Magische levensreis (Deel 9) / Magic life journey (Part 9) Weer naar Thailand / Back to Thailand again

Aan alles komt ook weer een eind zo ook aan onze reis. 

Zoals we nagenoeg begonnen met een bezoek aan mijn zus, zo sloten we dat ook met en bij haar af. 

Ze nam haar hondje Tirza naar de lunch mee. Het fijne restaurantje is aan de overkant van haar huis en haar hond, als hond van de buren, is er kind aan huis merkten we ;). 

Phatsamon wilde op de terugtocht van Middelburg, via Heemstede naar Schiphol-Amsterdam, voor haar moeder in Zeeland nog kersen plukken. Na de ervaring met de boomgaarden in de omgeving van het Zeeuwse Borssele en op de markt in Eygelshoven, de zaterdag ervoor, 'stuiterde' ze helemaal om dat te gaan doen. 

Dat kersenplukken in Zierikzee hadden we vier maanden geleden al met de boerderij geregeld. Helaas hebben we het moeten laten schieten. 

Ook een zak speciale Turks/Roemeense witte bonen en zaad voor spinazie om eens hier te proberen, die mijn zus op ons verzoek had weten te bemachtigen, mochten bij navraag helaas in Thailand niet worden ingevoerd.

 

Overigens, toen we weer in ons thuisland aankwamen leek de douane na een lange werkdag erg moe of net op het punt van dienstwissel. We hadden eigenlijk zo door kunnen lopen. En toch... met dat risico wil je een fijne  vakantie, en al zeker als je net half duizelig na een lange reis terug uit het vliegtuig bent gestapt, niet lopen. 

Jammer maar helaas dus. 

Het goede nieuws was dat we een paar uur langer met en bij mijn zus konden zijn om de 'container' vol ervaringen, indrukken en vooral ook magische momenten, te kunnen delen. En dat is geweldig gelukt. 

Een uur voor afspraak onze huurauto van 'Dollar rent a car' (onderdeel van Hertz) op de luchthaven Schiphol afgeleverd. Werkelijk een fluitje van een cent. Binnen 10 minuten helemaal gecheckt en prima in orde.

Enorme rijen op schiphol voor de Check-in. Gelukkig waren we drie uur voor vertrek aanwezig dus wederom geen stress. 

Met Eva-air wederom een prima vlucht richting hun eindbestemming Taipei (tussenstop Bangkok) gehad. 

En toen... aangekomen op Suvarnabhumi airport in Bangkok (een van de twee luchthavens die Bangkok heeft). 

Nog maar kort was de zogenaamde Thaise THIM-App voor inchecken en een gratis 30-dagen toeristenvisum geintroduceerd. En werkelijk, petje af, super! Binnen 10 minuten, ja een klein beetje zoeken zo de eerste keer, gratis geregeld. 

Dat is toch echt heel wat anders dan drie maanden nodig hebben om haast op je blote knieen te smeken om een Schengen visum als je twee weken in Nederland op vakantie wil. 

Toch bleek de immigratie er nog niet helemaal op ingespeeld te zijn. Wachtrijen om Thailand op dat moment binnen te komen van bijna twee uur. En als je na een lange vlucht (of voor velen meerdere vluchten) dan eindelijk, moe, al dan niet met je zeurende kids, op je bestemming bent, dan gaf dat zichtbaar en merkbaar aardig wat irritatie. Voor velen geen goed begin van de vakantie en slechte reclame voor 'ons' land waarin we wonen.

Een goeie Duitse vriend in Mae Rim van ons had daar een paar dagen voor aankomst via de media van gehoord/gelezen en gaf mij een geweldige tip. Officieel getrouwd met een Thaise vrouw kon ik, samen met haar, de immigratiebalies voor "Thai Citizen" gebruiken. Binnen 10 minuutjes waren we samen helemaal volgens de regels en, met mijn "re-entry permit" binnen mijn lopende jaar visum weer binnen. 

Met de taxi met een super vriendelijke taxichauffeur naar het busstation en met de laatste bus van die dag van Nakhon Chai Air dik zeven uur terug naar Surin. Onze auto stond al op ons te wachten met een (op dat moment nog slapende) security guard er bijna naast. 

Het was inmiddels 01.30 uur in de ochtend van zaterdag 18 juli. 

De thuis komst met onze honden, eerlijk is eerlijk, was een beetje een domper. Ze lagen heel diep te slapen en hadden samen effe tijd nodig om te beseffen wat er aan de hand was. 'Ontdooid' sprongen ze na een minuut of vijf als dollen om ons heen. 

En ook wel eerlijk is eerlijk...

Het is prima om weer thuis te zijn na ons fantastische avontuur. 

En dat vond mijn schoonmoeder "Khun Iam Yai" (82) ook. Ze keer uit naar de aankomst van haar klomp pantoffels.

Met de bouw verder laat ik nog even rusten. Ik schrijf eerst mijn blogs, nog een blog over wat het magische was en is, de lessen die ik geleerd heb om zaken rond te maken en een soort van nabrander, zullen nog volgen. 

Dank jullie allemaal voor jullie tijd en aandacht en we hopen dat jullie niet alleen onze reis (mijn levensreis) een heel klein beetje hebben mee beleefd, maar er ook een beetje plezier aan hebben beleefd.  

Everything comes to an end, and so did our trip.

Just as we practically started with a visit to my sister, we concluded it with her.

She brought her little dog, Tirza, along for lunch. The lovely little restaurant is across the street from her house, and her dog—being the neighbors' dog—is practically part of the family there, we noticed ;).

On the return journey from Middelburg, via Heemstede to Schiphol-Amsterdam, Phatsamon wanted to pick cherries for her mother in Zeeland. After the experience with the orchards in the area around Borssele in Zeeland and at the market in Eygelshoven the Saturday before, she was practically bouncing with excitement to go and do it.

We had already arranged that cherry picking in Zierikzee with the farm four months ago. Unfortunately, we had to pass on it. Upon inquiry, a bag of special Turkish/Romanian white beans and spinach seeds to try out here, which my sister had managed to obtain at our request, were also unfortunately not allowed to be imported into Thailand.

By the way, when we arrived back in our home country, the customs officers seemed very tired after a long workday or just about to change shifts. We could actually have walked right through. And yet... you don't want to take that risk on a nice holiday, especially when you've just stepped off the plane feeling half-dizzy after a long journey.

Too bad, but that's how it is.

The good news was that we could spend a few extra hours with my sister to share the 'container' full of experiences, impressions, and especially magical moments. And that worked out wonderfully well.

We dropped off our rental car from 'Dollar rent a car' (part of Hertz) at Schiphol Airport an hour before our appointment. Truly a piece of cake. Fully checked within 10 minutes and in perfect order.

Huge queues at Schiphol for Check-in. Fortunately, we were there three hours before departure, so once again, no stress.

We had another great flight with Eva Air towards their final destination Taipei (stopover Bangkok).

And then... arrived at Suvarnabhumi Airport in Bangkok (one of the two airports Bangkok has).

The so-called  Thai THIM App for check-in and a free 30-day tourist visa had only recently been introduced. And truly, hats off, it was great! Arranged for free within 10 minutes—yes, a little bit of searching the first time.

That is really quite different from needing three months to practically beg on your bare knees for a Schengen visa if you want to go on holiday in the Netherlands for two weeks.

However, it turned out that immigration hadn't quite prepared for it yet. Queues to enter Thailand at that time lasted nearly two hours. And when you finally arrive at your destination after a long flight (or for many, multiple flights), tired, with or without your whining kids, it caused quite a bit of visible and noticeable irritation. 

For many, not a good start to the holiday and bad publicity for 'our' country in which we live. 

A good German friend of ours in Mae Rim had heard/read about this in the media a few days before our arrival and gave me a great tip. Being officially married to a Thai woman, I was able to use the immigration desks for "Thai Citizens" together with her. Within 10 minutes, we were back inside together, fully in accordance with the rules and with my "re-entry permit" within my current year visa.

By taxi with a super friendly taxi driver to the bus station, and on the last bus of the day from Nakhon Chai Air, a good seven hours, back to Surin. 

Our car was already waiting for us with a security guard (who was still sleeping at the time) close to it.

It was now 1:30 a.m. on Saturday, July 18.

Coming home with our dogs, to be honest, was a bit of a letdown. They were sleeping very soundly and needed a moment together to realize what was going on. 'Thawed out,' they were jumping around us like crazy after about five minutes.

And also, to be honest...

It is fine to be home again after our fantastic adventure.

And my mother-in-law "Khun Iam Yai" (82) thought so too. She looked forward to the arrival of her "wooden shoe" slippers to wear.

I'm putting the rest of our construction on hold for a short while. 

I'm writing my blogs first; another blog about what was and is magical, the lessons I learned to finalize things, and a sort of afterthought will follow.

Thank you all for your time and attention, and we hope that you not only experienced our journey (my journey through life) a very little bit, but also enjoyed it a little.

Helaas pindakaas. Mag Thailand niet binnen.
Sad but true. Not allowed to enter Thailand. 

Gelukkig na 1.592 km weer veilig en zonder schade retour.
Fortunately, back safely and without damage after 1.592 km.

Bijna twee uur wachttijd voor de immigration balies in Bangkok, maar gelukkig niet voor ons.
Almost two hours of waiting at the immigration desks in Bangkok, but luckily not for us.

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Magische levensreis (deel 8) / Magic life journey (part 8) Zeeland

Maandag 13 tot en met woensdag 15 juli / Monday July 13 - Thursday July 15, 2026.

Na ons bezoek aan onze zoon en dochter in Zuid-Limburg gingen we door met mijn levensreis naar mijn laatste standplaats, Zeeland. 

De Regionale Brandweer Zeeland, bij wet vastgelegde gemeenschappelijke regeling van alle gemeenten in de provincie, was op zoek naar aan een: 

"Regionaal commandant brandweer / Beoogd directeur van de nieuwe te vormen hulpverleningsorganisatie".

De personeelsadvertentie vermeldde verder dat de persoon die gezocht werd, bij voorkeur een afgeronde opleiding in Master in Crisis and Disaster Management had. Daarnaast moest hij/zij beschikken over ervaring in het leiding geven aan alle taken en facetten van de dagelijkse oranisatie zelf en ook aan complexe operationele taken waaraan de regio zowel intern als extern zou kunnen worden blootgesteld. 

Een bevlogen ervaren netwerker die de de partijen die een rol vervulde in fysieke veiligheid, brandweerzorg, geneeskundige hulpverling en rampenbestrijding, bij elkaar wist te brengen. 

En, hoewel ik nog 1 jaar voor mijn Masters te gaan had, vond ik die baan na mijn ervaringen van het bouwen van Parkstad-Limburg een logisch gevolg. Bestuurlijke steun voor het bouwen van een nieuwe hulpverleningsorganisatie en het samenbrengen van partners. Niet meer dan een logisch gevolg. 

En inderderdaad, na diverse gesprekken met het bestuur, de ondernemingsraad, de commissaris van de Koningin (destijds was onze Koningin Beatrix nog 'aan de macht') en het doen van allerhande psychologische tests, een assessment onderzoek en een antecedentenonderzoek. Bleek ik de persoon die uit de kandidaten boven kwam drijven. 

Mijn talenten konden weer lekker verder stromen en, met die uitgesproken visie en dekking vooraf van het bestuur, moest dat gaan lukken. Met bruisen kon ik weer verder. Een prima vooruitzicht. 

Ik begon dan ook als regionaal commandant brandweer van de regio/provincie en sloot, onverwacht en ongewild na een eenzijdig ongeval/blackout in de Westerscheldetunnel en een daarop volgende burn-out die me nog steeds parten speelt, mijn loopbaan in de functie van Algemeen directeur van de Veiligheidsregio Zeeland af. 

Onze levensreis begon met molens en water en eigenlijk sloten we die in Zeeland ook met waterwerken, waaronder de Oosterschelde kering, af. 

Naast Phatsamon een stukje van Zeeland en de plek waar ik woonde te laten zien hadden we de bedoeling om ook wederom in de vermomming met mijn onverzorgde grijze lange haren pruik van 'Frank', vier mensen die aan de top van mijn lijstje van 'dierbaar' staan en waarmee ik ook nog steeds contact heb, te ontmoeten. 

Dat waren mijn voorzitter van de veiligheidsregio, de voormalige manager van onze gemeenschappelijke 112 meldkamer, mijn toenmalige hoofd van HRM en Financien en als 'kers op de taart' mijn directe voormalige secretaresse en haar man. 

Jammer genoeg, en met respect, kwam dat idee maar voor 50% uit. 

Met mijn voorzitter kon ik, door wat voor reden dan ook, geen contact krijgen. De manager van onze gemeenschappelijke meldkamer was de dagen dat wij naar Zeeland konden komen net met zijn broer van 92 in het buitenland op vakantie. Vanzelfsprekend een voor hem toch nog veel heugelijker feit dan voor onbekende 'Frank' (die even namens Frans Captijn wilde komen afgeven ;) ) de deur open te doen. 

Jammer maar helaas. 

De andere twee lukten wonderwel fantastisch en eigenlijk nog veel meer dan volgens het plan dat Phatsamon en ik ons vooraf ook maar hadden kunnen voorstellen. 

En, o ja, lol, denk wat je wilt denken bij de laatste foto's met mijn voormalige secretaresse. 

Onze relatie was en is gelukkig nog steeds heel intens, Aukje was immers jaren mijn echte manager, en van elkaar wisten we alles wat er in elkaar omging. Ze stemde in met het plaatsen van een paar foto's over onze ontmoeting en over het emotionele moment waarop ze spontaan voor Phatsamon en mij achter haar grootste vriend, haar piano, ging zitten en er uit haar diepste zelf muziek door ons ontvangen mocht worden die ons een tijd lang, ondanks de hoge temperaturen in Middelburg, kippenvel bezorgde. 

En ja, zo'n intens hechte band en samenwerking kan in onze ogen gelukkig in deze tijd ook nog steeds. Wat er ook van of over gedacht of gevonden wordt. Het bleef heerlijk bij een regelmatige ferme knuffel. 

Mijn pa zou dus ook met een zeer gerust en vertrouwd hart zeggen; "Jongen, lekker lullen laten".

Hierbij een foto impressie van ons Zeeland bezoek. 

Opmerking:

Ook dit bezoek had voor ons een dubbele betekenis. Kennismaking voor Phatsamoon en herbeleving van mij. 

Dit keer geen brandweerkazernes, Ambulanceposten, gemeentehuizen of wat dan ook. Hoewel totaal anders dan mijn ervaringen in Barneveld waarover ik eerder schreef, liep ook Zeeland anders af dan ik ooit had gedacht, verwacht en gewild. Ik kom daar in mijn nabeschouwing na alle reisverslagen nog op terug. 

Wat ik al wel kan verklappen is dat ik na onze reis, de indrukken en vele diepe herinneringen en herbeleving, inmiddels anders aan kijk tegen mijn uitstekende salaris en inmiddels nu mijn voor Thailand prima pensioen en AOW (vanzelfsprekend en heel normaal beiden stevig gekort omdat ik Nederland immers vroegtijdig heb verlaten). 

Mijn uitstekende salaris kwam-, en mijn pensioen en AOW komen, uit belastinggeld. Afdrachten van burgers, bezoekers en bedrijven. 

Een salaris, door het Rijk vastgesteld, net als voor iedereen, verbonden aan mijn taken, bevoegdheden en vooral verantwoordelijkheden. Niet meer dan normaal dat je je daar voor de volle 100% voor inzet. 

Als ik daar, NU, na mijn levensreis die we twee weken door Nederland gemaakt hebben en de inzichten die ik gekregen heb, naar kijk is dat anders. 

In Zeeland kreeg ik, zo is mijn overtuiging nu, uiteindelijk dat salaris omdat ik geforceerd werd me over te geven aan het systeem (het politiek en bestuurlijke spel) dat achter die mooi opgestelde woorden van de wervingstekst schuil ging. 

Om vooral NIET mezelf te zijn en mijn talenten en enthousiasme, om er met die hele grote (ca.1350 personen) regionale club van gemotiveerde kanjers van medewerkers, NIET meer te delen.

Het verstoorde in de praktijk steeds verder voor anderen hun spel waar mee zij bezig waren en zette, achter gesloten deuren, onderlinge bestuurlijke banden en samenwerking steeds verder op scherp. 

Een dieptrieste ontdekking...

Er was bestuurlijk helemaal geen overeenstemming om een nieuwe samenwerkende hulpverleningsorgansatie te gaan vormen of, op dat moment, netwerkpartners bijeen te brengen. Het was uiterlijke schijn. Daarnaast was er de angst dat dit geld zou kunnen gaan kosten. Dat geld moest uit de begrotingen van de gemeente komen en iedere burgemeester moest daar, vanuit zijn of haar politieke verantwoordelijkheid, zelf voor bij de gemeenteraad voor aan de bak en niet een wethouder. Soms geen klusje dat je populair maakt. 

Zeeland, na de regio Rotterdam-Rijnmond, met zijn basis risico's, de zeescheepvaart, overstromingsrisico (Watersnoodramp 1953) en Kerncentrale, moest het van het ministerie ook beter gaan doen. 

De bestuurlijke spanningen liepen op enig moment zo hoog op dat zelfs de minister van Binnenlandse Zaken (Johan Remkes), naar Zeeland afreisde om de lokale bestuurders hierover en over hun gezamenlijke verantwoordelijkheid te onderhouden. 

De minister was tot in detail, door zijn liasons, ook op de hoogte van alles wat er, ook achter gesloten deuren in Zeeland, speelde. 

Uiteindelijk kwam die Veiligheidsregio er zoals iedereen weet toch. Dat kwam echter doordat die wettelijk opgelegd en verankerd werd en niet, zoals dat in Zeeland het geval leek, vanuit een werkelijk eigen wens enthousiast werd ontvangen. 

After our visit to our son and daughter in South Limburg, we continued my life journey to my final posting, Zeeland.

The Regional Fire Service Zeeland, a legally established joint arrangement of all municipalities in the province, was looking for a:

"Regional Fire Chief / Intended Director of the new emergency response organization to be formed".

The job advertisement further stated that the person being sought preferably had a completed Master's degree in Crisis and Disaster Management. Additionally, he/she had to possess experience in leading all tasks and facets of the daily organization itself, as well as complex operational tasks to which the region might be exposed, both internally and externally.

A passionate, experienced networker who knew how to bring together the parties playing a role in physical safety, fire services, medical assistance, and disaster management.

And, although I still had one year to go to finish my Master's, I found that job a logical next step after my experiences building Parkstad-Limburg. Administrative support for building a new care organization and bringing partners together. Nothing more than a logical consequence.

And indeed, after various conversations with the board, the works council/union, the Queen's Commissioner (at the time, our Queen Beatrix was still 'in power'), and undergoing all kinds of psychological tests, an assessment, and a background security check, I turned out to be the person who rose to the top of the candidates.

My talents could flow freely again and, with that clear vision and prior backing from the board, it was bound to work out. I could move forward again, full of energy. A great prospect.

I therefore started as the regional fire chief of the region/province and, unexpectedly and unintentionally following a single-vehicle accident/blackout in the Westerschelde Tunnel and a subsequent burnout that still plagues me, concluded my career in the position of General Director of the Safety Region Zeeland.

Our life journey began with windmills and water, and in fact, we concluded it in Zeeland with waterworks, including the Oosterscheld - barrier.

Besides showing Phatsamon a bit of Zeeland and the place where I lived, we also intended to meet four people who are at the top of my list of 'dear' people and with whom I am still in contact, once again disguised with my unkempt long grey hair wig of 'Frank'.

These were my chairman of the safety region, the former manager of our joint 112 dispatch center, my then Head of HRM and Finance, and, as the 'Cherry on the puding', my direct former secretary and her husband.

Unfortunately enough, and with all due respect, that idea only came to 50% fruition.

For whatever reason, I couldn't get in touch with my chairman. The manager of our shared control room was on vacation abroad with his 92-year-old brother on the days we were able to come to Zeeland. Naturally, that was a much more joyous occasion for him than opening the door for unknown 'Frank' (who just wanted to drop things off on behalf of Frans Captijn ;) ).

Too bad, but that’s how it is.

The other two turned out wonderfully fantastic, and actually much better than the plan Phatsamon and I could have imagined beforehand.

And, oh yes, lol, think what you will about the last photos with my former secretary.

Fortunately, our relationship was and still is very intense; after all, Aukje was my real manager for years, and we knew everything that was going on inside each other. She agreed to post a few photos of our meeting and of the emotional moment when she spontaneously sat down at her greatest friend, her piano, in front of Phatsamon and me, allowing us to receive music from her deepest self that gave us goosebumps for quite some time, despite the high temperatures in Middelburg.

And yes, in our view, such an intensely close bond and collaboration is fortunately still possible in these times. Regardless of what people think or feel about it. It remained delightful with a regular, firm hug.

So my dad would also say with a very calm and confident heart: "Son, just let them talk."

Here is a photo impression of our visit to Zeeland.

Note:

This visit, too, held a double meaning for us. An introduction for Phatsamoon and a reliving of my own experiences.

This time, no fire stations, ambulance posts, town halls, or anything of the sort. Although totally different from my experiences in Barneveld, about which I wrote earlier, Zeeland also turned out differently than I had ever thought, expected, or wished. I will return to this in my retrospective following all the travel reports.

What I can already reveal is that, after our trip, the impressions, and the many deep memories and reliving of experiences, I now view my excellent salary (and my pension & State pension (AOW),—which is fine for Thailand, naturally and quite normally—severely cut because I have, after all, left the Netherlands early), differently.

My excellent salary came—and my pension and state pension both come—from tax money. Contributions from citizens, visitors, and companies.

A salary, set by the State, just like for everyone else, linked to my duties, powers, and above all, responsibilities. It is only just normal that you commit yourself to that 100%.

When I look at it now, after the two-week journey through the Netherlands we took on my life journey, and the insights I gained, it is different.

In Zeeland, I am now convinced, I ultimately received that salary because I was forced to surrender to the system (the political and administrative game) that lay hidden behind those beautifully worded recruitment texts.

Above all, to NOT be myself, and to STOP sharing my talents and enthusiasm with that huge (around 1350 persons) regional club of motivated, outstanding employees.

In practice, it increasingly disrupted the game others were playing and, behind closed doors, put mutual administrative ties and cooperation under increasing strain.

A deeply sad discovery...

There was absolutely no administrative consensus to form a new collaborative emergency services organization or, at that time, to bring together network partners. It was mere facade. Additionally, there was the fear that this might cost money. That money had to come from the municipal budgets, and every mayor, acting on his or her political responsibility, had to personally lobby the municipal council for it, rather than an alderman. Sometimes that is not a task that makes you popular.

Following the Rotterdam-Rijnmond region Zeeland, with its core risks—maritime shipping, flood risk (the 1953 North Sea flood disaster), and nuclear power plant—was also expected by the ministry to perform better.

At one point, administrative tensions ran so high that even the Minister of the Interior (Johan Remkes) traveled to Zeeland to discuss this matter with local administrators and pointed at their shared responsibility.

Through his liaisons, the Minister was also aware in detail of everything that was going on in Zeeland, even behind closed doors.

Ultimately, as everyone knows, that Safety Region was established anyway. However, that was because it was legally mandated and enshrined, rather than, as seemed to be the case in Zeeland, being enthusiastically received based on a genuine personal desire.

Kerncentrale
Nuclear power-plant

Uitzicht Brasserie Westbeer in Terneuzen waar ik
regematig met mijn voorzitter overlegde.
View of Brasserie Westbeer in Terneuzen, where I
regularly consulted with my chairman.

Middelburg

Een talentvol ingericht knus hotel met perfecte zorg.
A talentedly decorated, cozy hotel with perfect care.

Frank kwam wederom een cadeautje namens ons afgeven.
Frank again presenting a gift from us.

Mijn huis dat ik na 7 jaar te koop, na een vies spelletje van 'vrienden' kon verkopen.
My house, for sale for 7 years, I was able to sell after a dirty 'friends' game.

Grieks /Greece restaurant Onassis

De plek waar voormalig CvdK's Wim van Gelder & Carla Peijs er,
tegen de stroomvan de regionale bestuurders in,
toch nog iets van probeerden te maken.
The place where former Queen's Commissioners Wim van Gelder &
Carla Peijs, against the tide of the regional administrators,
still tried to make something of it.

Hemelse verrassing van het delen van talent van Aukje.
Heavenly surprise of Aukje's talent sharing.

Restaurant papegaai / parrot "Coco" 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com