vrijdag 5 mei 2017

Overlast van liefdesbaby’s? Vele soorten Nanny’s lossen het op. Succes voor de toekomst? Niet verzekerd.

En alweer betrap ik me er op dat ik van een andere generatie ben. Het valt me gewoon steeds meer op, hier op het resort waar ik werk, afgelopen week in een restaurant hier in de buurt, bij de internationale scholen hier in de buurt maar ook, - met super blije gezichten -, op de sociale media. De zogenaamde liefdesbaby’s zullen  dan wel lief zijn… en toch, ze veroorzaken ook erg veel ongemak zo valt me op.

Meer en meer ‘nanny vormen’ zie en hoor ik verschijnen. Peuterspeelzalen, voor- en naschoolse opvang, digitale nanny’s in de vorm van televisie of zoals een paar dagen geleden op iPhones en tablets op tafel in het restaurant waar ik was (kinderen van nog geen jaar), en jawel, meer en meer met name dames van andere culturen die de zorg voor de kinderen over nemen of af nemen. De eens zo super gewilde kinderen blijken toch voor veel mensen regelmatig erg leven en carrière pad verstorend te zijn.   

Als ik voorzichtig naar de achtergrond van het digitale of fysieke ‘Nanny gebruik’ informeer dan heb ik inmiddels een aantal antwoorden van mensen die als volgt antwoorden aan mij gaven:
“We hebben toch zulke fijne en lieve kinderen, maar die hoeven toch onze carrière niet in de weg te staan?”. “Wij hebben toch ook zelf nog een leven?”. “Het leven (ons leven) is gewoonweg duur en we willen er eerlijk over zijn er moet wel geld voor de hypotheek en onze vakanties op tafel komen en dat betekent er wel samen voor gaan.”. “Wij verdienen stukken meer dan dat onze nanny kost.”. “Sorry hoor maar opvoeden is niet echt mijn ding. Nooit geleerd.”. “Na mijn werk wil ik ook nog wel even ontspannen, ik heb ook nog een sociaal leven en twee keer per week naar het fitnesscentrum en een keertje golf is toch niet al te veel.”. “Weet je, we zorgen nog voor werkgelegenheid ook.”. “Het is toch geweldig als je kinderen leren om met andere kinderen op de kinderopvang om te gaan?”.

En meer en meer gezinnen die hier bij ons op vakantie komen nemen dus ook hun nanny letterlijk mee. Zelfs op vakantie hebben de ouders niet echt tijd voor verbinding met hun kinderen. De tablets en laptops blijven hen in de greep houden. De greep op de kinderen is uitbesteed. En ach dat kost verhoudingsgewijze een paar centen maar… dan heb je ook wat. Rust. Niet al dat gedoe van zeurende kinderen om je heen. En als je dan even lekker uit eten gaat met z’n allen dan zet je op tafel een leuke tekenfilm voor je kinderen op en kun je zelf ook online nog even met de buitenwereld verbonden blijven. Je mag immers niets missen. Er wordt immers ook op jouw antwoorden gewacht.

Kinderen verworden meer en meer tot een product. Ouders hebben minder en minder tijd of willen de tijd niet meer nemen om oprechte en ware liefde te delen. Liefde wordt ‘gewoon’ en ‘eenvoudig’  uitbesteed. Kinderen kunnen veel input aan. Wat uiteindelijk de output wordt is nog maar de vraag. En de commercie speelt daar handig op in. Is het niet schrikbarend hoeveel  reclame er speciaal voor kinderen wordt gemaakt? Aandacht, gemis aan echte liefde en dus menselijke verbindingsenergie speelt hierin een rol. De afweging maken tussen zelf opvoeden of opvoeding uitbesteden, kind voor de tv zetten en/of smartphone geven is eigenlijk een afweging die je, vanuit mijn generatie bekeken, niet zou mogen maken. En…tsja wel lekker makkelijk, en die commercie is regelmatig ook erg aantrekkelijk omdat je als ouder meer tijd kan besteden aan het creëren van geld. Ooit (vooraf) stil gestaan hoeveel geld en tijd het opvoeden van een kind of kinderen kost? Te vaak hoor ik het verhaal; “Over een paar jaar zijn mijn kinderen de deur uit, ze kunnen dan voor zichzelf zorgen, eindelijk weer tijd om even samen te genieten…” Wat zeg je daar eigenlijk mee???

Misschien voor mensen die nog niet aan kinderen zijn begonnen de overweging om toch nog eens na te denken of je wel wil voldoen aan de ‘algemeen aanvaarde norm of geaccepteerde standaard en het stramien van je vrienden en vriendinnen. Misschien heb je het lef om eens af te wijken. De wereld om je heen noemt het vaak egoïstisch. Een gemakkelijk label.
Er hangt meer aan vast dan je wellicht lief is en voor mij, mocht er ooit een volgend leven op mij liggen te wachten, dan was de ervaring van nu super maar ik sla dan liever deze verantwoordelijkheid van kinderen op mijn schouders nemen een keer over (overigens weten mijn kinderen hier van en heb ik ze niet minder lief). Er lopen meer dan genoeg kinderen op deze wereld rond en om nu te gaan om mijn stamboom voort te zetten… Hoeft van mij niet.

Wat ben ik blij om de ervaring in mijn leven te hebben mogen hebben van ouders die er eigenlijk altijd voor me waren, die wisten en voelden wat er in mij om ging, die mijn persoonlijke managers waren. Veiligheid en verbinding (die onvoorwaardelijke liefde) met de paplepel in goten. De deur stond helemaal niet altijd open. Er was niet eens een deur, zelfs geen drempel. En die enkele oppas die wel eens kwam? Best een avontuur!

En als ik op mijn leven terug kijk… het heeft mij in mijn beleving tot op de dag van vandaag nooit aan iets ontbroken en met kinderen speelde je, net als hier in ons dorp nog steeds, gewoon op straat. En als je dan onder de prut zat kwam het in niemand zijn of haar hoofd op dat je daarvan misschien wel een enge ziekte kon krijgen. Je bouwde gewoon weerstand op.

Wat een leven in oprechte en duurzame verbinding met die mensen die mij ooit uit liefde op deze wereld hebben gezet. Succes verzekerd? Vanzelfsprekend! De huidige situaties…? Hoe kan het toch dat onze kinderen ons eigenlijk nooit begrepen hebben??? We hebben ze toch zoveel gegeven…

Dank jullie wel kanjers, pap en mam, voor al die kansen die jullie mij op jullie manier gegeven hebben! Volgens mij kan daar geen enkele nanny ooit tegenop. 


Frans Captijn

www.captijninsight.com

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen