Verkiezing na verkiezing. Mijn schoonmoeder kijkt er altijd 'rijk'halzend naar uit

In mijn vorige blog kondigde ik het al aan dat ik er even op terug zou komen. 

We zitten hier al weken in de ban van verkiezingen en zo langzamerhand worden we er weer helemaal gek van. Wij wel maar mijn schoonmoeder niet. 

Het begon met lokale verkiezingen voor een soort van deelraad. Tot zelfs bij ons op de landweg komen de luidspreker auto's gillend rond om aan te geven waarop je zou moeten stemmen. En, omdat ze op het eind moeten keren, krijgen we de boodschappen (die ik niet kan verstaan) maar liefst twee keer ingepeperd. 

Voor mij is stemmen hier als buitenlander vanzelfsprekend niet toegestaan. Maar mijn vrouw wordt dus goed verzorgd met oproepen.  

Het gaat hier anders dan in Nederland. Zeker weten, maar dat volg ik niet, zullen er ook debatten op televisie zijn. Alle wegen zijn bezaaid met verkiezingsborden en posters. Geen betonpaal voor de electriciteit, geen lantaarnpaal en ook bijna geen boom is gespaard. En is er geen plek dan komen er grote borden met foto's en alle beloften van de betreffende persoon (als basis komen die beloften neer op dat je meer geld krijgt en alles beter wordt) die met bamboe paaltjes in de grond worden geslagen. Kortom, je ziet door de bomen het bos niet meer. 

Totaal anders dan in Nederland rijden er hier luidsprekerauto's door de straten. Vrolijke 'partij muziek' en voortdurend het nummer van de lijst schreeuwen waarop je moet stemmen. En er zijn in dit grote (12,3 keer groter dan Nederland en zo'n kleine 72 miljoen inwoners) land nogal wat (ca. 50) partijen. 

Niet allemaal rijden ze ook met auto's rond maar het zijn er veel. Makkelijk om te zeggen dat je er geen aandacht aan moet schenken maar je komt er gewoon niet opheen als over het hek van je tuin naar je huis wordt gegild. En... zoals dat gaat... alles dat je aandacht geeft (in dit geval dus wel moet geven) groeit. Bij mij in ieder geval ook de irritatie.

Geen enkel probleem als je een keer je stem laat horen maar weken achter elkaar in aanloop naar zo'n verkiezing? Een beetje een overkill vind ik. 

Afgelopen maandag was de verjaardag van Phatsamon en onze trouwdag en we gingen met vrienden uit eten. Een Engelsman kwam, voor de gein, ook al gillend binnen lopen met "Lijst 12, Lijst 12" ook hij werd er lichtelijk gestoord van. 

Ook anders dan in Nederland kun je op de dag voor de verkiezingen en op de dag zelf geen alcohol in de winkels kopen en mag er in restaurants en bars geen alcohol worden verkocht. 

Ik stond onlangs bij de plaatselijke verkiezingen dan ook voor een 'verzegelde' afdeling bij de Makro waar normaal na elf uur 'sochtends alcohol verkocht mag worden. Twee dagen wachten op een nieuwe vooraad bier. Ik was het even vergeten en heb voor de landelijke verkiezingen al voorbereidingen getroffen. 

En, in bars en restaurants, als de eigenaar het risico wil verminderen om een fikse bekeuring te krijgen, kun je soms toch bier krijgen maar dan in een koffie mok en de fles onder tafel zagen we. Risicovol. 

Na de lokale verkiezingen zijn we gelijk maar doorgestapt naar de landelijke die hier op 8 februari zijn. Zalig, daarna is het voorlopig weer even voorbij tenzij, de spanningen lopen weer op hoorden we, het staakt het vuren geen stand houdt. Dan wordt het uitgesteld. Hopen dus maar dat het rustig blijft. 

Maar goed, naar mijn schoonmoeder (en vele anderen). Die maakt het allemaal niet veel uit. Ze kijkt er naar uit. Elke verkiezing weer levert het haar geld op. En dat geld, hoe kan het ook anders, wordt door haar voor een beter volgend leven doorgesluisd naar de lokale tempel. 

Mensen uit het dorp komen bij haar om haar stem voor een partij of kandidaat op de lijst te kopen. Ze vragen haar om op een partij of persoon te stemmen in ruil voor geld. Ik vind het een lachwekkend systeem maar het is hier 'verscholen' bij iedereen bekend. Nationaal gezien moeten er haast wel kapitalen in omgaan.

Wat voor verkiezingssysteem we allemaal ook kennen, de praktijk wijst uit dat er uiteindelijk van alle goeie voornemens niet zo heel veel terecht komt. Je moet immers samenwerken met anderen en dat 'vertroebelt' de fantastische verkiezingsbelofte waar je voor ging. Voor mijn schoonmoeder maakt dat niet uit. Wie het meeste biedt telt meer ;). 

Maar goed, nog ruim een week en dan is dit geschreeuw weer over en mijn schoonmoeder voelt zich tot haar volgende tempelbezoek weer even 'rijk'.  

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Je kind uitlaten en de situatie bij ons.

De situatie bij ons op dit moment:

Eerst maar even antwoord geven op de vraag die veel mensen ons stellen over de situatie bij ons hier nu. Het is, ik noem het maar, 'gespannen' rustig en het leven gaat zoals altijd weer door. De genzen zijn nog steeds gesloten. 

Het reisadvies is tot nu toe nog steeds hetzelfde (code lichtrood bij ons en advies om er niet heen te gaan). Vreemd overigens dat we een paar weken geleden toch richting de grens werden gestuurd om mijn visum te verlengen omdat er in de stad niemand aanwezig was die de aanvraag af kon tekenen. De baas had twee dagen vrij... Het blijft altijd weer verrassen hier.

De vluchtelingen zijn terug en het militaire verkeer op de wegen is stukken minder. Dat wil niet zeggen dat de strijdkrachten aan beide kanten van de grens weg zijn. We blijven in een situatie van 'staakt het vuren'. Veel ontwikkelingen in het oplossen van het conflict zijn er niet (of ik krijg ze in ieder geval niet mee). Wellicht ook omdat we hier in een situatie van verkiezingen zitten. Lokaal zit die er op en nationaal zitten ze er aan te komen. Mijn schoonmoeder kijkt er 'rijk'halsend naar uit. Ik schrijf daar binnenkort denk ik even een blog over. 

Met onze bouw gaan we lekker door. Het is fantastisch fijn weer om te klussen en de stalen trap naar de yoga/meditatie sala op de eerste verdieping begint aardig vorm te krijgen. 

Je kind uitlaten:

Genoeg over de situatie  bij ons. Nu naar mijn ervaring van afgelopen zaterdagavond die ik in dit blog wil delen. 

Het restaurantje in ons buurdorp waar we regelmatig 'savonds eten heeft ook veel mensen die eten bestellen en af komen halen. Een soort van Nederlands afhaal Chinees idee. De meeste mensen bestellen via 'Line' of bellen de kokkin even op wat ze willen hebben en wanneer ze het op komen halen. 

Zaterdagavond waren we weer in 'ons' dorpsrestaurant. Ik dronk een biertje terwijl er aan ons eten dat we hadden besteld werd gewerkt. 

Ineens een raar, beetje knarsend, soort van zware electrische tandeborstel, geluid.

Er kwam ineens een autootje met een hangend kindje erin naar binnen rijden. Een beetje een wat vreemde ervaring en dit kind kon in mijn ogen dat autootje helemaal niet rijden.  

Hoewel het kind zelf naar links stuurde ging het autootje op enig moment toch naar rechts richting de keuken. Het bleek dat hij, denk ik, het eten dat thuis besteld was mt zijn auto kwam ophalen. De plastic zak met het eten dat was klaar gemaakt werd netjes in de keuken achterin gezet. Het autootje draaide om en reed het restaurantje weer uit.  Wtf... We komen er al jaren maar dit hadden we nog niet eerder mee gemaakt. 

De aap kwam uit de mouw. Zijn vader kwam binnenlopen om nog een zakje dat hij in zijn autootje vergeten was op te halen. Hij stond buiten met een remote control en was zijn kind gewoon aan het uitlaten. Even schoot ik weer in mijn 'ouwe sok mode' en er schoot me van alles door mijn hoofd. Maar, snel kwam mijn goeie voornemen weer voor de geest. 

Toen dacht ik dat dit gewoon hartstikke leuk en modern is. Onze dochter en zoon hebben dit allemaal moeten missen. Gelukkig hebben ze toch hun rijbewijs gehaald en maken daar goed gebruik van. Ook om af en toe eten op te halen. 

Mijn dochter reageerde met dat je zo een kind leert om zelf op een veilige manier leert 'op pad' te gaan. Je besteedt ook nog eens op een speelse manier samen tijd met elkaar. En ja, dat is toch stukken beter dan de mobiele Nany waar je ze overal al mee ziet. 

Mijn les? Een kwestie van gewoon dingen van de andere kant bekijken helpt (een beetje). 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

"Overval"

Met de 'oude sok' (van mijn laatste blog)  maak ik helaas nog te weinig vorderingen. Het heeft wat meer tijd nodig. Mijn laatste ervaring hielp niet helemaal. 

Maandag 19 januari om 12.35 uur, ik was de trap naar onze yoga/meditatie sala op de eerste verdieping aan het lassen,  ineens een soort van 'overval'. Totaal onverwacht.

Phatsamon kreeg rond half een die middag een telefoontje en nog geen vier minuten later stonden er maar liefst vijf politieagenten van de immigratie en naturalisatiedienst bij ons voor de deur en liepen, al filmend en fotograferend, ons land op (een van de foto's van een van onze CCTV camera's na aankomst hierbij). Een dossier over mij onder de arm. 

Ik hief, voor de gein, gelijk mijn handen in de lucht en deed ze toen op mijn rug zodat ze me de handboeien om konden doen. Dat gebeurde (gelukkig) niet. Toch was het een aparte ervaring. Let wel, helemaal prima dat er wordt gecontroleerd. 

Als je een zogenaamd 'retirement visa' (Met pensioen visa) zoals ik heb hebt, dan word je eigenlijk niet door de immigratie bezocht. Je mag op zo'n visum hier, vanzelfsprekend, niet werken. Voorheen had ik een 'Business visa' omdat ik als docent meditatie/yoga/tantra en life-coach in Chiang Mai op het wellnessresort in Chiang Mai werkte. 

Als je een 'marriage visa' hebt, dan hoef je voor je visa minder contanten op een Thaise bankrekening te hebben maar word je mogelijk jaarlijks gecontroleerd op waar en hoe je woont en of je daadwerkelijk als echtpaar samen woont.

Hoewel het ca. tien duizend Euro op een spaarrekening scheelt wil ik daar verschoond van blijven. Niet dat ik die controle niet wil maar meer omdat ik na de visum aanvraag elk jaar na zes weken weer terug moet om het definitieve jaarvisum na mogelijke controle te kunnen krijgen. 

Gelukkig hadden we voordat we hier in Surin op ons land gingen wonen en bouwen juridisch advies ingewonnen over hoe we dat konden en moesten doen. Kort en goed moest ik op het landeigendompapier van Phatsamon zijn bijgeschreven, moest ik officiele bouwvergunningen. jaarlijks up-to-date, op mijn naam hebben, mocht ik alleen op ons land 'werken' (een maaltijd koken in je eigen keuken, of werken in de tuin, is immers ook 'werken' maar wordt juridisch niet aangemerkt als werken), geen extra inkomen dan mijn pensioen hebben, etc.. Aan al die voorwaarden hadden we vooraf met alle benodigde stempels vandien voldaan. 

Dit werd dus een soort van ultieme test. 

Vragen over wat we hier aan het doen waren, waar we elkaar ontmoet hadden, ons trouwdocument, waar ons adres was aangegeven, hoeveel mensen er (aantoonbaar) op onze lokatie woonden (blauw en geel huisboekje), onze bouwvergunningen, paspoort en visum controle, of we een bedrijf runde (laten we wel zijn, het ziet er als een soort van mini-resort bij ons met de TED's, het labyrint, de gastenpiramides, etc. uit), waarom we zelf bouwden, of we scammers hielpen, of we ander werk verrichtte, hoe we het land hadden gekregen (de gedenk, bedank en eertegel aan en voor de ouders van Phatsamon, in de muur van ons huis toonde het prima aan), enzovoort. 

Na vele foto's, video's, binnen en buitenbezichtigingen, individuele- en gezamenlijke vragen, bleek het kennelijk allemaal OK en vertrok de groep van vijf na het drinken van een cola na ongeveer een half uur weer zonder opmerkingen. 

Het juridische advies was kennelijk goed geweest. We willen alles ook gewoon volgens de Thaise regels doen en voeren helemaal niets 'in ons schild' dus gewoon open en eerlijk en tonen dat wat er is, wat we doen en hebben, en wat we bedoelen. 

We hebben ook veel samen gelachen omdat ze de stapels lege bierflessen vonden die ik voor het oprijpad naar ons huis wil gebruiken. 

Toch kwamen er nadien bij onszelf vragen. Waarom moesten wij, met een retirement visa, ineens worden bezocht en gecontroleerd? Nogmaals, helemaal niets mis mee maar toch wat afwijkend in het reguliere 'immigratie protocol'. 

We zullen er denk ik nooit antwoord op krijgen of achter komen. Het kan verschillende redenen hebben: 

a) De immigratie heeft een beetje 'de pik' op ons (zou kunnen omdat ik een rekening wilde hebben toen mij gevraagd werd daarvoor te betalen toen mijn visa (formeel gratis) werd overgeschreven in mijn nieuwe paspoort (uiteindelijk kreeg ik het reeds betaalde geld toch weer terug).

b) Mensen uit ons dorp zien ons al bijna zes jaar hier 'aan het werk' terwijl werken niet is toegestaan op een retirement visa. Misschien toch gemeld om maar eens te controleren. 

c) Jaloezie, ze zien ons (en praten er openlijk ook over) als 'zuinig'/'bekrompen'. En dat terwijl een buitenlander hier als basis wordt gezien als iemand met verhoudigsgewijze veel geld die zelf niet wil werken. 'Mijn man wil iets te doen hebben' als antwoord op hun vragen van Phatsamon, hoewel de waarheid, wordt niet in geloofwaardigheid aangenomen. 

d) Jaloezie omdat we hier af en toe gezellige feestjes hebben en vrienden/kennissen een enkele keer blijven overnachten (overigens onbetaald). 

e) Terug pakken doordat mijn echtgenote onlangs een handtekening (nog) niet wilde zetten op een landpapier van iemand uit een dorp verderop waar ze met een ander stuk land aan grenst. 

Ik las maar gewoon verder aan onze buitentrap en werk aan het afscheid nemen van die oude sok (uit het afgelopen blog). 

De komende week diverse leuke dingen in het vooruitzicht en de buitentrap schiet inmiddels ook aardig op. Ik ben enorm benieuwd hoe onze vier 'dochters' (de honden Cupid, Singto, Baijka en Taffy) het hoge uitzicht over een week of twee als ze naar boven kunnen zullen ervaren. 

Super jammer dat mijn zus haar verblijf van twee weken bij ons moest annuleren. Wie weet komt er ooit een volgende keer. Het geeft ons nu twee weken tijd voor schilderwerk aan het staal nu de temperaturen in de ochtend en namiddag nog redelijk zijn om te schildern.  

Het was afgelopen maandag in ieder geval weer een 'aparte' ervaring.

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Weg met die ouwe sok!

Het is bijna tijd om afscheid te nemen van dit jaar. Morgenavond zit het er op. Bij ons zes uur eerder dan in Nederland. 

En eerlijk gezegd doe ik dat dit keer maar al te graag. Het boek dicht, loslaten en doorstappen. 

Na haast enorm veel fijne jaren was dit er eentje die voor mij een stuk minder voelde. En, laten we eerlijk zijn, niet zeuren, dat hoort vanzelfsprekend ook bij het leven. 

Mijn gewezen schoonmoeder uit de Gelderse Achterhoek was het gewoon om tegen haar man regelmatig "Jij ouwe sok" (maar dan in het Achterhoekse dialect) te zeggen. Hij was, in mijn ogen, een super fijne en hardwerkende man en goeie vader voor zijn gezin, maar zij vond dat hij altijd maar zeurde. Volgens mij was het juist andersom maar dat tot daar aan toe.

Ouwe Sok is feitelijk een soort scheldwoord of gezegde voor 'zeurpot'. 

Dat "ouwe sok" kwam in me op toen ik terug keek op mijn ontwikkeling in het afgelopen jaar. Zeg maar een soort zelfreflectie. 

Ik ben in een jaar tijd, door diverse omstandigheden, aardig veranderd. Ik ben minder optimistisch en opgewekt geworden en ben misschien inderdaad ook meer gaan zeuren. Zeker in de ogen van anderen.

Mijn lange burnout heeft me, merk ik steeds meer, ook veel vatbaarder gemaakt voor invloeden van buitenaf die me sneller wat 'van de leg' brengen.  

En wat die omstandigheden betreft zijn het oorzaken die ik niet in de hand heb of had en ook niet kan veranderen. 

Vier directe familieleden die kwamen te overlijden, mijn grootste vriend Kadhow waarvan we afscheid moesten nemen, twee keer een korte maar hevige ervaring van oorlog, de wereld die (in mijn ogen) harder, individualistischer en steeds commercieler wordt. 

Zeker ook de veranderende manieren van 'communiceren' waarbij oprechte aandacht en betrokkenheid ontbreekt. De uitrol van AI (Artificial Intelligence) dat enerzijds een goeie hulp is, maar anderzijds er ook voor zorgt dat dat wat je ziet en hoort nog nauwelijks te vertrouwen is en je lui maakt.

De wegwerpmaatschappij en vervuiling. Natuur die willens en wetens om zeep geholpen wordt.

Het gedrag van mensen om ons heen hier in relatie tot omgang met huisdieren (vergiftigen) en vee (dat vaak de meest minimale zorg krijgt om te verkopen voor de hoogste opbrengst). Het laatste walchelijke nieuws waar Phatsamon gisteren mee thuis kwam was dat iemand uit het dorp zijn honden verkocht had om te laten slachten. Ja, soms worden ze hier nog gegeten. Letterlijk walging wekkend voor ons.  

Misstanden in religies en het zo mooi en vredig voorgestelde Boeddhisme. 

De blaaskaken van politici van over de hele wereld die het nieuws voortdurend op de voorpagina's bepalen en beheersen. Groeiende corruptie (of corruptie die steeds meer zichtbaar wordt) en criminaliteit. Ook hier. Schapengedrag van grote groepen (luie en niet meer denkende) mensen. De levensshow van velen op de 'sociale' media. Ik stop maar met nog veel en veel meer dat impact op me heeft. 

 

Deze wereld, ik heb er al eerder over geschreven, is dood en dood ziek. 

Ik ben anders gaan kijken tegen de 'ontwikkeling' en 'toekomst' van deze wereld en heb er steeds meer moeite mee. Veranderen kan ik het niet...

Een volgend beter leven waar de moeder van Phatsamon dagelijks een uur voor de Boeddha om bidt? Nou, maar even niet. 

Het heeft er zeker mee te maken dat ik van een andere, eerdere, generatie ben, ben gepensioneerd en er van een afstandje naar kijk. Iets dat toen ik veel meer 'in het systeem' zat niet of nauwelijks deed. 

Pas mijn eerste lessen filosofie in Middelburg en diverse leergangen van de academie voor leiderschap maakten me, onbewust, voor het eerst echt wakker. Waar draait het leven immers echt om? Dat is helaas niet om dat wat ons allemaal wordt aangepraat en aangesmeerd vaak voor nog niet eens zeer kortstondig 'geluk'.  

Mijn zus vroeg me of er niet ergens een mooi stukje aarde is waar wij met elkaar naar toe kunnen...geen wapens, geen drugs, geen commercie, alleen maar natuur, water en de warmte van elkaar. 

Die vraag resoneerde. De maagdeneilanden misschien? Gaf ik haar ten antwoord. Even checken leverde op dat ook dat die plek niet was. 

Ik dacht dat ik hier die plek gevonden had en... het positieve nieuws, die heb ik hier ook!

Ik moet alleen afscheid gaan zien te nemen van die Ouwe Sok. Die zeurdoos die dit jaar in me geboren is. Die maakt me/ons immers ziek. 

Alles heeft immers gelukkig ook een keerzijde. 

Wat een fantastisch jaar was het niet voor ons hier. Om eens wat hoogtepunten te noemen:

Allereerst, we zijn gezond gebleven. We beleven met elkaar en met onze dieren veel plezier en zijn dichter naar elkaar gegroeid. We communiceren nog ouderwets en face-to-face en voelen de energie van elkaar. Let wel ook van en met onze dieren. 

Financiele zorgen kennen we niet en we zijn stapje voor stapje gaan consuminderen. Self supporting groeit verder op onze mooie plek.

Dagelijks fijn en open contact met de kids in Australie en Nederland. We weten wat er in elkaar omgaat.   

We zijn het afgelopen jaar nog verder verzeild geraakt in onze kleine wereld hier in Thailand, met elkaar en op onze pracht vrije stek ver van het dorp. Dat bevalt prima. 

Het is een eigen en bewuste keuze, die niet door iedereen begrepen wordt, om invloed van buiten op ons zo veel mogelijk af te schermen. Als je het egoisme wilt noemen dan staat dat je vrij. Het is mijn leven en zijn mijn keuzes om overeind te blijven en van de dagen, weken, maanden of jaren die resten zoveel mogelijk positief te blijven genieten. 

Bewust ben ik ook voor een tijdje, zoals ik het maar voor het gemak even noem, uit de lucht (Die oorlogen zorgden ervoor dat dat niet altijd lukte maar sinds 27 december is het weer rustig en we hopen dat dat zo blijft). 

Onze bouw heeft weer vorderingen gebracht en sinds een half jaar wonen we in ons huis en dat maatwerk wat in onze hoofden is opgekomen, door mij is getekend en berekend, en door ons samen met eigen handen is gebouwd, voelt perfect. Het was en is een prima tijdbesteding om te creeeren en van te genieten. Nog een jaartje te gaan om zaken buiten verder af te maken en dan op naar het volgende project. 

Phatsamon heeft met haar 'foundation' een topprestatie geleverd. Maar liefst 51 straathonden en katten in ons dorp konden door haar inzet en initiatief worden gesteriliseerd. Nooit eerder vertoond hier. Iets dat ook echt nodig is. Alle dieren overleefden de niet misselijke ingreep. Komend jaar wil ze er mee verder gaan. 

De kinderen maken het goed. Ook zij hadden een zeer pittig jaar met regelmatig (ook voor ons) aardig wat zorgen. 

Mijn zoon gaat met zijn vervolgopleiding en werk goed. Iets waar we super trots op zijn. Half komend jaar hoopt hij met goed gevolg die eerste opleiding af te ronden.

Mijn dochter sloot haar onstuimige jaar af met de koop van een hartstikke leuk en mooi huis op een schitterende locatie, eindelijk helemaal haar eigen plek, in West-Australie. 

Kortom, allemaal zaken waarvoor ik super dankbaar ben en die aardig opwegen tegen de andere wat mindere ervaringen en omstandigheden.

En hoewel ik de oorzaken, zo ik hierboven schreef, van al die omstandigheden niet in de hand heb/had, heb ik deels weldegelijk invloed op de effecten. 

Voor een heel groot deel heeft dat voor mij te maken met het meer en meer gebruiken van de knop "Off". Die telefoon steeds vaker uit. Nieuws geblokkeerd. Geluid bij reclames tussen Youtube, als ik even iets wil opzoeken, uit. Verder zijn die schreeuwende spotjes, een voordeel voor mij, allemaal in het Thais. Schandalig na bijna 14 jaar kan ik dat niet lezen en grotendeels niet verstaan. Is het eigenlijk niet helemaal top? 

Politiek? Machtspelletjes? Status en positie? Laat maar. Jammer van mijn tijd. 

Al jaren geen 'sociale' media meer. Ik mis het niet. En hoewel het lijkt dat alle 'lijntjes' dan zijn verbroken is dat, in mijn beleving, niet het geval. Er is en blijft altijd contact mogelijk. 

Waar ik het komende jaar op moet inzetten is om afscheid te gaan nemen van die Ouwe Sok die in me is gaan groeien. En dat, 'hoe ga ik er mee om', ligt in mijn eigen handen. Het moet dus mogelijk zijn om zonder medicijnen, eerste hulp, operatie, bestralingen, chemotherapie, psychologische hulp, of wat voor ander moderns dan ook, daar eigenhandig vanaf te komen. Ik ben er gelukkig vroeg bij zal ik maar zeggen. 

Alles dat je aandacht geeft groeit. Dat 'alles' dat ongevraagd binnen komt heb ik inmiddels zoveel mogelijk uitgeschakeld of zelf in de hand. En wat die aandacht betreft, mijn les, die moet ik gewoon meer op voor mij positieve dingen gaan leggen. 

Ik heb een missie en een opdracht. Zeg maar gewoon een roeping. Daar moet ik mijn aandacht meer op gaan richten en daarmee moet ik verder. En de rest komt dan zeker als vanzelf. 

Zes jaar lang loop ik inmiddels dagelijks in oude werkkleding. Komend jaar gaat dat dagelijkse er in de tweede helft van het jaar vanaf. Er komen dus letterlijk ook eindelijk na jaren nieuwe kleren. Het is genoeg geweest. Die uitdaging en droom is immers inmiddels al zo goed als helemaal werkelijkheid geworden. 

In dat proces moet het dus ook niet al te moeilijk zijn om in het komende jaar die ouwe sok weg te doen. Mr. Frank Visser zou zeggen: "Dit is mijn besluit en daarmee zult u het moeten doen". 

Ik laat het oude jaar nu maar los en stap blij en vol verwachting het nieuwe jaar in. Benieuwd naar of en wat ik op het eind daarvan weer kan schrijven. 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Kerst in oorlog. Diverse belevingen, overtuigingen en propaganda achter een schijnverhaal.

Op dit verhaal van mij zit je met Kerst vanzelfsprekend niet te wachten. Lekker overslaan zou ik dan ook zeggen. Ik wil je Kerstdagen, gevoel en plezier absoluut niet verpesten. 

Waarom dan toch dit blog? Het is voor mij nu even een uitlaatklep. 

We zijn net terug van ons avondeten in ons dorpsrestaurantje. Kerst wordt in dit Boeddhistische land niet echt gevierd. Hoewel? Het uiterlijke vertoon en de commercie komt je ook hier overal gillend tegemoet en de winkelcentra puilen uit van de speciale aanbiedingen die je absoluut moet aanschaffen omdat ze met Pasen (wtf is dat dan hier?) niet meer kunt krijgen. 

Ik zit hier achter mijn pc met mijn werkkleding, vol met gaten en verfplekken nog aan, mijn gedachten te verwoorden. We hebben vandaag met het schilderwerk van onze veranda voortgang geboekt. We wennen, helaas, steeds meer aan het 'achtergrond' geluid en de trillingen veroorzaakt door artillerie en gevechtsvliegtuigen. 

Ik heb de meest fantastische ervaringen aan en met Kerstmis. Zeker uit mijn jonge kinderjaren en jeugd in ons ouderlijk gezin. Ook tijdens al die jaren als misdienaar en als lid van het koor van de Alerheiligste Drieeenheid Kerk in Bloemendaal. 

Wat was het warm, gemoedelijk en gezellig. Het was echt een hoogtepunt in het jaar en mijn ouders wisten er wat van te maken. 

En zeker ook met onze eigen kinderen nadat we waren getrouwd en ook na onze scheiding. 

Voor mij zat en zit het bezoek aan de kerk daar als basis en fundering altijd nog in.

Ik ben inmiddels 68 jaar en weet me enorm veel van al die ervaringen te herinneren. 

Dit jaar kwam er, onverwacht, een totaal nieuwe ervaring bij. Een die ik zeker weten ook nooit meer zal vergeten. Hij is immers totaal anders en feitelijk onbeschrijfelijk en onbegrijpelijk. En toch een enorme bron van inzicht...  

Ik schreef het al eerder. Dit jaar geen kerst voor ons. Ik bedoel daarmee geen versieringingen in huis, geen boom, geen feestjes en ook niet uit eten of iets anders speciaals. We zijn niet in de stemming daarvoor. Maar voor mij hoort, nee moet, die kerk er toch bij. Zo gezegd, zo gedaan. 

Gisteravond dus naar de 'nacht' (avond) mis. Ook voor het eerst totaal anders. Een beetje een bedrukte sfeer. Tijdens de dienst liederen over de Heilige nacht en Vrede op aarde terwijl, niet gelogen, een gevechtshelicopter laag over onze kleine kerk vloog op weg naar het front. 

Het 'klopt' inmiddels eigenlijk allemaal niet helemaal meer. Je raakt een beetje in de war, de weg kwijt. 

En zo kom ik bij dat inzicht. De weg kwijt raken. 

Ook net weer in ons dorpsrestaurant de televisie die maar door blijft braken hoe goed 'wij' het bij het rechte eind hebben, wat voor 'geweldige' resultaten er aan het front worden geboekt en wat een vreselijke mensen onze buren wel niet zijn. Tot een half jaar geleden nog waren we beste vrienden... 

En het wordt allemaal niet zachtzinnig getoond en overtuigend verteld. 

Ga je op internet even naar de informatiebronnen van de buren, dan zie en lees je hoe 'zij' het bij het rechte eind hebben, wat voor geweldige resultaten er aan het front worden geboekt en wat een vreselijke mensen wij aan onze kant wel niet zijn. En dat laatste wordt eveneens niet zachtzinnig getoond en overtuigend verteld. 

De werkelijke redenen waarom al die onschuldige burgers en, let wel eveneens onschuldige militairen, aan beide kanten hun leven moeten laten, wordt meer en meer bekend maar het verhaal van een stuk land en een paar tempels die ooit in het koloniale tijdperk verkeerd op de landkaarten zijn 'opgetekend' blijft overheersen. Daar offer je toch niet zoveel levens voor op, breng je toch niet zo'n gigatische schade voor toe, creeer je decenia lange haat tussen mensen, en offer je toekomst van samenwerking aan op? (Is slechts mijn gedachte). 

Het echte verhaal komt steeds meer boven water. Het wordt inmiddels nu ook gepubliceerd en mocht je er meer over willen weten dan is dat snel zelf te vinden. En natuurlijk draait, zoals altijd, de kern om macht en geld en stellen mensenlevens, leed, verdiet en ellende, niets voor. Tenminste, voor zover je het als promotie/propaganda niet kunt gebruiken. 

Mij werd gisteren gevraagd om de eerste schriflezing van de nachtmis voor te lezen. Iets dat ik graag wilde doen. Die ging onder andere over hoe het Kerstkind in de toekomst genoemd zou worden: "Wonderbare Raadsman, Goddelijke Held, Eeuwige Vader en Vredevorst". 

Zo iemand hebben we helemaal niet meer nodig. Die is er immers al lang!

Het punt is dat dat kind ONS nodig heeft om daar vorm en inhoud aan te geven. Wellicht, omdat hij hier niet veel voeten aan de grond heeft door het Boeddhisme, het er niet of te weinig van komt. Maar wat dan elders in de wereld?

Ik schreef, best met wat emotie, naar mijn kinderen die natuurlijk ook best in de rats voor hun pa met zijn aanhang zitten, gisteravond het volgende. 

"Het goede nieuws is dat wij nu al vuurwerk hebben om Kerst te vieren. Steeds meer landen sluiten zich er jaarlijks bij aan. Nooit gedacht. Helaas nu ook het mooie land waarin ik woon." 

Mensen zijn gehersenspoeld en ook thuis moet ik een beetje uitkijken met wat ik deel. Mensen hier, en ook onze buren, zijn (in mijn ogen) soms doorgeslagen nationalistisch en volgen dat wat ze op de mouw gespeld wordt. Op zich niets mis mee en, laten we wel wezen, ik ben hier slechts te gast. 

Toch geeft van een afstandje naar situaties, overtuigingen en dat wat je allemaal verteld wordt, kijken, en daarmee bedoel ik niet alleen het conflict hier, een gezondere kijk en meer inzicht in wat er werkelijk speelt. Verhalen hebben immers altijd verschillende kanten. 

Overtuigingen zijn gekweekt, aangeleerd. Ze hebben hun basis in opvoeding, cultuur, levenservaringen, religie, belevingssituaties, en noem maar op. Derhalve is en reageert iedereen ook anders. En je kunt je de overtuigingen en ervaringen van een ander of anderen wel proberen voor te stellen maar de juiste context krijg je nooit. Doodeenvoudig omdat jij anders bent gevormd. Je kunt je nooit helemaal in een ander invoelen. En dat geldt niet alleen tussen individuen maar zeker ook tussen groepen. Conflicten zitten vaak veel dieper dan je denkt of, misschien juist wel veel minder diep. 

Je daarbij openstellen om handen en voeten te zijn van Vredevorst en Wonderbare Raadsman zouden wel eens prima bijdragen kunnen leveren in het oplossen van problemen in plaats van blijven hangen in halsstarrige houdingen die je worden aangepraat. 

Gemakkelijk praten Frans. Hoe heb jij je leven dan altijd geleefd? Inderdaad een mooie spiegel om... van te leren. 

Deze (niet) Kerst is in ieder geval weer iets totaal anders en zeker weten om nooit te vergeten.  

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

God moet wel janken

"Fuck religie!", schreef mijn dochter me gisterenmorgen toen ze het verhaal met me deelde dat in Australie op een strand in tien minuten tijd bij een feest een bloedbad was aangericht door een paar 'idioten' (vader en zoon) vanuit een kennelijk religieuze overweging.

"Fuck deze wereld!" kwam er achteraan toen ze van me hoorde dat de oorlog waarin we hier momenteel zitten in alle hevigheid door gaat. Zowel zij als mijn zoon zitten daarover ook helaas aardig in de rats. 

Ze was boos en geirriteerd, en dat juist op de voor haar mijlpaaldag dat ze de sleutel van haar nieuwe huis in ontvangst kon nemen.

Die uitspraken van haar kwamen even hard aan en... ik kan er niet veel tegenin brengen. 

Wat die religie betreft:

Menig priester, imaan, dominee of welke 'religieuze waarheid verkondiger' dan ook, zal er zijn of haar eigen draai en uitleg over geven dat ze dat verkeerd ziet. Toch is de praktijk zoals we om ons heen zien helaas anders.  

 

Waar het door komt? Laten we wel zijn, en met twee benen op de grond... religie is door mensen 'uitgevonden' en ontwikkeld en niet door die 'Hogere Liefde' (als je daar al zoals ik in gelooft). Het diende en dient als houvast, levensrichtlijn (met als basis bij iedere afzonderlijke overtuiging: "Het leven draait om het doen van goeie dingen."), als voorbeeld, als steun, om dingen te kunnen verklaren, en wat al niet meer. 

Helaas is het in veel gevallen, tussen die overtuigingen en belevingen verworden tot onderlinge haat en oproep tot vernietiging van de ander die 'slechter' of 'andersdenkend' zou zijn. Een eeuwenoud verschijnsel om 'de beste' binnen de groep religies te willen aantonen. De beste die helemaal niet bestaat omdat we immers allemaal gelijk zijn en God, Allah of welke naam je die Hogere Liefde ook maar geeft, geen voorkeur kent. 

Ook al zou je moeite hebben met dat woord "God", dan merk je in je leven toch dat er tenminste af en toe toch meer bestaat tussen hemel en aarde. Ook dat wonderen weldegelijk bestaan. Je hoeft niet ver te kijken of te ontdekken om te beseffen dat dat zo is. 

Op onze televisie kijk ik regelmatig zogenaamde 4K of 8K filmpjes. De gevarieeerdheid en pracht van de natuur bijvoorbeeld, die we helaas stelselmatig met z'n allen om zeep helpen, het is gewoonweg een wonder. 

Een hoogtepunt-wonder voor mijzelf is als ik terug denk aan de geboorte van onze twee kids. De bevallingen en dan twee gezonde babies met alles er op en er aan. Dat is en blijft in mijn ogen uniek en om super dankbaar voor te zijn. 

En ik zou nog wel even door kunnen gaan. 

Dat geloof komt voor mij zeker, naast mijn katholieke opvoeding, ook door een sterke band en stimulerende energie die ik haast dagelijks ervaar met de persoon wiens naam ik met trots mag dragen. Hij is in de kloostertuin van het missiehuis in Stein begraven. Een begraafplaats die door vrijwilligers van de Stichting Erfgoed Stein, petje af, op een uitstekende manier wordt onderhouden. 

Maar om nu te zeggen dat de RK leer het enige echte geloof is, dat gaat me te ver. Ik voel me niets beter of slechter dan mensen van andere geloofsovertuigingen of richtingen. 

Ik heb jaren in de gemeente Barneveld gewerkt. Er staan 31 kerkgebouwen en er zijn ca. 20 verschillende (door mensen afgesplitste) geloofsrichtingen voornamelijk gerelateerd aan het Christendom. RK was er slechts eentje van. 

Van al die net weer iets andere benaderingen heb ik helaas te veel mee gemaakt en schade aan ondervonden. 

Hoe was en is het, misschien wel letterlijk in Godsnaam, mogelijk dat er in die verschillende kerken allemaal over diezelfde Christus, die zulke goeie dingen deed, verkondigd wordt en mensen elkaar soms niet meer aan kijken. Ze kopen vooral hun fiets niet bij iemand van die andere kerk. Het zou misschien zondig kunnen zijn of je wordt er door anderen van de parochie of gemeente misschien wel door aangekeren. "Zoiets kun je toch niet doen?"

Was en is dat handelen dan ooit Zijn bedoeling geweest dan? 

Hoezo religie is door mensen uitgevonden? Geen wonder dat nieuwe generaties, zoals de uitspraak van mijn dochter die ik noemde, daarop afknappen. Die verschillende manieren geven immers de interpretatie van verschillende culturen en achtergronden aan en juist niet de eenheid. 

Ik kwam er hier in Thailand pas achter dat er zelfs verschillende inhouden van de bijbel bestaan. Het moet toch niet gekker worden. 

Jawel hoor, die van de katholieken zijn weer net een klein beetje anders gevuld dan die van protestanten. En er is ook een verschil in hoe de twee de autoriteit van de bijbel zien. Het maakt het allemaal niet gemakkelijk in mijn ogen. Alsof we anders moeten worden onderwezen omdat dat, wederom door mensen, als beter wordt beoordeeld. Waanzin. 

En dan die wereld.

Het is ongelofelijk wat er in de wereld allemaal gaande is. Werkelijk overal. Amerika, Rusland, Japan, China, Taiwan, Venezuela, Thailand en Cambodja (waar ik middenin zit en eerder over schreef) en vergeet ons eigen landje Nederland niet. En dit is bij elkaar nog niet eens het topje van de ijsberg. De hele wereld is in oorlog. Het is haast overal een zooitje en mensen halen ook nog arrogant hun schouders op of de middelvinger gaat in de lucht. Wat maakt het uit? Toekomstige generatie? Hallo, het draait alleen om mij... Ik leef NU weet je wel! 

Geld, macht, corruptie, zelfzucht, consumeerderen. Het zijn slechts een paar oorzaken waardoor deze prachtige wereld volledig in de fik staat. 

Dodenherdenking in Nederland met als een van de slogans: "Dit nooit meer"! We moeten ons toch volledig kapot schamen met z'n allen. Vertrouwen in de mensheid...?

Marketing? Het is verworden tot een soort van complete propaganda die misbruik maakt van de volgende schapen op de 'sociale' media. 

 

Soldaten zijn de marionetten van de overheid en machtshebbers die de spelletjes spelen en (te lang) zelf buitenschot blijven. Die militairen en vaak onschuldige burgers mogen van ze, jawel met eer omdat ze volk, vaderland en de koning 'gediend' hebben, sneuvelen... 

In sommige religies wordt er kracht uit geput 'dat God het zo wilde'. Dat geeft gigantisch steun... (wtf).  

Met z'n allen zetten we alles op alles om de boel zo snel mogelijk verder aan gort te helpen. Communiceren is veranderd in onsociaal afstandelijk internet gedrag. De mobiel bepaalt van bijna iedereen het werk en leven. 

Hoeveel werktijd gaat er niet aan prive op en hoe betrokken zijn we nog bij ons werk. Hoezo kwaliteit? 

Ik ben blij dat ik geen 'baas' van een organisatie meer ben. Ik zou het niet meer trekken. 

Eerst moesten we van de vakbonden rookpauzes voor rokende medewerkers inlassen en rookruimtes, hoesthokken, organiseren. Nu is het de gewoonste zaak van de wereld dat je de hele dag door prive op je mobiel kunt zitten. Je werk kan dan nog wel in de spaarzame tijd daar tussendoor. Spelletjes spelen, peuter Oekie thuis in de gaten houden via de cctv, of wat dan ook. 

Wat een super trieste wereld. Oprechte aandacht, liefde, vrede, licht (Kerstfeest) betrokkenheid, toekomst? We moeten ons kapot schamen. 

Als er een God bestaat, en ik geloof daar in, moet hij of zij wel janken. 

De combinatie.

Vrolijk Kerstfeest? In ieder geval dit jaar, zoals ik eerder al schreef, laat ik die beker maar een keer voorbij gaan. 

Je gaat toch niet de verjaardag van iemand vieren die, na al dat moois dat je in bruikleen kreeg en dat je met z'n allen stelselmatig omzeep helpt, tot tranen toe verdrietig is? Het zou huichelachtig zijn. 

Ik vergelijk het op dit moment even zo. Als een projectiel in de oorlog waarin we zitten pardoes 'foutje bedankt' af zwerft en onze stek verwoest zijn we niet blij.  Alles dat we met hart en ziel in zes jaar hebben opgebouwd aan gort. 

Je komt de volgende dag dan toch niet lekker met kalkoenen, flessen wijn, leuke muziek, 'gezellig' mijn verjaardag vieren?

Je komt me, hoop ik, helpen om de boel op te ruimen en me stimuleren om er samen de schouders onder te zetten om weer iets moois van te maken. Volgens mij is dat wat bedoeld wordt met samenwerking, motivatie en de wil het beter te doen. 

Beter het leven voortdurend met elkaar te vieren en er samen de schouders onder te zetten om het stapje voor stapje weer wat beter te maken. Dat is niet ver van ons bed show. Er is zat te doen. Dankbaar te zijn en te genieten van kleine dingen. Liefde, aandacht en zorg met elkaar te delen.  

Schuddend op mijn stoel, nu ik dit weer schrijf, ben ik blij dat dit jaar bijna voorbij is. Het was op zijn zachts gezegd voor ons geen topper. Moet ook een keertje kunnen.  

Laat je door mij niet weerhouden. Geniet van gezellige dagen met elkaar waarin je elkaar misschien weer eens wat dieper ontmoet. 

En voor het nieuwe jaar een goeie en gezonde toekomst. Dat gaan we overigens als het effe lukt goed vieren. 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

De aardbevingen gaan door. Voor ons geen Kerst meer.

De enige die er aan beide kanten van de grens bij ons denk ik allemaal nog onverstoord rustig onder blijft is de Boeddha. 

Ook die van ons staat nog steeds, stevig verankerd, aan de oost-kant van het labyrint op onse mooie stek. Een beetje 'down' naar beneden kijkend. Volgens mij moeten er snel tranen uit zijn ogen gaan rollen. 

Loving Kindness is onderdeel van zijn leer. Helaas schijnen de pagina's in zijn boeken daarover onder een wel heel dikke laag stof te zijn beland. 

Sinds vanmorgen is onze moed wat veranderd en onze honden pikken dat feilloos op. Mensen die mij kennen weten dat ik van huis uit altijd erg optimistisch ben. Toch wordt het, voor het eerst nu toe, ook moeilijk om dat te blijven. Geen zorg. We proberen de moed er in te blijven houden en zeker van de situatie het beste te blijven maken. 

Tot nu toe was afgelopen donderdag de 'slechtste' dag in 'slechts' het tempel en stukje land conflict (zo het in ieder geval naar buiten toe wordt verteld) tussen ons en onze buren. De rijdende rechter zou het volgens mij zo op kunnen lossen om het maar eens even wat luchtig te zien. 

Zware aardbevingen en drukgolven van aanhoudende grens gevechten, artillerie, bombardementen met gevechtsvliegtuien en inzet van helikopters. 

Zo hevig dat ook onze bouw, op zo'n 50 km afstand, er wat schade van op liep. De boel is zo stevig gebouwd dat de trillingen niet volledig konden worden afgevoerd en een betonnen gewapende voorspan vloerplaat over de volle lengte van vier meter scheurde. 

Het is niet anders. In ieder geval een blijvende herinnering. Anderen, zeker al die duizenden vluchtelingen uit een omgeving veel dichter bij de grens, moeten er veel en veel erger aan toe zijn. Waar heb ik het dus over?

Maar het kan allemaal nog veel harder en steviger merken we. Nu staat deze ochtend op nummer 1 tot nu toe.

Prasat, een plaats iets verder dan 15 km bij ons vandaan in onze provincie ligt op dit moment onder artillerie vuur. 

Onze ramen en deuren staan op een kier om de druk kwijt te kunnen en meer kans te hebben dat de ruiten niet zullen breken. Ze trillen voortdurend in de sponningen en onze honden raken daarvan volledig van de leg. Ze denken steeds dat er iemand op de ramen bonkt. Ze hangen om mijn benen heen en voelen zich (ook) niet prettig meer. 

Luchtsteun verwachten we snel. 

Dieper en dieper voert ons leger aanvallen uit bij de buren en natuurlijk blijven die niet onbeantwoord. Of je dit dus ook nog 'slechts' een grensconflict kunt noemen daar begin ik aan te twijfelen en hoe gaat het Tom & Jerry spel verder?

De zonering is inmiddels opgeschaald en wij zijn nu 'lichtrood' om het maar gemakkelijk uit te drukken. Het lichte is, tot nu toe, nog steeds dat we niet verplicht hoeven te evacueren. Dat zou ook wat worden want al die duizenden vluchtelingen hier moeten dan voor de tweede keer ook, nog verder weg, worden verplaatst. 

We moeten drones melden en, mochten we er eentje vinden er vanaf blijven. De Russisch/Oekraiense drones die richting ons ingezet worden zijn niet te traceren. Onze WIFI wordt aanbevolen zoveel mogelijk uit te zetten. En het advies is om slechts bij uitzondering de straat op te gaan en binnen te blijven. Fijn dat ons 'binnen' de plek ver van het dorp is. 

 

Allemaal leuk en aardig maar het leven draait ook nog eens door. Het straatbeeld is veranderd en voornamelijk groen geworden. Met sirenes aan transporten richting de diverse fronten (niet een klein stukje dat bevoorraad moet worden). Ambulances en helicopters naar het militaire hospitaal hier 15 km vandaan richting de stad. 

Post en online bestellingen worden voorlopig in ons gebied niet meer bezorgd. 

Eigenlijk staan we er versteld van dat de energie en internetvoorziening tot op heden nog steeds werkt. 

Inmiddels berichten dat we er van uit moeten gaan dat dit nog weken kan gaan duren zodat we ons daarop voor kunnen bereiden. Je zult maar vluchteling zijn in je opvangcentrum. 

Voor effetjes is dat nog wel op te brengen maar hoe langer het duurt hoe groter het trauma. Je hoort en voelt de energie van voortdurende vernietiging die gigantisch moet zijn op de plek waar jouw huis staat (of stond). 

Ik schrijf dit blog, naast primair de beloofde update, om het ook een beetje van me af te schrijven. Maar dat wat aan twee kanten gebeurt en ons gevoel op moment is eigenlijk niet te beschrijven. 

En ja, steevast de vraag: "Waarom vertrekken jullie niet? Wij zouden al lang zijn vertrokken". Dat is, vanaf een afstand en zolang je niet zelf in het gevoel zit waarin de mensen zitten, gemakkelijk gezegd. 

Natuurlijk is helemaal nooit in ons hoofd opgekomen dat dit hier zou gaan gebeuren. We hebben niet alleen de zorg voor onszelf, onze (voor de omgeving om het maar zo te zeggen 'aantrekkelijke gebouwen') en onze dieren, maar ook met moeder en familie van mijn vrouw Phatsamon. Zolang we niet gedwongen worden om te vertrekken zetten we alles op alles om hier, op onze pracht stek, te kunnen blijven en de boel in de gaten te blijven houden. Dat vergt vanmorgen wat extra inkopen en voorbereidingen. En, laten we wel wezen, een militair doelwit zijn wij absoluut niet. En ja, shit can happen.  

Nu ik dit schrijf komen de helikopters die we al verwachten over. De F-16's en Gripen toestellen zullen zo ook wel over komen. Door de snelheid zijn ze gewoonweg niet te zien. 

We trillen maar wat verder, gaan door met onze bouw. Nu ook een aardig verzetje. Meditatie en yoga sla ik vandaag maar even over. Hoewel ik er best goed in ben kan ik de Boeddha op dit moment niet meer in evenaren. 

Vredige kerst? Nou laat maar zitten. Onze hoofden staan er niet meer naar. We laten de boel maar ingepakt dit jaar.  

 
Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

De Drie Wijzen uit het Oosten zijn dood en worden ook niet meer herboren.

Sinds afgelopen zondagavond zijn we opnieuw getrakteert op oorlog. Nee, geen patatje oorlog, dit is echt en dat voelen we ook stevig. Het grensconflict is weer opgelaaid. Heviger dan vier maanden geleden.

Ik schrijf dit blog omdat ik vanmorgen moest stoppen met mijn meditatie en yoga omdat concentreren voor me niet mogelijk is. 

Hoe het met de stroomvoorziening en het internet gaat weten we niet. Beter dus nu even dit blog schrijven en publiceren. Geen zorg, met ons gaat het goed en, voormalige vakidiotie, we hebben diverse voorbereidingen getroffen om hier op onze stek door te kunnen blijven draaien. 

Het huis trilt, ramen trillen. Net zo erg, dat ik even naar binnen liep om te vragen wat Phatsamon, die wel het nieuws volgt, er van vond. De bommen en granaten die worden gebruikt, zowel vanaf de grond als van F-16's en (erg modern) drones, voelen steeds zwaarder. Onze honden voelen onze energie aan. Het is geen angst maar toch ongeloof. Natuurlijk gedrag van onze dieren om ook dicht bij ons, de roedel compleet, te blijven.

Officieel zitten wij net in de 'safe zone' en daar vertrouwen we ook maar op. 

 

Maar weer terug naar mijn oefeningen buiten. Opnieuw zeer zwaar 'onweer'. Het hele huis schudde. Nog geen seconde daarna luid in het dorp het haast wekelijkse crematieliedje vlak voordat de monniken zouden beginnen met chanten. Dit keer een oudere dame die vandaag wordt gecremeerd.

 

Zowel Phatsamon, binnen, als ik, buiten, barstten gelijktijdig in schaterlachen uit. Triest maar ik zag in mijn gedachten de oranje mannen op hun bankjes in de tent die er bijna van afgeblazen moeten zijn. Het draait hier allemaal gewoon door alsof er helemaal niets aan de hand is. 

Gierend van het lachen liep ik naar binnen naar de eveneens nog steeds gierende Phatsamon. De honden springend van blijdschap alsof er ineens groot feest was. 

Ja, blijven lachen zou Bassie zeggen, maar het is allemaal te triest voor woorden. 

Honderdduizenden mensen die verplicht werden te evacueren. Bij mijn schoonmoeder zit een gezin van vijf vluchtelingen waaronder een klein kindje. Ze brachten ook hun twee varkens mee in veiligheid die met een touw om hun poot nu de tuin van mijn schoonmoeder aan het omploegen zijn. Goed voor de nieuwe bananen...

Ook een van onze piramides staat klaar voor als er nog meer nodig is en op ons land kunnen eventueel koeien die het gebied hebben verlaten grazen. De rijst is eindelijk geoogst en na drie weken geen regen is het land daar nu geschikt voor.

Toch doneren we liever aan de vluchtelingen dan dat we ze opnemen om de vrijheid te blijven houden om als het verder uit de hand loopt te besluiten om met de honden naar de stek in Chaing Mai te vertrekken. 

Die intentie hebben we overigens net als vorige keer totaal niet. Maar als we gedwongen moeten vertrekken, dan is het niet anders. 

Gisteren onderweg naar een bouwmarkt. Zwaailichten en sirenes en gepantserde militaire politiewagens op de snelweg. Een convoi van zeven zware en grote militaire vrachtauto's volgeladen met kisten munitie en pallets mortieren gingen richting de grens. Volgens mij met de gaten in de wegen hier ook nog risicovol (beroepsdeformatie). Foto's maken mag niet. 

We moesten voor het transport stoppen. Je ziet het aan en staat ineens 'oog in oog' met het 'speelgoed' van de macht. En echt er gaat als je dat beleeft, het is geen film maar werkelijkheid, ineens veel door je hoofd. Je beseft dat het feitelijk niets anders dient dan bewuste vernietiging. Het moet allemaal (nog meer) kapot. Mensen, dieren, infrastructuur, prachtige natuur... Onschuldige mensen mogen de lasten van het 'spel' dragen. Hopen, wat ongevraagd voor ze geruineerd is en wordt en wat ze jaren hebben opgebouwd, nog weer te kunnen opbouwen. 

Vrede op aarde? Vrolijk Kerstfeest? Gelukkig Nieuwjaar? Het is om te janken. 

Door naar de bouwmarkt. Ik parkeer mijn scooter en loop naar de ingang. Dat Kerstfeest kreeg 'invulling'. 

De deuren gaan automatisch voor me open om de winkel, zoals altijd bemenst met een overkill aan staf, binnen te stappen. Op de achtergrond hoor je de bommen vallen en de artillerie vanleer gaan.

En toen... vredig binnen kwam het kerstlied 'Venite Adoremus' over de Drie Wijzen uit het Oosten me tegemoet! Ja, hoewel haast niemand hier in dit boeddhistische land weet wat Kerstmis inhoudt, moet het consumentengedrag toch op alle mogelijke manieren worden aangemoedigd. 

Ik op zoek... geen Wijzen meer te vinden. Nergens! Ze zijn allemaal dood en worden ook nooit meer herboren. 

En die Deus Ex-Machina, de verzoenende messias die inzet op de Nobel prijs voor de vrede, 'Donald' dan? Die komt voor ons uit het Westen en dat blijkt niet te werken. 

Is er nog hoop? Is er nog toekomst? 

Jaren geleden kwam 'sociale' media op. Tijdens mijn vervolgstudie leerde ik dat dat type media sneller en beter te vertrouwen waren dan het reguliere nieuws. 

Dat was maar kort het geval. Je kunt het niet meer vertouwen en het is propaganda wat de klok slaat. 

De introductie en aanwezigheid van AI (Artificial Intelligence/kunstmatige intelligentie). Ook daar kun je niet meer omheen. Het is geweldig 'Smart' en, lui als we zijn, we geloven alles en volgen als schapen dat wat gezegd wordt. Ons denken stompt steeds verder af in de overtuiging dat kunstmatig ons altijd redt. 

Robots, niet van echt te onderscheiden. Ook fantastisch. Mijn nichtje studeert dat vak hier op de universiteit en zeker heeft het toekomst. 

Alles heeft ook een keerzijde (wat natuurlijk niet betekent dat je die ontwikkelingen moet proberen tegen te houden. Maar ook je kop nog een keer een beetje gebruiken kan geen kwaad. 

En lekker vrijen met je robotpop? Het kan een geweldige oplossing zijn maar geef mij Phatsamon maar.  

Gisteravond zag ik in het restaurantje op tv een nieuwsverslaggever (voor 100% aan het nieuws ontkomen lukt me helaas niet) met een verslag over de situatie zo'n dertig kilometer bij ons vandaan. Hij droeg 'voor de veiligheid' een helm. 

Halverwege zijn verhaal werd zijn verslag onderbroken met een reclame van 'Head & Shoulder'. Dat is dus de reden van die helm zei ik tegen Phatsamon. Die man heeft gewoon roos en die shampo wil niet dat hij dat laat zien. 

Ik ga stoppen voor nu, we trillen nog steeds met de golven mee en dat zal nog wel effe doorgaan. Ik probeer af en toe een update te geven zo goed en zo kwaad als dat kan. 

Het zijn mensen die er met hun machtspelletjes, geldzucht, corruptie, vervuiling en wat al niet meer, een zooitje van maken hier in deze wereld. Echte Wijzen zijn er in mijn ogen niet meer. 

Heerlijk die honden te zien ravotten zonder al hun 'hulp'middelen. Goed voor de economie om daar misschien toch eens op te gaan inzetten. Ik zie de reclames wel op die tv in ons dorpsrestaurantje van een AI mobiel voor honden en katten.  

De Wijzen zijn definitief dood en voor altijd vertrokken. 

Deze wereld heeft in mijn ogen inmiddels ongeneeslijke kanker die ook niet meer te behandelen is. 

Nieuwe generaties passen zich vast aan de toekomst aan. Toekomst zal er dus nog wel zijn maar de hoop heb ik inmiddels maar opgegeven. Je zult toch maar baby zijn gaat door mijn hoofd.    

Mijn schoonmoeder bidt en mediteert trouw elke dag een uur voor de Boeddha voor een beter volgend leven. Voor mij hoeft dat niet meer. Ik blijf met mijn dierbaren (leuk woord omdat daar zeker ook voor mij de dieren bij horen) op mijn wolk en kijk het gehol en gevecht om macht met een glimlach van een afstandje wel aan.  

En ondertussen? Toch maar zoveel mogelijk van consuminderen en fijne kleine en normale dingen genieten en het huidige leven zoveel mogelijk vieren. En daar hoort, van een afstandje bekeken, ook schaterlachen voor ons bij. 

 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com