vrijdag 11 maart 2016

De wijze les van een muntje bij een crematie

In de Thaise boeddhistische cultuur is het heel gewoon dat mensen, nadat ze zijn overleden, binnen drie dagen worden gecremeerd in plaats van begraven. Op het platte land heeft ook bijna ieder dorp zijn eigen openlucht crematieplek.

Soms, als een wijze les, stoppen familieleden onder de tong van de overleden person een muntstuk. Dit nog meer aandacht en nadruk op het doel van leven te leggen.

In de meeste culturen wordt niet erg veel over de dood gesproken. In het boeddhisme daarentegen is het de normaalste zaak van de wereld. Daar is het verbonden met de innerlijke beleving en het geloof in voortbestaan en toekomst, een continue beweging van opnieuw zijn. Het voortdurende cyclische proces van geboorte, leven, leren, delen en het verder opbouwen en ontwikkelen van innerlijke wijsheid en sterven om ruimte te geven aan wedergeboorte enzovoort. De Dharma cirkel of cirkel van Samsara wordt het genoemd.

Je komt helemaal alleen op deze wereld en je vertrekt e rook weer alleen vandaan. Wie er ook om je geboorteplek of sterfbed heen staat. Meestal staan we bij dit uitgangspunt niet of nauwelijks stil. Als jouw tijd, verwacht of onverwacht, gekomen is kun je helemaal niets meenemen.
We gaan maar door met het onszelf ziek maken bij het willen vervullen van onze verlangens. Met het hebben van verlangens en er invulling aan proberen te geven is op zich helemaal niets mis. Maar we slaan regelmatig door. Er komt geen eind aan nog meer nodig denken te hebben of willen hebben. Wat heb je ├ęcht nodig om gelukkig te zijn en te blijven? We hollen maar door omdat we denken dat de toekomst nog meer geluk voor ons in petto heeft. We hebben niet in de gaten dat we meestal boven op ons eigen geluk staan en er geen oog voor hebben. We doen steeds onbewuster mee aan de voortdurende rat-race naar meer en meer geld en vergeten daardoor in veel gevallen nog te genieten van leven.

De wijze les van het muntje onder de tong van een overledene onder de tong bij een crematie plechtigheid wil ons twee dingen leren.
Na de crematie blijft er alleen as en stof over (en natuurlijk de herinneringen bij diegenen die feitelijk nog door mogen of moeten gaan tot ook voor hen de tijd daar is). Het andere dat overblijft is dat muntstuk. Het toont aan dat het je niet tijdens je verdere reis vergezelde. Je moet het achter laten en kunt het gewoonweg niet meenemen.
Het andere dat het ons leert is dat het muntje, na de crematie, zwart en vuil is geworden. Het kan jou en de goede dingen die je er in je leven mee had kunnen doen niet meer dienen.

De onderliggende gedachtegang? LEEF het leven. Begrijp dat je hier bent om geode dingen te doen, om te groeien en te delen en om een stempel achter te laten. Geld is, tot op zekere hoogte, nodig. Sla er niet in door en gebruik het om NU te leven en goede dingen te doen. Genoeg is daarbij genoeg. Verspil je tijd niet aan het rennen voor alsmaar meer en daardoor nog nauwelijks te leven en je missie te vervullen.
Je komt alleen (en naakt) en je vertrekt alleen (zonder een cent).

Frans Captijn
www.captijninsight.com


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen