vrijdag 27 januari 2017

Een relatie maakt je niet gelukkiger

Op het eerste gezicht misschien een wat 'botte' uitspraak. Wees eens heel eerlijk naar jezelf... Herken je er iets in (al zou het maar zijn in relatie tot je buren) neem dan even de tijd om verder te lezen. Herken jij je hier absoluut niet in? Gefeliciteerd. Je hoort dan denk ik tot een selecte(re) groep die dat extra geluk wél gevonden heeft. Sla het lezen van mijn blog deze week dan gewoon lekker over. 

Je kent dat vast wel. Van die samenlopen van omstandigheden. Afgelopen week keek ik tijdens mijn werk weer eens naar een presentatie van Nick Vujicic (de Australiër zonder armen en benen). Dit keer een zogenaamde ‘keynote speech’ in relatie tot het bereiken van doelen. Wederom moest ik lachen om een van zijn uitspraken richting zijn publiek.

“Mijn inschatting is dat de meesten van jullie op enig moment in jullie leven zijn getrouwd. En je ziet dan al die verliefde tieners en studenten zo snel denken; "Ik kan niet wachten tot ik kan gaan trouwen". En hun doel is om te trouwen. En nadat ze getrouwd zijn ontdekken ze dat het niet alles is wat ze ervan hadden verwacht. Ze dachten: "Oh mijn leven zal veel makkelijker zijn als ik getrouwd ben. Ik zal gelukkiger zijn… Maar mis. Elke persoon die getrouwd is zal ze kunnen zeggen; "Schat, als je niet eerst met jezelf blij en tevreden bent, dan zal je dat ook nooit zijn als je getrouwd bent.”. Kan ik een "Amen" horen? En het publiek zegt: "Amen". Hij antwoordde: "Kijk, dat zijn de getrouwde mensen. Die begrijpen dit inmiddels."

Nog diezelfde dag tijdens mijn studie hoorde ik een docent over het zelfde onderwerp een uitleg geven en in de avond pakte ik, ad random, voor een sessie een verhaal uit mijn werkboek - geloof het of niet - over al dan niet gelukkiger zijn in een relatie.

Veel mensen die alleen zijn kijken uit naar, of zoeken, een partner. Dat zou toch ‘compleet’ maken. Zij die het met hun partner niet meer zien zitten kijken uit naar de vrijheid van weer alleen en weer zichzelf kunnen zijn. Vroeger, veel vaker dan nu, bleven stellen dan bij elkaar. Tegenwoordig zien mensen in dat als je, ondanks veel proberen, door wat voor reden of verstoring dan ook niet individueel én samen kunt groeien, het wellicht beter is om een andere en individueel nieuwe koers te gaan varen.

Cijfers (2014) gebaseerd op statistieken van de Verenigde Naties (United Nations, Department of Economic and Social Affairs) geven in die periode een “Scheiding – huwelijk – ratio” van gemiddeld 43% wereldwijd. De kroon spannen België met 71%,  Amerika (53%) en Rusland (51%) in die periode.
Allemaal koppels die besloten hebben om niet door te gaan omdat uiteindelijk kennelijk hun relatie te weinig meerwaarde voor hen of voor één van hen opleverde. Daar zitten vanzelfsprekend niet de stellen bij die bij elkaar bleven kwakkelen en/of dat nog steeds om wat voor reden dan ook doen. Echt blij met elkaar zijn ze in ieder geval niet. Ze nemen de situatie zoals die inmiddels is ontstaan maar ‘op de koop toe’, wat moet je anders, je weet wellicht financieel wat je hebt en je hebt toch ook je verantwoordelijkheden én ook nog steeds een buitenwereld die er iets van zou kunnen vinden. 
En natuurlijk, laten we wel wezen, zijn er ook koppels die ronduit uitstralen hoe gelukkig ze met elkaar waren en nog steeds zijn en dat ook écht zijn. Gelukkig maar. En misschien gaat mijn blog dan wel juist over hen.

Osho schrijft in zijn boek ‘The Search, Find your inner power, your potential’:
"Een zeer ingewikkelde, complexe zaak die moet worden begrepen is dat als je niet verliefd bent je je meestal eenzaam voelt. In liefde, echte liefde, word je alleen. Eenzaamheid is droefheid; alleen zijn is geen droefenis. Eenzaamheid is een gevoel van onvolledigheid. Je hebt iemand nodig en die persoon is niet beschikbaar. Eenzaamheid is duisternis, zonder uitzicht op licht. Een donker huis, wachten en wachten tot iemand komt om het licht aan te doen.

Alleen zijn is geen eenzaamheid. Alleen zijn betekent het gevoel dat je volledig (al-een) bent. Eigenlijk is er helemaal niemand extra nodig, je hebt genoeg aan jezelf. En dit gebeurt in echte liefde. Door die liefde raak je je innerlijke volledigheid aan. Die liefde maakt je compleet. Diegenen die die liefde ervaren delen met elkaar, maar dat is niet hun behoefte, dat is hun overvloeiende energie.

Twee eenzame mensen gaan op zoek om contact met elkaar te leggen. Ze hebben dat verliefde gevoel (nog) niet herinner je je dat nog even. Ze blijven eenzaam. Het enige dat verandert is dat ze hun gevoel van eenzaamheid tijdelijk kwijt zijn. Ze misleiden zichzelf. Hun zogenaamde liefde is niets anders dan een truc om zichzelf en de buitenwereld te misleiden: Ik ben niet eenzaam - iemand anders is hier. Wanneer twee in beginsel eenzame mensen elkaar ontmoeten, wordt hun eenzaamheid verdubbeld of zelfs vermenigvuldigd. Dat is wat gewoonlijk gebeurt.

Hoe kunnen twee eenzamen die samenkomen volledig, samen één, zijn? Niet mogelijk.
Tegen de tijd dat de wittebroodsweken voorbij zijn, begint het huwelijk al af te brokkelen. Het is maar zeer tijdelijk houdbaar. Het is slechts een illusie.

Echte liefde is geen zoektocht in het tegengaan van eenzaamheid. Echte liefde is om eenzaamheid om te zetten in alleen zijn. Om de andere daarin te helpen. Je hoeft hem of haar niet aan te vullen. Je helpt de ander om alleen en vrij in de relatie te zijn. Als een persoon zich daarin helemaal vrij voelt kan hij of zij, maar dat is geen noodzaak, delen uit zijn of haar eigen overvloed. Dan is continue groei mogelijk. Hij of zij geeft omdat er uit eigen overvloed te geven is.”

Mijn docent van een internationale Boeddhistische universiteit in China vertelde online dat relaties in verreweg de meeste gevallen helemaal niet gelukkiger maken. Ze leveren na een eerste gelukkig begin, waarin meestal ook de normale biologische elementen tussen mensen een rol spelen, juist beperkingen en een lijden op. Mensen voelen zich vaster en vaster roesten in veel relaties. Ze komen er achter dat ze er achteraf gezien andere voorstelling van hadden. Ze hebben zichzelf te veel aangepast en ingeperkt en eigenlijk is dat, wederom achteraf gezien, tegen hun eigen zin in gebeurd. 

Als je jezelf - tegen je feitelijke eigenheid en zin - aan een ander aanpast wreekt zich dat op enig moment. En met dat aanpassen hebben ze dat wat ze konden delen van hun uniekheid en konden leren met hun uniekheid beperkt. Ze hebben niet alleen zichzelf maar ook hun partner/gezin daarmee feitelijk schade berokkend. Er is een routine ontstaan. Een neerwaartse spiraal in persoonlijke groei en ontwikkeling van ieder individueel en van de relatie.

En ook hij kwam met de opmerking dat je allereerst gelukkig met jezelf moet leren te zijn, je vrij moet voelen en onvoorwaardelijke liefde voor jezelf moet hebben. Jij bent degene die 24 uur per dag met jezelf leeft. En die on-voorwaardelijkheid van liefde  naar jezelf betekent dat je jouw geluk door niets en niemand anders laat afhangen dan alleen van jezelf. Als daar dan nog wat extra bij komt is dat mooi meegenomen.

Als die liefde voor en erkenning van jezelf overstroomt, en het kan niet anders dan dat je die energie naar alle kanten uit straalt, heb je een vrije keuze om dat op welke manier dan ook met anderen te delen. Je bent daarmee één met jezelf en ervaart jezelf één met alles en iedereen. Een specifieke liefdesrelatie met een andere persoon is daar absoluut geen noodzaak voor. Die verstoort dat proces op de langere duur juist heel erg vaak. 

Ongeacht de keuze en manier moet je er voor jezelf altijd alert op blijven dat je niet onder dat niveau van volledige en onvoorwaardelijke liefde voor- en eenheid met jezelf komt.
Is dat niet een beetje egoïstisch? Als je voor minder zou gaan kun je er toch niet optimaal voor die ander(en) zijn? En wellicht is dat wat die mensen die daadwerkelijk met elkaar gelukkiger zijn ervaren. Ze zijn en blijven er allereerst voor zichzelf, blijven zich in hun relatie vrij voelen, genieten van onderlinge en gezamenlijk groei en zetten samen stappen voorwaarts waar ze beiden voor 100% achter staan als een natuurlijk proces. 

Het was weer een dag met aardig wat invalshoeken om inzichten te kunnen krijgen. Misschien door het lezen van dit blog niet alleen voor mij. 

Al één zijn. Alleen of in een relatie? Een relatie hoeft je zeker niet gelukkiger te maken…
De eerste stap is om er voor jezelf te zijn zodat je vanuit je eigen overvloed naar de ander optimaal en in vrijheid je uniekheid kunt delen. Niets egoïstisch aan en wellicht nog veel te doen.



Frans Captijn

www.captijninsight.com

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen