Verkiezing na verkiezing. Mijn schoonmoeder kijkt er altijd 'rijk'halzend naar uit

In mijn vorige blog kondigde ik het al aan dat ik er even op terug zou komen. 

We zitten hier al weken in de ban van verkiezingen en zo langzamerhand worden we er weer helemaal gek van. Wij wel maar mijn schoonmoeder niet. 

Het begon met lokale verkiezingen voor een soort van deelraad. Tot zelfs bij ons op de landweg komen de luidspreker auto's gillend rond om aan te geven waarop je zou moeten stemmen. En, omdat ze op het eind moeten keren, krijgen we de boodschappen (die ik niet kan verstaan) maar liefst twee keer ingepeperd. 

Voor mij is stemmen hier als buitenlander vanzelfsprekend niet toegestaan. Maar mijn vrouw wordt dus goed verzorgd met oproepen.  

Het gaat hier anders dan in Nederland. Zeker weten, maar dat volg ik niet, zullen er ook debatten op televisie zijn. Alle wegen zijn bezaaid met verkiezingsborden en posters. Geen betonpaal voor de electriciteit, geen lantaarnpaal en ook bijna geen boom is gespaard. En is er geen plek dan komen er grote borden met foto's en alle beloften van de betreffende persoon (als basis komen die beloften neer op dat je meer geld krijgt en alles beter wordt) die met bamboe paaltjes in de grond worden geslagen. Kortom, je ziet door de bomen het bos niet meer. 

Totaal anders dan in Nederland rijden er hier luidsprekerauto's door de straten. Vrolijke 'partij muziek' en voortdurend het nummer van de lijst schreeuwen waarop je moet stemmen. En er zijn in dit grote (12,3 keer groter dan Nederland en zo'n kleine 72 miljoen inwoners) land nogal wat (ca. 50) partijen. 

Niet allemaal rijden ze ook met auto's rond maar het zijn er veel. Makkelijk om te zeggen dat je er geen aandacht aan moet schenken maar je komt er gewoon niet opheen als over het hek van je tuin naar je huis wordt gegild. En... zoals dat gaat... alles dat je aandacht geeft (in dit geval dus wel moet geven) groeit. Bij mij in ieder geval ook de irritatie.

Geen enkel probleem als je een keer je stem laat horen maar weken achter elkaar in aanloop naar zo'n verkiezing? Een beetje een overkill vind ik. 

Afgelopen maandag was de verjaardag van Phatsamon en onze trouwdag en we gingen met vrienden uit eten. Een Engelsman kwam, voor de gein, ook al gillend binnen lopen met "Lijst 12, Lijst 12" ook hij werd er lichtelijk gestoord van. 

Ook anders dan in Nederland kun je op de dag voor de verkiezingen en op de dag zelf geen alcohol in de winkels kopen en mag er in restaurants en bars geen alcohol worden verkocht. 

Ik stond onlangs bij de plaatselijke verkiezingen dan ook voor een 'verzegelde' afdeling bij de Makro waar normaal na elf uur 'sochtends alcohol verkocht mag worden. Twee dagen wachten op een nieuwe vooraad bier. Ik was het even vergeten en heb voor de landelijke verkiezingen al voorbereidingen getroffen. 

En, in bars en restaurants, als de eigenaar het risico wil verminderen om een fikse bekeuring te krijgen, kun je soms toch bier krijgen maar dan in een koffie mok en de fles onder tafel zagen we. Risicovol. 

Na de lokale verkiezingen zijn we gelijk maar doorgestapt naar de landelijke die hier op 8 februari zijn. Zalig, daarna is het voorlopig weer even voorbij tenzij, de spanningen lopen weer op hoorden we, het staakt het vuren geen stand houdt. Dan wordt het uitgesteld. Hopen dus maar dat het rustig blijft. 

Maar goed, naar mijn schoonmoeder (en vele anderen). Die maakt het allemaal niet veel uit. Ze kijkt er naar uit. Elke verkiezing weer levert het haar geld op. En dat geld, hoe kan het ook anders, wordt door haar voor een beter volgend leven doorgesluisd naar de lokale tempel. 

Mensen uit het dorp komen bij haar om haar stem voor een partij of kandidaat op de lijst te kopen. Ze vragen haar om op een partij of persoon te stemmen in ruil voor geld. Ik vind het een lachwekkend systeem maar het is hier 'verscholen' bij iedereen bekend. Nationaal gezien moeten er haast wel kapitalen in omgaan.

Wat voor verkiezingssysteem we allemaal ook kennen, de praktijk wijst uit dat er uiteindelijk van alle goeie voornemens niet zo heel veel terecht komt. Je moet immers samenwerken met anderen en dat 'vertroebelt' de fantastische verkiezingsbelofte waar je voor ging. Voor mijn schoonmoeder maakt dat niet uit. Wie het meeste biedt telt meer ;). 

Maar goed, nog ruim een week en dan is dit geschreeuw weer over en mijn schoonmoeder voelt zich tot haar volgende tempelbezoek weer even 'rijk'.  

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Je kind uitlaten en de situatie bij ons.

De situatie bij ons op dit moment:

Eerst maar even antwoord geven op de vraag die veel mensen ons stellen over de situatie bij ons hier nu. Het is, ik noem het maar, 'gespannen' rustig en het leven gaat zoals altijd weer door. De genzen zijn nog steeds gesloten. 

Het reisadvies is tot nu toe nog steeds hetzelfde (code lichtrood bij ons en advies om er niet heen te gaan). Vreemd overigens dat we een paar weken geleden toch richting de grens werden gestuurd om mijn visum te verlengen omdat er in de stad niemand aanwezig was die de aanvraag af kon tekenen. De baas had twee dagen vrij... Het blijft altijd weer verrassen hier.

De vluchtelingen zijn terug en het militaire verkeer op de wegen is stukken minder. Dat wil niet zeggen dat de strijdkrachten aan beide kanten van de grens weg zijn. We blijven in een situatie van 'staakt het vuren'. Veel ontwikkelingen in het oplossen van het conflict zijn er niet (of ik krijg ze in ieder geval niet mee). Wellicht ook omdat we hier in een situatie van verkiezingen zitten. Lokaal zit die er op en nationaal zitten ze er aan te komen. Mijn schoonmoeder kijkt er 'rijk'halsend naar uit. Ik schrijf daar binnenkort denk ik even een blog over. 

Met onze bouw gaan we lekker door. Het is fantastisch fijn weer om te klussen en de stalen trap naar de yoga/meditatie sala op de eerste verdieping begint aardig vorm te krijgen. 

Je kind uitlaten:

Genoeg over de situatie  bij ons. Nu naar mijn ervaring van afgelopen zaterdagavond die ik in dit blog wil delen. 

Het restaurantje in ons buurdorp waar we regelmatig 'savonds eten heeft ook veel mensen die eten bestellen en af komen halen. Een soort van Nederlands afhaal Chinees idee. De meeste mensen bestellen via 'Line' of bellen de kokkin even op wat ze willen hebben en wanneer ze het op komen halen. 

Zaterdagavond waren we weer in 'ons' dorpsrestaurant. Ik dronk een biertje terwijl er aan ons eten dat we hadden besteld werd gewerkt. 

Ineens een raar, beetje knarsend, soort van zware electrische tandeborstel, geluid.

Er kwam ineens een autootje met een hangend kindje erin naar binnen rijden. Een beetje een wat vreemde ervaring en dit kind kon in mijn ogen dat autootje helemaal niet rijden.  

Hoewel het kind zelf naar links stuurde ging het autootje op enig moment toch naar rechts richting de keuken. Het bleek dat hij, denk ik, het eten dat thuis besteld was mt zijn auto kwam ophalen. De plastic zak met het eten dat was klaar gemaakt werd netjes in de keuken achterin gezet. Het autootje draaide om en reed het restaurantje weer uit.  Wtf... We komen er al jaren maar dit hadden we nog niet eerder mee gemaakt. 

De aap kwam uit de mouw. Zijn vader kwam binnenlopen om nog een zakje dat hij in zijn autootje vergeten was op te halen. Hij stond buiten met een remote control en was zijn kind gewoon aan het uitlaten. Even schoot ik weer in mijn 'ouwe sok mode' en er schoot me van alles door mijn hoofd. Maar, snel kwam mijn goeie voornemen weer voor de geest. 

Toen dacht ik dat dit gewoon hartstikke leuk en modern is. Onze dochter en zoon hebben dit allemaal moeten missen. Gelukkig hebben ze toch hun rijbewijs gehaald en maken daar goed gebruik van. Ook om af en toe eten op te halen. 

Mijn dochter reageerde met dat je zo een kind leert om zelf op een veilige manier leert 'op pad' te gaan. Je besteedt ook nog eens op een speelse manier samen tijd met elkaar. En ja, dat is toch stukken beter dan de mobiele Nany waar je ze overal al mee ziet. 

Mijn les? Een kwestie van gewoon dingen van de andere kant bekijken helpt (een beetje). 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

"Overval"

Met de 'oude sok' (van mijn laatste blog)  maak ik helaas nog te weinig vorderingen. Het heeft wat meer tijd nodig. Mijn laatste ervaring hielp niet helemaal. 

Maandag 19 januari om 12.35 uur, ik was de trap naar onze yoga/meditatie sala op de eerste verdieping aan het lassen,  ineens een soort van 'overval'. Totaal onverwacht.

Phatsamon kreeg rond half een die middag een telefoontje en nog geen vier minuten later stonden er maar liefst vijf politieagenten van de immigratie en naturalisatiedienst bij ons voor de deur en liepen, al filmend en fotograferend, ons land op (een van de foto's van een van onze CCTV camera's na aankomst hierbij). Een dossier over mij onder de arm. 

Ik hief, voor de gein, gelijk mijn handen in de lucht en deed ze toen op mijn rug zodat ze me de handboeien om konden doen. Dat gebeurde (gelukkig) niet. Toch was het een aparte ervaring. Let wel, helemaal prima dat er wordt gecontroleerd. 

Als je een zogenaamd 'retirement visa' (Met pensioen visa) zoals ik heb hebt, dan word je eigenlijk niet door de immigratie bezocht. Je mag op zo'n visum hier, vanzelfsprekend, niet werken. Voorheen had ik een 'Business visa' omdat ik als docent meditatie/yoga/tantra en life-coach in Chiang Mai op het wellnessresort in Chiang Mai werkte. 

Als je een 'marriage visa' hebt, dan hoef je voor je visa minder contanten op een Thaise bankrekening te hebben maar word je mogelijk jaarlijks gecontroleerd op waar en hoe je woont en of je daadwerkelijk als echtpaar samen woont.

Hoewel het ca. tien duizend Euro op een spaarrekening scheelt wil ik daar verschoond van blijven. Niet dat ik die controle niet wil maar meer omdat ik na de visum aanvraag elk jaar na zes weken weer terug moet om het definitieve jaarvisum na mogelijke controle te kunnen krijgen. 

Gelukkig hadden we voordat we hier in Surin op ons land gingen wonen en bouwen juridisch advies ingewonnen over hoe we dat konden en moesten doen. Kort en goed moest ik op het landeigendompapier van Phatsamon zijn bijgeschreven, moest ik officiele bouwvergunningen. jaarlijks up-to-date, op mijn naam hebben, mocht ik alleen op ons land 'werken' (een maaltijd koken in je eigen keuken, of werken in de tuin, is immers ook 'werken' maar wordt juridisch niet aangemerkt als werken), geen extra inkomen dan mijn pensioen hebben, etc.. Aan al die voorwaarden hadden we vooraf met alle benodigde stempels vandien voldaan. 

Dit werd dus een soort van ultieme test. 

Vragen over wat we hier aan het doen waren, waar we elkaar ontmoet hadden, ons trouwdocument, waar ons adres was aangegeven, hoeveel mensen er (aantoonbaar) op onze lokatie woonden (blauw en geel huisboekje), onze bouwvergunningen, paspoort en visum controle, of we een bedrijf runde (laten we wel zijn, het ziet er als een soort van mini-resort bij ons met de TED's, het labyrint, de gastenpiramides, etc. uit), waarom we zelf bouwden, of we scammers hielpen, of we ander werk verrichtte, hoe we het land hadden gekregen (de gedenk, bedank en eertegel aan en voor de ouders van Phatsamon, in de muur van ons huis toonde het prima aan), enzovoort. 

Na vele foto's, video's, binnen en buitenbezichtigingen, individuele- en gezamenlijke vragen, bleek het kennelijk allemaal OK en vertrok de groep van vijf na het drinken van een cola na ongeveer een half uur weer zonder opmerkingen. 

Het juridische advies was kennelijk goed geweest. We willen alles ook gewoon volgens de Thaise regels doen en voeren helemaal niets 'in ons schild' dus gewoon open en eerlijk en tonen dat wat er is, wat we doen en hebben, en wat we bedoelen. 

We hebben ook veel samen gelachen omdat ze de stapels lege bierflessen vonden die ik voor het oprijpad naar ons huis wil gebruiken. 

Toch kwamen er nadien bij onszelf vragen. Waarom moesten wij, met een retirement visa, ineens worden bezocht en gecontroleerd? Nogmaals, helemaal niets mis mee maar toch wat afwijkend in het reguliere 'immigratie protocol'. 

We zullen er denk ik nooit antwoord op krijgen of achter komen. Het kan verschillende redenen hebben: 

a) De immigratie heeft een beetje 'de pik' op ons (zou kunnen omdat ik een rekening wilde hebben toen mij gevraagd werd daarvoor te betalen toen mijn visa (formeel gratis) werd overgeschreven in mijn nieuwe paspoort (uiteindelijk kreeg ik het reeds betaalde geld toch weer terug).

b) Mensen uit ons dorp zien ons al bijna zes jaar hier 'aan het werk' terwijl werken niet is toegestaan op een retirement visa. Misschien toch gemeld om maar eens te controleren. 

c) Jaloezie, ze zien ons (en praten er openlijk ook over) als 'zuinig'/'bekrompen'. En dat terwijl een buitenlander hier als basis wordt gezien als iemand met verhoudigsgewijze veel geld die zelf niet wil werken. 'Mijn man wil iets te doen hebben' als antwoord op hun vragen van Phatsamon, hoewel de waarheid, wordt niet in geloofwaardigheid aangenomen. 

d) Jaloezie omdat we hier af en toe gezellige feestjes hebben en vrienden/kennissen een enkele keer blijven overnachten (overigens onbetaald). 

e) Terug pakken doordat mijn echtgenote onlangs een handtekening (nog) niet wilde zetten op een landpapier van iemand uit een dorp verderop waar ze met een ander stuk land aan grenst. 

Ik las maar gewoon verder aan onze buitentrap en werk aan het afscheid nemen van die oude sok (uit het afgelopen blog). 

De komende week diverse leuke dingen in het vooruitzicht en de buitentrap schiet inmiddels ook aardig op. Ik ben enorm benieuwd hoe onze vier 'dochters' (de honden Cupid, Singto, Baijka en Taffy) het hoge uitzicht over een week of twee als ze naar boven kunnen zullen ervaren. 

Super jammer dat mijn zus haar verblijf van twee weken bij ons moest annuleren. Wie weet komt er ooit een volgende keer. Het geeft ons nu twee weken tijd voor schilderwerk aan het staal nu de temperaturen in de ochtend en namiddag nog redelijk zijn om te schildern.  

Het was afgelopen maandag in ieder geval weer een 'aparte' ervaring.

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com