"Overval"

Met de 'oude sok' (van mijn laatste blog)  maak ik helaas nog te weinig vorderingen. Het heeft wat meer tijd nodig. Mijn laatste ervaring hielp niet helemaal. 

Maandag 19 januari om 12.35 uur, ik was de trap naar onze yoga/meditatie sala op de eerste verdieping aan het lassen,  ineens een soort van 'overval'. Totaal onverwacht.

Phatsamon kreeg rond half een die middag een telefoontje en nog geen vier minuten later stonden er maar liefst vijf politieagenten van de immigratie en naturalisatiedienst bij ons voor de deur en liepen, al filmend en fotograferend, ons land op (een van de foto's van een van onze CCTV camera's na aankomst hierbij). Een dossier over mij onder de arm. 

Ik hief, voor de gein, gelijk mijn handen in de lucht en deed ze toen op mijn rug zodat ze me de handboeien om konden doen. Dat gebeurde (gelukkig) niet. Toch was het een aparte ervaring. Let wel, helemaal prima dat er wordt gecontroleerd. 

Als je een zogenaamd 'retirement visa' (Met pensioen visa) zoals ik heb hebt, dan word je eigenlijk niet door de immigratie bezocht. Je mag op zo'n visum hier, vanzelfsprekend, niet werken. Voorheen had ik een 'Business visa' omdat ik als docent meditatie/yoga/tantra en life-coach in Chiang Mai op het wellnessresort in Chiang Mai werkte. 

Als je een 'marriage visa' hebt, dan hoef je voor je visa minder contanten op een Thaise bankrekening te hebben maar word je mogelijk jaarlijks gecontroleerd op waar en hoe je woont en of je daadwerkelijk als echtpaar samen woont.

Hoewel het ca. tien duizend Euro op een spaarrekening scheelt wil ik daar verschoond van blijven. Niet dat ik die controle niet wil maar meer omdat ik na de visum aanvraag elk jaar na zes weken weer terug moet om het definitieve jaarvisum na mogelijke controle te kunnen krijgen. 

Gelukkig hadden we voordat we hier in Surin op ons land gingen wonen en bouwen juridisch advies ingewonnen over hoe we dat konden en moesten doen. Kort en goed moest ik op het landeigendompapier van Phatsamon zijn bijgeschreven, moest ik officiele bouwvergunningen. jaarlijks up-to-date, op mijn naam hebben, mocht ik alleen op ons land 'werken' (een maaltijd koken in je eigen keuken, of werken in de tuin, is immers ook 'werken' maar wordt juridisch niet aangemerkt als werken), geen extra inkomen dan mijn pensioen hebben, etc.. Aan al die voorwaarden hadden we vooraf met alle benodigde stempels vandien voldaan. 

Dit werd dus een soort van ultieme test. 

Vragen over wat we hier aan het doen waren, waar we elkaar ontmoet hadden, ons trouwdocument, waar ons adres was aangegeven, hoeveel mensen er (aantoonbaar) op onze lokatie woonden (blauw en geel huisboekje), onze bouwvergunningen, paspoort en visum controle, of we een bedrijf runde (laten we wel zijn, het ziet er als een soort van mini-resort bij ons met de TED's, het labyrint, de gastenpiramides, etc. uit), waarom we zelf bouwden, of we scammers hielpen, of we ander werk verrichtte, hoe we het land hadden gekregen (de gedenk, bedank en eertegel aan en voor de ouders van Phatsamon, in de muur van ons huis toonde het prima aan), enzovoort. 

Na vele foto's, video's, binnen en buitenbezichtigingen, individuele- en gezamenlijke vragen, bleek het kennelijk allemaal OK en vertrok de groep van vijf na het drinken van een cola na ongeveer een half uur weer zonder opmerkingen. 

Het juridische advies was kennelijk goed geweest. We willen alles ook gewoon volgens de Thaise regels doen en voeren helemaal niets 'in ons schild' dus gewoon open en eerlijk en tonen dat wat er is, wat we doen en hebben, en wat we bedoelen. 

We hebben ook veel samen gelachen omdat ze de stapels lege bierflessen vonden die ik voor het oprijpad naar ons huis wil gebruiken. 

Toch kwamen er nadien bij onszelf vragen. Waarom moesten wij, met een retirement visa, ineens worden bezocht en gecontroleerd? Nogmaals, helemaal niets mis mee maar toch wat afwijkend in het reguliere 'immigratie protocol'. 

We zullen er denk ik nooit antwoord op krijgen of achter komen. Het kan verschillende redenen hebben: 

a) De immigratie heeft een beetje 'de pik' op ons (zou kunnen omdat ik een rekening wilde hebben toen mij gevraagd werd daarvoor te betalen toen mijn visa (formeel gratis) werd overgeschreven in mijn nieuwe paspoort (uiteindelijk kreeg ik het reeds betaalde geld toch weer terug).

b) Mensen uit ons dorp zien ons al bijna zes jaar hier 'aan het werk' terwijl werken niet is toegestaan op een retirement visa. Misschien toch gemeld om maar eens te controleren. 

c) Jaloezie, ze zien ons (en praten er openlijk ook over) als 'zuinig'/'bekrompen'. En dat terwijl een buitenlander hier als basis wordt gezien als iemand met verhoudigsgewijze veel geld die zelf niet wil werken. 'Mijn man wil iets te doen hebben' als antwoord op hun vragen van Phatsamon, hoewel de waarheid, wordt niet in geloofwaardigheid aangenomen. 

d) Jaloezie omdat we hier af en toe gezellige feestjes hebben en vrienden/kennissen een enkele keer blijven overnachten (overigens onbetaald). 

e) Terug pakken doordat mijn echtgenote onlangs een handtekening (nog) niet wilde zetten op een landpapier van iemand uit een dorp verderop waar ze met een ander stuk land aan grenst. 

Ik las maar gewoon verder aan onze buitentrap en werk aan het afscheid nemen van die oude sok (uit het afgelopen blog). 

De komende week diverse leuke dingen in het vooruitzicht en de buitentrap schiet inmiddels ook aardig op. Ik ben enorm benieuwd hoe onze vier 'dochters' (de honden Cupid, Singto, Baijka en Taffy) het hoge uitzicht over een week of twee als ze naar boven kunnen zullen ervaren. 

Super jammer dat mijn zus haar verblijf van twee weken bij ons moest annuleren. Wie weet komt er ooit een volgende keer. Het geeft ons nu twee weken tijd voor schilderwerk aan het staal nu de temperaturen in de ochtend en namiddag nog redelijk zijn om te schildern.  

Het was afgelopen maandag in ieder geval weer een 'aparte' ervaring.

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com