en inzetten op nieuw geluk. Zalig om een prima, zo goed als dagelijks, contact vanuit Thailand met ze te hebben. 
 
De schuld uitsluitend bij de ander leggen zegt dat je vooral (beiden) niet instaat bent om eens naar jezelf, naar je eigen inbreng, naar je eigen opgebouwde overtuigingen te kijken. Velen kiezen er vanuit teleurstelling of een gevoel van gefaald hebben, als een soort genoegdoening, voor om in te zetten op een negatieve neerwaartse spiraal van afstand en haat creëren. Een proces dat ook nog eens bakken nachtrust, energie en geld verslindt. Nog niet gesproken over de invloed van dat gedrag op het leven van kinderen als je die, zoals wij, uit onze vorige relatie hebt. Kinderen die recht hebben en ook houden om een normale verstandhouding met-, en positieve invloed op hun opvoeding en ontwikkeling door- hun beide ouders. En daarbij mag je toch eigenlijk bijna altijd uitgaan van de beste intenties van die individuele ouders. Je wilt toch dat je kinderen gelukkig zijn of worden en niet in dezelfde valkuilen hoeven te stappen waarin je zelf in je relatie in terecht bent gekomen. Iets dat zo heel veel toch gebeurt. 
 
En vanuit mijn persoonlijke ervaring en die van het werken met vele gasten is dat principe van de schuld uitsluitend bij de ander leggen helemaal niet zo gek en ook heel begrijpelijk. Emoties spelen immers een grote rol en je kruipt in een soort modus van ‘zelfverdediging’ om overeind te blijven.
 
Osho (Rajneesh, 11 december 1931 – 19 januari 1990) scheef eens dat als je weet hoe je moet lief hebben je ook hoort te weten hoe je moet scheiden. Niet in woede, niet met wrok, niet met enige klacht maar met dankbaarheid in je hart.
Het seizoen van de relatie is gewoon voorbij. Je hoeft er niet wanhopig over te zijn en je mag de ander bedanken voor dat wat je samen hebt gekregen. Wat je geleerd hebt en voor de nieuwe visies op het leven die je kreeg. Voor een paar vensters die voor je geopend zijn die je wellicht in je eentje nooit had kunnen openen.
 
Mooi als je dat zou kunnen. Het is immers zo waar. Die haat aan de kant leggen. Wat de situaties ook allemaal zijn, je wilt immers persoonlijk weer geluk en liefde. Niets mis mee. Waarom dan je dagen vergallen met strijd? En ja, dat is gemakkelijk gezegd. En wie zegt het met een ervaring van 14.5 jaar regelmatig voor alle vier (inclusief onze fantastische kinderen) veel ellende. Ratio en emotie kunnen stevig schuren.
 
Erken ook je eigen bijdrage in het al dan niet zelf gewild stoppen van je relatie. Maak jezelf niets wijs. Het ligt helemaal nooit alleen maar aan die ander die je van allerliefste nu ‘tegenpartij’, 'client' of 'cliënte' bent gaan noemen. Een verhaal heeft immers altijd twee kanten...

Blijf niet hangen maar ga je samen, individueel, (weer) vrij voelen. Leer van het verleden en kijk vooruit. Stop met het de ander zwart blijven maken naar je omgeving. Het zegt immers meer over jezelf dan over die ander.
 
Herpak je en ga de expeditie naar geluk met jezelf aan om nieuwe wegen in te slaan en nieuwe kansen te pakken. Het leven is te kort om tijd voor geluk te verspillen.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 6 mei 2022

Hersenspoeling. Denken mensen ook nog na?

Het begon ooit met radio, televisie, kranten en pamfletten. Met de huidige technologische middelen is het gemakkelijker dan ooit. Eenzijdige ideologische ‘reclame’. Een systematische tactiek van het manipuleren van mensen die in extreme vorm propaganda zelfs overtreft en uitkomt op hersenspoelen (brainwash, indoctrinatie).
 
Volgens Wikipedia werd het voor het eerst in 1622 geïntroduceerd door de katholieke kerk om gelovigen in niet katholiek gelovige landen te winnen. Letterlijk zieltjes winnen. Maar moet dat met propaganda? Prima, vind ik, om het evangelie te verkondigen maar laat mensen alsjeblieft vrij in de keuze die voor hen het beste voelt. Er kunnen immers in mijn beleving helemaal geen tachtigduizend goden zijn. En welke naam we die Ene dan als mensen willen geven, wat maakt het uit? Geloof je niet? Ook dat is vrij. Wie ben jij om anderen iets op te dringen?  

Sinds de negentiende eeuw heeft het bewust zieltjes winnen voor een gedachtengoed of ideaal of om haat te zaaien en (nog) meer macht te krijgen een stevige vlucht genomen. De politieke arena zit er vol van en het heeft meer en meer extreme vormen aangenomen met alle risico’s van dien. Eenzijdige communicatie die overtrokken, verminkt en vaak vol met leugens, onwaarheden en haat zit.
 
Alsof mensen luie ‘schapen’ zijn die slaafs volgen en alles maar geloven. In de praktijk lijkt het er overigens vaak wel op. De vorige premier van Rusland gaf bijvoorbeeld begin deze week in een interview aan dat de helft van de bevolking de propaganda gelooft. Let wel, dat zijn zo'n dikke zeventig miljoen mensen. 
En mocht je al de moed hebben om met je gedachten of ideeën af te wijken dan sluit groepsgedrag je graag buiten. Voor velen geen positief, of zelfs een risicovol, scenario.
 
Afgelopen week las ik een uitspraak van een commentator op een buitenlandse televisiezender: ”Als je sterft voor je moederland ga je naar de hemel. Anderen zullen creperen”. Prima om aan je vaderland gehecht te zijn maar moet je dat, als doekje voor het (letterlijk) bloeden nadat je als schietschijf bent gebruikt, dan maar juichend aannemen?
 
Of uitspraken in tot heilige (?) oorlogen uitgeroepen, of van terroristen, als “God is groot” (yep) of “in naam van God”, “als me iets overkomt, dan offer ik mijn leven voor hem”. Hoe geweldig is dat niet…? 
Denk even na! Ben je nog te redden?
 
Allereerst moeten mensen zich in mijn ogen eens afvragen waarom in hun ruzies en haat tegenover elkaar God of de Hemel een rol zouden moeten spelen. In alle, ja werkelijk alle godsdiensten, religieuze stromingen of levensfilosofieën staat: “Het leven draait om het doen van goeie dingen” hoog in het vaandel.
Dat betekent dus niet “Slacht iemand die anders dan jij denkt of zich (nog) beter bij een andere groep voelt, maar af”.  
Hoe kan het zijn, een privé ervaring uit het verleden, dat mensen die zich bij één geloofsrichting goed thuis voelen, mensen uit andere geloofsrichtingen niet aankijken of het verbieden dat jouw kinderen met die van hen spelen omdat ze ‘anders’ zijn? Het overkwam ons in Barneveld. En jawel, het is nog steeds van deze tijd helaas. Is dat de boodschap van het doen van goeie dingen en van vrede?
 
Hierboven heb ik het woord communicatie niet voor niets cursief gedrukt. Ooit leerde ik dat communicatie altijd gaat over een zender en een ontvanger. En hoewel onze huidige communicatie technologische middelen het beïnvloeden, nee brainwashen, van mensen heel gemakkelijk maken, zijn ze er ook om andere kanten van (vaak nog niet eens) dezelfde medaille te ontdekken en een vrije persoonlijke mening te vormen.  

En ja, dat is gemakkelijk praten als je over andere bronnen de beschikking hebt of kunt krijgen en als je er de tijd voor neemt om te onderzoeken of alle berichtgeving die continue op je wordt afgevuurd wel klopt. En als je het lef hebt of kunt opbrengen om af te wijken van de groepsmoraal.
 
Er is heel veel mis in onze wereld en dat is eigenlijk al van alle tijden. Mijn oudste broer en pastor zei al eens in een preek: “Bid niet voor de vrede” ik schreef er al eens een blog over. Triest maar het komt er in de wereld inderdaad nooit van. 

Op Youtube zijn inmiddels filmpjes populair waarin wordt getoond hoe met de meest ‘geraffineerde’ en ‘hightech’ middelen mensen worden vernietigd. 
Van welke natie en achtergrond ze ook zijn. Het zijn allemaal mensen...!

Mijn moeder zou zeggen: “ze hebben ook allemaal een vader en een moeder”. Een gezin, vriend, vriendin, en kennissen. Ze worden maar gestuurd of ze nu echt willen of niet.
Draagt het wat bij aan het bereiken van vrede, nog meer macht, invloed of wat dan ook? Mensen stellen voor ‘machthebbers’ kennelijk helemaal nul komma nul voor. Ze gaan om hun doelen te bereiken letterlijk over lijken en slapen er niet minder om…
 
Moet je propaganda en indoctrinatie gebruiken om dit allemaal ‘acceptabel’ voor het thuisfront te maken? Wordt er om al die onnodige slachtoffers dan minder getreurd?
En ja, uiteindelijk is het weer prima voor de economie. Alles draait immers om geld. Je vernietigt eerst en bouwt daarna modern weer op…
 
4 Mei, dodenherdenking in Nederland. Dit nooit weer...! We leveren allemaal op hetzelfde moment wel oorlogstuig om het juist toch weer aan te wakkeren. 

Ik hoop dat mensen de moed hebben om dieper te kijken, uit te zoeken, andere meningen te horen, te vergelijken, te voelen en hun eigen mening te vormen. Een soort van mentale detox wellicht. En ja dat kan moeilijk zijn om naar buiten toe te ventileren maar je laat je wellicht niet zo voor de gek houden en beïnvloeden.

Ook hier geldt weer, de eerste stap in de goeie richting is je bewust zijn dat dit om je heen gebeurt.

 
Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)