vrijdag 7 april 2017

Huisje, boompje, beestje & ratrace versus het avontuur van (je) leven aan gaan.

Vorige week kreeg ik een email van een voor mij wildvreemde jonge vrouw. Ze had een persoonlijke vraag naar aanleiding van een bericht dat ik op een Nederlandse facebook pagina met verhalen en tips over Thailand had geplaatst. Haar vraag inspireerde me voor mijn blog van deze week.

We worden geboren in een wereld van verwachtingen, regels, competitie, competenties, macht en prestige. Twee weken geleden wilde ik in een warenhuis een cadeautje kopen voor mijn vriendin. Ineens hoorde ik een aanmoedigend gegil van jewelste. Eens even kijken wat daar aan de hand was… Een baby race! De foto bij dit blog neemt je er een beetje in mee. Krijsende ouders die hun baby’s, in karretjes met wieltjes gehesen, op de meest bijzondere manieren aanmoedigen om de allerbeste te zijn en de winnaar te worden. Het kan verkeren.

Bij mij schoot door mijn hoofd dat het hier al begint met het afleren van authentiek leven. En in elke cultuur is het eigenlijk het zelfde. Je moet toch vooral proberen om de beste te zijn en je toekomst te hollen. En dat wat je bereikt laat je aan de buitenwereld zien. Je toont je bezit. Plaatst mooie foto’s over hoe gelukkig je bent op de sociale media. Je gedraagt je naar de door anderen in onze maatschappij aan jou opgelegde regels en normen. Je probeert te voldoen aan verwachtingspatronen die anderen wellicht van je zouden kunnen hebben.

Veel van die regels en normen zitten overigens slechts in ons hoofd. De moed om er van af te wijken en niet te voldoen aan het zogenaamde ‘ideaal plaatje’ – wat dat plaatje dan ook maar mag zijn – ontbreekt velen. Je past je aan en… stap voor stap kun je jezelf daarbij en zonder er zelfs in beginsel erg in te hebben, meer en meer te kort gaan doen. En op enig moment kun je jezelf de vraag dan gaan stellen wat jou leven nu eigenlijk waard was. Wat je er van gemaakt hebt. Of je wel het leven geleefd hebt wat jij ZELF eigenlijk echt wilde. Ja je hebt voldaan aan het plaatje wat anderen je voor hielden en je hebt wellicht zelfs de familie eer hoog gehouden. En inderdaad is je die vragen kunnen stellen in een met name Westerse Cultuur toch een aardige luxe positie. Mijn ouders stelden die vragen bijvoorbeeld niet. Het was een andere tijd. 

Wie ben ik? Wat wil ik écht? Wat kom ik hier doen? Wat maakt me gelukkig? Heb ik niet eerst eens de verantwoordelijkheid voor mezelf, in plaats van voor anderen te dragen? Wat zou ik willen doen als geld geen item was? Welke keuze zou ik in deze situatie maken als ik wist dat ik nog maar een paar maanden te leven had? Wat zegt mijn stilte mij in plaats van mijn intuïtie, mijn hart en/of de stemmen in mijn hoofd?   

Heb je er wel eens bij stil gestaan dat die stemmen in jouw hoofd helemaal niet jouw stem is? Het zijn de stemmen die afkomstig zijn van ons systeem, onze ouders, leermeesters in ons leven, onze omgeving, cultuur en bijvoorbeeld religie. En jawel, over het algemeen allemaal vanuit de beste intentie bedoeld. Dat soort stemmen drijven je vaak een kant op die achteraf blijkt niet jouw kant te zijn. Innerlijk stil worden en je verbinden met jouw passie en missie geeft vaak andere inzichten.

Veel kennissen en vrienden begrijpen niet dat ik de keuzes van mijn kinderen ondersteun om het avontuur van leven te ontdekken. Eigenlijk verrekte weinig doelen te hebben anders dan het leven aan te gaan, af en toe stil te staan, terug te kijken en er achter te komen dat je leven helemaal niet verkeerd kan gaan. Ze hoeven van mij niet te gaan voor dat koophuis met een zware hypotheeklast, die blinkende auto op afbetaling, die over gelukkige relatie, status en positie in hun baan, en wat al niet meer is. Pa, ik dus, heb ze dat allemaal al voor gedaan.
Nu treffen ze een vader aan die anders LEEFT. En jawel, blij dat ik dat allemaal heb mee gemaakt maar nog veel blijer met dat wat ik nu mag be-leven. Balken en sterren kwijt, nog meer gewoon en zalig Frans zijn. En juist dat is wat mijn kinderen en mijn vriendin zo aanspreken. Ze zien het niet alleen, ze voelen het des te meer.

Waar wil je voor gaan? Voor huisje, boompje, beestje & ratrace of voor het avontuur van je leven aan gaan. En let wel. De ene optie hoeft niet beter of slechter te zijn dan de andere. Het is maar waar jij écht en oprecht voor wilt gaan zonder er later (of als het te laat is) achter te komen dat het wellicht voor jou toch anders had moeten zijn.

Laat het een bewuste keuze van jeZELF zijn en niet van de stemmen in je hoofd van anderen. Laat het kind in jezelf meer toe en luister daar naar. Wees creatief en lach om je generale excuses om dingen niet te doen. Droom je je leven of leef je je droom?

En wat die huilende ‘achterblijver’ op racebaan 3 op de foto betreft? Het zou me niets verbazen als die aan het eind van zijn leven het meeste gelachen en geleefd heeft en feitelijk de echte winnaar is. Wat anderen daar ook van denken.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen