zaterdag 31 oktober 2026

6 Miljard gevonden. Waarom meebetalen aan liefdesbaby's van een ander?

Ik ben het spoor inmiddels meer dan bijster.


Ik ben door mijn ouders opgevoed dat als je zo graag kinderen wilt, je daar dan ook de volledige verantwoordelijkheid voor draagt. Geen gemakkelijke opgave zoals veel ouders met kinderen denk ik met me eens zijn. 

Als je alleen al over de aspecten 'aandacht', 'communicatie' en 'opvoeden' zelf denkt, is dat al een pittige investering. Niet alleen al in tijd. 
En zelfs als je die tijd ervoor neemt, wat in mijn ogen niet meer dan normaal is, dan nog is dat geen garantie dat je de plank in die aspecten altijd 'raak' slaat. Opvoeden doe je immers met de beste intenties altijd voor het eerst en achteraf zie, hoor of voel je het resultaat. Kinderen, hoe groot ook, blijven altijd en de rest van je leven als ouders een 'zorg'. 

Weet waaraan je begint en al zeker in deze tijd met de toekomst die steeds onvoorspelbaarder en ook duurder wordt en, in mijn ogen althans, absoluut niet beter. Ik heb er al vaker over geschreven. 

Maar goed, volledige verantwoordelijkheid is dan dus ook in de ogen van mijn ouders, en zeker ook nog steeds in die van mij, volledige verantwoordelijkheid met alles erop en eraan, voor iedereen die in ons land verblijft. 

"Bezint voordat ge begint" is het bekende spreekwoord. En volgens mij ontbreekt het daar in de praktijk aardig aan. 
Hoe geweldig het ook lijkt om kinderen (in het concept van huisje boompje beestje) als 'de kroon op je relatie' te zien, zo moeilijk is het vaak om er ook echt die noodzakelijke tijd, aandacht en financiele verantwoordelijkheden zelf voor te hebben en vooral ook voor te nemen. 

In het begin is het allemaal schattig en toch, net als bij het hebben van een puppy, gaat het schattige er na verloop van tijd heel vaak wat van af en neemt de zorg stapje voor stapje verder toe. 

De uitwassen van de jeugd zijn meer schering dan inslag als je het nieuws wereldwijd volgt. Zijn het dan die kinderen of zijn het juist de ouders die er 'niet waren'...?

Bij toeval kwam ik op 19 oktober jl. een artikel tegen dat mensen met lage inkomens in Nederland die kinderen hebben er komend jaar misschien wel tot 10 Euro per maand op achteruit gaan in de kindertoeslag...??? Even verder lezen omdat ik dit eigenlijk helemaal nooit gevolgd heb/had.

Tot mijn grote verbazing leerde ik door dat artikel dat 'de overheid' (dat zijn wij als belastingbetalers dus) tot wel 96% van de kosten van kinderopvang betaalt. Let wel, zo'n 11 Euro per kind per uur.
WAT??? Is iedereen in dit land inmiddels van de pot gerukt dat dit geaccepteerd wordt en door de regeringen is aangenomen en in stand wordt gehouden? 

We hadden en hebben vanaf 1941 de kinderbijslag toch al? Geaccepteerd en eigenlijk misschien ook tegenwoordig discutabel. 
Basis destijds was om ouderschap en gezinsgroei te stimuleren vanuit de veronderstelling dat tot en met twee kinderen loontrekkenden zelf in de kosten konden voorzien. 
En ja, dat is naderhand en tot nu toe allemaal aangepast. Toch hebben de meeste (Nederlandse) gezinnen, op de meeste plekken van ons land, volgens het CBS gemiddeld 1.42 kinderen. Bij gezinnen of vrouwen van gezinnen die een buitenlandse afkomst hebben ligt dat hoger hoewel, gemiddeld genomen, dat aantal maximaal op 2.1 uit komt. 
De destijds goeie bedoelingen van de overheid zouden dus op dit moment niet meer overeind blijven.

Ik droeg (en draag tot op de dag van vandaag) nog steeds een aardig steentje bij aan de Nederlandse schatkist. Hoor je me verder niet (zoveel) over en het paste bij mijn salaris en past kennelijk bij mijn pensioen.

Maar als je een "Liefdesbaby' wilde dan draag je daar ZELF toch de volledige zorg voor? Toch niet meer dan normaal? Zo hebben mijn voormalige vrouw en ik dat voor onze kinderen ook heel normaal gedaan. En lukt dat organisatorisch of financieel niet, 'neem' ze dan niet. Dan leef je wellicht een leven met minder pittige verantwoordelijkheid en zorg. Absoluut niet minder 'kroon' op je relatie. Tenzij je dat door de 'sociale' media en gelukkige jonge ouders om je heen denkt. 

Waarom moeten de kosten van kinderopvang, als je je kinderen daar naar toe wilt sturen omdat je zelf onvoldoende tijd, aandacht of geld voor ze hebt, door anderen worden opgehoest??? Toch te krankzinnig voor woorden? 
Wat heb ik met die andere baby's te maken. Ze waren toch niet mijn/onze keuze? 
En als je samen 'moet' werken om de hypotheek en het levensonderhoud te kunnen betalen, ook dan had je dat vooraf kunnen bedenken (nogmaals, in mijn ouderwetse ogen). 

De woordvoerder van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid zegt er over: "De belastingbetaler betaalt niet alles." "Het is ook niet de bedoeling dat alle kosten volledig worden afgewenteld op de belastingbetaler."

Hier zakt je de broek toch volledig van af!? 
Tot 96% vind ik toch heel aardig dicht in de buurt van 'alles' komen. 

Laten we het zinnetje dan vrij vertalen naar: 
"De belastingbetaler betaalt nagenoeg alles." "Het is ook onze bedoeling dat zo goed als alle kosten van de kinderopvang volledig worden afgewenteld op de belastingbetaler."

En maar wikken en wegen waar we toch het geld vandaan halen omdat de bodem uit de Nederlandse schatkist verdwenen is en ook Nederland zich, met een schuldenlast van ca. 517 miljard Euro, in de rij van landen met schulden schaart. 

Een (deze) ca. 6 miljard Euro is in Nederland snel gevonden om aan betere dingen te besteden of, hoewel het verhoudingsgewijze maar weinig is, structureel onze schuld te kunnen verminderen. Daar hoef je in mijn ogen geen politicus voor te zijn. 

Wil je kinderen? Denk effe na en neem je EIGEN verantwoordelijkheid (of besluit er gewoon niet aan te beginnen. In de huidige tijd en omstandigheden en in relatie tot de toekomst niet verkeerd om dat goed af te wegen ook.)  

Hou zelf je broek op in plaats van persoonlijke uiting(en) van liefde op anderen af te wentelen. 

Moest ik effe kwijt nadat ik dat fantastische artikel las. 


Frans Captijn  

woensdag 21 oktober 2026

De horecatruck die als bij schapen werkt.

In mijn jeugd werkte ik jaren lang bij diverse bedrijven en clubs in de horeca om wat te leren, horecadiploma's te halen, en ook een aardig centje bij te verdienen. Meer dan fantastische ervaringen.

Een kleine vijf jaar werkte ik op vrije schooldagen en in het weekend bij Restaurant Chalet het Witte Huis aan de Zeeweg in Overveen (NH). 
Het was aan het begin van de prachtige duinen aan een auto en fietsroute naar de stranden van Bloemendaal en Zandvoort.

Naast een fantastisch restaurant had het buiten ook twee grote terrassen. Op weg naar zee bestelde mensen heel vaak koffie met appelgebak, en op de terugweg zag je ze regelmatig weer voor frisdrank, bier of wijn met een bittergarnituur. Eten kon je buiten ook. Het was er, eigenlijk weer of geen weer, binnen en/of buiten gezellig druk. Hard werken en er stond wat tegenover. 

Ik herinnerde me een fantastisch mooi Pinksterweekend voorspeld. Mijn baas had extra inkopen gedaan. Een ruimte stond werkelijk vol met opgestapelde fantastische appeltaarten. Ook de vriezers puilden uit omdat hij een pittige voorraad sorbetijs had ingekocht. 

De voorraad appeltaart en de flessen verse slagroom waren dat weekend snel op. Ook de bittergarnituren vlogen de deur uit. Maar dat ijs? Niemand kwam er op. 

Ik scheef al twee terrassen voor het restaurant. Aan een kant liep ik, aan de andere kant een collega. Soms hielpen we elkaar uit als het werkelijk soms niet meer bij te benen was. Op het koele versgetapte bier moest immers wel een schuimkraag zitten. Het gaf soms zo'n Oktoberfest gevoel als je met volle dienbladen met glazen bier over dat terras liep.

Maar goed, dat ijs toen. De baas toverde zijn truck uit de mouw die de 'schapen' op het terras wakker maakten. 
Mijn baas, die altijd naast de koks ook zelf in de keuken stond, maakte een fantastisch (achteraf niet bestelde) mooie sorbet. 
Hij vroeg mij die naar mensen op het terras van mijn collega te brengen. 

Ik dus de tafels langs om te vragen wie die sorbet besteld had. Niemand dus maar ineens wilde iedereen zo'n sorbet. 

Geloof het of niet. Binnen een uur waren we door de hele ingeslagen hoeveelheid sorbetijs heen.


Dit verhaal kwam vorige week weer in me op. 

We zijn pas weer drie weken naar Mae Rim/Chiang Mai geweest. Als we daar zijn hebben we een aantal dingen die we graag willen doen.
Een van die dingen is gebruik maken van het voortreffelijke lunchbuffet van The Chiang Mai Grandview Hotel. 

Het was niet gigantisch druk. Een keur aan allerhande Westerse en Thaise gerechten waarop je je mag 'uitleven'. 
Ook een buffet met nagerechten waaronder Crepes Suzette. 

Toen we er zaten kwam er een kleine tour met een stuk of twintig Chinese gasten binnen die ook gereserveerd hadden. Schransen en vooral ieder voor zich aan de ander trots laten zien wat ze 'gescoord' hadden. Leuk om te zien. 

En zo ging het ook met de nagerechten en toch... de 'stand' van de Crepes Suzette hadden ze niet gezien/gevonden (die zit namelijk wat weg gestopt en de crepes worden vers gebakken voor ieder gast). De kokkin had niets te doen en hing (vanzelfsprekend) in haar mobiel.  

Ik Phatsamon even aangetikt en gezegd dat ik mijn horecatruck even ging doen. 
Ik dus de kokkin uit haar telefoon wakker geschud. Een prima vers gemaakte Crepes Suzette volgde na korte tijd. 

Aardig ongeinteresseerd begon ik door het restaurant, via een omweg, naar onze tafel te lopen en wel zo dat eigenlijk iedere Chinese gast het bordje met die crepes met mandarijnsaus, het ijs en de slagroom er bovenop zag. 

Ik zag ze naar elkaar kijken en toen... JAWEL, het werkte nog steeds. Als schapen in de rij voor zo'n nagerecht. 

Toen we vertrokken was de rij kleiner maar er werd nog steeds gewacht. 

Leuk en eenvoudig hoe het nog steeds en eigenlijk altijd werkt.  


Frans Captijn  

woensdag 14 oktober 2026

Nóg vaker naar onze SUPER markt! Supermarkten bedriegen en bestelen je verder.

Zowel in Surin als ook in Mae Rim, waar we op dit moment zijn, gaan we vaak naar de lokale markten. 

Goede en eerlijke waar voor verhoudingsgewijze weinig geld én je steunt de lokale bevolking ook nog eens. 

Geen plofkippen. Super verse groenten, aardappelen en fruit, meest van eigen land, die soms inderdaad wat minder lang houdbaar zijn dan van de locale supermarkten. Kleding, zuivel, eieren, vlees en noem maar op. Er is werkelijk van alles te vinden. En... grill shopjes. Mijn kinderen zouden zeggen: "Waar rook is, is BBQ". Gewoon ook heel gezellig om er in alle rust rond te lopen.

Wat ik zelf super leuk vind is om tussen de mensen te zijn en ook 'mensen te kijken'. Je komt van alles en nog wat tegen en soms zijn het ook hele leuke face-to-face ontmoetingen. 

Kortom, ik noem het SUPER markt.

In Mae Rim gaan we altijd samen met vrienden. De dames shoppen en wij kerels drinken in een of ander afthands tentje een fijne pint bier met ijs (Thaise gewoonte). De verse snacks volgen als ook de dames aanschuiven. 

Rijst hebben we meer dan genoeg van ons eigen land en enorm veel kruiden komen uit onze eigen tuin. In de toekomst wordt dat nog veel meer. En zouden we dat gemak niet hebben dan ga je gewoon ook daarvoor naar de markt. 

Terloops schreef ik al heel even dat de groenten en het fruit van de markt soms wat minder lang houdbaar/vers blijven dan die van de reguliere supermarkten. En dat heeft alles te maken met hoe die groenten geteeld en verpakt zijn. 
Dat minder lang houdbare van onze SUPER markten is namelijk tekenend voor veel beter, ook vaak veel meer, en veel goedkoper. 

De kans dat je nog steeds natuur en echt koopt inplaats van water, aardappelzetmeel, chemicalien, e-nummers en letterlijk in je verpakking steeds meer lucht aan treft, is heel erg klein. 

Prachtige aantrekkelijke verpakkingen met gouden randjes en aanlokkelijke afbeeldingen van gezonde en lachende varkens, kippen en koeien, kom je er niet tegen. Eerlijk is eerlijk, hier helaas ook een overkill aan gebruik van plastic zakken en weinig educatie in mileuvriendelijk omgevingsgedrag met het afval.  

Bij toeval kwam ik een filmpje (klik hier als je het zou willen zien), en nadien nog diverse anderen, tegen over hoe je als consument door supermarktketens steeds verder wordt uitgekleed en opgelicht en hoe marketing daarvoor haast crimineel om zakken te vullen wordt ingezet. Het is in mijn ogen niet meer dan schoftig gedrag. En na die 'schok' ben ik er ook hier eens op gaan letten. 

Door die YouTube informatie hebben we besloten dat we nog veel vaker naar onze SUPER markten gaan. 

Onze supermarkten (als Makro, de Big-C, Lotus en 7-11, om er een paar te noemen) mijden we nog veel meer. 
Net als in Nederland zijn ook hier deze giganten steeds gerafineerdere porte-monnaie plunderaars en bedriegers die marketing stevig misbruiken om klanten te verleiden om voor veel geld steeds vaker ongezonde 'gebakken lucht' aan te schaffen. 
De minder bekende ketens bieden regelmatig meer en beter voor stukken minder. 

Een klein voorbeeldje van hier. Ik kocht in Surin op de markt een zak van 3 kilo honingmandarijntjes. 100 THB (bij onze Makro 85 THB per kilo). Ook 4 kilo zogenaamde Longan/Lamjai voor 100 THB (bij onze Makro 79 THB per kilo). 
Voor mij heeft dit helemaal niets meer te maken met 'op de kleintjes letten'. Ik zie het inmiddels als diefstal. 
Niet dat we niet meer kunnen rondkomen maar toch leuk om wat in je zak te houden om andere leuke dingen mee te kunnen doen. 

En komen we er echt niet omheen dan kijken we nog kritischer naar dat wat we misschien zouden willen kopen (product informatie/inhoud/prijs) en zetten we het gewoonweg in het schap terug als dat niet goed voelt (dat filmpje dat ik noemde geeft overigens goeie tips).  

Inmiddels ben ik er van overtuigd dat Marketing niet meer dan misbruikte slimme oplichting is.  

Het heeft ons in ieder geval aardig wakker geschud en ons gedrag hebben we verder aangepast. 
Niet alleen meer waar voor je geld, hogere kwaliteit en gezonder maar ook een kwestie van meer geld in onze zak houden.

Wordt (verder) wakker en WEES OP JE HOEDE. 


Frans Captijn  

zaterdag 26 september 2026

Voor ons geen zonne-energie. Een uitleg.


Zo vaak krijg ik die vraag: "Heb jij geen solar-systeem?"

Zo goed als elke dag volop zon. Vijf aircondition units. Onze (nacht) terrein verlichting. Vier koelkasten en een vrieskast. Inductie koken. Een boiler. Eigen watervoorziening (bron op 60 meter diep) met drie pompen om ons hele project van voldoende water te voorzien en ook onze tuin van water te voorzien bij de temperaturen die hier bijna altijd hoger dan 30 graden zijn. En vanzelfsprekend ons normale stroom gebruik zoals iedereen dat heeft. 

Nu moet je weten dat wij hier eigenlijk voor alles stroom nodig hebben. Gas (met uitzondering van komend jaar een gasfles om eventueel buiten in de Thaise buitenkeuken op te kunnen koken) kennen we hier niet. En in water, zoals gezegd, zijn we zelf voorzienend. Daar hebben we dan wel die electrische pompen voor nodig. 

Een 'normaal' denkend mens zou dus denken dat je aardig wat zou kunnen besparen...

En hoewel ik er in de bouwplannen rekening mee had gehouden heb ik het niet aangelegd. En nog steeds denk ik dat dat een prima beslissing was. Zeg nooit nooit en toch... ik geloof er voor ons hier niet in. 

Let wel, al onze gebouwen hebben we volop geisoleerd. Minimaal 7.5 cm Rockwool en in het slaapkamergedeelte van het woonhuis 15 cm. De wanden gebouwd met isolatieblokken. Allemaal niet zozeer tegen de kou maar juist tegen de hitte en ook om, als de airo's draaien, de verkoeling niet te snel naar buiten toe af te geven.

En ja, we hebben een aantal buitenlampen op solar en hebben, voor het geval van langdurige stroomuitval, twee generatoren en dat is het.

Gisteren hoorde ik het verhaal van een buitenlander vlak bij Chiang Mai die trots op Facebook maandelijks zijn huidige energierekening plaatst nadat hij een solar-systeem heeft geplaatst. Afgelopen maand had hij een energierekening van ca. 250 THB (zo'n 6,60 Euro). Hij 'lacht' er iedereen mee uit (maar ons niet). 

Hij had het systeem geinstalleerd voor 450.000 THB (zo'n 12.000 Euro) en had berekend dat hij het in zijn situatie in ruim 8 jaar zou kunnen hebben terug verdiend. Dat is nu dus 'lekker' de blits maken met die lage maandelijkse energie rekeningen. 
En wat gebeurt er allemaal met dat systeem in die acht jaar, en al zeker bij de extreme invloed van zonlicht en de gigantisch hoge temperaturen. En moet je in die acht jaar ook geen andere batterijen? En natuurlijk weet je niet wat de prijs van electriciteit in de toekomst gaat doen. Goedkoper wordt het zeker weten niet. Dat is voor mij dan ook misschien voor over een aantal jaren, en als ook Solar-systemen hier zich meer in kwaliteit hebben kunnen bewijzen, een reden om er toch nog eens over na te denken. 

Hier krijg je standaard je electriciteitsrekening voor het aantal Kwh (het aantal units) dat je verbruikt hebt. Daar komt 7% overheidsheffing (BTW) bij. Het is een all-in prijs. Andere zaken zoals transport, netbeheer, etc. vind je hier niet terug. 

Onze maandelijkse rekening schommelt tussen de 800 THB (in de 'winter' periode en 1.300 THB (in de zomerperiode) per maand. 

Op de foto bij dit blog onze rekening van de maand september. Ik moet daar ook om lachen maar niet omdat die rekening door een 'duur' solar-systeem nu ineens zo laag is. 

957,35 THB ofterwel 25 Euro. 

Geen reden voor ons om over te stappen op Solar zoals je denk ik zult begrijpen. Buiten onderhoud en vervanging vergt dat denk ik heel veel jaren om dat er ooit uit hier te krijgen. 

Die beker laten we ons dus maar voorbij gaan. 


Frans Captijn  

maandag 14 september 2026

Dorpen lopen hier leeg. Wat is de toekomst?

Afgelopen week drie crematies om ons heen. Het wordt leger en leger. 

Al een aantal jaren gaat er haast geen week voorbij of we horen hier niet om 6 uur in de ochtend de overbekende 'overlijdensmuziek'. Ik publiceerde er al eens een keer een blog over. 

Kaarten worden hier niet verstuurd, de muziek is de aankondiging van het overlijden van iemand. De luidsprekers in het dorp, samen met de dorpsroddels, verspreiden razendsnel de 'nadere info'. 

Niet alleen ons dorp loopt leeg. Het is eigenlijk een standaard gegeven voor het platteland hier. En het gaat steeds sneller. De pandemie 'hielp' en helpt een handje mee. 
In de ca. zeven jaar dat wij hier nu op het platteland wonen is onze dorpsgemeenschap met ongeveer 1/3 gekrompen. 

Het zijn meest ouderen, opa's en oma's, die hier nog wonen. Maar ook dat is vanzelfsprekend eindig. 

De basisschool in het dorp heeft, op het eerste gezicht vreemd genoeg, de deuren nog steeds open. 
De culturele reden daarvoor is dat de zonen en dochters van de ouderen die hier nog wonen in de stad werken en een kamer hebben. Die kinderen werken 6 dagen per week en meestal gemiddeld zo'n 10 uur per dag.
Hun kinderen, de kleinkinderen, worden door opa en oma (als die er al samen nog zijn of anders een van de twee die over is) 'opgevoed'.  

Jonge mensen zie je hier steeds minder. Als ze hier al op een hogeschool of universiteit in de provincie gestudeerd hebben vertrekken ze. 
In de voetsporen van hun ouders, meestal boeren, stappen is voor hen geen optie. 

Het basis werk in het Noord-Oosten van Thailand is in de landbouw en veehouderij. Rijst, rietsuiker, koeien en waterbuffels. 

Het is hard werken voor de (rijst)boeren, kost veel geld en blijft jaar na jaar afhankelijk van het regenseizoen. Een keer per jaar, in de meeste gevallen, oogsten. De uiteindelijke netto-winst is mager en daar moet je het dan een jaar mee doen. 
De nieuwe generatie ziet er vanaf. Duurdere mechanisatie neemt dan ook toe waarvoor vaak grote leningen worden afgesloten. De netto-opbrengst loopt daardoor feitelijk nog sterker terug. 

Toerisme is in grote delen van het Noord-Oosten niet een echte inkomensbron. Dat vind je in en rond de grote steden en in het zuiden langs de kust en op de eilanden. 

We hebben hier geen grote fabrieken waar vele mensen werken. Een paar, middelmatig grote, winkelcentra. 
Inderdaad een uitgaansgebied hoewel, in mijn ogen, geen bruizend uitgaansleven. Van de categorie mensen die daar normaal gesproken bijvoorbeeld in het weekend op inzet, lopen er hier verhoudingsgewijze maar weinig rond. 

Het heet urbanisatie. Werken in de stad met alles wat daarbij hoort en komt. Toch een beetje het 'rustige' leventje veranderd in 'hollen'. 
Als basis is het immers nodig om je gezinnetje draaiend te houden, je ouders te kunnen verzorgen (ook een cultuurding hier), mee te gaan in de 'welvaart' van consumeerderen en, niet te vergeten, je inmense schulden af te lossen. 

Zoals gezegd, het is de landbouw waar hier als basis geld verdiend moet worden. Ook in constructie wordt hier geld verdiend. Toeleveringsbedrijven, bouwmarkten en betoncentrales te over. Maar dat biedt geen werk of voldoende hoge inkomsten voor een gezin met jonge kinderen.

Velen kijken rijkhalsend uit naar een stabiele baan binnen het overheidsapparaat. De kans om daarin binnen te komen is zeer klein. Honderden gegadigden voor een baantje. Zelfs als je hele goeie papieren hebt. Regelmatig gelden andere methodes om mensen er in binnen te halen. 

Maar, zoals gezegd, het loopt hier steeds verder leeg. En als opa en oma er niet meer zijn dan zullen ook de kindertjes voor de basisschool in het dorp verdwijnen. 

Wat is of wordt de toekomst? 

Voor ons, samen met onze dieren, is het hier zalig en relaxed leven en wonen. Alles wat we nodig hebben is hier zonder problemen te vinden en veel meer dan dat. 
Ook hebben we een auto voor als we er op uit willen. Daarnaast,voor de afwisseling, ook ons bezoek aan Chiang Mai een paar keer per jaar en vrienden en kennissen bezoeken. 

Als ik een jaar of tien vooruit kijk dan verwacht ik hier grote veranderingen. 
Minder mensen die hier continue/dagelijks leven. Meer, misschien nieuwe, vakantie-huizen waar mensen vanuit de stad een paar keer per jaar tijdens vakantie of verlof gebuik van maken. Ze zijn er immers ooit opgegroeid en het is even die vlucht uit de 'rat-race' naar een plek waar ze de grond toch al, als familiebezit, bezitten. Een plek die nog steeds goed voor ze voelt maar voor hen geen financiele toekomst kan bieden.  

Natuurlijk zal rijst blijven worden geoogst. Er zullen grotere samenwerkingsverbanden/cooperaties ontstaan en meganisatie zal een vlucht gaan nemen. 

Scholen zullen verminderen en de school in ons dorp mogelijk verdwijnen. En omdat van oudsher tempels en (basis)scholen aan elkaar gekoppeld waren, zullen ook tempels verdwijnen. De huidige ouderen (sponsors van het systeem) verdwijen en de nieuwe generaties hebben er, hoewel diep geworteld, steeds minder mee. Ook al door de toenemende stroom aan in de (sociale) media gedeelde schandalen die er plaats vinden. Daarnaast zie je ook hier gezinnen heel langzaam kleiner worden. 

AI, automatisering en de grotere inzet van robottechniek zullen er voor zorgen dat er, ook in het overheidsapparaat, minder mensen nodig zijn. 

Misschien breidt de stad in de provincie wat verder uit. 

Ik verwacht dat de veranderingen hier steeds sneller zullen gaan. Ik hoop het te kunnen meemaken omdat het, in mijn ogen, onafwendbaar is. 


Frans Captijn  

donderdag 3 september 2026

De omgekeerde (onder)wereld

"Als burgemeester gaan mijn gedachten uit naar de slachtoffers en hun nabestaanden." Of vergelijkbare woorden van andere hoogwaardigheidsbekleders.

Het is het haast niets zeggende, op de basis cursus "omgang en communicatie met de media"  ingestudeerde, startzinnetje waarmee vreselijk nieuws steeds vaker wordt aangekondigd. 

Niets zeggend omdat de emotie in het voor de media/het publiek opgevoerde toneelstukje zo goed als altijd ontbreekt. Eigenlijk ook niet meer dan normaal. 
Hoe jammer en triest ook, het is immers deel van je werk. Het draait feitelijk om zakelijke berichtgeving en afhandeling van wederom het volgende incident of groter. En daar waar het vaker voorkomt komt het inmiddels door ervaring al wat 'beter' over dan dat je dat voor de eerste keer doet. En ook al zou het je niets interesseren... Als je het niet zegt..., dan wordt je er nadien op afgerekend. Dus begin je er maar mee. 

Hoewel de criminaliteit 'statistisch' in Nederland schijnt terug te lopen, voelt dat voor velen anders. En stap even de grenzen over. Overasselt of all places, is niet meer dan een voorbeeld van en uit de hele (onder) wereld. Proffesoren en criminologen ten spijt die het hebben over minder professionaliteit, meer geweld dat er bij komt kijken of wat dan ook, het is aan de orde van de dag en voelt voor de meeste mensen steeds onveiliger. 

Je hoeft geen creatieve hollywood crime movies op Netflix of Youtube te kijken. We zitten er 'gewoon' inmiddels overal middenin.  

Afrekeningen, liquidaties, explosies, corruptie, school/warenhuis-schutters, plofkraken, juwelier overvallen, en ga maar door ze beheersen de (sociale) media. 
De wereld is een dorp en binnen minuten, soms seconden, hoor je alles, en kijk je 'livestream' mee. Het is zelfs kennelijk steeds interessanter om iedereen live mee te laten kijken met wat voor puinhopen je met je daden aanricht. 

Van onze belastingcenten moeten veiligheidsorganisaties proberen voor te blijven lopen op de AI en Darkweb activiteiten. Ik vraag me steeds meer af of dat nog mogelijk is overigens. 

Statistisch kan de criminaliteit misschien dan wel terug lopen maar gevoelsmatig niet. Je voelt je, ondanks alle goeie bedoelingen en het vele politiek bestuurlijke gepraat en overleg er allemaal over, steeds minder veilig. 
Je kunt steeds minder mensen vertrouwen. Meer en meer kom je er achter dat je niet eens weet wat er ooit bij de buren speelde op het gebied van mishandeling, drugs, kinderporno, of wat dan ook. En je had toch altijd zo'n fijn en goed contact met ze...

Steeds meer jongeren die voor een relatief laag bedrag, onprofessioneel (?) worden ingehuurd om smerige klusjes uit te voeren. 
Misschien, aangedreven door AI binnenkort ook niet meer nodig. Met een toeslag van 3 Euro importeer in Nederland  gewoon een Chinese robot die het vuile werk voor je oplost of, hoe kan het ook anders nog in deze wereld, een drone. Ze raken wereldwijd niet op als je het zo leest. 

In mijn jeugd hadden we thuis het "Haarlems Dagblad", we hadden radio en tv. En ja, vanzelfsprekend hoorde je ook in die tijd over allerhande ellende. Ik weet en voel nog de spanning van de treinkaping in Beilen, ik was toen achtien jaar, waar we met ons gezin voor de buis gekluisterd zaten. 
Of je las een bericht in de krant. Je sprak er in het gezin, met vrienden en/of op school over en dan was het meestal weer even voorbij. Criminele zaken doken vanzelfsprekend regelmatig op maar de 'bovenwereld' beheerste het nieuws en beinvloedde daarmee ook het veiligheidsgevoel.

De (sociale)media stuurt, bewust of onbewust, je veiligheidsgevoel. Media is er om onpartijdig de bevolking over zaken te informeren als ogen en oren van de samenleving.

Ooit kreeg ik geleerd dat sociale media een bijdrage leverde aan de 'waarheid' van het nieuws. In het begin ervaarde ik dat ook zo. 

Tegenwoordig is het totaal doorgeslagen omdat nagenoeg iedereen er een welbehagen in vindt om zo snel en zo lang mogelijk werkelijk alles, soms ook aangedikt, van dat wat er gebeurt te delen. De 'professionele' media kunnen het nauwelijks nog bijbenen en moeten ook hun 'geldschieters' (onpartijdig ?) tevreden blijven houden.

De tijd van 'toen' is veranderd. In mijn ogen is het de omgekeerde bovenwereld, de onderwereld, geworden die het criminele nieuws van over de hele wereld inmiddels overheerst. 
Wat moet je met alles wat er in het 'perfecte' land Amerika bijvoorbeeld gebeurt? Mensen stellen het inmiddels, in negatief opzicht, zelfs als voorbeeld. "Amerikaanse toestanden hier". Hoe fantastisch is dat niet...? Bemoei je daar eens met je eigen zaken in plaats van met de spelletjes in de wereld denk ik regelmatig.

Een goeie vriend van me attendeerde me er vorige week op dat hij van het geweldige arrogante en corrupte optreden van diverse Amerikaanse dienders op Youtube gewoonweg walgde. Machtspelletjes, zoals de leiders die er het goeie voorbeeld geven om het land weer groot te maken.  

We willen ons kennelijk alleen maar onveiliger voelen met onze reguliere en 'sociale' media. 

Natuurlijk hoef en moet je je kop niet in het zand steken voor dat wat er, om je heen, gebeurt. Dat wat invloed op je heeft of op je kan hebben. 

De overkill aan slecht nieuws dat continue alle aandacht krijgt draagt niet bij aan een vermindering van onveiligheidsgevoelen. 

Zelf kun je je er tegen beschermen door vaker die knop 'uit' in te drukken (volgens mij weten de meeste mensen die inmiddels niet meer te vinden helaas) Daarnaast om alle ellende in de wereld, waar je zelf helemaal niets aan kunt veranderen of aan kunt bijdragen, 'over te slaan'. Je hoeft het niet te weten. Ja, die ellende is, was er ook altijd in de wereld al, maar hoeft met jou en anderen die je ermee weer beinvloed, niet nog groter te worden. We sloegen de krant destijds meestal dicht. Morgen weer een nieuwe krant met interessante en opbouwende info over dat wat er in onze buurt en regio speelde. 

De professionele media kunnen er iets aan doen door de hoofdtarget voor de verkoop en kijkcijfers "Emotie" eens te gaan bezien. Is dit inmiddels niet een achterhaald (en ja nog steeds werkend) concept? 
Zou 'Interessant', 'positief', 'creatief', 'uitnodigend', 'stimulerend', of vraag als media zelf even AI naar een goed moderner aansprekend alternatief, niet meer mensen 'blijer' maken en zich beter in hun vel laten voelen? 

En wat die 'onprofessionele' jongeren met en op hun 'sociale' media kanalen betreft. Ja, dat wordt een kwestie van inzicht en ook van reflectie door vrienden en contacten die beter begrijpen waar gelukkig leven echt om draait. Aangeven dat je geen behoefte aan alle negatieve shit hebt en of er ook nog iets opbouwends te delen is.

"Ik vraag u zoveel mogelijk de rust en kalmte te bewaren en de adviezen van de hulpdiensten op te volgen." 

Wederom zo'n standaard aangeleerd zinnetje van een burgemeester dat er in ieder geval niet aan bijdraagt om je veiliger te voelen. Integendeel! 
En, als je het niet zegt..., dan wordt je er nadien op afgerekend. Dus roep je het als ambtsdrager, aangestuurd door je communicatie adviseur, maar...

Bied veel meer nieuws van de 'bovenwereld' aan. Focus op jouw eigen leefwereld in plaats van op de 'hele' wereld en sta eens stil bij wat jij echt aan info nodig hebt en wilt delen om je gelukkiger en daarmee veiliger te voelen. 

Volgens mij is dat veel meer met twee benen op jouw eigen, meestal erg veilige, grond staan. 
Grond waarop je niet hoeft te proberen om rust en kalmte te bewaren maar grond die gewoonweg rust is en ook zo goed als altijd blijft.
   
 
Frans Captijn