Dinsdag 7 juli / Tuesday July 7, 2026
(laatst aangepast op 28 juli 2026 / last updated July 28 2026)
Op naar de Veluwe, naar de gemeente Barneveld waar ik jaren gemeentelijk commandant ben geweest.
Het was, na Doetinchem, mijn tweede standplaats in mijn loopbaan.
Phatsamon was enorm geinteresseerd en gefacineerd in de wijze waarop het huisvuil met een hef-arm, en alleen de chauffeur, werd opgehaald en in de vuilnisauto werd geleegd. Ze maakte er uitvoerig vanuit de auto een filmpje van (screenshot hierbij).
Op voorhand zag ik tegen dit bezoek op. Teveel hebben we (mijn voormalige vrouw, onze kinderen en ik) er zakelijk en zeker ook prive mee gemaakt.
Zakelijk gezien stuitte de meest normale professionele veranderingen in de brandweerzorg, die in de vijf lokale vrijwilligersorganisaties moesten worden ingevoerd, destijds op gigantische weerstand.
Het dragen van een baard onder je adembescherming (persluchtmasker) bijvoorbeeld, was destijds voor een aantal vrijwilligers volkomen normaal en het niet meer toestaan daarvan als verantwoordelijk commandant was omstreden. Dat het mij ging om de veiligheid van mijn 'Human Capital' en hun gezin waar ik me verantwoordelijk voor voelde, zo'n masker kon immers door de baard eronder niet afsluiten tegen gassen en dampen, werd weggewuifd als onzin.
Burgemeester Cor Labree wilde juist wel in die ontwikkelingen mee, reden waarom ik ook werd aangetrokken, en gaf me steun in het doorzetten van immers ook zijn bestuurlijke verantwoordelijkheid.
De sfeer werd grimmiger en grimmiger en ik kwam steeds meer tussen het nog verantwoordelijkheid vanuit mijn opleiding en achtergrond kunnen nemen en de noodzakelijke hervormingen van mensen uit mijn organisatie die dat niet wilden, in te staan. Cor ging daar op enig moment voorstaan.
Hij liet me een avond bijeenkomst voor alle vijf de brandweer afdelingen organseren en ook vooraf met de brandweer regio afspraken maken over rugdekking van de repressieve brandweerzorg van de gemeente door nabuurkorpsen.
Fier ging hij, in een zaal voor gespannen mensen, het podium op en sprak de woorden uit dat het nu uit moest zijn met de weerstand en dat mensen de door mij, normaal, voorgestelde hervormingen moesten volgen. Zo niet dan mochten ze nu, nog die avond, voor zijn voeten hun 'piepers' (alarmontvangers) inleveren. Gefronste wenkbrouwen in de zaal en ik voelde steun hoewel ik wist dat de opgave en mijn acceptatie onder druk stonden.
Vlak na die bijeenkomst, op 27 decemeber 1991, werd hij getroffen door een hersenbloeding waaraan hij op zijn verjaardag, 13 januari 1992, helaas overleed. Nog geen15 maanden hadden we samengewerkt. Ik was geschokt.
Het voelde alsof de gefronste wenkbrouwen van de brandweermannen (vrouwen in de organisatie waren toen nog maar net bron van discussie en gevoelsmaig nog niet welkom) ineens milder werden en het duurde ook nog eens erg lang voordat er een opvolger kwam. Kortom het werd weer een soort "vrijspel" en vooral zolang mogelijk alles bij het oude laten.
De loco-burgemeester (David van Boven) was na ruim een jaar inmiddels het ook zat en stond op het punt om hetzelfde verhaal als Cor maar te gaan vertellen. Op de dag dat hij dat zou doen werd bekend dat er een nieuwe burgemeester was aangesteld. Hij blies de bijeenkomst dan ook op het laatste moment af en vond dat hij dit aan zijn opvolger moest overlaten...
Om mijzelf in relatie tot mijn verantwoordelijkheden toch wat te kunnen 'indekken', ik weet inmiddels helaas hoe politieke ambtdragers in geval van problemen zaken 'in geval van persoonlijke nood' goed kunnen proberen te verwoorden, deelde ik op enig moment mijn ervaringen met de toenmalige districtsinspecteur voor het brandweerwezen, Frans van Thiel, in Arnhem. Ook vanuit het ministerie kreeg ik steun maar toch, de verantwoordelijkheid bleef, destijds toen regio's nog niet heel veel voorstelden en het woord Veilgheidsregio nog niet was uitgevonden, lokaal.
In relatie tot ons priveleven viel het (Rooms Katholkieke) water dat ik ooit door een priester, op verzoek van mijn ouders, over mijn hoofd gegoten kreeg, daar niet 'in goede aarde'. Alsof het gif was.
Maar liefst 33, niet de kleinste, kerken en 20 verschillende (Christelijke) geloofsrichtingen in deze gemeente destijds. Er werd gelukkig over dezelfde Christus gepredikt maar de mensen keken elkaar, door de afsplitsingen en overtuigingen, niet meer aan. Een fiets, hoe shit de kwaliteit misschien ook ervan was, kocht je bij de fietsenwinkel waarvan de eigenaar tot jouw kerk hoorde. "Het heeft de Heer behaagd".
Dat heeft, in mijn ogen, die Christus waar ik tot op de dag een top fan van ben (en hij van mij), nooit gewild of bedacht. Ik laat me er verder maar niet over uit.
Of het nog steeds zo is weet ik niet hoewel de energie die ik er vandaag oppikte ongewijzigd voor me was en natuurlijk ben ik, door mijn ervaringen, een erg bevooroordeelde "Roomse Paap", zoals een oud burgemeester, die na Cor Labree aantrad, me ooit noemde> Iemand waarmee hij maar liever niet mee hoefde samen te werken.
Mijn vader en moeder wenste me super veel succes toen ik er in 1999 begon onder die in mijn ogen geweldige burgemeester Cor Labree die terecht zijn zeer geliefde brandweerkorps wilde hervormen en waarin ik vertrouwen had.
Een foto van het kaartje aan een fles wijn die ik als 'bluswater' van mijn ouders kreeg, kwam ik anderhalve week geleden tegen en vind je in dit blog.
Ze waren (en zijn nog steeds) super trots op me. Na mijn job als preventieofficier en plaatsvervangend en waarnemend regionaal commandant in de Gelderse Achterhoek, mijn 'eigen' korps.
Een paar foto's van de installatie destijds gaan hierbij.
Het liep helaas allemaal anders en toch... uiteindelijk bleef succes (voor wat betreft mijn loopbaan) niet uit. Ons huwelijk daarentegen liep uiteindelijk, zeker door alle vreselijke prive ervaringen, op de klippen. Heeft dit God behaagd...?
En toch... Het was en is deel van mijn leven en Phatsamon moest het zien en beleven vond ik.
Toen ik de gemeente inreed kreeg ik angst en paniek aanvallen, ongekend en nog nooit eerder meegemaakt. Ik kende mezelf niet meer terug. Ik begon te trillen in de auto, raakte (om het in Barneveldse 'eiertaal' te zeggen) totaal van de leg. Ik reed pardoes door een rood licht heen en hield onze huurauto nog nauwelijks op de weg. We reden langs de Oldenbarnevelder weg waar we, inmiddels na de geboorte van onze zoon met z'n viertjes, maar kort in een flat woonden omdat ons nieuwbouw huis op De Beemd 10 nog niet klaar was.
Ook langs dat huis op De Beemd. Het huis waar tijdens het Ballonnenfiesta vroeg in de ochtend de fantastische balonnen die in het park van kasteel de Schaffelaer werden opgelaten over kwamen.
Geweldige buren, Jan en Wil Rakhorst die zo'n beetje de vaste oppas van onze kids werden. Ook Coen en (de helaas al erg lang en veel te vroeg overleden) Linda Dekker. Dochter lief kreeg kitten Poelie van hen.
Na nog geen twee en een half jaar, het huis waar ik/we door alle vreselijke dingen die er prive met ons gezin door mijn functie en achtergrond werden uitgehaald en die ons werden toegedicht, totaal niet alleen meer veilig voelde, maar ook niet meer veilig was.
We reden er snel aan voorbij.
Met directe collega's, een ambtenaar op het gemeentehuis, onze buren en ook iemand van de lokale krant die ik goed kende vertelde ik er over met het nadrukkelijke verzoek er naar de buitenwereld niets over te vertellen. "Gewoon", voor de situatie dat als het eens fout met me zou aflopen ze toch wat achtergronden kenden.
Contact en openheid in vertrouwen richting de media dat ik overigens op elke standplaats had.
Geweldig dat er mensen waren (en zijn) die meeleefden, waar je je verhaal ook even aan kwijt kon/unt, en die daadwerkelijk hun mond erover dicht houden.
Aangifte doen tegen een criminele zaak die me/ons persoonlijk overkwam werd me door die burgemeester, in het bijzijn van de korpschef van politie (Jan de Swart) en de persoon die dit allemaal 'georganiseerd' had, in de kamer van de burgemeester, op het gemeentehuis, afgeraden. Ik volgde dat advies.
De dag erop stond de burgemeester met een fles champagne bij de doop van een nieuwe luchtbalon van hetzelfde bedrijf met een foto in de krant. Jawel, het waren 'vriendjes' uit dezelfde kerk...
En toch... Is het "toe"val?
Die burgemeester kwam ik met zijn vrouw op de markt in Middelburg tegen toen ik daar voor de regio werkte. Hij was inmiddels gepensioneerd. Hij was er op vakantie en we liepen elkaar toevallig tegen het lijf. Toen we elkaar 'ontdekte' ontstonden er tranen in de ogen van ons alletwee en zijn vrouw voelde feilloos aan waarover het ging. Hij bood zijn oprechte excuses aan voor alles wat er was gebeurd en we omhelsden elkaar midden op de markt. Het is goed en je accepteert het. Vergeven en toch niet vergeten. Na ruim dertig jaar komen al die ervaringen in detail bij dat bezoek van vandaag weer boven.
Namen op auto's van bedrijven van een aantal mensen die, let wel met de beste bedoelingen, als vrijwilliger bij de toenmalige brandweerafdelingen werkten en toch spelletjes met me speelden.
De 'hoofd' brandweerkazerne aan de markt was verdwenen en ook de nieuwe plek, ik was er maar 1 keertje terug geweest bij het afscheid van een kanjer van een collega Ton van der Mheen, kon ik niet vinden.
Uiteindelijk kwamen we op weg naar Garderen toch ineens langs het nieuwe gebouw. Maar hoe ik ook van mijn collega's hield, de auto uitstappen om hun weer even te zien, lukte me niet. Ik zat vastgenageld in onze huurauto.
Phatsamon schrok er hevig van.
Gedachten kwamen opnieuw in me op wat mijn voormalige vrouw allemaal ook niet moet hebben ervaren...? Het was de bijl aan de wortel van ons huwelijk.
Mijn keel werd opnieuw dichtgeknepen en Phatsamon trad 'hard' op. "Stop hiermee! Dit is veel te gevaarlijk om vandaag verder mee door te gaan. Vertrek hier zo snel mogelijk en ga naar ons volgende hotel!!!"
Phatsamon begon het eng en vooral onverantwoord te vinden om verder te rijden. En ze had er gelijk in.
Toch wilde ik nog even door naar Garderen in de gemeente Barneveld. Een groot en pracht brandpreventie project dat ik samen met een collega, Jack van der Veen, had afgerond (Hotel Groot Heijdeborg) wilde ik ook laten zien.
Vlak voordat we er aankwamen sloten de grote metalen toegangshekken zich nadat een vrouw op een fiets net naar buiten was gereden. Op ooghoogte van onze voorruit verscheen een A-4 met de tekst; "Helaas zijn wij tijdelijk gesloten". Op een 'foute' verwijzing van een meisje in een ijssalon in Garderen kwamen we op de meest fantastische en romantische route van Garderen, door de Veluwe, naar Kootwijk en de snelweg richting ons volgende hotel.
Phatsamon sprak er in het Thais met een aantal Lama's. Ze keken haar aan en begrepen er, terecht, helemaal niets van. We lachtten ons kapot. Ontspanning!
Erg vroeg die middag kwamen we in ons hotel aan de rand van Ede bij het bos aan, Een pracht stek, met een tuin als een oase van groen, om los te laten.
's Avonds genoten we er van een geweldig diner op ons overnachtingshotel.
Naderhand kwamen we er achter dat we van onze 'vlucht' door de gemeente Barneveld geen enkele foto hebben.
Totaal "Blank".
Nabrander:
Uiteindelijk werden in mijn tijd als gemeentelijk brandweercommandant de noodzakelijke veranderingen toch ingevoerd. Het korps was na mij, als soort veranderaar, toe aan een nieuwe commandant die de aangepaste zaken kon verankeren. Dat werd mijn opvolger en fijne collega Sjaak Anema.
Zakelijk gezien was ook ik na deze ervaringen en inspanningen toe aan een nieuwe standplaats, om prive als gezin nog maar te zwijgen omdat de energie in Barneveld op zijn zachtst gezegd totaal niet meer resoneerde.
Die nieuwe standplaats werd Kerkrade/Landgraaf in Oostelijk Zuid-Limburg.
After breakfast, we left our second hotel to continue my journey through life.On to the Veluwe, to the municipality of Barneveld, where I served as municipal commander for many years. It was my second posting in my career, after Doetinchem.
Phatsamon was enormously interested and fascinated by the way the household waste was collected using a lifting arm—by the driver alone—and emptied into the garbage truck. She filmed it extensively from the car (screenshot included).
I was dreading this visit beforehand. We (my ex-wife, our children, and I) have experienced too much with it, both professionally and certainly personally.
From a business perspective, the most normal professional changes in fire service provision—which had to be implemented in the five local volunteer organizations—met with enormous resistance at the time.
Wearing a beard under one's respiratory protection (compressed air mask), for example, was completely normal for a number of volunteers back then, and prohibiting this as the responsible commander was controversial. The fact that I was concerned with the safety of my 'Human Capital' and their families, for whom I felt responsible—after all, such a mask could not seal against gases and vapors due to the beard underneath—was dismissed as nonsense.
Mayor Cor Labree, however, was willing to go along with those developments, which is why I was also recruited, and he supported me in pushing through his administrative responsibility as well.
The atmosphere grew grimmer and grimmer, and I increasingly found myself caught between being able to assume responsibility based on my training and background and the necessary reforms of people in my organization who did not want to do so. At some point, Cor took a stand on this.
He had me organize an evening meeting for all five fire departments and also make prior arrangements with the regional fire department regarding backup for the municipality's operational fire- and rescue services by neighboring fire brigades.
Proudly, in a room full of tense people, he stepped onto the stage and spoke the words that the resistance had to end now and that people had to follow the normal reforms I had proposed. If not, they could hand over their 'pagers' (alarm receivers) right at his feet, that very evening. There were furrowed brows in the room, and I felt support, although I knew that the task and my acceptance were under pressure.
Shortly after that meeting, on December 27, 1991, he suffered a brain hemorrhage, from which he sadly passed away on his birthday, January 13, 1992. We had worked together for less than 15 months. I was shocked.
It felt as if the furrowed brows of the firefighters (women in the organization had only just become a source of discussion at the time and were not yet emotionally welcome) suddenly softened, and it also took a very long time before a successor was appointed.
In short, it became a kind of "free play" again, and above all, the focus was on keeping everything the way it was for as long as possible.
After more than a year, the deputy mayor (David van Boven) had also had enough and was about to tell the same story as Cor. On the day he was supposed to do so, it became known that a new mayor had been appointed. Consequently, he cancelled the meeting at the last minute, feeling that he should leave this to his successor...
To be able to 'cover my bases' somewhat regarding my responsibilities—I unfortunately know by now how political officeholders can try to phrase matters 'in case of personal emergency' in the event of problems—I shared my experiences at some point with the then-district inspector for the fire service, Frans van Thiel, in Arnhem. I also received support from the ministry, but still, the responsibility remained local—at a time when regions didn't amount to much and the term 'Safety Region' hadn't been invented yet.
In relation to our private life, the (Roman Catholic) water that a priest once poured over my head at my parents' request, did not go down 'well' there. As if it was poisoned.
No fewer than 33—not the smallest—churches and 20 different (Christian) denominations in this municipality at the time. Fortunately, the same Christ was preached about, but due to the schisms and convictions, people no longer looked at each other. You bought a bicycle, no matter how shitty the quality might have been, at the bike shop whose owner belonged to your church. "It has pleased the Lord."
In my view, that Christ, of whom I am a huge fan to this day (and he of mine), never wanted or intended that. I won't comment further on it.
I don't know if it is still the case, although the energy I picked up there today was unchanged to me, and naturally, due to my experiences, I am a very biased "Catholic Papist," as a former mayor who took office after Cor Labree once called me. Someone he would rather not have to work with.
My father and mother wished me the very best of luck when I started there in 1999 under that mayor, Cor Labree—in my eyes a wonderful one—who rightly wanted to reform his really beloved fire department and in whom I had confidence.
I came across a photo of the tag on a bottle of wine I received from my parents as 'fire-extinguish water' a week and a half ago, and you can find it in this blog.
They were (and still are) super proud of me. After my job as a prevention officer and deputy and acting regional commander in the Gelderse Achterhoek, for the first time my 'own' brigade.
A few photos of the installation at the time are included here.
Unfortunately, things turned out differently, and yet... ultimately, success (as far as my career was concerned) did not fail to materialize.
Our marriage, on the other hand, eventually hit the rocks, certainly due to all the terrible private experiences. Did this please God...?
And yet... It was and is part of my life, and I felt Phatsamon had to see and experience it.
When I drove into the municipality, I had anxiety and panic attacks, unprecedented and something I had never experienced before. I didn't recognize myself anymore. I started trembling in the car and was completely thrown off balance. I drove straight through a red light and barely kept our rental car on the road. We were driving along the Oldenbarnevelderweg, where we—at that time just a family of four after the birth of our son—had lived in a flat for only a short time because our new-build house at De Beemd 10 was not yet ready.
We also drove past that house on De Beemd. The house over which the fantastic balloons released in the park of De Schaffelaer Castle flew early in the morning during the Balloon Fiesta.
Wonderful neighbors, Jan and Wil Rakhorst, who became pretty much our kids' regular babysitters. Also Coen and Linda Dekker (who sadly passed away a very long time ago and far too soon). My dear daughter got a kitten named Poelie from them.
After not even two and a half years, the house where I/we, due to all the terrible things that were done to our family privately because of my position and background, and which were attributed to us, no longer felt safe at all, indeed no longer wa safe.
We drove past it quickly.
I shared my experiences with close colleagues, a civil servant at the town hall, our neighbors, and also someone from the local newspaper whom I knew well, with the emphatic request not to tell the outside world anything about it. "Just" so that if things were to go wrong for me, they would at least know some of the backgrounds.
Contact and openness in confidence towards the media, which I had at every posting, by the way. It's great that there were (and are) people who sympathized, to whom you could share your story, and who actually keep their mouths shut about it.
I was advised against filing a police report regarding a criminal case that happened to me/us personally by that mayor, in the presence of the Chief of Police (Jan de Swart) and the person who had 'organized' all of this, in the mayor's office at the town hall. I followed that advice.
The next day, the mayor stood with a bottle of champagne at the christening of a new hot air balloon belonging to the same company, with a photo in the newspaper. Yes indeed, they were 'friends' from the same church...
And yet... Is it a coincidence?
I ran into that mayor and his wife at the market in Middelburg when I was working there for the region. He had since retired. He was on vacation there, and we happened to bump into each other. When we 'discovered' each other, tears welled up in both our eyes, and his wife sensed perfectly what it was about.
He offered his sincere apologies for everything that had happened, and we embraced each other right in the middle of the market. It is good, and you accept it. Forgiven, and yet not forgotten. After more than thirty years, all those experiences resurface in detail during today's visit.
Names on company cars belonging to a number of people who—mind you, with the best intentions—worked as volunteers for the fire departments of that time, yet still played games with me.
The 'main' fire station on the market square had disappeared, and I couldn't find the new location either—I had only been back there once for the farewell of a real gem of a colleague, Ton van der Mheen.
Eventually, on our way to Garderen, we suddenly passed the new building. But no matter how much I loved my colleagues, I couldn't bring myself to get out of the car to see them again. I was rooted to the spot in our rental car.
Phatsamon was severely shocked by it.
Thoughts came back to me—what my former wife must have gone through as well...? It was the axe at the root of our marriage.
My throat was squeezed shut again, and Phatsamon acted 'hard'. "Stop this! This is far too dangerous to continue today. Leave here as soon as possible and go to our next hotel!!!"
Phatsamon was starting to find it scary and, above all, irresponsible to drive on and she was right.
However, I still wanted to continue on to Garderen in the municipality of Barneveld. I also wanted to show a large and magnificent fire prevention project that I had completed together with a colleague, Jack van der Veen (Hotel Groot Heijdeborg).
Just before we arrived, the large metal gates closed after a woman on a bicycle had just ridden out. At eye level on our windshield, an A4 sheet appeared with the text: "Unfortunately, we are temporarily closed."Following a 'wrong' recommendation from a girl in an ice cream parlor in Garderen, we ended up on the most fantastic and romantic route from Garderen, through the Veluwe, to Kootwijk and the highway towards our next hotel.
Phatsamon spoke Thai there with a number of llamas. They looked at her and, rightly so, didn't understand a thing. We laughed our heads off. Relaxation!
Very early that afternoon, we arrived at our hotel on the edge of Ede by the forest. A beautiful spot, with a garden like an oasis of greenery, perfect for letting go.
In the evening, we enjoyed a wonderful dinner at that overnight hotel.
Afterwards, we discovered that we don't have a single photo of our 'flight' through the municipality of Barneveld.
Totally "Blank".
Postscript:
Ultimately, the necessary changes were implemented during my time as municipal fire chief. After me, as a sort of change manager, the organization was ready for a new commander who could anchor the adjusted matters. That became my successor and dear colleague Sjaak Anema.
From a professional perspective, after these experiences and efforts, I too was ready for a new posting, not to mention personally as a family, because the energy in Barneveld, to put it mildly, no longer resonated at all with us.
That new posting became Kerkrade/Landgraaf in Eastern South Limburg.
.jpg)
Frans Captijn
email: captijninsight@gmail.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com
Geen opmerkingen:
Een reactie posten