Autorijden is hier (nog) leuk. Onze Mazda 5 jaar

Van mijn zoon hoor ik regelmatig over de kosten van autorijden in Nederland. Hij moet vaak lachen als hij het vergelijkt met hier in Thailand. Als ik zijn verhalen hoor maakt het me soms een beetje moedeloos. Hier is autorijden, in vergelijking, nog leuk. Mensen vragen me er soms naar. Derhalve, met de Formule-1 in Nederland in het vooruitzicht dit weekend, eens dit blog.

Ik praat dan overigens in relatie tot dat 'leuk' niet over het verkeer en met name de veiligheid daarvan hier. Daar lach, of misschien beter gezegd huil je, zeker als je hier net woont of alleen maar op vakantie bent om. Alles lijkt te kunnen. 

Toch is het over het algemeen ronduit gevaarlijk. Spookrijders, rijden zonder verlichting, geen richting aangeven, zonder helm (maar nog steeds wel een mondkapje) op scooter of motor, grote zwarte rookwolken uit de uitlaat, met vier op de scooter of met tien mensen (of meer) los zittend of staand in de bak van een pick-up, kinderen 'loslopend' door de auto, verslaafde blik voortdurend op de mobiel tijdens het rijden van de auto of de scooter, bellen, appen, autoradio's gewoonweg (niet hoorbaar meer zo hard) keihard aan, hulpdiensten met zwaailicht en sirene geen voorang geven, auto's vol van feestverlichting, schamele wegafzettingen bij  de vele wegwerkzaamheden, en noem maar op. Je kunt het haast zo gek niet verzinnen. Je komt het tegen en na verloop van tijd lijkt allemaal heel 'normaal'. 

Eigenlijk gek dat er hier niet nog veel meer mis gaat. 

Nee, waar ik met dat 'leuk' op doel zijn de kosten van autorijden. 

Onze Mazda werd 17 augustus jl. alweer vijf jaar. De foto hierboven is van die middag net na zijn grote onderhoudsbeurt. 

Ieder jaar zit je vlak voor die verjaardag er weer aan vast dat je diverse zaken moet regelen. Niet anders dan in Nederland overigens maar, in mijn beleving, wel op een manier die autorijden nog een beetje leuk houdt.

Om zomaar even wat op te sommen.

Wegenbelasting: 

Dit jaar kreeg ik 5 Euro korting en betaalde ik € 33,30 voor het nieuwe jaar. Op je voorruit krijg je een sticker met de datum in het volgende jaar. Gemakkelijk door de politie te zien en te controleren. 

Nieuw dit jaar is dat als je het afgelopen jaar eventuele bekeuringen niet hebt betaald je die vooraf aan het loket even alsnog mag afrekenen. Pas daarna krijg je je nieuwe vignet. De maximale verkeersboete is hier overigens 500 THB (zo'n € 13,50. Dat duurt overigens niet lang meer is al aangekondigd. 

Verzekering:

Iedereen die een scooter, motor, auto, vrachtauto, bus, o.i.d. rijdt is verplicht een overheids basis verzekering te hebben (Porobor). Daarmee worden de kosten vergoed aan ziekenhuizen voor mensen die na een ongeval behandeld moeten worden. Ik betaal met de Mazda elk jaar € 17,50. (voor de scooter ongeveer de helft). 

Een andere verzekering is niet verplicht. Zelf houd ik daar niet van en al zeker niet als buitenlander. Bij een ongeval wordt er steevast naar de Farang (buitenlander) als schuldige gekeken. Die kennen immers de verkeersregels niet goed (denk ik). 

Mij niet gezien dus, toch een all-risk en inzittenden verzekering erbij. € 475 voor het nieuwe jaar. 

Jaarlijkse onderhoudsbeurt:

De Mazda heeft standaard drie jaar garantie. Daarvoor moet de auto wel elk half jaar voor controle en onderhoud. Dat hoeft nu niet meer en met iets meer dan tien duizend kilometer per jaar (ik gebruik onze scooters meer) is een jaarbeurt voldoende (advies van mijn dochter (ook monteur)). Ik ga altijd voor onderhoud naar de dealer. Super moderne garage.

Dit jaar de basis check van alle onderdelen, olie verversen, nieuwe filters voor olie en lucht, wielen balanceren en nog wat kleine dingen (lampje, schroefjes, moertjes, boutjes, ringetjes). 

Standaard wordt de auto van binnen en van buiten en ook het motorblok, door de dealer na afloop van de onderhoudsbeurt gereinigd. 

Dit jaar alles bij elkaar € 97,50 (zo'n twee en een half uur werk bij elkaar). Komend jaar waarschijnlijk wel wat duurder en ik wil dan ook nieuwe banden. 

Parkeren: 

Parkeerautomaten kennen we hier bijna niet. Parkeergarages zijn er wel maar die zijn, zeker bij de grote warenhuizen en winkelcentra gratis. En natuurlijk zijn er wat betaald parkeren plaatsen in Bangkok maar ook bijvoorbeeld in Chiang Mai zijn ze (tot nu toe nog steeds) op een handje te tellen. Je betaalt immers al wegenbelasting. 

Brandstof:

Ook hier zijn de prijzen van brandstof omhoog geschoten. Diesel wordt door de overheid (in verband met nationaal transport) gesubsidieerd en komt uit op zo'n 85 eurocent per liter. De benzine voor onze Mazda-automaat kost momenteel 97 eurocent per liter. Dat is overigens bijna 40% meer dan twee jaar geleden. Toch blijft het leuk zeker bij een verbruik van rond de 1 : 20 met onze auto. 

En als je dit allemaal bij elkaar optelt dan voelt dat voor mij een stuk beter dan de verhalen die ik van mijn zoon hoor. 

Toch willen we als onze bouwactiviteiten klaar zijn aan een andere nieuwe auto. We hebben immers inmiddels drie 'kinderen' (onze honden) die altijd meewillen en daarvoor leent onze Mazda 2 zich niet echt geweldig om wat langer te gaan reizen. En als we na onze bouw gasten willen ontvangen dan moet dat ook een beetje anders. 

We hobbelen er voorlopig nog wel even een paar jaartjes mee door. Komt tijd komt raad. 

En dan over dat Formule-1 'autorijden' dit weekend op het circuit van Zandvoort gesproken. Afgelopen week kwam de 'menukaart' van het evenement bij me voorbij. 

Je moet toch wel totaal van de pot gerukt zijn om daar € 7,10 voor een halve liter (jawel met dank aan de door Nederlandse hofleverancier Heineken 'gesponsord') bier neer te tellen. 

Omdat ik weer in mijn zes weken alcohol vakantie zit zou het voor mij een flesje Sourcy mineraalwater worden. 'Slechts' € 5,65. Je bent toch werkelijk geschift. 

Ik noem mezelf maar gewoon krenterig. De gemakkelijkste manier om hier mee om te gaan. Ik doe liever hier stukken meer met mijn pensioen. Mocht ik zin in dat mineraal water hebben dan kan ik hier voor dat bedrag een 10-pack aanschaffen.  

Trouwens, een vrachtauto met 52 pallets Sourcy mineraalwater zal vast gepantserd zijn en op weg naar het circuit politiebegeleiding en beveiliging krijgen. Een kogelwerend vest voor de chauffeur is op zijn minst denk ik een vereiste. Die lading vertegenwoordigt immers al snel een waarde van bijna vierhonderdduizend euro.

Maar goed, terug naar dat autorijden hier. In ieder geval is dat met onze Mazda tot nu toe ook weer een reden om hier als gast lekker te willen blijven. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Bijna brand. We hadden mazzel.

Het regenseizoen is hier inmiddels volop aangebroken. Zeg maar gewoon aan de gang. En hoewel de hoeveelheden water dit jaar, tot nu toe, nog niet de massa's van afgelopen jaar evenaren zijn fikse onweersbuien aan de orde van de dag. Temperaturen overdag van zo'n 35 graden Celcius zorgen er voor dat al dat regenwater weer verdampt en dan de dag erop weer naar beneden komt. De rijstboeren zijn gelukkig weer blij na een verhoudingsgewijze wat droge start. 

De landweg naar onze bouwlokatie is weer spontaan omgetoverd tot de jaarlijkse modderglijbaan (we hopen nog steeds dit jaar voor het laatst) en werken aan onze bouw is als fitness in een sauna en produceert liters zweet. Wij zijn dus iets minder blij maar het hoort er bij en dus niet klagen. 

Alle super moderne weercomputers en radar programma's ten spijt, de weersverwachting verandert hier met het uur. Afgelopen maandag middag, we waren buiten staal aan het schilderen, veranderde de lucht in no time van grijs naar inktzwart. Een gigantisch onweer kwam in een paar minuten op ons af. Ik had nog geen foto aan mijn kinderen gestuurd of het 'regen zwembad' werd met donder en geweld in een storm al over ons heen uitgestort.

 
En ja, dat had weer iets meer gevolgen dan bij een normale bui. Blikseminslagen overal om ons heen. Niets om bang voor te zijn (met uitzondering dan van onze hond Kadhow) omdat we al onze gebouwen tegen bliksem hebben beveiligd. Voor het dorp, en later bleek voor onze hele provincie, was het iets te veel van het goede. De stroom viel, wederom, uit. 

Ook niet getreurd. We hebben inmiddels overal noodverliching die het zo'n acht uur volhoudt. Buiten op diverse plaatsen LED-verlichting op zonnecellen, en voor de meest kwetsbare zaken (zoals onze watervoorziening en de toiletten) een noodstroom aggregaat. Dat staat in het pomp- & electriciteits huis. Wij noemen het de 'controlroom'. Regelmatig test ik het. 

Eigenlijk gaat in zo'n situatie het hele dorp ineens op 'zwart' en kun je onze plek in de verte nog zien. Ook onze TED's (Talk, Eat & Drink plaats) kan op het noodaggregaat met de airco gewoon doordraaien en het bier blijft koud. 

We zijn er aan gewend dat de stroom in het regenseizoen regelmatig uit valt. Soms is dat nog geen minuut, soms een kwartiertje maar soms ook uren tot bijna een halve dag. 

Om op de noodstroomvoorziening over te schakelen moet ik het aggregaat starten en een speciale stekker omsteken. Dat doen we als we langer dan zo'n 20 minuten zonder stroom zitten. 

En zo gebeurde dus ook afgelopen maandagavond. Hoewel je dat natuurlijk vooraf niet weet duurde het dit keer dik vier uur. Er lag kennelijk nogal wat stroomvoorziening uit. 

Ik startte het aggregaat, stak de grote stekker om en Phatsamon kon weer koken. 

Na een halfuurtje, wat ze gemaakt had was net klaar, gepruttel, nog eens gepruttel en daarna donker. Aggregaat uitgevallen. 

Da's effe minder in een gigantische regenbui en natuurlijk lag mijn 'koplamp' in onze tijdelijke slaapkamer, de piramide. 

Met de paraplu de koplamp opgehaald en naar de 'controlroom'. Daar aangekomen liep de benzine inmiddels over de vloer al naar buiten. Geen vonken maken en zo snel mogelijk de benzinekraan dicht. Deur en ventilatie opening open laten en een poederblusser bij de hand. 

Het toevoerslangetje tussen de benzine tank, gelukkig net na de stopkraan, en de carborateur was gebroken. Uitgedroogd en door het trillen van het aggregaat kapot gescheurd. Mazzel gehad dus dat we het merkte en de boel niet in de fik is gevlogen. 

En daardoor toch ruim drie uur in de sauna warmte en geen water. Beetje balen en ook weer overleefd. 

De dag erop een hagelnieuw benzineslangetje geinstalleerd. Een halve euro aan materiaal. En toch ook voor de veiligheid eergisteren nog een extra blustoestel aangeschaft en het vat met reservebrandstof in een andere ruimte geplaatst. 

Alles werkt weer. Op naar de volgende stroomstoring. Dit keer hoop ik zonder aggregaat problemen.   

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Twee streepjes wifi. "Ik kon wel janken van geluk". Wat een 'zielig' verhaal toch eigenlijk.

Een jong Nederlands stel ging met hun twee kinderen onlangs naar Zuid-Thailand op vakantie. Ze kregen er 'de schrik van hun leven' en maakten een 'vakantiedrama' mee.  

Een artikel dat ik gisteren op internet tegen kwam. 

Nou ja, als je dan al 11 jaar in Thailand woont en er ook nog eens Nederlanders bij betrokken zijn (je moet toch een beetje blijven mee doen), dan wil je daar natuurlijk alles over weten. 

De plaats, Sak Thani, die de journalist die het verhaal opgetekend heeft noemde, bestaat helaas niet. Het zal een spelfout zijn geweest en het moet haast zeker over Surat Thani in het zuiden zijn gegaan. 

Begrijpelijk dat je als gezin er eens een keer lekker met je kinderen op uit wilt. Kinderen willen zand en water heb ik vaak gehoord. Dat gold ook voor onze kinderen. En als je het geld er voor hebt, waarom dan niet een fijne vakantie boeken. 

Je gaat er dus eens goed voor zitten om iets passends te vinden. Je bent er immers echt aan toe. Eindelijk weer eens tijd voor elkaar en zeker ook voor de kinderen. 

Wat ik niet begrijp is dat je er dan voor kiest om zo'n 12 uur in een vliegtuig te stappen om naar een hotel in Thailand te gaan. De reden was dat juist daar een groot zwembad voor de kinderen en in elke kamer airco was. Dat vind je immers op heel veel plekken en ook veel dichterbij. 

Maar goed, misschien wil je je kinderen ook van jongs af aan omgang met cultuurverschillen mee geven. En heel ver weg van je dagelijkse beslommeringen en eens lekker niet bereikbaar zijn helpt zeker mee aan quality time voor je gezin en ontspanning. Even je normaal gesproken stressvolle dagelijkse leven laten voor wat het is. Dus...gaan met die banaan! 

Net aangekomen kregen ze, zo het artikel vermeldt; "De schrik van hun leven" en moesten ze ongewild plotseling in de "overlevingsmodus". Gelukkig ging hun eerste zorg uit naar de kinderen en konden ze in het restaurant van het hotel wat voedsel bij elkaar scharrelen. 

Wat er aan de hand was? 

Het hotel had geen Wifi... ze waren er een week volledig offline. Hun wereld was ingestort. Na uren zeuren bij de receptie bracht een busje het gezin naar een plek waar ze twee streepjes Wifi hadden. De vader van het gezin kon wel janken van geluk. 

Al na een week hebben ze hun vakantie afgebroken om terug te gaan naar Nederland. 

Ons mooie "Derdewereldland", zoals de vader Thailand in het artikel noemt, bezoeken ze nooit meer en volgend jaar blijven ze in de 'Europa bundel'. 

Wat een 'zielig' verhaal toch eigenlijk. Mensen die er lekker met elkaar op uit willen, tijd aan elkaar willen besteden, een super mooie omgeving kiezen en dan als hele gezin ineens te grazen worden genomen door verslaving...

In al die jaren die ik samen met mijn vader of met ons gezin op vakantie ben gegaan heb ik nooit door een gebrek aan Wifi in een overlevingsmodus hoeven te gaan. Kinderachtig, ik weet het, ik ben van een andere generatie maar dit verhaal is toch ook totaal doorgeslagen, triest en ziek. 

Natuurlijk is het vervelend, en is het eigenlijk ook niet heerlijk, om als gezin eens even helemaal van al die digitale 'smart hulp' te zijn afgeschakeld. Maar is dat eigenlijk niet eens echt vakantie? 

En wat dat 'overleven' betreft... dat kunnen de meeste mensen zonder Wifi helemaal niet. Er breekt paniek uit zoals bij dit gezin. In wat voor verziekte digitaal afhankelijke wereld zijn we inmiddels beland? 

Voor mij zijn uitdrukkigen als: "De schrik van ons leven" en "Vakantiedrama" bij deze ervaring in Thailand volledig misplaatst. Blijf inderdaad lekker in je Europabundel met je verslaving, check het als je zo nodig zeker wilt zijn even vooraf, of neem voor een paar weken even een andere verbinding dan je eigen bundel. Als je zover weg kunt dan hoeft dat financieel niet echt een probleem te zijn. Internet is immers overal, ook in Thailand en de Thai zouden werkelijk thuis en op hun werk niet kunnen overleven zonder. 

Een goedkoop alternatief, als je achtertuin tenminste groot genoeg is, is lekker thuis blijven en je kinderen met een groot opblaas bad blij maken. Kun je zelf om en om, je moet immers oog blijven houden op de veiligheid van je kinderen in het grote bad, een filmpje op je mobiel kijken over Zuid-Thailand. Gewoon om toch wat sfeer te proeven en blijf je ook nog eens fijn in je bundel. Met hun vriendjes en vriendinnetjes kunnen de kids ook nog eens spelen en gewoon praten zodat ze geen berichtjes naar elkaar hoeven te sturen. En voedsel scharrelen hoeft ook al niet. Dat haal je gewoon in wegwerp verpakking in de supermarkt en warm je op in de magnetron. Inderdaad, iets extra betalen voor de verpakking maar het scheelt wel afwas.

En o ja nog even over wat dat bij elkaar 'scharrelen' van eten betreft. Dat is hier in Thailand nog veel beter ontwikkeld dan het verbluffende netwerk van internet. Op elke hoek van de straat. Mijn dochter en zoon zouden zeggen: "Waar rook is, is BBQ". Een aanrader. 

Alle gekheid op een stokje. Wat een meer dan zielig verhaal... Je moet maar verslaafd zijn. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Ruim je rotzooi op!

"Een kind moet spelen, maar ruim in vredesnaam je rotzooi op!" Een uitspraak van mijn vader die nog steeds regelmatig in mijn hoofd nagalmt. 

Een paar weken geleden heb ik 6 kuub zand laten komen. Inmiddels is, door de regen, voor zwaar transport onze weg* niet meer begaanbaar. Omdat ik dat zand over een paar maanden om beton te maken nodig heb vond ik het veiliger om het maar alvast te laten leveren. Vorig jaar ging het immers fout en zakte de truck tot zijn assen in ons land. 

Mijn vriendin zegt nu, met een glimlach op haar gezicht, dat ik het zand besteld heb voor het plezier van onze drie honden. Kadhow, Cupid en Singto graven in de zandhoop dagelijks aardig wat af richting het andere eind van de wereld zo lijkt soms wel. En Kadhow zijn "oer", mogelijk afgekeken van de stripfiguur Rakker uit de Donald Duck, komt steeds boven als hij zijn kluiven in de berg zand begraaft. De andere twee houden dat in de gaten en plegen als Kadhow vertrokken is binnen de kortste keren 'grafschennis' en gaan er uit het zicht met de buit vandoor. Leuk om naar dat schouwspel te kijken. 

De hoogte van de zandberg wordt minder en de omtrek groter en groter. En daar kwam dat zinnentje van mijn vader dus weer door mijn hoofd. Ruim je speelgoed of ruim je rotzooi op. Maar... no way met deze honden. En dat geldt niet alleen voor het zand maar ook voor alle speelgoed dat we hier overal tegen komen. Je breekt er soms haast je nek over. 

Mijn vader had en heeft gelijk. Ik geloof dat hij hier in Thailand helemaal door zou draaien. "Opruimen" is iets dat volgens mij in deze cultuur ontbreekt en ook niet in het Thaise woordenboek is opgenomen. Mensen voelen zich er kennelijk heerlijk bij om omgeven door zooi te leven. De natuur, waarin veel lukraak wordt weggegooid, krepeert volgens mij meer en meer onder de last. Het is niet anders en ook onderwijs brengt er geen verandering in zo zie ik inmiddels al meer dan elf jaar. 

Waarom de uitdrukking van mijn pa nog steeds door mijn hoofd galmt had alles te maken met hoe ik me vroeger gedroeg. Ik leefde regelmatig in en op een soort van puinhoop. In mijn kamer en om me heen. Het was ook een afspiegeling van hoe ik leefde en studeerde. Aardig chaotisch en ook slordig. Vooral gedreven door plezier maken en dingen verzinnen en doen die net weer wat afweken van hoe anderen dat meestal deden. Een soort afkeer van saaie gebaande paden en hang naar zelfontdekking. 

En eerlijk is eerlijk, ik had het er laatst nog met mijn zoon over (die overigens ook nog steeds in deze leerfase zit ;)). Ondanks de chaos en troep, wist ik altijd alles perfect te vinden. Als anderen, meestal mijn moeder, het voor me opgeruimd hadden dan voelde ik me vleugellam omdat ik alles kwijt was.  

Inmiddels kan ik niet meer tegen rotzooi om me heen. Let wel, wel binnen normale grenzen. Ik ken gelukkig geen smetvrees. Met honden en met onze bouw zou dat ook helemaal niet lukken. 

Ik denk dat mijn werk in de horeca en zeker ook bij de brandweer en in de veiligheid, me geleerd hebben dat opruimen zorgt dat je sneller en met minder fouten werkt en beter kunt organiseren en improviseren als het nodig is. Niet overal zooi. En nee, je hoeft er zoals gezegd niet in door te slaan maar het geeft je wel overzicht en het is inderdaad nog stukken veiliger ook. 

Kinderen moeten spelen. En dat spelen vroeger was niet een spelletje spelen op de computer of op je mobiel. Het was zoals onze honden eigenlijk nu doen. De wereld en je eigen grenzen ontdekken. En rotzooi hoort daar, zeker als je jong bent, vaak ook een beetje bij. Rotzooi die, ik zie het hier om me heen, voor veel jeugd inmiddels bestaat uit leeg gegeten zakken snacks of fast food om hen heen. Nieuwe generatie zooi zou je kunnen zeggen. 

Opruimen moet je, soms met tegenzin, leren en nadien pluk je zeker weten de vruchten die je echter in dat leerproces helemaal niet ziet. 

Of het ooit met die honden van ons wat wordt? Phatsamon probeert de jongste (Singto) nu af en toe bij de schoonmaak te laten helpen. Ik heb er een hard hoofd in. Maar goed. Ze hebben ook geen mobiel en ze moeten dus iets... ;).

*): Tussen twee haakjes; er gloort een sprankeltje hoop want mogelijk krijgen we van de gemeente dit jaar eindelijk een betere weg. Fingers crossed.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Een nieuwe burgemeester

Twee weken geleden hadden we hier in ons dorp verkiezingen voor een nieuwe dorps-burgemeester (Pujabaan). De huidige burgemeester stopt er met 60 jaar mee. 

Hoewel ik in ons dorp van ca. 300 zielen woon en ben ingeschreven mag ik als buitenlander niet stemmen. Geen probleem voor mij. Phatsamon ging natuurlijk wel. Er waren vier gegadigden/lijsten. 

In de weken voorafgaande aan de verkiezingen gingen de kandidaten bij veel huizen langs om te vragen om op ze te stemmen. Wij wonen verhoudingsgewijze wat ver van het dorp en er kwam dan ook maar één van de vier bij ons op bezoek waar we een fijn gesprek mee hadden. "Graag eerlijkheid en geen 'steekpenningen' gaf ik aan. Maar wie ben ik hier?m ;)

Ik vind het systeem zoals dat hier is met zo'n dorpsburgemeester echt een prima idee. 

Deze mensen zijn benaderbaar, weten wat er in de dorpsgemeenschap speelt en hebben snelle ingangen bij de gemeente om zaken, als die nodig zijn, geregeld te krijgen. Ze houden een oogje in het zeil en zijn natuurlijk ook present bij de meeste feesten, partijen en crematies.

Ze verzorgen het nieuws en de informatievoorziening over wat er in of rond het dorp en in de gemeente gebeurt. Een paar keer per week wordt dat in alle vroegte ook omgeroepen. 

Het is echt geweldig dat iedere buurt zijn eigen omroepsysteem met luidsprekers heeft waaruit de Pujabaan zijn of haar informatie verspreidt. Iedereen hoort op hetzelfde moment het zelfde verhaal. Dat scheelt, zeker in het begin, een hoop communicatie stoornis en zeker ook geroddel van: "Heb je het al gehoord...?". Natuurlijk heb je, de zelfde boodschap, al gehoord. Geen geheimzinnigheid aan.   

En die Pujabaan is ook een mediator bij problemen die er in het dorp of bijvoorbeeld tussen buren kunnen ontstaan. Beter gelijk in de kiem smoren. 

De Pujabaan is er welliswaar één van onze groep dorpelingen en heeft toch op een prettige manier een beetje gezag. 

De nieuwe man, Khun Somchai, bij ons is eigenaar van de dorpswinkel en natuurlijk scheelt dat ook weer omdat zo'n winkel vaak het middelpunt van verhalen en nieuwtjes in het dorp is. Dat scheelt weer werk denk ik. 

Kortom, fijn dat iemand dit weer oppakt en er veel tijd in steekt. En ja, er staat van de gemeente een kleine vergoeding tegenover maar dat mag ook best. 

Welkom nieuwe burgemeester Somchai en veel succes. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Nog steeds hulpverlener in hart en nieren

Afgelopen woensdag morgen was het voor de zoveelste keer weer zover. 
Mijn dochter schreef me via Whatsapp: "Misschien ook wel een reden waarom je nu in Thailand woont."

Wat het is, is het, maar in de elf jaar dat ik hier nu woon ben ik al zo vaak als eerste getuige geweest van ongelukken die hier gebeuren. 

De brandweer rukt hier niet of nauwelijks uit. Ik heb er al eens eerder over geblogd. Thailand is een land dat, zeker in de steden, altijd 'wakker' is. Reden dat mensen over het algemeen heel snel een begin van brand opmerken. Oplettendheid, zoals het ooit bestaande Nederlandse 'Brandpreventje' het in de toenmalige campagnes opmerkte. 

Ik was zo'n twintig jaar geleden uitgenodigd om deel uit te maken van een europese delegatie voor een onderzoek naar 'sustainable health and safety' in de regio's Nonthaburi en Pak Kret in Thailand. We bezochten ook de brandweer in Bangkok. Het is allemaal anders georganiseerd en, hoewel ze hier over van alles en nog wat aan technische middelen en moderne voertuigen beschikken en vanzelfsprekend ook 24 uur paraat zijn, komen ze er maar weinig uit. Brandjes worden over het algemeen in de kiem door mensen zelf of door hun buren gesmoord. 

Anders dan bij verkeersongevallen natuurlijk. Die zijn er, of niet. En de meeste verkeersongelukken gebeuren hier met scooters. 

Tot op de dag van vandaag zijn de Thai bang voor allerhande ziektes. Ze dragen (nog steeds) een masker op de scooter. De helm blijft meestal, door de hoge temperaturen en het ongemak, buiten schot. En een scooter of brommer is hier een motorvoertuig. De dingen halen met gemak 90 tot 100 km/uur en zijn dus ook op de snelwegen hier. Het wemelt er van, kun je wel zeggen. 

Rijden op de wegen hier is echt totaal anders dan in Nederland. Je hebt er ogen en oren in je hele lijf voor nodig en dan nog wordt je regelmatig 'overvallen' door de meest vreemde capriolen die pardoes worden uitgehaald. En dat geldt niet alleen voor motoren, brommers of scooters. Ook auto's kunnen er wat van. Spookrijders tegenkomen is hier eigenlijk gewoon een gegeven. Met of zonder verlichting zowel overdag als in de nacht. Ik kijk er meestal niet echt meer van op. 

Eerlijk is eerlijk, ook mijn eigen rijgedrag is hier door de jaren heen aardig veranderd. Ik denk dat ik in Nederland, op zijn minst, snel een bekeuring zou oplopen. 

Terug naar dat verkeer. Door het rijgedrag en ook door de kwaliteit van de wegen hier, waar overigens in heel Thailand stevig aan wordt gewerkt om te verbeteren, heel veel ongelukken. En door wat voor reden dan ook ben ik er heel vaak als een van de eersten bij. 

En ja, dan steekt die passie van brandweerman en hulpverlener toch direct de kop weer op. Werk aan  de winkel om er nog het beste van te proberen te maken. Laten alarmeren, de ongevalsplek organiseren, eerste hulp voor zover mogelijk en stabilisatie. En, hoe gek het ook klinkt, opdrachten uitdelen. De meeste mensen rijden door en omstanders die er vaak snel zijn, staan te kijken en weten niet wat ze kunnen doen. Hoe vervelend de situatie ook, ik vind het fijn om te doen. Phatsamon denkt er soms anders over als ze er weer eens bij is maar is achteraf toch altijd weer trots.

Zo ook dus weer afgelopen woensdag. De werkplek veilig stellen voor verkeer. Twee ambulances laten bestellen. Eerste zorg voor drie slachtoffers, stabiele zijligging, begin van de reanimatie procedure (bleek achteraf gelukkig niet nodig omdat de man na de pijnprikkel al zelf terug kwam), water, kussentjes en paraplu's regelen om schaduw voor de gewonden die op het asfalt lagen. Info en prioritering doorgeven voor de naderende ambulances en andere omstanders vragen om hulp. En nadat de Thaise hulpverleners er waren info overdragen en weer vertrekken. 

Misschien gek gezegd, het geeft me altijd weer een goed gevoel. Dat voormalige werk van me was (en is) nog steeds een passie. Fijn om dat af en toe nog eens te beleven en er hier wat mee te kunnen doen.   

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Dat vind je nog hier: 1,60 Euro voor 18 verse rozen. En een top idee... dat we gaan navolgen.

Ik schreef al eerder dat we tijdens ons regelmatige bezoek aan Chiang Mai eigenlijk altijd best druk zijn. Dit jaar zijn we, door de problemen met mijn rug, niet eens toegekomen om iedereen die we wilden bezoeken te zien. We hopen dat over een aantal maanden ook weer goed te maken. 

Op vrijdagavond 23 juni jl., waren we uitgenodigd voor een Zwitserse Kaasfondue party. En natuurlijk ga je daar niet met lege handen naar toe. We kochten een goeie fles wijn en op onze vrijdagmarkt liepen we die middag tegen super verse rozen met lange stelen aan. 

Het zijn de Hilltribes (bergvolk hier) die de rozen hoog in de bergen telen, in de ochtend 'oogsten' en ze op de markt bij ons in de middag verkopen. Een grote bos van 18 stuks, met elke bloem in een speciaal netje verpakt, voor 60 THB (omgerekend 1,60 Euro). We konden er bij de gastvrouw twee vazen mee vullen. Niet voor te stellen voor deze kwaliteit als ik de prijzen van boeketten in Nederland op internet soms voorbij zie schieten. Hier is het de normale prijs. 

Die Nederlands/Zwitserse gastvrouw weet wat gastvrijheid is en ze heeft er een geweldig leuke formule voor ontwikkeld. 

Een keer in de ongeveer twee maanden organiseert ze bij haar thuis een etentje voor een wisselende groep mensen. Eerst wat nader kennis maken bij een fijn aperitief en daarna met de club op haar buiten terras aan tafel. 

We zijn al vaak en met veel plezier van de partij geweest. Ze doet alle voorbereidingen zelf en op de avond van het etentje heeft ze een aantal dames die voor de gasten en het uitserveren van het diner zorgen. Zij is dan vrij voor het contact met haar gasten.

Het leuke aan haar formule, vinden wij, is dat ze er iedere keer weer in slaagt om steeds andere mensen aan tafel te krijgen. Mensen die zij kent maar die elkaar meestal niet of maar beperkt kennen. En zo kom je dus steeds nieuwe mensen bij haar tegen en wisselen de gesprekken zich ook over steeds andere onderwerpen tijdens het diner af. 

Dit keer organiseerde ze dus een fantastische kaasfondue met voor ons tien onbekenden. Allemaal een andere achtergrond, andere levensverhalen, ervaringen en ook met verschillende nationaliteiten en dus culturen. Geweldig om verhalen te horen en soms ook andere opvattingen uit te wisselen. Interesse te geven en te krijgen, respect te tonen, en vrij te zijn in dat wat je deelt. Je voelt je oprecht uitgenodigd om verhalen te delen. Wederom een enorm fijne avond en... we kennen ze nu een beetje beter.  

We hebben besloten om dit idee, zodra ons huis in Surin klaar is, over te gaan nemen. Face-to-face communicatie met goeie gesprekken, een heerlijk diner en een goed glas met dat wat je maar wilt. En... geen enkele verstorende mobiel op tafel. 

Hoe eenvoudig kan gezelligheid en contact met anderen niet zijn?

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Onze nieuwe koers in Tambun. Bezoek aan een hondenopvang dit keer.

In mijn blog van 16 juni jl. vertelde ik al over mijn, wederom, negatieve ervaring met Tambun (de verdienste van geven vanuit het Boeddhisme). Het is bij de mensen hier met de paplepel ingegeven en via de dorpsluidsprekers die hier overal in de dorpen en steden hangen om mensen op de hoogte te houden van activiteiten en dorpsnieuws, wordt er regelmatig ook toe opgeroepen. 

De idee is dat je zoveel mogelijk moet geven om een beter volgend leven te krijgen. Met het geven aan tempels en monniken schijn je de meeste 'punten' daarvoor te vergaren. Geven aan andere dingen levert naar ik heb horen zeggen minder voor je 'toekomst' op. 

Dat hele Tambun is een aardig goeie business heb ik het idee. 

Een Duitse vriend van ons vertelde me dat in het dorp waar zijn vrouw gewoond heeft, de hoogte van de donaties met de namen van de gevers via de dorpsluidsprekers worden omgeroepen. 

Kijk, dat werkt. Ook al heb je niet veel om weg te geven, je wil ook geen gezichtsverlies leiden (en al zeker niet in de cultuur hier). Je doet dus maar mee en geeft dus ook. 

 
Onze ervaring van het tempel Tambun evenement op zaterdag 10 juni in Chiang Mai was voor ons de druppel. Niet om regelmatig wat weg te geven maar wel om de richting van giften aanzienlijk bij te stellen. Tempelgebouwen, Boeddha beelden, crematoria en 'sober' levende monniken met vette bankrekeningen (waarover de media helaas meer en meer publiceert) die zich hoog boven anderen verheven voelen, zijn er in onze ogen voldoende. Sponsors, met name ouderen en zakenlui, die aan deze 'doelen' blijven geven zijn er ook nog steeds te over. Reden genoeg om onze 'tambun koers' te verleggen zowel voor wat betreft de doelen als voor wat betreft het geven van geld.  

Op zestien juni vertelde ik al dat we die verdienste van geven alleen nog rechtstreeks doen aan mensen, dieren en situaties in onze omgeving die dat in onze ogen echt nodig hebben. En dan als uitgangspunt in natura en niet meer met geld. Er zijn veel schrijnende situaties die een steuntje in de rug goed kunnen gebruiken en er ook nog eens super blij mee zijn. Dat voelt anders dan dat een gift met de (on)nodige arrogantie in ontvangst wordt genomen. 

De hele wereld kunnen we, hoe schokkend de situaties en beelden die goede doelen organisaties met een verzoek om donaties ook vaak zijn, niet helpen. 

Hier op deze plek zijn we niet voor niets terecht gekomen denken we en hier kunnen we rechtstreeks een helpende hand bieden. 

Tambun, dit keer hondenvoer, dus aan een hondenopvang waarover ik eerder al sprak. Ons bezoek moest een weekje worden uitgesteld tot zaterdagmiddag 24 juni jl. We hadden 40 kg hondenvoer bij onze dierenarts hier gekocht en die gaf er gratis voor ons goeie doel nog twee pakken met kluiven bij. 

Toen we er naar toe gingen was het letterlijk hondenweer. Bakken en bakken regen en we waren vooraf gewaarschuwd oude kleren aan te trekken. Dat bleek een goed advies. 

We troffen een jonge vrouw aan die werkelijk vanuit passie haar leven heeft ingezet om straathonden te helpen en met name om ze te laten castreren en steriliseren. Tempels barsten van de honden en ook op straat in Thailand kun je ze niet missen. De opvang zelf was eigenlijk niet de inzet maar er was geen andere keuze. Thuis hield ze er maar liefst dertig honden. In de opvang die wij bezochten waren er ongeveer twintig en alles bij elkaar (met tempels erbij) draagt ze inmiddels de dagelijkse zorg voor meer dan honderd honden. Slechts enkelen worden er geaddopteerd en dat geeft soms wat verlichting. 

Te triest om te horen dat mensen en ook tempels niet of nauwelijks iets over hebben voor honden. Als ze er komt wordt er zelfs soms om een donatie voor de tempel gevraagd. En de monnik die vertelde helaas geen geld te hebben om te helpen, verscheen hier pas geleden in de krant omdat hij door de politie was opgepakt met miljoenen Thaise Baht op zijn bankrekening. Te triest en het moet niet gekker worden. 

De vrouw, samen met maar een paar mensen die soms wat bijspringen, zorgt voor al die honden door het aanbieden van hondenvoer, medicatie, sterilisatie, castratie en het in uiterste noodzaak bieden van onderdak. En dat naast haar fulltime baan. 

Over passie gesproken. Ze kende de namen van alle honden en wist van iedere hond veel achtergrond te vertellen. Dat voer van ons kwam direct heel goed terecht. 

We zijn er een uurtje gebleven en werden, toen we weer vertrokken, vanaf een soort van uitkijktoren door diverse dieren met hun kwilspelstaarten uitgezwaaid. 

Kijk, en deze koers voelde voor ons nu eens super goed. Iets waarmee we zeker ook door zullen gaan. Niet voor een (nog) beter volgend leven. Dat wachten we, als dat er al in zit voor ons, wel af. Meer om daadwerkelijk een heel klein beetje bij te dragen aan dingen die er in onze ogen en in onze omgeving weldegelijk toe doen.  

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com