zaterdag 31 oktober 2026

6 Miljard gevonden. Waarom meebetalen aan liefdesbaby's van een ander?

Ik ben het spoor inmiddels meer dan bijster.


Ik ben door mijn ouders opgevoed dat als je zo graag kinderen wilt, je daar dan ook de volledige verantwoordelijkheid voor draagt. Geen gemakkelijke opgave zoals veel ouders met kinderen denk ik met me eens zijn. 

Als je alleen al over de aspecten 'aandacht', 'communicatie' en 'opvoeden' zelf denkt, is dat al een pittige investering. Niet alleen al in tijd. 
En zelfs als je die tijd ervoor neemt, wat in mijn ogen niet meer dan normaal is, dan nog is dat geen garantie dat je de plank in die aspecten altijd 'raak' slaat. Opvoeden doe je immers met de beste intenties altijd voor het eerst en achteraf zie, hoor of voel je het resultaat. Kinderen, hoe groot ook, blijven altijd en de rest van je leven als ouders een 'zorg'. 

Weet waaraan je begint en al zeker in deze tijd met de toekomst die steeds onvoorspelbaarder en ook duurder wordt en, in mijn ogen althans, absoluut niet beter. Ik heb er al vaker over geschreven. 

Maar goed, volledige verantwoordelijkheid is dan dus ook in de ogen van mijn ouders, en zeker ook nog steeds in die van mij, volledige verantwoordelijkheid met alles erop en eraan, voor iedereen die in ons land verblijft. 

"Bezint voordat ge begint" is het bekende spreekwoord. En volgens mij ontbreekt het daar in de praktijk aardig aan. 
Hoe geweldig het ook lijkt om kinderen (in het concept van huisje boompje beestje) als 'de kroon op je relatie' te zien, zo moeilijk is het vaak om er ook echt die noodzakelijke tijd, aandacht en financiele verantwoordelijkheden zelf voor te hebben en vooral ook voor te nemen. 

In het begin is het allemaal schattig en toch, net als bij het hebben van een puppy, gaat het schattige er na verloop van tijd heel vaak wat van af en neemt de zorg stapje voor stapje verder toe. 

De uitwassen van de jeugd zijn meer schering dan inslag als je het nieuws wereldwijd volgt. Zijn het dan die kinderen of zijn het juist de ouders die er 'niet waren'...?

Bij toeval kwam ik op 19 oktober jl. een artikel tegen dat mensen met lage inkomens in Nederland die kinderen hebben er komend jaar misschien wel tot 10 Euro per maand op achteruit gaan in de kindertoeslag...??? Even verder lezen omdat ik dit eigenlijk helemaal nooit gevolgd heb/had.

Tot mijn grote verbazing leerde ik door dat artikel dat 'de overheid' (dat zijn wij als belastingbetalers dus) tot wel 96% van de kosten van kinderopvang betaalt. Let wel, zo'n 11 Euro per kind per uur.
WAT??? Is iedereen in dit land inmiddels van de pot gerukt dat dit geaccepteerd wordt en door de regeringen is aangenomen en in stand wordt gehouden? 

We hadden en hebben vanaf 1941 de kinderbijslag toch al? Geaccepteerd en eigenlijk misschien ook tegenwoordig discutabel. 
Basis destijds was om ouderschap en gezinsgroei te stimuleren vanuit de veronderstelling dat tot en met twee kinderen loontrekkenden zelf in de kosten konden voorzien. 
En ja, dat is naderhand en tot nu toe allemaal aangepast. Toch hebben de meeste (Nederlandse) gezinnen, op de meeste plekken van ons land, volgens het CBS gemiddeld 1.42 kinderen. Bij gezinnen of vrouwen van gezinnen die een buitenlandse afkomst hebben ligt dat hoger hoewel, gemiddeld genomen, dat aantal maximaal op 2.1 uit komt. 
De destijds goeie bedoelingen van de overheid zouden dus op dit moment niet meer overeind blijven.

Ik droeg (en draag tot op de dag van vandaag) nog steeds een aardig steentje bij aan de Nederlandse schatkist. Hoor je me verder niet (zoveel) over en het paste bij mijn salaris en past kennelijk bij mijn pensioen.

Maar als je een "Liefdesbaby' wilde dan draag je daar ZELF toch de volledige zorg voor? Toch niet meer dan normaal? Zo hebben mijn voormalige vrouw en ik dat voor onze kinderen ook heel normaal gedaan. En lukt dat organisatorisch of financieel niet, 'neem' ze dan niet. Dan leef je wellicht een leven met minder pittige verantwoordelijkheid en zorg. Absoluut niet minder 'kroon' op je relatie. Tenzij je dat door de 'sociale' media en gelukkige jonge ouders om je heen denkt. 

Waarom moeten de kosten van kinderopvang, als je je kinderen daar naar toe wilt sturen omdat je zelf onvoldoende tijd, aandacht of geld voor ze hebt, door anderen worden opgehoest??? Toch te krankzinnig voor woorden? 
Wat heb ik met die andere baby's te maken. Ze waren toch niet mijn/onze keuze? 
En als je samen 'moet' werken om de hypotheek en het levensonderhoud te kunnen betalen, ook dan had je dat vooraf kunnen bedenken (nogmaals, in mijn ouderwetse ogen). 

De woordvoerder van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid zegt er over: "De belastingbetaler betaalt niet alles." "Het is ook niet de bedoeling dat alle kosten volledig worden afgewenteld op de belastingbetaler."

Hier zakt je de broek toch volledig van af!? 
Tot 96% vind ik toch heel aardig dicht in de buurt van 'alles' komen. 

Laten we het zinnetje dan vrij vertalen naar: 
"De belastingbetaler betaalt nagenoeg alles." "Het is ook onze bedoeling dat zo goed als alle kosten van de kinderopvang volledig worden afgewenteld op de belastingbetaler."

En maar wikken en wegen waar we toch het geld vandaan halen omdat de bodem uit de Nederlandse schatkist verdwenen is en ook Nederland zich, met een schuldenlast van ca. 517 miljard Euro, in de rij van landen met schulden schaart. 

Een (deze) ca. 6 miljard Euro is in Nederland snel gevonden om aan betere dingen te besteden of, hoewel het verhoudingsgewijze maar weinig is, structureel onze schuld te kunnen verminderen. Daar hoef je in mijn ogen geen politicus voor te zijn. 

Wil je kinderen? Denk effe na en neem je EIGEN verantwoordelijkheid (of besluit er gewoon niet aan te beginnen. In de huidige tijd en omstandigheden en in relatie tot de toekomst niet verkeerd om dat goed af te wegen ook.)  

Hou zelf je broek op in plaats van persoonlijke uiting(en) van liefde op anderen af te wentelen. 

Moest ik effe kwijt nadat ik dat fantastische artikel las. 


Frans Captijn  

woensdag 21 oktober 2026

De horecatruck die als bij schapen werkt.

In mijn jeugd werkte ik jaren lang bij diverse bedrijven en clubs in de horeca om wat te leren, horecadiploma's te halen, en ook een aardig centje bij te verdienen. Meer dan fantastische ervaringen.

Een kleine vijf jaar werkte ik op vrije schooldagen en in het weekend bij Restaurant Chalet het Witte Huis aan de Zeeweg in Overveen (NH). 
Het was aan het begin van de prachtige duinen aan een auto en fietsroute naar de stranden van Bloemendaal en Zandvoort.

Naast een fantastisch restaurant had het buiten ook twee grote terrassen. Op weg naar zee bestelde mensen heel vaak koffie met appelgebak, en op de terugweg zag je ze regelmatig weer voor frisdrank, bier of wijn met een bittergarnituur. Eten kon je buiten ook. Het was er, eigenlijk weer of geen weer, binnen en/of buiten gezellig druk. Hard werken en er stond wat tegenover. 

Ik herinnerde me een fantastisch mooi Pinksterweekend voorspeld. Mijn baas had extra inkopen gedaan. Een ruimte stond werkelijk vol met opgestapelde fantastische appeltaarten. Ook de vriezers puilden uit omdat hij een pittige voorraad sorbetijs had ingekocht. 

De voorraad appeltaart en de flessen verse slagroom waren dat weekend snel op. Ook de bittergarnituren vlogen de deur uit. Maar dat ijs? Niemand kwam er op. 

Ik scheef al twee terrassen voor het restaurant. Aan een kant liep ik, aan de andere kant een collega. Soms hielpen we elkaar uit als het werkelijk soms niet meer bij te benen was. Op het koele versgetapte bier moest immers wel een schuimkraag zitten. Het gaf soms zo'n Oktoberfest gevoel als je met volle dienbladen met glazen bier over dat terras liep.

Maar goed, dat ijs toen. De baas toverde zijn truck uit de mouw die de 'schapen' op het terras wakker maakten. 
Mijn baas, die altijd naast de koks ook zelf in de keuken stond, maakte een fantastisch (achteraf niet bestelde) mooie sorbet. 
Hij vroeg mij die naar mensen op het terras van mijn collega te brengen. 

Ik dus de tafels langs om te vragen wie die sorbet besteld had. Niemand dus maar ineens wilde iedereen zo'n sorbet. 

Geloof het of niet. Binnen een uur waren we door de hele ingeslagen hoeveelheid sorbetijs heen.


Dit verhaal kwam vorige week weer in me op. 

We zijn pas weer drie weken naar Mae Rim/Chiang Mai geweest. Als we daar zijn hebben we een aantal dingen die we graag willen doen.
Een van die dingen is gebruik maken van het voortreffelijke lunchbuffet van The Chiang Mai Grandview Hotel. 

Het was niet gigantisch druk. Een keur aan allerhande Westerse en Thaise gerechten waarop je je mag 'uitleven'. 
Ook een buffet met nagerechten waaronder Crepes Suzette. 

Toen we er zaten kwam er een kleine tour met een stuk of twintig Chinese gasten binnen die ook gereserveerd hadden. Schransen en vooral ieder voor zich aan de ander trots laten zien wat ze 'gescoord' hadden. Leuk om te zien. 

En zo ging het ook met de nagerechten en toch... de 'stand' van de Crepes Suzette hadden ze niet gezien/gevonden (die zit namelijk wat weg gestopt en de crepes worden vers gebakken voor ieder gast). De kokkin had niets te doen en hing (vanzelfsprekend) in haar mobiel.  

Ik Phatsamon even aangetikt en gezegd dat ik mijn horecatruck even ging doen. 
Ik dus de kokkin uit haar telefoon wakker geschud. Een prima vers gemaakte Crepes Suzette volgde na korte tijd. 

Aardig ongeinteresseerd begon ik door het restaurant, via een omweg, naar onze tafel te lopen en wel zo dat eigenlijk iedere Chinese gast het bordje met die crepes met mandarijnsaus, het ijs en de slagroom er bovenop zag. 

Ik zag ze naar elkaar kijken en toen... JAWEL, het werkte nog steeds. Als schapen in de rij voor zo'n nagerecht. 

Toen we vertrokken was de rij kleiner maar er werd nog steeds gewacht. 

Leuk en eenvoudig hoe het nog steeds en eigenlijk altijd werkt.  


Frans Captijn  

woensdag 14 oktober 2026

Nóg vaker naar onze SUPER markt! Supermarkten bedriegen en bestelen je verder.

Zowel in Surin als ook in Mae Rim, waar we op dit moment zijn, gaan we vaak naar de lokale markten. 

Goede en eerlijke waar voor verhoudingsgewijze weinig geld én je steunt de lokale bevolking ook nog eens. 

Geen plofkippen. Super verse groenten, aardappelen en fruit, meest van eigen land, die soms inderdaad wat minder lang houdbaar zijn dan van de locale supermarkten. Kleding, zuivel, eieren, vlees en noem maar op. Er is werkelijk van alles te vinden. En... grill shopjes. Mijn kinderen zouden zeggen: "Waar rook is, is BBQ". Gewoon ook heel gezellig om er in alle rust rond te lopen.

Wat ik zelf super leuk vind is om tussen de mensen te zijn en ook 'mensen te kijken'. Je komt van alles en nog wat tegen en soms zijn het ook hele leuke face-to-face ontmoetingen. 

Kortom, ik noem het SUPER markt.

In Mae Rim gaan we altijd samen met vrienden. De dames shoppen en wij kerels drinken in een of ander afthands tentje een fijne pint bier met ijs (Thaise gewoonte). De verse snacks volgen als ook de dames aanschuiven. 

Rijst hebben we meer dan genoeg van ons eigen land en enorm veel kruiden komen uit onze eigen tuin. In de toekomst wordt dat nog veel meer. En zouden we dat gemak niet hebben dan ga je gewoon ook daarvoor naar de markt. 

Terloops schreef ik al heel even dat de groenten en het fruit van de markt soms wat minder lang houdbaar/vers blijven dan die van de reguliere supermarkten. En dat heeft alles te maken met hoe die groenten geteeld en verpakt zijn. 
Dat minder lang houdbare van onze SUPER markten is namelijk tekenend voor veel beter, ook vaak veel meer, en veel goedkoper. 

De kans dat je nog steeds natuur en echt koopt inplaats van water, aardappelzetmeel, chemicalien, e-nummers en letterlijk in je verpakking steeds meer lucht aan treft, is heel erg klein. 

Prachtige aantrekkelijke verpakkingen met gouden randjes en aanlokkelijke afbeeldingen van gezonde en lachende varkens, kippen en koeien, kom je er niet tegen. Eerlijk is eerlijk, hier helaas ook een overkill aan gebruik van plastic zakken en weinig educatie in mileuvriendelijk omgevingsgedrag met het afval.  

Bij toeval kwam ik een filmpje (klik hier als je het zou willen zien), en nadien nog diverse anderen, tegen over hoe je als consument door supermarktketens steeds verder wordt uitgekleed en opgelicht en hoe marketing daarvoor haast crimineel om zakken te vullen wordt ingezet. Het is in mijn ogen niet meer dan schoftig gedrag. En na die 'schok' ben ik er ook hier eens op gaan letten. 

Door die YouTube informatie hebben we besloten dat we nog veel vaker naar onze SUPER markten gaan. 

Onze supermarkten (als Makro, de Big-C, Lotus en 7-11, om er een paar te noemen) mijden we nog veel meer. 
Net als in Nederland zijn ook hier deze giganten steeds gerafineerdere porte-monnaie plunderaars en bedriegers die marketing stevig misbruiken om klanten te verleiden om voor veel geld steeds vaker ongezonde 'gebakken lucht' aan te schaffen. 
De minder bekende ketens bieden regelmatig meer en beter voor stukken minder. 

Een klein voorbeeldje van hier. Ik kocht in Surin op de markt een zak van 3 kilo honingmandarijntjes. 100 THB (bij onze Makro 85 THB per kilo). Ook 4 kilo zogenaamde Longan/Lamjai voor 100 THB (bij onze Makro 79 THB per kilo). 
Voor mij heeft dit helemaal niets meer te maken met 'op de kleintjes letten'. Ik zie het inmiddels als diefstal. 
Niet dat we niet meer kunnen rondkomen maar toch leuk om wat in je zak te houden om andere leuke dingen mee te kunnen doen. 

En komen we er echt niet omheen dan kijken we nog kritischer naar dat wat we misschien zouden willen kopen (product informatie/inhoud/prijs) en zetten we het gewoonweg in het schap terug als dat niet goed voelt (dat filmpje dat ik noemde geeft overigens goeie tips).  

Inmiddels ben ik er van overtuigd dat Marketing niet meer dan misbruikte slimme oplichting is.  

Het heeft ons in ieder geval aardig wakker geschud en ons gedrag hebben we verder aangepast. 
Niet alleen meer waar voor je geld, hogere kwaliteit en gezonder maar ook een kwestie van meer geld in onze zak houden.

Wordt (verder) wakker en WEES OP JE HOEDE. 


Frans Captijn