Dinsdag 7 juli / Tuesday July 7, 2026
Op naar de Veluwe, naar de gemeente Barneveld waar ik jaren gemeentelijk commandant ben geweest. Het was, na Doetinchem, mijn tweede standplaats in mijn loopbaan.
Phatsamon was enorm geinteresseerd in de wijze waarop het huisvuil met een hef-arm en alleen de chauffeur werd opgehaald en in de vuilnisauto werd geleegd. Ze maakte er uitvoerig vanuit de auto een filmpje van (screenshot hierbij).
Op voorhand zag ik al tegen dit bezoek op. Teveel hebben we (mijn voormalige vrouw en ik) er met onze kinderen mee gemaakt. De meest normale professionele veranderingen in de brandweerzorg, die in de vijf lokale vrijwilligersorganisaties moesten worden ingevoerd, stuitte destijds op gigantische weerstand. Het water dat ik ooit (Rooms Katholiek) over mijn hoofd, door tussenkomst van mijn ouders, kreeg uit gegoten viel daar niet 'in goede aarde'.
Maar liefst 33, niet de kleinste, kerken en 20 verschillende (Christelijke) geloofsrichtingen in deze gemeente destijds. Er werd gelukkig over dezelfde Christus gepredikt maar de mensen keken elkaar, door de afsplitsingen en overtuigingen, niet meer aan. Dat heeft, in mijn ogen, die Christus waar ik een top fan van ben, nooit gewild of bedacht. Ik laat me er verder maar niet over uit.
Mijn vader en moeder wenste me super veel succes toen ik er begon. Ze waren (en zijn nog steeds) super trots op me. Na mijn job als preventieofficier en plaatsvervangend en waarnemend regionaal commandant in de Gelderse Achterhoek, mijn 'eigen' korps. Een paar foto's van de installatie destijds gaan hierbij.
Het liep helaas allemaal anders en toch... uiteindelijk bleef succes niet uit.
En toch, het is deel van mijn leven en Phatsamon moest het zien en beleven vond ik.
Toen ik de gemeente inreed kreeg ik angst en paniek aanvallen, ongekend en nog nooit eerder meegemaakt. Ik kende mezelf niet meer terug. Ik begon te trillen in de auto, raakte (om het in Barneveldse 'eiertaal' te zeggen) totaal van de leg. Ik reed pardoes door een rood licht heen en hield onze huurauto nog nauwelijks op de weg. We reden langs de Oldenbarnevelder weg waar we, inmiddels na de geboorte van onze zoon met z'n viertjes, maar kort in een flat woonden omdat ons nieuwbouw huis op De Beemd 10 nog niet klaar was. Ook langs dat huis op De Beemd. Het huis waar tijdens het Ballonnenfiesta vroeg in de ochtend de fantastische balonnen die in het park van kasteel de Schaffelaer werden opgelaten over kwamen.
Geweldige buren, Jan en Wil Rakhorst die zo'n beetje de vaste oppas van onze kids werden, ook Coen en (de helaas al erg lang overleden) Linda Dekker. Dochter Carlien kreeg kitten Poelie van hun.
Maar ook het huis waar ons toenmalige gezin bedreigd werd omdat, zo werd gezegd, een brandweercommandant wel wist hoe dat zou werken met een baby (onze lieve zoon) in de slaapkamer aan de voorkant van het huis... "Die roken we uit!" Letterlijke woorden van een directeur van een groot bedrijf daar die het aan zijn laars lapte met de brandpreventie en vriendjes was met de nieuwe burgemeester uit dezelfde kerk.
Namen op auto's van bedrijven van een aantal mensen die, let wel met de beste bedoelingen, als vrijwilliger bij de toenmalige brandweerafdelingen werkten en toch spelletjes met me speelden.
Bij het speelveldje waar onze kinderen ooit speelden, stonden de zelfde speeltoestellen nog steeds. Het was de plek waar ouders hun kinderen kwamen weghalen omdat ze met katholieke kinderen beter maar niet konden spelen (???). Tranen verschenen weer in mijn ogen en Phatsamon keek me vragend aan. Helaas verhalen te over om te delen.
Bij de plek waar ooit in het centrum werd geprobeerd om me te ontvoeren kon ik niet komen omdat paaltjes uit de grond kwamen en ik er dus niet in kon. De 'hoofd' brandweerkazerne aan de markt was verdwenen en ook de nieuwe plek, ik was er maar 1 keertje terug geweest bij het afscheid van een kanjer van een collega Ton van der Mheen, kon ik niet vinden.
Uiteindelijk kwamen we op weg naar Garderen bij toeval toch langs het nieuw gebouw. Maar hoe ik ook van mijn collega's hield, de auto uitstappen om hun weer even te zien, lukte me niet. Ik zat vastgenageld in onze huurauto.
Phatsamon schrok er hevig van.
Geachten kwamen opnieuw in me op wat mijn voormalige vrouw allemaal ook niet moet hebben ervaren...? Het was de bijl aan de wortel van ons huwelijk.
Mijn keel werd opnieuw dichtgeknepen en Phatsamon trad 'hard' op. "Stop hiermee! Dit is veel te gevaarlijk om vandaag verder mee door te gaan. Vertrek hier zo snel mogelijk en ga naar ons volgende hotel!!!"
Phatsamon begon het eng en vooral onverantwoord te vinden om verder te rijden.
Toch wilde ik nog even door naar Garderen in de gemeente Barneveld. Een groot en pracht brandpreventie project dat ik samen met een collega, Jack van der Veen, had afgerond (Hotel Groot Heijdeborg) wilde ik ook laten zien.
Vlak voordat we er aankwamen sloten de grote metalen toegangshekken zich nadat een vrouw op een fiets net naar buiten was gereden. Op ooghoogte van onze voorruit verscheen een A-4 met de tekst; "Helaas zijn wij tijdelijk gesloten". Op een 'foute' verwijzing van een meisje in een ijssalon in Garderen kwamen we op de meest fantastische route van Garderen, door de Veluwe, naar Kootwijk en de snelweg richting ons volgende hotel.
Phatsamon sprak er in het Thais met een aantal Lama's. Ze keken haar aan en begrepen er, terecht, helemaal niets van. We lachtten ons kapot. Ontspanning!
Erg vroeg die middag kwamen we in ons hotel aan de rand van Ede bij het bos aan, Een pracht stek, met een tuin als een oase van groen, om los te laten.
's Avonds genoten we er van een geweldig diner op ons overnachtingshotel Parkhotel de Bosrand in Ede.
Naderhand kwamen we er achter dat we van onze 'vlucht' door de gemeente Barneveld geen enkele foto hebben. Totaal "Blank".
After breakfast, we left our second hotel to continue my journey through life.On to the Veluwe, to the municipality of Barneveld, where I served as municipal commander for many years. It was my second posting in my career, after Doetinchem.
Phatsamon was extremely interested in the way the household waste was collected using a lifting arm and just only the driver, collecting and emptying into the garbage truck. She filmed it in detail from the car (screenshot included).
I was already dreading this visit beforehand. We (my ex-wife and I) have been through too much of it with our children. The most normal professional changes in fire service, which had to be implemented in the five local volunteer organizations, met with enormous resistance at the time. The water that I once had poured over my head (Roman Catholic), through the intervention of my parents, did not 'fall on good ground' there.
No fewer than 33 churches—not the smallest ones—and 20 different (Christian) denominations in this municipality at the time. Fortunately, the same Christ was preached about, but due to the splits and convictions, people no longer looked at each other. In my view, that Christ, of whom I am a huge fan, never intended or conceived of that. I will not elaborate further on the matter.
My mom and dad wished me the very best of luck when I started there. They were (and still are) super proud of me. After my job as a fire-prevention officer, deputy and acting regional commander in the Gelderse Achterhoek, now fire-chief of my 'own' brigade.A few photos of the installation at the time are included here.
Unfortunately, things turned out differently, and yet... eventually, success did not fail to materialize.
And yet, it is part of my life, and I felt Phatsamon had to see and experience it.
When I drove into the municipality, I experienced anxiety and panic attacks, unprecedented and something I had never experienced before. I didn't recognize myself anymore. I started shaking in the car and became completely disoriented. I drove straight through a red light and could barely keep our rental car on the road. We drove along the Oldenbarnevelderweg, where we had lived temporarily in an appartmentbuilding with, after the delivery of our son, two children because our new-build house at De Beemd 10 wasn't ready yet.
We also drove past that house on De Beemd. The house over which the fantastic balloons released in the park of De Schaffelaer Castle flew early in the morning during the Balloon Fiesta.
Wonderful neighbors, Jan and Wil Rakhorst, who became pretty much our kids' regular babysitters, as well as Coen and Linda Dekker (Linda sadly passed away a very long time ago at a young age). Our daughter Carlien got the/her kitten Poelie from them.
But also the house where our family at the time was threatened because, so it was said, a fire commander knew exactly how that would work with a baby (our sweet son) in the front bedroom of the house... "We'll smoke him out!" Literal words from a director of a large company there who disregarded fire prevention and was friends with the new mayor of Barneveld and from the same church.
Names on company cars of a number of people who, mind you, worked as volunteers for the fire departments at the time with the best intentions, and yet still played games with me.
At the small playground where our children used to play, the same play equipment was still there. It was the place where parents would come to pick up their children because it was better not to play with Roman Catholic children (???). Tears welled up in my eyes again, and Phatsamon looked at me questioningly. Unfortunately, there were plenty of stories to share.
I could not reach the spot in the city center where an attempt was once made to abduct me because bollards were coming out of the entrance road, so I could not get in.The main fire station at the market had disappeared, and I couldn't find the new location either—I had only been back there once for the farewell of a real gem of a colleague, Ton van der Mheen.
Eventually, on our way to Garderen, we passed the new building by chance. But no matter how much I loved my colleagues, I couldn't bring myself to get out of the car to see them again. I was rooted to the spot in our rental car.
Phatsamon was severely shocked by it.
Thoughts crossed my mind again of all the things my former wife must have gone through...
It was the axe at the root of our marriage.
My throat was squeezed again and Phatsamon acted 'hard'. "Stop this! This is far too dangerous to continue with today. Leave here as soon as possible and go to our next hotel!!!"
Phatsamon began to find it scary and, above all, irresponsible to drive on.
Still, I wanted to continue on to Garderen in the municipality of Barneveld. I also wanted to show her a large and magnificent fire-prevention project that I had completed together with a colleague, Jack van der Veen. Hotel Groot Heijdeborg in Garderen.
Just before we arrived, the large metal entrance gates closed after a woman on a bicycle had just ridden out. At eye level on our windshield, an A4 appeared with the text: "Unfortunately, we are temporarily closed."Following a 'wrong' referral from a girl in an ice cream parlor in Garderen, we ended up on the most fantastic route from Garderen to Kootwijk, through the Veluwe, and the highway to our next hotel.
Phatsamon spoke in Thai language there with a number of llamas. They looked at her and, rightly so, didn't understand a thing. We laughed our heads off. Relaxation!
Very early that afternoon, we arrived at our hotel on the edge of Ede by the forest. A beautiful spot, with a garden like an oasis of greenery, perfect for letting go.
In the evening, we enjoyed a wonderful dinner at our overnight -stay hotel, Parkhotel de Bosrand in Ede.
Afterwards, we discovered that we don't have a single photo of our trip through the municipality of Barneveld. Totally 'Blank'
.jpg)
Frans Captijn
email: captijninsight@gmail.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com
