vrijdag 31 mei 2019

Trouwen? Scheiden? Doe het een klein beetje anders om beter door te kunnen blijven groeien in geluk

Trouwen? Scheiden? Doe het anders. Of beter gezegd doe het anders dan wij deden.
Afgelopen week was het 31 jaar geleden dat ik ging trouwen. Wat een fantastisch moment en wat een gigantisch mooie bruiloft. Daarna een aantal jaren een prima tijd. Helaas kwam daar verandering in. Ondanks van alles en nog wat proberen besloten we zo’n negen jaar later er mee te stoppen en te gaan scheiden. Nee, niet omdat er anderen in het spel waren. De tijd dat we elkaar gelukkiger maakten of nog konden maken was gewoonweg voorbij. 

Dat proces verliep ondanks de emoties die het allemaal teweegbracht en zeker ook omdat we de zorg hadden voor twee, toen nog jonge, kinderen eigenlijk supersnel. Binnen een week of zes waren we er met de hulp van een gezamenlijk bevriende advocaat zo goed als uit. Dat leek echter helaas maar zo.
Op advies van een goeie vriendin van mijn ex-vrouw werd er een tweede advocaat ingeschakeld. Haar goed recht om daarvoor te kiezen natuurlijk en toch. Meerdere advocaten volgden en een proces en rechtsgang kwam op gang wat in totaal zo’n veertien en een half jaar in beslag nam. Advocaten kunnen elkaar aardig bezighouden zal ik maar zeggen en er is steeds wel weer iets nieuws te verzinnen.

Naast gigantisch veel onnodige geldverspilling ook jarenlange enorme frustraties over en weer. Iets dat uiteindelijk ontaard is in een gevoel van haat heb ik het idee. Geen communicatie meer.
Het goede nieuws… twee wereldburgers van kinderen waar ik haast dagelijks een heel open contact mee heb, regelmatig hier in Thailand zie, en die het goed doen.

Let wel. Natuurlijk ga je niet trouwen met de intentie om weer te gaan scheiden. Ik vond het werkelijk een persoonlijke afgang dat het me overkwam. Ik had tot dat moment een goed voorbeeld aan mijn broers en zussen hoe het weeldegelijk samen langdurig samen kon en kan.
Toch, als je terugkijkt, waren wij eigenlijk niet bestemd voor elkaar. Twee individueel goeie mensen die onderling zo verschillend zijn dat het absoluut niet past. Het is tof als ik dit soort uitspraken uit de mond van onze kids hoor die dat helemaal aanvoelen. Niets ten nadele ten opzichte van hun moeder of ten opzichte van mij. Waarom zagen we dat zelf op dat moment in onze verkeringstijd eigenlijk (nog) niet. De roze bril misschien? Een idee van een rooskleurigere toekomst samen?

Scheiden doe je in mijn ogen, nadat je met de wijsheid en ervaring die je tot dat moment hebt, alles hebt geprobeerd om elkaar samen gelukkiger te maken. Ondanks die goeie intentie blijkt het niet (meer) te lukken om te gaan voor dat hogere geluk. En jawel, als er kinderen bij betrokken zijn dan is de drempel van zo’n besluit wellicht nog hoger. Je moet dat op een goeie en nette manier vanuit de verantwoordelijkheid van de twee partners immers regelen. Een wijze waarop de vader zijn vaderrol (niet die van Sinterklaas) kan invullen en omgekeerd de moeder de moeder rol. Communicatie over opvoeding met elkaar zou in die situatie ook meer dan welkom zijn. Ik ken diverse ex koppels waarbij dat ook goed lukt. Pluim op hun hoed omwille van de kinderen. Ons was het helaas niet meer gegeven.

Door te trouwen wil je ervoor gaan om samen nog gelukkiger te zijn dan alleen. En als dat uiteindelijk niet het geval is, zoals dat in mijn beleving bij ons niet meer het geval was, dan moet je er mee stoppen. Je bent toch niet getrouwd om elkaar juist langdurig ongelukkiger te maken?

Ik vind het niet gek dat op iedere ‘verjaardag’ van ons huwelijk toch weer allerhande zaken door mijn hoofd spelen. Niet vreemd dan ook om dit eens op papier te zetten. Uiteindelijk… al doende leer je. En waarom niet in openheid delen, het is immers geen vorm van natrappen, om mensen die op het punt staan van trouwen of scheiden eens te wijzen op hoe ik nu tegen die processen aan kijk en wellicht iets ter overweging om het anders te doen als idee voor te houden.

Als de intentie van je huwelijk is om met elkaar nog gelukkiger te zijn dan alleen, waarom dan al die strijd nadien. Een strijd die nooit, maar dan ook nooit, een winnaar kent. Alleen slechts verliezers. Is dat geld immers je overwinning of is juist de vrijheid die je elkaar weer schenkt en gunt jullie gezamenlijke overwinning. Waarom moet dat wat ooit liefde was zo vaak ontaarden in de tegenpool haat?

Advocaten spekken is toch niet dat wat je echt wilt? Elkaar bewust of onbewust aan een lijntje houden of kapot maken is dat dan dat gaan voor je eigen geluk? Zaken over de ruggen van de kinderen, die toch uit gezamenlijke liefde voor de rest van hun leven voor 50% uit hun moeder en voor 50% uit hun vader zijn voortgekomen, spelen? Het zijn helaas de dagelijkse spelletjes die op veel plekken op de wereld dagelijks spelen.

Al vaker haalde ik mijn blogs teksten van OSHO aan. In een van zijn verhalen vertelt hij dat als het om liefde gaat alles een begin en een eind heeft en dat daartussen geen wond zit. Als iets over is denk er dan eens over om elkaar te bedanken voor de tijd die je samen gehad hebt. Ook in een misgelopen relatie zijn dat in die periode die je samen beleefd hebt toch vaak veel meer goeie en mooie momenten dan die, die slechter gingen. Zonder elkaar had je de (levens) ervaringen van nu nooit op gedaan en ben je hoe je er ook naar kijkt uiteindelijk gegroeid.

Hoewel het misschien gek klinkt voordat je gaat trouwen, regel vooraf ook hoe je samen de zaken geregeld zou willen zien als het uiteindelijk niet wordt wat je er samen van verwacht. Steeds vanuit die gedachte dat je dankbaar mag zijn dat je met elkaar in zee mag gaan en elkaar, als dat echt samen niet anders meer zou kunnen, ook weer de vrijheid gunt om individueel gelukkiger te worden. Het scheelt echt bakken met ellende.
En wil je die discussie als partners niet aan gaan in een situatie dat je tot over je oren toe verliefd bent? Vraag je dan eens af of er misschien toch iets mis is. Nee natuurlijk is je intentie om er voor altijd samen iets van te blijven maken. Vrijheid in verbondenheid en groei in onderling en gezamenlijk geluk spelen duurzaam en voor altijd de boventoon. Niets egoïstisch aan.  
Iets waarin in mijn beleving, ook in de ongewenste situatie dat zaken toch anders zouden lopen, een jarenlange gijzeling in procedures van twee ex-partners die zouden willen gaan scheiden niet past.

En als je dan weer vrij mocht zijn, koers dan ook op dat geluk. Blijf niet hangen in allerhande geknarsetand, haat en zelfmedelijden. Zet stappen vooruit en ga dan voor dat geluk zonder de ander tegenover je kinderen en je omgeving zwart te blijven maken. Dat is immers uiteindelijk een vergiftiging van jezelf.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


vrijdag 24 mei 2019

Meer is beter? Word wakker en creëer ruimte om blijer te leven!

Continu zijn er in Chiang Mai, Thailand, marketingcampagnes voor de verkoop van huizen en appartementen. Meer dan supergrote billboards die het lijkt wel met name de interieurs van die woningen toe schreeuwen.
Ik denk dat elke vierde truck die hier rijdt zo’n beetje een betonwagen is. Chiang Mai explodeert. Enorm veel is in ontwikkeling. Naar het lijkt absoluut geen economische crisis, hoewel veel appartementen en huizen toch ook leeg staan.
  
Op weg terug van een begrafenis zag ik wederom grote borden van wederom een nieuw project. Met mijn achtergrond in de bouw en architectuur blijf ik het vreemd vinden dat kennelijk een prachtig interieur op de enorme foto’s de woningen moeten verkopen. Structuur en lay-out van de woningen tref je niet aan. Meer een soort van showrooms. Alsof je een huis koopt voor de gordijnen, het bed of de bank zo lijkt het.

Dit nieuwe project toonde met vet gedrukte woorden: "Meer is beter" en zoals je op de foto kunt zien scheet zelfs een vogel al over die 'slogan'. Wellicht begrijpt dat dier zaken al beter dan menig mens. Het leven draait immers niet om altijd maar meer, laat staan dat je er duurzaam geluk in vindt. Het zijn bedrijven en met name marketeers die ons dit wijs maken. Er moet immers geld worden verdiend.

Beter is precies het tegenovergestelde. Niet meer maar juist minder. En minder creëert ruimte om te ademen, om van kwaliteit te genieten en ... blij en dankbaar te zijn voor dat wat je allemaal al lang genoeg hebt.
De meeste huizen zijn vaak al een soort van winkels meer dan vol met spullen. We gaan maar door met verzamelen, weten zelfs soms niet eens meer waarom we überhaupt iets hebben gekocht. En daar zou nog meer bij kunnen omdat dat dan beter is???.

Vorige week vertelde iemand me een geweldige manier om weer ruimte in je huis te creëren. Eigenlijk heeft het te maken met twee dingen zei hij. Wat hij me vertelde resoneerde in mij:


  1. Loop gewoon door je huis. Neem kamer voor kamer dingen die je ziet staan of hangen eens in je handen en stel jezelf de vraag (wees eerlijk tegen jezelf) ‘Brengt dit me nog steeds plezier of vreugde in mijn leven? Krijg ik hier energie van? Als het antwoord 'Nee' is, doe het dan van de hand.
  2. Na die eerste actie, het creëren van ruimte, organiseer je de dingen die overblijven. Dit is een andere manier om meer ruimte te hebben, overzicht te krijgen en gemakkelijker die dingen die je blij maken als je ze nodig hebt terug te vinden.

Meer is beter? Laat me niet lachen. Waar gaat het leven eigenlijk allemaal om en over? Over het eindeloze proces om steeds maar weer meer te willen hebben? Vastklampen en beschermen van meer omdat het je allemaal zo veel meer blij maakt of juist van ruimte en vrijheid berooft?

En trouwens, de wens om steeds meer te hebben en te houden voedt het gevoel van angst. Die bangheid laat je steeds meer handelen vanuit die angst om dingen te verliezen. Als je je vastklampt aan de dingen die je (altijd maar slechts tijdelijk) bezit, wordt je slaaf van al die bezittingen. 

Naar mijn mening is het grootste doel van leven om te LEVEN. En daarvoor zijn vreugde, vrijheid, loslaten en ruimte om te ademen de belangrijkste factoren. Dat is iets anders dan doorgaan met nog meer te verzamelen omdat dat beter zou zijn.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 



maandag 20 mei 2019

Frans Captijn zeven jaar in Thailand

Inderdaad, de tijd vliegt.
Precies vandaag woon ik zeven jaar in Thailand. In de tussentijd ben ik niet terug geweest naar mijn 'thuisland'. In Thailand zijn voelt nog steeds echt als thuis.

Mijn oudste zus vroeg me vandaag of ik ooit terug wilde naar Nederland. Mijn antwoord was dat als het niet nodig was om terug te gaan ik hier lekker wil blijven. 

Er is in de afgelopen periode van zeven jaar aardig wat met en om mij heen gebeurd. En natuurlijk geldt dat voor iedereen. Of het leven hier beter is? Het is anders. Heel veel ervaringen heb ik de afgelopen jaren al in mijn wekelijkse blog gedeeld. 

Ik vertel eigenlijk altijd op de vraag of het hier beter is dat het niet te vergelijken is. Voor mij voelt het nog steeds alsof ik het cadeau heb gekregen om in één leven twee verschillende levens te leven. De twee ervaringen samen maakte mijn wereld veel groter en ook kleiner. Groter in een manier van denken en bewustzijn. Zeker ook in relatie tot waar ik me altijd in het kleine Nederland in deze grote wereld zo druk om maakte. 
Kleiner doordat ik er voor gekozen heb om me steeds minder te laten beïnvloeden door negatieve energie door wat er allemaal in de wereld om ons heen gebeurt door (sociale) media. Maakt het echt allemaal iets uit?
Ik ben daar in ieder geval erg dankbaar voor.

Plannen en ideeën voor de toekomst? Het belangrijkste is om te proberen (en te hopen) gezond te blijven.

En ja, verschillende ideeën. Zelfs om Chiang Mai te verlaten en op een andere locatie in Thailand te gaan wonen. Ik sta er voor open om zelf een klein project te gaan bouwen en starten. Niet als een doel om te bereiken, maar als een te volgen pad. En er is meer. Voor mij is het mezelf over geven aan de stroom van verandering, en daarmee verdere groei en ontwikkeling, die zeker weten nog op me ligt te wachten. Zo veel mogelijk bewust genieten van elke dag en op het eind van die dag even terug kijken vanaf de plek waar je weer die dag bent aangekomen.

En hoe al die nieuwe ideeën uitwerken? De tijd zal het leren. Volg gewoon mijn blog;).

Frans Captijn (Gangey Gruma) 



vrijdag 17 mei 2019

Krik de kwaliteit van je leven op. Begin na het wakker worden met niets doen.

Twee weken geleden zijn opnieuw twee goede vrienden van me, in bijna dezelfde leeftijd als ik, overleden. Ook kreeg ik een aantal e-mails van voormalige gasten van mijn programma's waarop ik wilde reageren. Alles bij elkaar gaven ze me inspiratie om de blog van deze week te schrijven over hoe je eenvoudig een hogere kwaliteit van leven en levensstijl kunt starten en om (opnieuw) de leiding van je leven in handen te nemen.

Het is te gemakkelijk om te denken, of zelfs om er niet eens over te denken, dat de zon morgen voor jou wel weer zal opkomen. Ooit stil gestaan bij het gegeven dat er elke dag ongeveer 155.000 mensen overlijden? Dat zijn er bijna elke seconde twee. Misschien is er voor jou niets zeker in je leven, maar het is in ieder geval heel erg zeker dat jij en ik een keer van die 'dag-groep' deel zullen uitmaken.

Ons leven is kort. Als je over het algemeen een aardig happy leven leidt, denk je naderhand dat het wel heel snel voorbij was. Als je een ellendig leven leeft, of je leven misschien wel zelf ellendig hebt gemaakt, voelt het veel langer aan. Toch, nog steeds niet echt een hele lange tijd.
Je kunt jezelf dan ook afvragen hoe je de tijd van je leven door brengt. Wat is de betekenis en de kwaliteit van mijn leven? Leef ik het leven dat ik eigenlijk echt wil en kan leven of luister ik naar iedereen om me heen die me verteld hoe ik dat zou moeten doen om ze maar tevreden te houden en geen problemen met mijn omgeving op te leveren? Ben ik eigenlijk wel mezelf of bang om mezelf te zijn en speel ik maar een (blije?) rol? Waarom volg ik alle 'systeemregels' die me niet echt gelukkig maken, zoals doorgaan met dingen te doen die ik helemaal niet meer leuk vind zodat ik in ieder geval bijvoorbeeld mijn volledige pensioen kan krijgen (en mogelijk mijn gezondheid aan gort geholpen heb om daar dan van te kunnen genieten)? Waarom maak ik me om allerhande dingen die er feitelijk niet toe doen zo druk? Waarom verspil je de korte tijd van je leven met zoveel onnozele dingen?

Er is een eenvoudige manier om de kwaliteit van je leven te verhogen en het kost je elke ochtend nog geen paar minuten tijd. Het werkt als volgt:
Nadat je wakker bent geworden en nog steeds in bed ligt, doe je even helemaal niets. Start niet gelijk met je digitale zelfbevrediging. Gewoon even kort stil zijn en voelen. Voel dat je nog steeds leeft en word daar blij van. Whoow! (en nee, dit is geen geintje).
Leven is geen garantie en je kunt er blij mee en wellicht dankbaar voor zijn dat je weer een nieuwe dag kansen krijgt.
Denk aan dat handje vol mensen waar je eigenlijk echt om geeft. Je partner (als je die hebt), mogelijk kinderen, ouders, echte vrienden? Hebben die ook weer een nieuwe dag? Misschien een ander whoow moment.

Dit wordt ook wel leven met de dood (iets dat gewoon bij leven hoort) in je achterhoofd. Een tijd terug  schreef ik eens een blog over de zwarte kraai op je schouder als gratis levens adviseur. Leven met het idee dat je tijd op raakt in je achterhoofd. Niets om somber of neerslachtig over te worden maar slechts een gegeven waarvan je je wat vaker bewust kunt zijn en dat je kan helpen om de kwaliteit van je leven te verhogen. Je neemt andere beslissingen, maakt je minder druk om dingen die er eigenlijk niet toe doen als je in je achterhoofd houdt dat, hoewel de kans misschien groot is, het toch nooit een vaststaand feit is dat de zon morgen ook voor jou weer op gaat.

Je bent veel blijer, misschien zelfs dankbaarder met de dingen die je hebt (is je huis eigenlijk al niet lang een soort van warenhuis?). Je begint (weer) nadruk te leggen over dingen die er in jouw leven echt toe doen. Je bent (weer) meer en meer jezelf en stopt stap voor stap om je druk te maken over wat de wereld om je heen misschien wel allemaal van je zou kunnen vinden. Het is immers JOUW leven!

Dit alles door elke dag te beginnen met slechts een paar minuten niets doen. Je bewust zijn van het wonder dat je nog steeds leeft. Dat je een nieuwe kans hebt jezelf te zijn en keuzes te maken die er voor jou echt toe doen.



Frans Captijn (Gangey Gruma) 


vrijdag 3 mei 2019

Je kunt alles bereiken als je er maar in gelooft en niet op geeft? Vergeet het maar!

Begin april reisde ik met mijn vriendin naar India en Kashmir. Een land met maar liefst 1.3 biljoen inwoners (van op dit moment in totaal 7,7 biljoen wereldwijd). Tweede op de wereld ranglijst van grootste landen na China. 

Met name natuurlijk de steden Bombay, Delhi, Agra (met de Taj Mahal) en zeker ook Kashmir kwamen op mij over als een oneindig bewegende massa mieren, mensen, continue toeterende auto’s en daar tussendoor koeien, paarden, geiten en duizenden straathonden die zich tegoed deden aan het afval waar je werkelijk niet omheen kon.
Mensen die je bijna aanvielen om iets aan je te kunnen verkopen. Bedelaars overal van (heel) klein tot groot. Een toekomst?

De ervaringen die we opdeden waren talloos in dit multiculturele land. En doordat je er niet alleen naar kijkt maar ook letterlijk in de energie zit brengt het je tot denken en reflecteren. Heel veel dingen kwamen in ons op.

Een van die zaken was dat mij in heel veel trainingen die ik kon en mocht volgen heel vaak is voorgehouden dat je alles kunt bereiken mits je er maar in gelooft, er voor gaat en nooit opgeeft. Je kunt je droom leven. Ook zelf schreef ik er in mijn blogs vaak over. Na deze ervaring is het voor mij een utopie geworden. 

Jawel, ik leef mijn droom en heb bereikt wat ik (en met name ook mijn ouders) in gedachten hadden. Ik heb nog meer op de plank liggen en ik vertrouw er op dat ook dat gaat lukken. Maar is dat normaal? Lukt dat je als je maar niet op geeft? Nee, absoluut niet. Er is toch echt wat meer voor nodig en dat heeft alles te maken met je basis. 

Ik heb geen invloed gehad op de plek waar ik geboren ben. Niet op de ouders die ik kreeg. Niet op de kansen die in de cultuur waar ik opgroeide op me lagen te wachten. Niet op het eigenlijk nooit hebben gehad van gebrek aan noodzakelijk geld. Niet aan geluksfactoren.

Je droom kunnen leven draait niet alleen over je eigen inzet maar zeker ook om die basis waar en waarmee je hier op deze aardbol terecht bent gekomen en heel veel geluk. 

India is voor verreweg de meeste mensen ‘kansarm’. Ik moet me soms eigenlijk diep schamen met mijn mooie verhalen. Regelmatig werden we er stil. En op het eind van onze reis vertelden we elkaar hoe dankbaar en blij we mogen zijn voor de plekken waar we zijn geboren en de kansen die we hebben gehad en nog zullen krijgen en dat we samen deze reis weer konden maken.

Fijn om dat diep van binnen te hebben mogen voelen. Wat stellen we voor als speldenprik op deze aarde tussen biljoenen mensen? Wat maken we ons toch druk over van alles? Hoe gelukkig mogen, nee moeten, we feitelijk niet zijn.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


vrijdag 19 april 2019

Zaken doen met God en waarom de Boeddha zijn ogen open heeft.

God zou er toch hoofdpijn van krijgen dacht ik een tijdje terug toen ik aan het mediteren was. Al die mensen die maar met hun problemen, wensen en verlangens komen en om hulp en kracht smeken omdat ze zelf vaak geen uitweg meer zien. Al die vragen van over de hele wereld en inderdaad soms ook een dank je wel. Of daar balans in zit weet ik niet. Vandaar die gedachte van mij aan hoofdpijn.

Het verhaal van een monnik tijdens een les aan de boeddhistische Universiteit kwam weer in mijn hoofd op. Waarom zou ik het niet eens delen?

Nood leert bidden wordt wel eens gezegd. En toen het tijdens die les over het verschil in bidden tot God en Boeddha kwam, deelde de monnik een aardig verhaal met de groep dat me erg aansprak.

Je moet weten dat het boeddhisme, anders dan vaak gezegd wordt, geen godsdienst is. Als basis komt er helemaal geen God in voor. De Boeddha is een zeer voorname leraar, een voormalige prins, en zijn vader en moeder zijn Koning en Koningin. Hij was ook helemaal niet de eerste monnik. Hij werd 543 jaar voor Christus geboren. Daar waar ook Christus een zeer voorname leraar is maar wel gezien wordt als de zoon van God.

De groep bestond vooral uit mensen die ooit gedoopt waren zo bleek. Het onderwerp, zeker omdat ik hier in Thailand ook vrij actief in de kerk ben, leek me dan ook interessant. Goed immers om verschillende invalshoeken te kennen en te respecteren. Het maakt de wereld kleurrijker wat mij betreft.  

Hij begon met ons de vraag te stellen of we wisten waarom een Boeddha in de tempel altijd zijn ogen open heeft? Nou daarop wist op dat moment niemand kennelijk het juiste antwoord.
Hij vervolgde met: “Als jullie naar de kerk gaan en daar met jullie God in gesprek gaan dan ben je meestal met die God aan het handelen. In de trend van “Help me met dit”, “Alsjeblief geef me dat”, enzovoorts. En vaak komt daar nog een zinnetje bij “Als u me helpt met dit of dat dan zal ik naderhand....terug doen”. Het lijkt op een soort van zaken doen met jullie God.”

Hier in Thailand is het heel normaal dat studenten voor ze een school examen moeten doen een tempel bezoeken. Het lijkt dan net als bij het naar de kerk gaan alsof er gebeden wordt en dat is ook zo. De invalshoek en de manier is echter anders zo vertelde hij.
“Als de student aan de Boeddha zou vragen: Boeddha help me om te slagen voor mijn examen door de juiste antwoorden te geven, dan kijkt de Boeddha hem of haar die voor hem geknield zit recht in de ogen aan. En dat is nu de reden dat hij zijn ogen open heeft. Het toont dat hij in rust en balans is maar de wereld om hem heen en dus ook die student, weeldegelijk in de gaten heeft.
Hij kijkt de jongen of het meisje in zijn of haar ogen en probeert doordringend te zeggen: Wat doe je hier? Ga naar huis en studeer! Ik kan je hierbij niet helpen. Het ligt in je eigen handen.”

De manier van bidden in het boeddhisme lijkt me inderdaad anders, een manier van vereren die me aanspreekt. Het is meer een conversatie met de wijze leraar aan gaan om in rust zelf inzicht te krijgen, balans te vinden, rust en innerlijke wijsheid op te doen om zelf zo veel mogelijk de zaken te kunnen aanpakken en oplossen. Anders dan soms een klaagzang delen of zeuren om hulp. Iets dat overigens absoluut niet de wijze van bidden tot een God hoeft te zijn omdat het bijvoorbeeld ook hier vaak gaat om het krijgen van kracht om zaken aan te kunnen.  

Ach waarom zou God ook hoofdpijn krijgen? Wellicht krijg je dat als God ook helemaal niet. Bidden als conversatie om inzicht en wijsheid te krijgen van waaruit je zelf verder kunt maakt het volgens mij voor de Boeddha toch wat gemakkelijker met minder kans op die hoofdpijn.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 



vrijdag 12 april 2019

Geld, dienaar of meester (slaaf)

Vorige week had ik een praatje over de noodzaak van geld. Dat gesprek had te maken met de vastentijd waar we zo vlak voor Pasen in zitten.

Hoewel sommige mensen de wereld hebben laten zien dat ze letterlijk zonder geld kunnen leven denk ik toch dat dit voor de meesten van ons geen realistische optie is. Aan de andere kant is die zelfde grote groep zich er over het algemeen niet bewust van hoe geld zich inmiddels totaal meester over hen heeft gemaakt. Misschien beter gezegd hun slaaf in het leven is geworden. Ze willen steeds meer. Een proces dat ook nooit stopt omdat er geen einde aan komt of ooit genoeg is. Iets dat zich af ten toe, althans in mijn ogen, ook uit in de meest waanzinnige en extreme aankopen.

Zeker in het land, Thailand, waar ik woon kun je vooral op het platteland in contact komen met financieel arme mensen. Van een andere kant bekeken, omdat ze veel bewuster en in verbinding met de natuur leven, geloof ik dat ze veel rijker zijn. Ze weten, en leven er ook naar, dat al ons voedsel van de aarde komt. Voor mij is het vaak een wonder hoe deze mensen de lekkerste (en meest gezonde) gerechten kunnen bereiden zonder daar ook maar iets vor te hoeven kopen. Ze delen met elkaar, zaaien, planten en oogsten. Ze leven in een levensgemeenschap waar mensen nog voor elkaar open staan en tijd voor elkaar hebben. Ze voelen elkaar aan en door er voor elkaar te zijn geven ze elkaar de zorg die nodig is.
Het internet, feitelijk als inbreuk, helpt hen te geloven dat dit type rijkdom niet waar en juist is om waar geluk op te leveren en dat ze daarvoor moeten kopen.

Ik hoorde eens een gezegde: "De economie is er om de mensen te dienen en niet andersom." Voor mij is er veel wijsheid in deze zin. Ik nodig je echt eens uit om die zin eens een ​​moment in je te laten bezinken en om eens te zien welke inzichten dat gezegde voor jou in petto heeft.

Geld in de huidige wereld wordt steeds minder gezien als een dienaar, maar meer en meer als een meester (ik zeg slaaf). Op deze manier haalt geld ons steeds verder af van wat echt belangrijk is in het leven. De meest waardevolle (en voor veel mensen ook belangrijkste) dingen in het leven kosten geen geld. Bijvoorbeeld lucht, geluk en/of liefde.

Geld dat steeds meer als meester in ons leven binnen sluipt kan onze slaaf worden in de systemen van bijvoorbeeld status, rangorde, macht, corruptie en tijdelijke zelfgenoegzaamheid. Om de uiterlijke schijn en show draaiende te houden, zijn veel mensen bereid om zich diep in de haast niet af te betalen schulden te steken. Ze begrijpen daarbij niet dat ze hun leven daarmee en daardoor juist niet waardevoller, maar op de lange termijn juist problematischer maken.

In de afgelopen zeven jaar, zonder baan, heb ik hier een andere levensstijl gevonden die ik leef. Ik hoef niet meer zo nodig nog meer en men steeds minder aan zaken gehecht. Een levensstijl waarin ik weer stappen richting geld als dienaar heb gezet.


Voor mij voelt het als opluchting en vrijheid die me meer in contact heeft gebracht met de voor mij meest waardevolle dingen in mijn leven. Ik zou het een beweging van meer richting software dan  hardware willen noemen. Minder kan in de praktijk zoveel meer zijn ... Een verrijking.

                                                                         
Frans Captijn (Gangey Gruma) 



vrijdag 5 april 2019

Twee keer per jaar zes weken geen druppel alcohol

Zo, het zit er weer op. 

Al ongeveer zeven jaar onthoud ik me twee keer per jaar voor een periode van zes weken van alcohol. Veel mensen, zelfs de 'barman' van onze wekelijkse lokale vrijdagmarkt van Mae Rim, kennen mijn periodieke onderbreking inmiddels en respecteren die.
Verschillende keren krijg ik er vragen over en daarom maak ik van de gelegenheid gebruik om mijn gedachten hierover in mijn blog van deze week maar eens in het openbaar te delen.

Op een keer, toen nog in Nederland woonde, las ik in een gezondheidsmagazine een artikel over de lever. Als een grappige opmerking ergens in het artikel zei de auteur: "Soms is het goed om je lever eens vakantie te geven." Deze zin resoneerde in me en ik begon er op mijn eigen manier een invulling aan te geven. Niet alleen met als reden gezondheid, laat staan om af te vallen, maar ook om regelmatig mijn wilskracht te controleren over de prikkels voor alcohol van mijn lichaam.

Mijn vader dronk elke dag twee glazen rode wijn voordat hij ging slapen. Hij had een hele filosofie om zijn, in ons gezin niet altijd door iedereen gewaardeerde, consumptie te ondersteunen. Grotendeels had die met zijn bloed te maken. Hoe je er ook naar kijkt of over denkt, hij bereikte in goeie gezondheid toch maar mooi de respectabele leeftijd van drieënnegentig jaar.

Vanaf mijn jeugd drink ik alcohol, meestal bier. Werken in de horeca en zelfs het hebben van een eigen bar was een uitnodiging om wat meer, maar niet te veel, te gaan drinken. Werken in Zuid-Limburg en steeds meer betrokken raken bij allerlei soorten sociale groepen was ook een uitnodiging. Het op enig moment beschikbaar hebben van een privé-chauffeur en het bijwonen van allerhande soorten werkgerelateerde evenementen leverde eveneens een lagere drempel om alcohol te consumeren. Nee, nooit dronken maar toch.

Nu woon ik hier, geen sociale groepen en verplichtingen meer, maar een ander (warmer) klimaat dat me dagelijks uitnodigt om 's avonds twee biertjes te drinken. Ik vind het gewoon lekker. Geen enkele andere reden (gelukkig). En toch wil ik regelmatig in de gaten houden (mijn wilskracht) om niet heel langzaam in een soort verslaving te raken. En ja die zin van dat tijdschrift, vakantie voor de lever, helpt er goed bij.

Dus geen technische reden of echte gezondheidsreden of, sommige mensen denken zelfs, religieuze betekenis. Dit vasten van mij heeft helemaal niets met de Advent of Vasten van welke religie dan ook te maken. Het is gewoon onderdeel van mijn leefstijl geworden. Slechts twee keer per jaar zes weken geen druppel alcohol.

De eerste dag herinnert mijn lichaam me aan dat zalige koude biertje. Maar als ik die vraag invul met een koude sodawater (ja het is effe wat anders) is de volgende dag al goed.

Soms vraag ik mezelf na de, gelukkig nog steeds heel eenvoudige onderbreking van zes weken, af waarom ik weer opnieuw met drinken zou beginnen. Spaar je het geld.
Maar nee, ik vind het gewoon lekker en gezellig. En ik denk dat, zoals mijn vader liet zien, het eigenlijk in deze hoeveelheid gezond is. Ik hoop en ga er voor om zijn leeftijd maar eens te overleven.



Frans Captijn (Gangey Gruma) 



vrijdag 29 maart 2019

Inzicht in synchroniciteit. Wonderen in- en buiten onszelf die verandering in mijn leven brachten.

In oktober 2010 kreeg ik een eenzijdig verkeersongeval. Ik heb er al vaker eens iets over verteld in mijn wekelijkse blogs. Een black-out terwijl ik met de auto door de acht kilometer lange Westerscheldetunnel in Zeeland reed. Achteraf gezien was het van mijn lijf de laatste poging om me wakker te schudden dat ik moest ophouden waarmee ik bezig was en me open moest stellen voor dat wat er op me lag te wachten. Geen gemakkelijk proces kan ik je zeggen en ook niet zo maar even gedaan.

Zonder het zelf in de gaten te hebben gehad en stap voor stap was ik totaal uit mijn eigen (holistische) balans geraakt. Ik was dan wel manager en toch bleek dat het managen van mijn eigen leven nog aardig wat te wensen over had. Ik was uit balans. Fysiek, mentaal, emotioneel, spiritueel en ook causaal (wat mijn omgeving betreft). En voor wat betreft dat laatste had dat heel veel te maken met energie. Leeg gezogen worden, nou zeg maar zijn, van energie. Te veel geven en te weinig ontvangen. Conclusie? Een burn-out en niet zo’n kleintje ook.

Te laat of misschien toch nog net op tijd kwam ik er in mijn leven achter dat het universum een fantastische synchroniciteit kent. Een van de belangrijke inzichten waarvan ik me bewust werd. Die synchroniciteit maakt dat alles meebeweegt en in wisselwerking staat met al het andere. Voortdurend gebeuren er wonderen om ons heen. Je hoeft maar even stil te staan en dieper te kijken of dieper te ervaren. En die synchroniciteit heeft voor mij duidelijk ook met mij, met ons te maken. Er liggen veel gewenste en soms ook ongewenste cadeautjes voor ons klaar...

De vraag is, hoe staat het daarin met onszelf? Zien we die wonderen, in- en buiten onszelf, en hoe gaan we er mee om? Als we het te druk hebben of onze geest te jachtig is, kan de magie van het moment ons volledig ontgaan.

Synchroniciteit werkt ook op deze manier: Als de ene deur, gewenst of ongewenst, voor je dicht valt open zich als vanzelf direct een andere deur. Een nieuwe, tot dan toe onbekende, ruimte vol met nieuwe kansen en mogelijkheden ontvouwt zich voor je.

Nu, achteraf gezien en gezegd, kan ik zeggen dat dat ongeluk van mij helemaal zo ongelukkig niet was. De synchroniciteit bracht me hier, in Azië, bij mijn missie, bij een dieper geluk in een omgeving die me (nog) liever is.

En als ik tot op heden terug kijk op mijn leven, dan was alles wat daarin gebeurd is nodig om mij te vormen tot die persoon die ik nu ben en op het pad te brengen of te houden dat ik nu, veel bewuster, mag bewandelen.

En wat de wereld allemaal over mij denkt of wat ze allemaal over me kunnen vinden op internet? Dat is voor die wereld. Ik ben de enige die het echte verhaal kent en ik hoef me nergens voor te schamen. Ik lach inmiddels om al die verhalen.

Mocht de zon morgen voor mij niet meer op gaan... Dan heb ik het gedaan!
Ik Leef (met een hoofdletter “L”) een veel bewuster bezield, gelukkig, verbonden leven en levensstijl.

Ik studeer, ontwerp, probeer uit, bouw en groei door te delen.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 



vrijdag 22 maart 2019

Maak je leven eenvoudiger Alles is tijdelijk. Holistisch gezond zijn is je belangrijkste gift.

Wees slimmer dan ik! Holistisch gezond zijn and blijven is je belangrijkste bezit!
Waarom had ik een ongeluk nodig om er achter te komen wat de werkelijke waarde van leven is?

Krijg ook jij niet elk jaar de spiegel voor gehouden van mensen uit je familie, vrienden of kennissen kring die ongeneeslijk ziek blijken te zijn, een ongeluk, herseninfarct of hartaanval krijgen, en er - ondanks al hun dromen - plotseling niet meer zijn. 

We rennen nog even naar de begrafenis of crematie en hollen dan weer, na slechts heel even in die spiegel van de waarde van leven te hebben gekeken,  op de oude voet door. Niets geleerd.

In de periode van mijn herstel. Een periode die feitelijk nog steeds door gaat, ben ik er achter gekomen dat gezondheid toch wel een zeer geschikt doel is om in mijn leven na te streven. En niet zomaar gezondheid maar gezondheid vanuit een holistische benadering. Op deze website treft je er veel meer over aan. Gezondheid is je grootste 'bezit'.

Een goede of betere holistische gezondheid betekent een aanpassing van je levensstijl.En daarvoor hoef je je niet te gaan uitsloven door ineens te gaan hardlopen of naar een fitnesscentrum te gaan. Het moet een stap voor stap (Kaizen) proces zijn waarvan je geniet en waar je naar uit kijkt.
Je gaat gezonder eten, bewuster aan lichaamsbeweging doen, meer aandacht geven aan je prive - werk balans, tijd voor jezelf nemen, etc.. Dit betekent ook dat je je beter zult voelen, langer zult leven, gelukkiger zult zijn en betere besluiten voor je zelf en je gezin zult nemen.

Je leven vereenvoudigen is een grote stap voorwaarts
Onze samenleving, de marketing industrie voorop, vertelt ons veel en vaak, zelfs al als we jong zijn, dat er iets verkeerd met ons is en dat als we gewoon het juiste product kopen, of er op een bepaalde manier anders uit zien, of de juiste partner hebben, dat dit het gemis of dat wat er verkeerd aan ons is zal oplossen. Neem maar eens een willekeurig tijdschrift in je handen en ervaar dat zo'n 60%, zo niet meer, je alleen vertelt dat je iets nodig hebt om 'beter'. 'mooier' of 'gelukkiger' te worden. Wordt wakker. Je bent uniek en mooi genoeg zoals je bent. Jezelf zijn, en daarmee gelukkig anders dan ieder ander want dat is immers jouw uniekheid, lijkt door je omgeving niet te worden begrepen omdat er geen geld aan te verdienen valt. En als jij naar die 'geaccepteerde' eenheidsworst wil blijven streven dan moet je er maar iets voor over hebben.

Hoe eenvoudiger je leefwijze en hoe minder je eisen aan anderen, des te minder gespannen je bent en hoe meer je open staat voor anderen. Ook heb je meer tijd voor jezelf, je familie en vrienden. Een van de beste manieren om te komen tot meer rust in je hoofd is om je behoeften te vereenvoudigen. De meesten van ons zijn omringd door dingen die we nooit echt nodig hebben, waar alleen bewaren 'voor het geval dat'.

"Doe afstand en geniet"
(Gandhi)

Gandhi gaf dit als antwoord toen hij gevraagd werd om de boodschap uit het grootste heilige geschrift van India, de Bhagavad Gita, samen te vatten. Hij noemde die korte samenvatting "Doe afstand en geniet" het geheim van geluk.
Vanaf het begin van de geschiedenis van de mensheid kwamen wijze mensen in iedere cultuur steeds opnieuw tot de ontdekking dat werkelijk geluk nooit te vinden is in het voortdurend verlangen naar meer.
Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan alleen 'spullen'.

Alles is maar tijdelijk.
Alles is slechts tijdelijk. Je bezit eigenlijk ook niets. Je hebt zaken slechts even in bruikleen. Eens doe je weer afstand van alles.
En alles wat je hebt kan je afgenomen worden. Heb jij echt al die spullen nodig in je leven? Wat is in je leven nu het meest betrouwbare?
Denk eens terug aan de drie belangrijkste momenten van geluk tot nu toe in je leven. Misschien ontdek je dat ze zich voordeden omdat je ontvankelijk was voor de schoonheid van het leven, en niet omdat je bezittingen, macht of succes had. Misschien is jouw geluk dichter bij dan je denkt!

Als je je leven op betrouwbare en duurzame zaken als liefde en vriendschap bouwt, kunnen ze door niets of niemand worden weggenomen.

Ik ken inmiddels de twee kanten van levensstijl en ervaar een simpeler leven als vele malen rijker. 

Henry David Thoreau omschrijft het als:

'Als je je leven vereenvoudigt, zijn de wetten van het universum eenvoudiger;
eenzaamheid is geen eenzaamheid,
armoede is geen armoede en
zwakte geen zwakte.'

Frans Captijn (Gangey Gruma) 



vrijdag 8 maart 2019

“De kanker die ik kreeg was een geschenk voor mij.”

Hallo, hoorde ik dit nu goed? Jawel, zeker weten.

In mei 2014 deed ik een tiendaags buddy programma met een gast uit de VS. Ze volgde een persoonlijke retraite om zich te verdiepen, meer over haar zelf te weten te komen en om te leren zich beter te kunnen terug trekken in stilte. Het vinden van haar levensmissie, het doel van haar leven, maakte deel uit van haar programma.
Ze had inmiddels al in heel veel verschillende internationale projecten in diverse landen over de hele wereld zeer verantwoordelijke rollen vervuld.

Drie weken geleden, na bijna vijf jaar, ontving ik opnieuw een e-mail van haar met een verzoek om een ​​Skype-contact te hebben. Dat hebben we afgelopen 22 februari gedaan. Even een kleine puzzel vanwege het tijdverschil van 12 uur om een goed moment te vinden en het lukte.

Ik voelde me blij en goed omdat duidelijk haar inzichten over het programma nog steeds erg levend bleken te zijn. Ook een beetje enthousiast om haar verhaal van de afgelopen vijf jaar en de reden van haar nieuwe contact te horen.

Nadat we elkaar op Skype opnieuw hadden begroet, was het eerste dat ze in de introductie zei: "De kanker die ik kreeg was een geschenk voor mij."

Deze opening van ons gesprek voelde voor mij een beetje als een schok. Ik heb er niet lang over nagedacht, omdat ze bleef doorgaan met het feit dat ze een anderhalf jaar durende kanker heeft overleefd.
Ze vertelde me dat naar haar mening iemand niet zomaar even ‘gewoon’ ziek wordt. Ze ontdekte in die ziekte een reis die zo ze omschreef over de diepten van de leegte ging. Ze heeft zichzelf vaak afgevraagd, wat dit gevoel van leegte creëerde en ze vertelde me dat ze erachter was. Het was niet de ziekte. Het was niet de pijn. Het was geen angst voor het onbekende. De leegte voor haar was het gebrek aan het leven van haar gedefinieerde levensmissie.

Toen ze haar missie tijdens dat programma van vijf jaar geleden voor het eerst definieerde, kon ze het idee aanraken, maar kon ze de werkelijke missie nog onvoldoende visualiseren. Ze kon niet zien hoe en was en was nog niet klaar om er uitvoering aan te geven. Ze was bang om te falen en geloofde niet dat geluk binnen haar bereik lag.

In haar beleving heeft haar kanker haar geholpen en op het goede spoor gebracht. Nu is ze klaar om te beginnen (of misschien moet ik zeggen om door te gaan) met dit implementatie hoofdstuk van haar levensmissie. Ze kan het visualiseren. Ze weet waar ze naartoe gaat, en beter nog, ze begrijpt dat als ze daar niet komt, de reis zelf haar ziel en gezondheid zal voeden.

Ze was erg opgewonden en wilde haar plan met mij delen. Ze wilde me even als spiegel gebruiken. En zij is vastberaden om het te gaan doen. Ze heeft een sabbatical leave van drie maanden om het uit te werken en weet zeker dat ze haar nieuwe weg zal vinden. Ik ga en zal het van een afstand volgen.

Het contact en ons gesprek met haar brachten me terug naar mijn eigen verhaal. Het ongeluk dat ik eind 2010 kreeg en me dertien maanden lang 'buiten dienst' zette. Een gevecht, een gevecht om 'op hetzelfde podium' terug te komen en het lukte niet. Op dat moment voelde ik het als mislukking en geloofde ook ik niet dat geluk nog binnen handbereik was.

Nu zeg ik dat het het beste was dat me had kunnen overkomen. Het bracht me terug op het spoor van mijn missie en van het LEVEN van mijn leven. Er was toen geen andere mogelijkheid meer om mijn leven het hoofd te bieden. Te ontdekken wat echt belangrijk is in mijn leven en hoe ik mijn leven op een nog betere manier zou kunnen gebruiken om te delen en te groeien.

Soms, vooral wanneer we betrokken zijn in moeilijke situaties, zien we geen licht aan het einde van de tunnel van ons leven. Maar sommige tunnels hebben bochten waardoor we dat licht nog niet zien. Dat kleurrijke resultaat, zoals de boom op deze foto, kan op ons wachten.

Uit mijn eigen ervaringen en de ervaringen vanuit het werken met vele individuele gasten en diverse groepen uit alle delen van de wereld, weet ik dat als je je levensmissie niet volgt, je jezelf ziek kunt maken. Waar draait jouw leven om?

Het is niet nodig om een ​​ziek te worden of een ongeval te krijgen en jouw uniciteit in het leven te delen. Om te leren jezelf te zijn. Je hoeft niemand anders te zijn. Al die andere plekken zijn immers al bezet...


Frans Captijn (Gangey Gruma)