Magische levensreis (deel 8) / Magic life journey (part 8) Zeeland

Maandag 13 tot en met woensdag 15 juli / Monday July 13 - Thursday July 15, 2026.

Na ons bezoek aan onze zoon en dochter in Zuid-Limburg gingen we door met mijn levensreis naar mijn laatste standplaats, Zeeland. 

De Regionale Brandweer Zeeland, bij wet vastgelegde gemeenschappelijke regeling van alle gemeenten in de provincie, was op zoek naar aan een: 

"Regionaal commandant brandweer / Beoogd directeur van de nieuwe te vormen hulpverleningsorganisatie".

De personeelsadvertentie vermeldde verder dat de persoon die gezocht werd, bij voorkeur een afgeronde opleiding in Master in Crisis and Disaster Management had. Daarnaast moest hij/zij beschikken over ervaring in het leiding geven aan alle taken en facetten van de dagelijkse oranisatie zelf en ook aan complexe operationele taken waaraan de regio zowel intern als extern zou kunnen worden blootgesteld. 

Een bevlogen ervaren netwerker die de de partijen die een rol vervulde in fysieke veiligheid, brandweerzorg, geneeskundige hulpverling en rampenbestrijding, bij elkaar wist te brengen. 

En, hoewel ik nog 1 jaar voor mijn Masters te gaan had, vond ik die baan na mijn ervaringen van het bouwen van Parkstad-Limburg een logisch gevolg. Bestuurlijke steun voor het bouwen van een nieuwe hulpverleningsorganisatie en het samenbrengen van partners. Niet meer dan een logisch gevolg. 

En inderderdaad, na diverse gesprekken met het bestuur, de ondernemingsraad, de commissaris van de Koningin (destijds was onze Koningin Beatrix nog 'aan de macht') en het doen van allerhande psychologische tests, een assessment onderzoek en een antecedentenonderzoek. Bleek ik de persoon die uit de kandidaten boven kwam drijven. 

Mijn talenten konden weer lekker verder stromen en, met die uitgesproken visie en dekking vooraf van het bestuur, moest dat gaan lukken. Met bruisen kon ik weer verder. Een prima vooruitzicht. 

Ik begon dan ook als regionaal commandant brandweer van de regio/provincie en sloot, onverwacht en ongewild na een eenzijdig ongeval/blackout in de Westerscheldetunnel en een daarop volgende burn-out die me nog steeds parten speelt, mijn loopbaan in de functie van Algemeen directeur van de Veiligheidsregio Zeeland af. 

Onze levensreis begon met molens en water en eigenlijk sloten we die in Zeeland ook met waterwerken, waaronder de Oosterschelde kering, af. 

Naast Phatsamon een stukje van Zeeland en de plek waar ik woonde te laten zien hadden we de bedoeling om ook wederom in de vermomming met mijn onverzorgde grijze lange haren pruik van 'Frank', vier mensen die aan de top van mijn lijstje van 'dierbaar' staan en waarmee ik ook nog steeds contact heb, te ontmoeten. 

Dat waren mijn voorzitter van de veiligheidsregio, de voormalige manager van onze gemeenschappelijke 112 meldkamer, mijn toenmalige hoofd van HRM en Financien en als 'kers op de taart' mijn directe voormalige secretaresse en haar man. 

Jammer genoeg, en met respect, kwam dat idee maar voor 50% uit. 

Met mijn voorzitter kon ik, door wat voor reden dan ook, geen contact krijgen. De manager van onze gemeenschappelijke meldkamer was de dagen dat wij naar Zeeland konden komen net met zijn broer van 92 in het buitenland op vakantie. Vanzelfsprekend een voor hem toch nog veel heugelijker feit dan voor onbekende 'Frank' (die even namens Frans Captijn wilde komen afgeven ;) ) de deur open te doen. 

Jammer maar helaas. 

De andere twee lukten wonderwel fantastisch en eigenlijk nog veel meer dan volgens het plan dat Phatsamon en ik ons vooraf ook maar hadden kunnen voorstellen. 

En, o ja, lol, denk wat je wilt denken bij de laatste foto's met mijn voormalige secretaresse. 

Onze relatie was en is gelukkig nog steeds heel intens, Aukje was immers jaren mijn echte manager, en van elkaar wisten we alles wat er in elkaar omging. Ze stemde in met het plaatsen van een paar foto's over onze ontmoeting en over het emotionele moment waarop ze spontaan voor Phatsamon en mij achter haar grootste vriend, haar piano, ging zitten en er uit haar diepste zelf muziek door ons ontvangen mocht worden die ons een tijd lang, ondanks de hoge temperaturen in Middelburg, kippenvel bezorgde. 

En ja, zo'n intens hechte band en samenwerking kan in onze ogen gelukkig in deze tijd ook nog steeds. Wat er ook van of over gedacht of gevonden wordt. Het bleef heerlijk bij een regelmatige ferme knuffel. 

Mijn pa zou dus ook met een zeer gerust en vertrouwd hart zeggen; "Jongen, lekker lullen laten".

Hierbij een foto impressie van ons Zeeland bezoek. 

Opmerking:

Ook dit bezoek had voor ons een dubbele betekenis. Kennismaking voor Phatsamoon en herbeleving van mij. 

Dit keer geen brandweerkazernes, Ambulanceposten, gemeentehuizen of wat dan ook. Hoewel totaal anders dan mijn ervaringen in Barneveld waarover ik eerder schreef, liep ook Zeeland anders af dan ik ooit had gedacht, verwacht en gewild. Ik kom daar in mijn nabeschouwing na alle reisverslagen nog op terug. 

Wat ik al wel kan verklappen is dat ik na onze reis, de indrukken en vele diepe herinneringen en herbeleving, inmiddels anders aan kijk tegen mijn uitstekende salaris en inmiddels nu mijn voor Thailand prima pensioen en AOW (vanzelfsprekend en heel normaal beiden stevig gekort omdat ik Nederland immers vroegtijdig heb verlaten). 

Mijn uitstekende salaris kwam-, en mijn pensioen en AOW komen, uit belastinggeld. Afdrachten van burgers, bezoekers en bedrijven. 

Een salaris, door het Rijk vastgesteld, net als voor iedereen, verbonden aan mijn taken, bevoegdheden en vooral verantwoordelijkheden. Niet meer dan normaal dat je je daar voor de volle 100% voor inzet. 

Als ik daar, NU, na mijn levensreis die we twee weken door Nederland gemaakt hebben en de inzichten die ik gekregen heb, naar kijk is dat anders. 

In Zeeland kreeg ik, zo is mijn overtuiging nu, uiteindelijk dat salaris omdat ik geforceerd werd me over te geven aan het systeem (het politiek en bestuurlijke spel) dat achter die mooi opgestelde woorden van de wervingstekst schuil ging. 

Om vooral NIET mezelf te zijn en mijn talenten en enthousiasme, om er met die hele grote (ca.1350 personen) regionale club van gemotiveerde kanjers van medewerkers, NIET meer te delen.

Het verstoorde in de praktijk steeds verder voor anderen hun spel waar mee zij bezig waren en zette, achter gesloten deuren, onderlinge bestuurlijke banden en samenwerking steeds verder op scherp. 

Een dieptrieste ontdekking...

Er was bestuurlijk helemaal geen overeenstemming om een nieuwe samenwerkende hulpverleningsorgansatie te gaan vormen of, op dat moment, netwerkpartners bijeen te brengen. Het was uiterlijke schijn. Daarnaast was er de angst dat dit geld zou kunnen gaan kosten. Dat geld moest uit de begrotingen van de gemeente komen en iedere burgemeester moest daar, vanuit zijn of haar politieke verantwoordelijkheid, zelf voor bij de gemeenteraad voor aan de bak en niet een wethouder. Soms geen klusje dat je populair maakt. 

Zeeland, na de regio Rotterdam-Rijnmond, met zijn basis risico's, de zeescheepvaart, overstromingsrisico (Watersnoodramp 1953) en Kerncentrale, moest het van het ministerie ook beter gaan doen. 

De bestuurlijke spanningen liepen op enig moment zo hoog op dat zelfs de minister van Binnenlandse Zaken (Johan Remkes), naar Zeeland afreisde om de lokale bestuurders hierover en over hun gezamenlijke verantwoordelijkheid te onderhouden. 

De minister was tot in detail, door zijn liasons, ook op de hoogte van alles wat er, ook achter gesloten deuren in Zeeland, speelde. 

Uiteindelijk kwam die Veiligheidsregio er zoals iedereen weet toch. Dat kwam echter doordat die wettelijk opgelegd en verankerd werd en niet, zoals dat in Zeeland het geval leek, vanuit een werkelijk eigen wens enthousiast werd ontvangen. 

After our visit to our son and daughter in South Limburg, we continued my life journey to my final posting, Zeeland.

The Regional Fire Service Zeeland, a legally established joint arrangement of all municipalities in the province, was looking for a:

"Regional Fire Chief / Intended Director of the new emergency response organization to be formed".

The job advertisement further stated that the person being sought preferably had a completed Master's degree in Crisis and Disaster Management. Additionally, he/she had to possess experience in leading all tasks and facets of the daily organization itself, as well as complex operational tasks to which the region might be exposed, both internally and externally.

A passionate, experienced networker who knew how to bring together the parties playing a role in physical safety, fire services, medical assistance, and disaster management.

And, although I still had one year to go to finish my Master's, I found that job a logical next step after my experiences building Parkstad-Limburg. Administrative support for building a new care organization and bringing partners together. Nothing more than a logical consequence.

And indeed, after various conversations with the board, the works council/union, the Queen's Commissioner (at the time, our Queen Beatrix was still 'in power'), and undergoing all kinds of psychological tests, an assessment, and a background security check, I turned out to be the person who rose to the top of the candidates.

My talents could flow freely again and, with that clear vision and prior backing from the board, it was bound to work out. I could move forward again, full of energy. A great prospect.

I therefore started as the regional fire chief of the region/province and, unexpectedly and unintentionally following a single-vehicle accident/blackout in the Westerschelde Tunnel and a subsequent burnout that still plagues me, concluded my career in the position of General Director of the Safety Region Zeeland.

Our life journey began with windmills and water, and in fact, we concluded it in Zeeland with waterworks, including the Oosterscheld - barrier.

Besides showing Phatsamon a bit of Zeeland and the place where I lived, we also intended to meet four people who are at the top of my list of 'dear' people and with whom I am still in contact, once again disguised with my unkempt long grey hair wig of 'Frank'.

These were my chairman of the safety region, the former manager of our joint 112 dispatch center, my then Head of HRM and Finance, and, as the 'Cherry on the puding', my direct former secretary and her husband.

Unfortunately enough, and with all due respect, that idea only came to 50% fruition.

For whatever reason, I couldn't get in touch with my chairman. The manager of our shared control room was on vacation abroad with his 92-year-old brother on the days we were able to come to Zeeland. Naturally, that was a much more joyous occasion for him than opening the door for unknown 'Frank' (who just wanted to drop things off on behalf of Frans Captijn ;) ).

Too bad, but that’s how it is.

The other two turned out wonderfully fantastic, and actually much better than the plan Phatsamon and I could have imagined beforehand.

And, oh yes, lol, think what you will about the last photos with my former secretary.

Fortunately, our relationship was and still is very intense; after all, Aukje was my real manager for years, and we knew everything that was going on inside each other. She agreed to post a few photos of our meeting and of the emotional moment when she spontaneously sat down at her greatest friend, her piano, in front of Phatsamon and me, allowing us to receive music from her deepest self that gave us goosebumps for quite some time, despite the high temperatures in Middelburg.

And yes, in our view, such an intensely close bond and collaboration is fortunately still possible in these times. Regardless of what people think or feel about it. It remained delightful with a regular, firm hug.

So my dad would also say with a very calm and confident heart: "Son, just let them talk."

Here is a photo impression of our visit to Zeeland.

Note:

This visit, too, held a double meaning for us. An introduction for Phatsamoon and a reliving of my own experiences.

This time, no fire stations, ambulance posts, town halls, or anything of the sort. Although totally different from my experiences in Barneveld, about which I wrote earlier, Zeeland also turned out differently than I had ever thought, expected, or wished. I will return to this in my retrospective following all the travel reports.

What I can already reveal is that, after our trip, the impressions, and the many deep memories and reliving of experiences, I now view my excellent salary (and my pension & State pension (AOW),—which is fine for Thailand, naturally and quite normally—severely cut because I have, after all, left the Netherlands early), differently.

My excellent salary came—and my pension and state pension both come—from tax money. Contributions from citizens, visitors, and companies.

A salary, set by the State, just like for everyone else, linked to my duties, powers, and above all, responsibilities. It is only just normal that you commit yourself to that 100%.

When I look at it now, after the two-week journey through the Netherlands we took on my life journey, and the insights I gained, it is different.

In Zeeland, I am now convinced, I ultimately received that salary because I was forced to surrender to the system (the political and administrative game) that lay hidden behind those beautifully worded recruitment texts.

Above all, to NOT be myself, and to STOP sharing my talents and enthusiasm with that huge (around 1350 persons) regional club of motivated, outstanding employees.

In practice, it increasingly disrupted the game others were playing and, behind closed doors, put mutual administrative ties and cooperation under increasing strain.

A deeply sad discovery...

There was absolutely no administrative consensus to form a new collaborative emergency services organization or, at that time, to bring together network partners. It was mere facade. Additionally, there was the fear that this might cost money. That money had to come from the municipal budgets, and every mayor, acting on his or her political responsibility, had to personally lobby the municipal council for it, rather than an alderman. Sometimes that is not a task that makes you popular.

Following the Rotterdam-Rijnmond region Zeeland, with its core risks—maritime shipping, flood risk (the 1953 North Sea flood disaster), and nuclear power plant—was also expected by the ministry to perform better.

At one point, administrative tensions ran so high that even the Minister of the Interior (Johan Remkes) traveled to Zeeland to discuss this matter with local administrators and pointed at their shared responsibility.

Through his liaisons, the Minister was also aware in detail of everything that was going on in Zeeland, even behind closed doors.

Ultimately, as everyone knows, that Safety Region was established anyway. However, that was because it was legally mandated and enshrined, rather than, as seemed to be the case in Zeeland, being enthusiastically received based on a genuine personal desire.

Kerncentrale
Nuclear power-plant

Uitzicht Brasserie Westbeer in Terneuzen waar ik
regematig met mijn voorzitter overlegde.
View of Brasserie Westbeer in Terneuzen, where I
regularly consulted with my chairman.

Middelburg

Een talentvol ingericht knus hotel met perfecte zorg.
A talentedly decorated, cozy hotel with perfect care.

Frank kwam wederom een cadeautje namens ons afgeven.
Frank again presenting a gift from us.

Mijn huis dat ik na 7 jaar te koop, na een vies spelletje van 'vrienden' kon verkopen.
My house, for sale for 7 years, I was able to sell after a dirty 'friends' game.

Grieks /Greece restaurant Onassis

De plek waar voormalig CvdK's Wim van Gelder & Carla Peijs er,
tegen de stroomvan de regionale bestuurders in,
toch nog iets van probeerden te maken.
The place where former Queen's Commissioners Wim van Gelder &
Carla Peijs, against the tide of the regional administrators,
still tried to make something of it.

Hemelse verrassing van het delen van talent van Aukje.
Heavenly surprise of Aukje's talent sharing.

Restaurant papegaai / parrot "Coco" 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Magische levensreis (Deel 7) / Magic life journey (Part 7) Ons weekend / Our weekend

Zaterdag en zondag 11 & 12 juli / Saturday and Sunday July 11 & 12, Ons weekend /Our weekend.

Ik denk dat ik jullie de afgelopen dagen wel genoeg vermoeid heb met mijn ellelange verhalen. 

Tijd voor een weekend foto impressie dan ook. 

Toch kort:

Vanuit Valkenburg op weg naar mijn zoon deden we eerst kort het plaatsje Oud-Valkenburg en kasteel Schaloen aan. De plek waar ik, samen met mijn broers en zussen als klein jongetje regelmatig op vakantie ging. 

Verder zijn Phatsamon en ik het hele weekend, regelmatig bij mijn zoon thuis, zalig bij en met onze zoon en dochter geweest. 

Phatsamon wilde een Nederlandse Markt bezoeken. Dat werd Eygelshoven. We wilden ook een ijsje eten bij de Italiaan in het Duitse Herzogenrath en even door de winkel van Kaufland lopen. 

In de middag gingen we naar mijn oud collega's van de brandweer in Kerkrade een Limburgse vlaai brengen en werd het werkelijk, (on) verwacht en onvergetelijk een super groot feest. 

Ik kwam ook een oud collega van de politie tegen (het politiebureau en de brandweerkazerne van Kerkrade liggen naast elkaar), die Phatsamon toch ook nog even het politiebureau wilde laten zien (hahaha). 

En hoewel we daar korter waren was dat, ook voor mij die er wel eens eerder was geweest, toch een super leuke en nieuwe ervaring omdat ik op plekken werd rondgeleid die ik eigenlijk helemaal nog nooit eerder had gezien. Te zien en te ervaren wat er ook daar in meer dan een decennia aan organisatie aanpassing en vernieuwing heeft plaats gevonden. 

Die enthousiaste en betrokken oud collega liet me binnen in een wereld en organisatie die ik tot dan toe eigenlijk alleen maar veel oppervlakkiger kende. Een klasse en waardevolle verrassing dan ook. 

En ja, Phatsamon wilde voor haar familie en vrienden natuurlijk met alles op de foto wat maar toegestaan was ;).

Verder broodje kebab Take-away halen en thuis opeten. 

Op zondag wilde ik naar de kerk en, omdat ik daar zelf vroeger woonde, werd dat het kerkje op de Kerkberg  bij diezelfde Eygelshovener markt omgeving. 

In de middag een goed en diep gesprek met de kids en de zolder bij mijn zoon opruimen. Dat zorgde voor kilo's foto's, krantenknipsels en 'souvenirs' die we samen nog net binnen de marges van het toegestane gewicht van onze koffers voor de terugvlucht. We konden het allemaal veilig naar Surin in Thailand meenemen.

En toen we tegen de avond naar de snackbar gingen was daar een of ander groot feest met Kerkraadse carnavalsmuziek dat me werkelijk weer helemaal in de stemming bracht. 

Kijk/scroll gewoon en wellicht... geniet met ons mee.   

I think I’ve tired you out enough over the past few days with my endless stories.

So, time for a weekend photo impression, then.

Still brief:

On our way from Valkenburg to the house of my son, we first made a brief stop at the village of 'Oud-Valkenburg' and Schaloen Castle. The place where I, along with my brothers and sisters, as a little boy regularly went on summer vacation.

Furthermore, Phatsamon and I spent the entire weekend, regularly at my son's home, blissfully together with our son and daughter.

Phatsamon wanted to visit a Dutch market. That turned out to be the Dutch/ German market at Eygelshoven-Kerkrade. 

We also wanted to eat an ice cream at the Italian place in Herzogenrath, Germany, and take a quick walk through the Kaufland store. 

In the afternoon, we went to bring a Limburg flan to my former fire department colleagues in Kerkrade, and it truly turned into a huge party, (un)expectedly.

 

I also ran into a former police colleague (the Kerkrade police station and fire station are next to each other), whom Phatsamon wanted to show the police station to as well (hahaha). 

And although we were there for a shorter time, it was still a super and new experience, even for me who had been there before, because I was shown around places and got explanations about the organization I had actually never seen/heard before at all. To see and experience what has taken place there, too, in more than a decade of organizational adaptation and renewal.

That enthusiastic and engaged former colleague let me into a world that I had known much more superficially until then. So, a great and valuable surprise. 

And yes of course, Phatsamon wanted to have her picture taken with everything that was allowed for her family and friends ;).

Then we got take-away food at a Kebab grill place and ate at home.

On Sunday, I wanted to go to church and, because I used to live there myself, that turned out to be the little church on the Kerkberg in that same Eygelshoven market area.

In the afternoon, a good and deep conversation with the kids and cleaning out the attic at my son's place. That resulted in kilos of photos, newspaper clippings, and 'souvenirs' that we were all able to take safely to Surin, Thailand,. Just barely within the weight limits of our suitcases for the return flight.

And when we went to the snack bar towards evening, there was some big party going on with Kerkrade carnival music that really got me right back into the mood.

Just take a look/scroll and perhaps... enjoy the pictures with us.

Voormalig pension Willems-Diederen, Oud-Valkenburg
Former pension Willems-Diederen, Old-Valkenburg 

Kasteel Schaloen
Shaloen castle

Op de D-NL markt in Eygelshoven met kersen die we niet mochten importeren in Thailand. 
At the D-NL market Eygelshoven, cherry's we were not allowed to bring into Thailand

Erg dikke witte asperges
Very fat white asparagus

Ons voormalige huis op de Bosberg in Kerkrade
Our former house at the Bosberg Kerkrade

Italiaans ijs eten in Hertogenrath-D
Enjoying huge Italian Icecream at Hertzogenrath-Germany

Bezoek aan het Duitse Kaufland
Visit to the German Kaufland store

Bakkerij Voncken voor Limburgse vlaai voor mijn brandweer
Voncken Bakery for Limburg cake to give to my former brigade

In volle (voor haar helemaal zware) bepakking klaar voor uitruk
Ready for deployment in full (extremely heavy for her) gear.

Op naar 30 meter hoogte
Ready to go 30 meters high

Als onverwachte verrassing ook nog even de politie bezoeken
As unexpected surprise a Kerkrade police visit

Sportief op de politie-fiets
Sporty on the police bike

De kleine RK-kerk op de Bergweg in Eygelshoven
The small Roman Catholic church on Bergweg in Eygelshoven

Groot feest met Kerkraadse muziek 
Big party with original Kerkrade dialect music

Patatje Limburg zuurvlees. Dat is thuis komen ;)
Patatje Limburg sour meat. That feels like coming home ;)

Ze vindt het lekker volgens mij
I believe Phatsamon likes Dutch snacks.

En... een rijk gevulde bamibal ;) Hoezo ongezond genieten? 
And... a generously filled bamiball ;) Talk about unhealthy indulgence?

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com