vrijdag 8 december 2023

Het verschil tussen hier wonen en daar wonen en meer antwoorden

Een beetje een lang blog deze week. Sla de antwoorden op de vragen waarin je niet bent geinteresseerd gewoon lekker over. 

Zoals veel mensen weten zijn Phatsamon en ik al bijna vier jaar aan de slag met ons bouwproces dat we inmiddels de naam ‘Pyramid Retreat Thailand’ gegeven hebben.
 
Regelmatig krijgen we er vragen over en ik vind het tijd om die vragen in het algemeen maar eens te beantwoorden.
 
Waarom laat je niet voor jullie bouwen en doen jullie alles zelf?

Dat heeft, anders dan regelmatig wordt gesuggereerd, niet te maken met dat we krenterig zijn.

Tot een jaar of vijf geleden, vóór de pandemie, was ik in Chiang Mai actief op een gezondheidsresort als docent in meditatie, yoga, tantra en als life & talent coach. Helaas sloot het resort. ‘Niets doen’ is absoluut niet mijn ding. 

Toen ik Phatsamon was tegengekomen besloot ik mijn basis opleiding als architect en bouwkundige weer op te pakken en met eigen handen weer te gaan ontwerpen en bouwen. Bouwen als een soort van meditatie. Met aandacht en zonder stress. En hoewel super realistisch toch geen zogenaamde SMART-doelen en vooral geen tijdschema. Daarom praten we ook niet over een project maar van een proces.

Door Covid raakte Phatsamon haar baan, op een bank in Bangkok, kwijt en we besloten die situatie met twee handen aan te pakken en samen te gaan bouwen.
Kortom, we willen samen lekker bezig zijn en iets duurzaams creëren.
 
Tot op heden lukt dat allemaal goed. Misschien nog net optijd met dit fysiek zware werk hoewel ook ik, inmiddels zesenzestig, best af en toe merk dat ik ouder word. Drie maanden uit de running door een fikse hernia was een pittige spiegel en waarschuwing. Het stucen van de binnen wanden en het afwerken van de vloeren laten we dan ook over een tijdje door een extern bedrijf doen.
 
Waarom bouwen jullie in Surin? Niet echt een toeristische en aantrekkelijke plek.

Phatsamon is geboren in Surin, een plek in het oosten van wat Isaan genoemd wordt. Het Noordoosten van Thailand  in een provincie die grenst aan Cambodja. Haar ouders schonken aan alle vier de kinderen land. Ook zij kreeg vier stukken land die naast landbouwgrond tevens de bestemming bouwgrond hebben. Samen zochten we een stuk uit dat deels door haar, inmiddels overleden, vader ruim twaalf jaar geleden twee meter was opgehoogd. Zo’n 500 meter van het dorp waar haar ouderlijk huis staat. 
Het is een stuk land van rond de acht duizend vierkante meter en het verhoogde gedeelte, waarop we aan het bouwen zijn, is ongeveer vijfentwintig honderd vierkante meter.
De bouwgrond is dus geschonken en we zouden met onze ideeën gek zijn er geen gebruik van te maken.  
 
Wat zijn jullie ideeën daar?

Het gaat ons niet om toeristen maar om fijn te kunnen wonen, leven en genieten.
De basis opzet van ons ‘Pyramid Retreat’ is een fijne energierijke woonplek voor onszelf. Zoveel mogelijk verbonden met de omringende natuur en als het even lukt om zoveel mogelijk zelf voorzienend te zijn.

Retreat betekent letterlijk ‘terugtrekken’, ‘afzonderen’. Met alle verstoringen in en uit de wereld om ons heen is het zalig een plek te hebben waar we als we dat willen de basis voor rust, verbinding en ontspanning hebben. Een zalige privé-plek, voor ons een echt thuis. En nee, dat is voor ons niet als kluizenaars wonen maar wel, op een speelse manier, verbinding hebben met elkaar, onze dieren, vrienden/kennissen en de natuur.

Als ons woonhuis klaar is hebben we het idee om op het lagergelegen stuk grond een stiltebos met een grote vijver met daarin een eiland met een paviljoen te gaan aanleggen. Iets terug doen voor de natuur en onder andere de enorme 'familie' van fantastische vogels hier ook een ‘retreat’ plek te bieden. Een mooie plek ook voor onze honden en om zalig te wandelen of gewoon lekker te zitten.
 
Waarom piramides en daarnaast ook nog een huis?

Om het heel eenvoudig uit te leggen bouwen we alleen maar een huis. Een huis met drie slaapkamers. 
Omdat we zeer gesteld zijn op onze privacy en op die van familie, vrienden en kennissen, bouwden we twee slaapkamers (Pyramid guest rooms) los van ons huis. Twee losse slaapkamers zodat, als mijn kinderen allebei tegelijk zouden komen, ze hun eigen prive stek bij ons hebben.

Piramides staan voor mij voor energie, rust en stilte. De manier waarop we ze hebben gebouwd garandeert dat ook.

Ons huis heeft dus alleen onze eigen slaapkamer. Daarnaast een woonkamer, een half open binnen keuken, een buiten keuken (Thais gebruik om bijvoorbeeld te wokken), binnen bergingen, privé badkamer, en een gastentoilet. Vanzelfsprekend een groot overdekte verranda. 
Op de eerste verdieping boven de entree en bereikbaar via een buitentrap, de halfopen yoga/meditatie ruimte. Vanaf dat balkon kijk je uit op het tuin labyrint en de huidige vijver.
 
Hoe verschilt wonen in Thailand met wonen in Nederland?

Er is een groot verschil tussen wonen en wonen.
Nederland kent een overwegend koel klimaat en het basis wonen is voornamelijk gericht op ‘binnenshuis’. In Thailand hebben we ruim 80% van het jaar tropische dagen. Mensen leven hier als basis vooral ‘buitenshuis’. En dat maakt nogal wat verschil.
Alles is er hierop gericht om het binnen waar mogelijk zo koel mogelijk te houden. Ik doel dan niet op airconditioning of ventilatoren maar op de manier van bouwen. 

Met name op het platteland. Hoge ruimten, lichte dakconstructies met grote ventilatie ruimten tussen het dak/de dakplaten en de plafonds. Ventilatieopeningen onder het dak om warmte, met name in de nacht, op een natuurlijke manier af te voeren. Grote dakoverstekken (met name als zonwering) en lichte bouwconstructies (meestal halfsteensmuren). En buiten grote plateaus waarop op matten wordt gezeten onder luifels. 
Er waait daar bijna altijd een beetje wind. Buiten wordt meestal gegeten en is het sociale contact.
Kamers zijn over het algemeen niet groot. Je komt er immers om te slapen en wonen doe je feitelijk het meeste buiten. Een groot overdekt buiten terras komt dus beter van pas.
 
Hoe verschilt bouwen in Thailand met bouwen in Nederland?

Wij bouwen hier hoofdzakelijk op de Nederlandse manier en daar kijken de meeste mensen hier op het platteland aardig van op. Het bouwen met een fundering ‘op staal’ in plaats van met poeren, met voorspan betonvloerplaten (in plaats van beton gestort op zand), met isolerende dragende muren (in plaats van met beton kolommen), het gebruik van zware steenwolisolatie (juist om de warmte tegen te houden en energie te sparen als je de airco gebruikt) en het gebruik van bijvoorbeeld keramische dakpannen. Zelf denk ik, het wordt afwachten, dat het stukken duurzamer is.
Toch zijn er aan de Thaise bouwwijze ook grote voordelen. Daar waar wij eindigen met het dak, is het aanbrengen van het dak in Thailand op palen de eerste stap in het bouwproces. Niet gek natuurlijk. Je werkt daarna binnen in de schaduw en, in de regentijd, droog. Iets dat wij niet kunnen zeggen.
 
Wie heeft jullie plannen ontworpen?

We hebben ze zelf bedacht en ik heb alle bouw en constructie tekeningen en berekeningen gemaakt. Om het goedgekeurd te krijgen moest ik mijn Nederlandse vakdiploma’s (vertaald) aan de overheid hier overleggen en dit werd uiteindelijk geaccepteerd.
 
Mag je als buitenlander in Thailand zelf bouwen?

Als je in Thailand, zoals ik nu, op een zogenaamd ‘retirement visa’ verblijft mag je, zoals geregeld in de Thaise immigratie wetten, formeel niet werken. Wordt je 'gesnapt' dan hang je en mag je binnen een paar dagen het land verlaten. 
In overleg en op advies van een Thaise advocaat en de Thaise immigratiedienst mag ik hier wel bouwen mits uitsluitend op ons eigen land. Hiervoor is er een aanpassing gemaakt op het landeigendomspapier van Phatsamon (landlease agreement en binnenkort nadat we getrouwd zijn komt mijn naam ook op het landeigendomspapier te staan. Feitelijk schijn omdat ik als buitenlander nooit Thais land kan bezitten maar er dan wel de rest van mijn leven op mag wonen), mits uitsluitend voor onszelf en mits de bouwvergunning officieel is afgegeven op mijn naam. Aan al deze voorwaarden hebben we voldaan zodat alles netjes formeel voor elkaar is.
 
Wat is de toekomst?

Allereerst hopen we natuurlijk gezond te blijven, plezier te kunnen blijven maken en van het Leven (met een grote "L" ) te kunnen blijven genieten. Een noodzaak in een wereld die, in onze ogen, steeds meer in zijn voegen kraakt en waarin velen sociale media gebruiken om de schone schijn op te houden.  
De basis is dat we voor onszelf bouwen en gebouwd hebben. Als vanzelf past logeren van familie, vrienden en kennissen daar normaal privé in.
En met mijn aanvullende opleidingen die ik in het gezondheidsresort waar ik werkte kon gebruiken en met de ervaringen die ik tot nu toe heb opgedaan sta ik er ook voor open om er voor anderen met het delen van mijn talenten te zijn.

Een home-stay of bed & breakfast vraagt om een vergunning. Zouden we dat op termijn al willen, dan moeten we dat eerst allemaal verder uitzoeken en regelen. Ik/we willen de Thaise wet & regelgeving volgen en niet in de toekomst in de problemen komen door gedachtenspinsels die op zouden kunnen komen.

Lekker genieten van elkaar en met onze drie 'kinderen', Kadhow, Cupid en Singto, op onze geweldige plek is dagelijks al meer dan een groot geschenk om dankbaar voor te zijn. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 



vrijdag 1 december 2023

De natuur (weer) ervaren

Tijdens het ontbijt op onze veranda, een paar weken geleden, merkte Phatsamon op dat ze de natuur weer ervaarde.

Ik keek er even van op en kwam er snel achter waarom.
De scholen in Thailand hadden twee weken vakantie en, hoewel de basisschool in ons dorp 500 meter van ons vandaan is, was het een stuk 'stiller'. Het was een uitnodiging om de natuur op onze pracht stek nog beter te horen en te voelen.

Ze vertelde me dat, toen ze jaren geleden nog voor een bank in Bangkok werkte, haar leven eruit bestond om 's ochtends naar haar werk te gaan, te werken, terug naar haar apartement te gaan, te gaan eten, tv te kijken, te gaan slapen en hetzelfde riedeltje de volgende dag weer af te spelen. Te veel geluiden in de stad waaraan ze zich niet meer stoorde omdat ze er aan gewend leek te zijn. Dat bleek dus nu gewoonweg schijn. Door die overkill aan geluid verbond ze zich steeds minder en contact met de natuur had ze feitelijk niet. 

De 'stilte' hier maakte heel duidelijk wat voor verschil haar 'running life' van destijds maakte met het opnieuw Leven op de plek en op het platte land waar ze geboren is.

Het geluid van de wind, van allerhande soorten vogels, het in het water springen van een kikker of het naar prooi duiken van een vogel in onze vijver. Het blaffen van honden in het dorp en, momenteel, de geluiden van het oogsten van de rijst om ons heen.

De nachtbloemen die fantastische geuren verspreiden en ook vanmorgen weer een pracht van een witte soort Jasmijn bloem waarvan de heerlijke geur niet is te omschrijven.

Een kwestie van ontspannen. Waarom zou je je zoveel zorgen maken over de toekomst? Kijk naar die bloem en ruik haar super geur die je geest uitnodigt om een ontdekkingstocht in jezelf aan te gaan. 
Ontspanning is geen lichaamshouding; het is een volslagen transformatie van je energie. 

Toppie om dit (weer) op te merken. Zo snel vergeet je je roots en verbinding in de ratrace van het leven om geld. 

Dit oprecht weer ervaren is voor mij een spiegel van de kwaliteit van Leven. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 



vrijdag 24 november 2023

Krankzinnigheid en mafkikkers. Lekker belangrijk.

Laat ik dit blog maar beginnen om te zeggen dat ik zelf misschien wel krankzinnig en een grote mafkikker ben en slechts de 'normale' wereld om me heen observeerde. Het gemakkelijkste om er volgens mij mee om te gaan. Ik observeerde dus slechts. Het kan ook een spiegel zijn voor velen. Waar zijn we zo langzamerhand mee bezig?
 
Twee weken geleden was ik twee dagen in Bangkok. Een stad met ruim 8,5 miljoen inwoners en honderdduizenden toeristen. Heen en terug ging ik vanuit Surin, en voor het eerst sinds ik hier in Thailand woon, met de trein. Een prima ervaring. In Bangkok met de MRT (metro) en de BTS (stadstrein). De foto hiernaast geeft een beeld van die MRT. 
Phatsamon noemt het altijd de ‘fishcan’ zo vol als deze metro’s allemaal altijd zitten.

Wat wil je, de mensen spenderen gemotiveerd hun energie allemaal aan het afhollen op hun doel. En nog voordat ze daar zijn aangekomen zijn ze alweer op weg naar het volgende doel. Ontspannen en genieten is er niet bij. Je moet door en als je dat niet zou willen dan word je er wel toe aangemoedigd.
Ik ben eigenlijk geen vrij plekje op een muur of plafond tegengekomen zonder reclame of, vaak flitsende, reclame/marketing. Je moet immers om gelukkig te blijven, blijven kopen. Dat creëert dan weer torenhogen schulden die je met nog meer gehol moet aflossen en zo blijf je dan weliswaar in beweging maar blijf je ook je levensenergie totaal, maar dan ook totaal verspillen.
 
En iedereen is, of tenminste voelt, zich belangrijk. Mensen ‘socializen’ wat af als je hier zo tussen de andere vissen of beter gezegd mieren staat. Volgens mij is ook bijna niemand meer echt verbonden. Het leven is voor de meesten ook nog één grote show. Werkelijk een fake vertoning. Niet alleen het ‘geluk’ en de ‘blijdschap’ die via de sociale media allemaal wordt gedeeld. Ook allemaal ‘merk’ kleding en ‘merk’ tassen en schoenen en de duurste mobiels. Merk tussen aanhalingstekens omdat hier ook gigantisch veel Chinees namaak spul in omloop is.
Alle ‘mieren’ zijn ‘lekker belangrijk’ zo oogt het in ieder geval.
Als je om je heen kijkt, voor zover dat in die fishcan waarin ook ik stond voor me mogelijk was, is het aardig (of eigenlijk triest) om te zien. Ik vroeg me ook af wat een mens eigenlijk voor stelt. Wat maakt het voor anderen in het algemeen uit iemand meer of minder in deze metro? Het draait toch slechts om ‘ik’?
 
Eigenlijk zijn mensen totaal niet bezig met geluk in het hier en nu. Ze hebben geen tijd voor eens even niet hollen naar een doel en ongemotiveerd genieten van dat wat er al lang is en met ontspannen. Er is immers helemaal niets extra’s nodig zoals je altijd door marketing wordt aangepraat.
Geen doel in de toekomst. Jij bent immers het doel. Zeker weten is juist dát lekker belangrijk en het is niet egoïstisch om zelf eerst eens gezond in lichaam en vooral ook geest te zijn.
 
Dit soort doelgerichten zijn krankzinnigen. Ze worden langzamerhand gek en creëren hun eigen waanzin. Ze zakken, verslaafd aan uitsluitend hollen naar de toekomst, steeds verder en dieper weg.
 
Wees eens nergens op uit! Gebruik je ongemotiveerde energie eindelijk eens voor jezelf. Wees feestelijk en vier wat meer feest van Leven.    
 
Mafkikkers:
De titel van dit blog geeft het al aan. Ik kwam er heel, heel veel tegen die naast het verhaal hierboven ook nog eens extra opvielen. Ik haal er maar vier aan. Lach je mee?
 
# De smetvrees man:
Op weg naar Bangkok ging een man uit onze wagon om de circa 20 minuten naar de wc. Zijn hele lichaam bedekt. Dubbele zwarte mond/neus masker voor en,  hangend aan een riem voor op zijn buik, een plantenspuit gevuld met ontsmettingsmiddel. Hij moet haast wel volledig gevaccineerd en continue volgespoten met booster om zijn gezondheid voor de toekomst te 'garanderen' zijn geweest. 
Zowel onderweg naar het toilet als op de terugweg bleef hij zijn handen maar ontsmetten en wassen. Ook zijn zitplaats werd keer op keer behandeld (terwijl het schoonmaak personeel op de trein uitstekend hun best deden in mijn ogen. Een complete obsessie. Covid-19 dacht ik? Dat is inmiddels toch zo’n vier jaar geleden? Ben je echt nog te redden? Het zal wel met iets anders te maken hebben gehad maar ik moest glimlachen als ik de smetvreesman weer met zijn plantenspuit zag aankomen en vertrekken. 
Goed dat mijn kinderen er niet bij waren want er was direct een film in mijn hoofd over deze man opgekomen (iets dat ik heerlijk om te lachen van mijn moeder heb geërfd) en ze hadden onder de banken gelegen van het lachen.   
 
# De rennende Chinese zakenman:
In het hotel waar ik verbleef was ook een fitnessruimte. Om zes uur ’s ochtends ging ik er heen om een uur yoga en fitness te doen. Een kwartiertje later kwam de 'Ren Chinees' binnen. 
Hij startte eerst de televisie op en met de remote zocht hij het Chinese nieuws. Daarna stopte hij in zijn rechteroor een oordopje dat was verbonden met zijn mobiel. Hij startte de loopband en begon een half uur zijn parcours te lopen/rennen. Telefoon op een tafeltje op hoogte rechts naast hem. Vanaf de start totdat hij stopte pleegde hij het ene na het andere telefoongesprek. Kijkend naar het nieuws, zijn lijf laten bewegen en zijn gedachten overal en zelfs bij de diverse klanten die hij volgens mij belde. Je hebt in je leven immers geen tijd te verliezen om je doel te bereiken. Blijven rennen. Wat voor schade breng je je hersenen met al deze impulsen niet toe dacht ik. Maar beter om te denken, ik schreef het al eerder, dat ik niet meer spoor in deze in mijn ogen krankzinnige wereld. 
 
# De broekplasser:
Vroeger had je grote mobiele telefoons, daarna kleinere en nog kleinere, Wonder der techniek. Momenteel worden ze, modern, weer groter en groter.
Ik wilde op het station naar de wc om te plassen. Voor me liep een jonge man die in zijn tablet iets voor hem zeer belangrijks aan het kijken was. Ook hij moest plassen. Hij plaatste zijn tablet op een tegeltjes verhoging om tijdens het plassen door te kunnen gaan met het kijken op zijn scherm.
Ik schoof ietsjes later aan, met twee plekken tussenruimte. Hij begon te plassen maar vergat, in zijn obsessie voor zijn scherm, om zijn ‘pielie’ goed uit zijn broek te halen en boven het urinoir te hangen. Jammer… natte broek en dat leidde toch zijn focus van het scherm op enig moment af.
 
# De Boeddhistische preken luisteraar:
Ik was heel erg vroeg op het station voor de terugreis en zat er niets anders te doen dan te kijken.
Met een telefoon zo groot als een laptop, ik had zo’n ding werkelijk nog nooit eerder gezien, liep een jonge vent rond die luisterde naar een Boeddhistische lezing of preek. Het volume van het apparaat stond volgens mij op maximaal en hij holde als een bezetene tussen de rijen door om steeds ergens anders te gaan zitten. Daar luisterde hij dan een minuutje om daarna, hollend en gestresst, weer hardlopend tussen de rijen een ander plekje te vinden om te zitten luisteren. Dan stond hij weer op, keek wild om zich heen met het apparaat vlak bij zijn oor, en liep weer naar een andere plek of naar het gratis oplaadpunt. 
Heerlijk dacht ik. Vertrokken. Niets minder waar. Als een flits was hij tien minuten later weer terug om hetzelfde te doen. Niet gelogen., een paar uur achter elkaar. Volgens mij draaien die lezingen om rust en ontspanning maar hij zal daar denk ik nog veel langer voor nodig hebben om dat te leren. Goed bezig ;).
 
Dat bezoekje aan Bangkok was weer eens een openbaring en het gaf me voor de zoveelste keer weer wat extra inzicht. Ik zei het al, het gemakkelijkste is maar te geloven dat ik zelf krankzinnig en een grote mafketel ben. Het was slechts observeren.
 
Heerlijk om in mijn leven niet meer op doelen af te blijven hollen. Wat heb je immers echt nodig? In ieder geval niet dat wat je allemaal wordt aangeprezen… Het feest van het leven vieren bevalt mij althans op de manier hoe wij het hier met elkaar en met onze dieren doen stukken beter.



Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 17 november 2023

Weer een keertje koppijn en mijn pinpas ingeslikt.

Afgelopen vrijdag, 10 november, had ik na jaren weer eens koppijn en raakte ik ook mijn pin-pas kwijt. 
 
De dag begon prima. Langs het gemeentehuis hier in Surin om toch nog een keer na te vragen welke papieren we nu precies hier nodig hebben om te kunnen trouwen. Ik wilde voor mijn bezoek afgelopen maandag aan de ambassade in Bangkok helemaal zeker zijn.  
Geloof het of niet. Binnen nog geen twee minuten stond ik met het papier alweer buiten. Er was bijna niemand. Dat stemde blij.
 
Toen naar Yamaha voor de onderhoudsbeurt van de witte scooter. 92.000 km op de teller alweer. Een uurtje standaard onderhoudsbeurt werd uiteindelijk 2,5 uur werk voor twee monteurs. Diverse onderdelen waren aan vervanging toe na slijtage, voornamelijk door het zand en de modder van de toegangsweg naar onze bouwlocatie. 
Nadat ze de scooter ook nog eens, als service na het regenseizoen, hadden gewassen startte hij niet meer. Het werd onderzocht en, ik dacht, weer prima gemaakt. Voor twee personen een tip en met wat vertraging op weg naar de volgende bestemming van de dag.
 
Een pak kopieën en scans laten maken voor mijn Bangkok bezoek. Ook snel gelukt. Daarna even tanken zodat Phatsamon de scooter het afgelopen weekend zonder problemen zou kunnen gebruiken. Ook prima voor elkaar.
 
Bij het tankstation in de stad is een Pinautomaat/ATM en het leek me, je leest het goed leek me, verstandig om geld op te nemen voor de trip naar en in Bangkok. 
De machine speelde zoals altijd zijn of haar vrolijke muziekje en ik stak mijn pinpas in de machine. Zoals altijd werd die naar binnen ‘gezogen’ om daarna... nooit meer naar buiten te komen. Het scherm van de machine sloeg ineens wit uit en de kaart bleef waar hij was en was er met geen mogelijkheid uit te krijgen. Op welke knop je ook drukte… geen leven meer in de robot. Een soort van technish hersen infarct. 

Phatsamon gebeld en het alarmnummer voor pinautomaat dat op het ding stond laten bellen om het nummer van de pinautomaat en de storing door te geven.Er kon niets aan worden gedaan. Ik moest naar de bank van de pinpas (Bangkok Bank) in Surin om mijn kaart te laten blokkeren tegen misbruik. 

Op naar het dichtstbijzijnde filiaal in de Big C (Grote supermarkt op 500 meter van het tankstation). Helaas, dat was er de week ervoor nog maar was nu plots opgeheven. Een groot gat waar het ooit was pronkte. In het lege hok dat er nu nog was waren koffers in de aanbieding opgeslagen. 
Door dus naar het hoofdkantoor. Q/afspraak nummertje uit een andere machine trekken en wachten. Jawel, een dik uur, om mijn pas te blokkeren. Overigens een prima behandeling alleen… een nieuwe pinpas zat er die vrijdagmiddag en in Surin niet in. Daarvoor moet ik naar het filiaal in Mae Rim in de provincie Chiang Mai (zo'n 900 km hier vandaan) omdat ik mijn paspoort zeven jaar geleden heb vernieuwd en het nummer van het oude paspoort nog in de administratie staat. WTF. Geen bankpas dus meer. En… het is vrijdagmiddag, zaterdag en zondag sowiezo geen kans op een nieuwe pas en zondag moet ik naar de ambassade in Bangkok voor documenten. Gelukkig heb ik nog een andere bank dus ik ga dat wel zien.
 
Hele middag, waarin we beton wilden storten, in duigen. Door naar de Makro (met nog maar weinig geld in mijn beurs). De allernoodzakelijkste dingen gekocht en toen ik buiten kwam… giga onweer en een wolkbreuk. Ik moest ruim een half uur wachten en de straten stonden onderwater. Toen het nog slechts wat ‘druppelde’ (het was inmiddels bijna 5 uur) toch een poging gewaagd om, via de dierenwinkel waar ik nog wat inkopen moest doen voor de dieren, naar huis te gaan. Dat lukte tot halverwege.

Het water in de straten was te hoog en de reparatie van vanmorgen/vanmiddag aan de scooter was na de wasbeurt toch niet helemaal goed gegaan denk ik. De scooter gaf het vlak bij een middelbare school op. Geen beweging meer in te krijgen en starten lukte niet meer. Phatsamon maar weer eens gebeld dat het helaas nog weer later werd omdat de scooter eerst moest drogen. 
 
Nadat de warme motor van de scooter zijn werk had gedaan kon ik weer starten maar moest ik op de natte wegen met toeren blijven rijden om het ding niet wederom af te laten slaan.
 
Uiteindelijk kwam ik weer bij een blije Phatsamon en drie blije honden thuis. Uit eten in ons dorpsrestaurantje werd het die avond niet. De dag erna maar weer voor controle terug gegaan naar Yamaha. 

Plannen heeft hier eigenlijk ook helemaal geen enkele zin. Het levert je alleen koppijn op. Beter om met de stroom van dingen die gebeuren maar mee te gaan. Maar ja, niet altijd makkelijk. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


vrijdag 10 november 2023

‘Kin khao’ één van de hoofd drijfveren van de Thaise cultuur

Het blijft toch nog steeds verbazen. Leven en werk zijn hier ingesteld rondom ‘kin khao’. Letterlijk betekent het ‘eet rijst’, maar in het algemeen is het de algemene aanduiding voor eten.

Met de roep ‘kin khao, kin khao’ wordt aangeven dat het eten klaar is en je alweer je maag kunt vullen. ‘Kin Khao cap arai’ is de vraag ‘Wat eet je?’. Iedere Thai is daarin geïnteresseerd. Het is eigenlijk ook een gastvrije uitnodiging om bij het eten aan te schuiven.
 
Als je voor wat voor reden dan ook een bezoek moet brengen aan een overheidsgebouw dan merk je dat de staf rond 11 ‘s morgens al zenuwachtig begint te worden omdat het over een uurtje lunchtijd is. De gesprekken onder elkaar gaan ook bijna over niets anders meer en veel bestellen nog even wat of halen alvast hun lunch uit hun geparkeerde auto. Klokslag twaalf uur valt alles uit de handen en jij mag lekker wachten op dat waar er voor jou op dat moment aan gewerkt was. Je kunt beter maar ook gaan lunchen want alles ligt gewoon plat.
 
Eten is één van de hoofd drijfveren van de Thaise cultuur. Op elke hoek van de straat is er wel een eettentje en geloof het of niet, op de meeste plaatsen kun je er de hele dag (en meestal ook nog in de late avond en nacht) terecht.
En kom je na de zoveelste maaltijd die dag thuis, dan staat de tv meestal al aan en wordt nog even met de afstandsbediening een eetzender bekeken of kijk je YouTube op je mobiel.
Een van de meest favoriete gerechten voor Thai is ‘Som Tam’ (een pittige papaja salade). Iedereen krijgt van huis uit mee hoe je die bereidt. Toch kijken heel veel Thai, Phatsamon is er één van, op YouTube filmpjes hoe iedereen zijn Som Tam klaar maakt. Haast totaal geobsedeerd hoe het, in mijn ogen steeds op dezelfde manier, nu weer door iemand anders wordt bereid. En geloof het of niet. Meestal meer dan een miljoen volgers per Som Tam producent.
 
Ik verbaas me er inmiddels bijna niet meer over. Inderdaad, bijna niet meer. Afgelopen zaterdag kon mijn verbazing zich toch weer eens een keer niet inhouden.  
Onaangekondigd zaten we in de vroege ochtend weer eens zonder stroom. Na een half uur het aggregaat maar weer opgestart. Zalig dat ding te hebben overigens.
Na een uurtje ging Phatsamon maar eens navragen. Er moesten hoogspanningskabels worden vervangen en de klus ging tot ongeveer 1 uur die middag duren. Dat werd voor mij even het werkplan van de bouw voor die dag een beetje omgooien. Zonder stroom zitten is toch ook daarvoor een kleine handicap. Ik gebruikte de tijd maar om bouwmaterialen te gaan kopen.
 
Op weg naar de stad zag ik meer dan 12 gloednieuwe trucks en hoogwerkers van het Provinciale Elektriciteitsbedrijf en in de masten hingen diverse mensen aan touwen te sleutelen. Goed bezig jongens, en graag een beetje opschieten! De koelkasten in de slecht geïsoleerde huizen bij de mensen in de dorpen hier trekken dat niet zo lang bij een temperatuur van rond de 35˚C.
 
Toen ik met mijn boodschappen terugkwam stonden alle trucks er nog steeds maar niemand hing meer in de palen. Ze zaten met z’n allen in het bushokje (zie foto).
Natuurlijk, effe vergeten. Kin Khao!
Om 11.50 uur viel plots alles uit de handen en om 13.10 uur werd het werk weer hervat. Overigens tot uiteindelijk half vijf die middag. De moeder van Phatsamon kon diverse spullen uit de inmiddels totaal ontdooide koel/vries combinatie weggooien.
 
Niemand die erover klaagt. Je moet immers toch eten en… we doen dat in deze cultuur de hele dag door en overal.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 


vrijdag 3 november 2023

Ambtelijk gedoe, wachten en veel geduld hebben.

Phatsamon en ik hebben het plan om in Thailand voor de wet te gaan trouwen. Makkelijk gezegd maar nog niet zo eenvoudig gedaan. 

Ik moet eerlijk zijn, voor mij was het in eerste instantie ook nog niet eens zo gemakkelijk 'gezegd'. Dat had alles te maken met de ervaringen van jarenlang juridisch ziekmakend en geldverslindend gedoe van de echtscheiding na negen jaar huwelijk. Ruim 24 jaar geleden kon die scheiding uiteindelijk officieel worden ingeschreven. 
 
Waarom na zo'n hele lange tijd toch niet opnieuw die stap zetten? Het gaat inmiddels al meer dan vijf jaar super goed tussen ons, letterlijk bouwen we al jaren samen en we zijn 24/7 bij elkaar. We hebben nog meer dan genoeg plannen met elkaar en willen samen graag zo door.  
Formeel voor de wet hier trouwen regelt zaken op een goeie manier voor nu en voor de toekomst voor zowel ons twee als voor mijn kids. Kortom, inmiddels gemakkelijk 'gezegd'. We gaan daar voor. 

Trouwen gaat hier zomaar niet. We zitten inmiddels middenin het ambtelijke voorwerk en gedoe en dat moet allemaal binnen maximaal zes maanden geregeld zijn en anders mag je opnieuw beginnen. Die periode lijkt lang genoeg maar niet als je op alles tijden moet wachten. Er is veel werk aan de winkel. 
Zowel in Nederland, de Nederlandse Ambassade in Bangkok, het Thaise ministerie van Buitenlandse zaken in Bangkok, vertaalbureaus, en de Amphur (Thais districts kantoor) in Surin (de provincie waar we momenteel wonen). 

Op 1 september ging deze 'papierverzamelreis' van start. Dat zou, in mijn ogen, een fluitje van een cent moeten zijn. Ik kan online bij de Nederlandse overheid werkelijk al mijn gegevens vinden. En zeker weten is er nog wel meer maar... dat geldt allemaal niet. 
Thailand accepteert geen digitale documenten. Alles moet officieel op papier en vooral met veel stempels en handtekeningen omlijst zijn. 

Een 'korte' opsomming?
# Aanvraag in Haarlem van mijn geboorteakte (dat duurde vijf weken voordat ik het document hier had). 
# Aanvraag in Doetinchem van de echtscheidingsakte uit 1999 (dat duurde maar liefst 9 weken en kwam (zie foto) afgelopen woensdag 1 november bij ons aan.
# Inkomensverklaring van het pensioenfonds (mag niet ouder zijn dan 6 maanden)
# Officiele aantoonbare woonverklaring (adres verklaring) in Thailand.
# Uittreksel burgerlijke stand ('Single verklaring'). Daarvoor moet ik afreizen naar Bangkok omdat ik dat in persoon moet aanvragen.
# Paspoort van mij laten vertalen en samen met ID van Phatsamon laten certificeren.
# Aanvragen van een ‘Certificate of Capacity to Contract Marriage’ bij de Nederlandse Ambassade in Bangkok.
# Officieel laten vertalen van alle documenten door een erkend en geregistreerd Thais vertaalbureau van de documenten (en hopen dat je niet nadien wordt terug gestuurd om dit werk opnieuw te laten doen zoals we inmiddels van diverse bureaus hebben gehoord).
# Alle vertaalde documenten en stukken daarna laten legaliseren door het ministerie van Buitenlandse Zaken in Thailand (wederom in Bangkok. We zoeken nog uit of dit ook in Chiang Mai kan als we daar volgende maand naar toe gaan). 
# Dan moet Phatsamon diverse documenten aanleveren. Dat zou gemakkelijk moeten zijn en kan vanuit Surin.
# Met alle documenten naar het districtskantoor (Amphur) in Surin en de documenten laten checken. Eventuel gewenste aanvullende documenten aanleveren binnen de gestelde tijdlimiet. 
# Bij alles OK een afspaak maken waar je twee Thais sprekende getuigen voor moet aanmelden en meenemen. 

En ja, dat alles dus binnen een half jaar dus uiterlijk in februari volgend jaar of anders 'gewoon' weer opnieuw beginnen. 

Die hele 'ceremonie' van handtekeningen zetten doe je in een totaal ongezellige omgeving en staande achter het bureau van een Thaise ambtenaar. Niet vergelijkbaar met de situatie in Nederland en met vijf minuten sta je kennelijk weer buiten. 

Een Thais feestje geven doen we misschien later wel als ons huis klaar is.

Een hotel in Bangkok heb ik inmiddels geboekt en de eerste afspraken daar zijn gemaakt voor de volgende stappen. Ik ga denk ik de reis eens met de trein proberen. 

Nu maar hopen dat er niet onverwacht toch nog weer allerhande beren op de weg komen. Die kans dat die niet komen is in Thailand overigens klein maar wie weet gaat het gladjes. Wij zijn immers niet de enigen die dit doen.  


Frans Captijn (Gangey Gruma)