Geen zorg, hierna nog maar een keer een laatste blog over onze reis met een soort van toegift. Het weekend is het dus weer rustig.
Onze 'dubbele' reis heeft ons veel gebracht en het nabeleven, door de tijd te nemen om alles op te schrijven, heeft me lessen geleerd en nieuwe inzichten gegeven die ik graag met je wil delen. Wie weet resoneren ze ook met jou en wellicht, wie ben ik, heb je er voor jezelf ook nog wat aan.
Voel je vooral vrij om dit aandachtig-, of totaal niet te lezen.
Uitleg:
Als dit niet 'In goede aarde valt" of je er (nog) niet aan toe bent, geen enkel probleem en even goeie vrienden.
Zie het maar als gewoon een gratis aanbieding in je brievenbus die je net zoals het wekelijkse "Ja - Nee" of "Nee - Nee" huis aan huis blaadje en reclamedrukwerk vol met aanbiedingen om je 'gelukspiegel' tijdelijk te kunnen verhogen, kunt vernietigen.
Het zal, zeker voor iemand die mij kent als persoon die ooit 'met twee benen op de grond' toch echt brandweercommandant en directeur is geweest, misschien wat 'zwevend' overkomen. Toch wil ik het met je delen en wil ik het 'achter laten'.
En als ik daarmee voor jou inmiddels totaal niet meer spoor, spaar de moeite van dan toch maar even een 'thumb up' om er maar weer klaar mee te zijn, lach er dan vooral om! Het doet me goed dat het dan toch nog wat positieve energie gebracht heeft.
Wuif het lekker weg! Helemaal prima.
Genoeg daar nu over.
Lessen & Inzichten:
Tot en met vandaag heb ik over onze reis geschreven maar, buiten met mijn twee kids en met Phatsamon, nog niet kunnen en willen spreken met anderen.
Ik moest en wilde dit eerst als een soort verwerking allemaal opschrijven. Het werd tevens een soort van reisverslag.
En let wel, het is geschreven vanuit mijn beleving en is dus op voorhand eenzijdig!
Het zijn mijn herinneringen en ervaringen. Het staat vanzelfsprekend iedereen vrij om er zijn of haar eigen ideeen of opvattingingen over te hebben.
Ik sta er versteld van! Het was een ontdekking dat ik me veel momenten uit het verleden van mijn leven haast van minuut tot minuut en in detail kan herinneren. Overigens is dat met de talloze gebeurtenissen die ik lokaal, nationaal en internationaal heb mee gemaakt in mijn werk ook zo.
Gelukkig storen ze me (nog steeds ?) niet. Als mensen erover beginnen herinner ik me details als toen het net gebeurd was. Als vastgelegd op een dia's die we ooit in mijn jonge jaren hadden en die je met een projector, op een gepast moment en met aandacht, weer eens vertoont. Beeld, geluid, en zelfs smaak, geur en gevoel (emotie) komen weer terug.
Het delen van mijn lessen en inzichten gaat 'slechts' over de herbeleving van mijn loopbaan en wat ik daarin mee maakte.
De diepere invloed ervan op mijzelf en ook de impact daarvan op zowel mij als, zeker ook, ons gezin, laat ik hier nagenoeg buiten beschouwing en is en blijft prive.
Die dubbele, die 'magische' kant van onze reis, die ik gratis in mijn schoot kreeg toegeworpen gaat daar over.
Zo'n dikke 15 jaar geleden werd ik na diverse opleidingen, cursussen en trainingen, ook gecertificeerd life- & talent coach. Ik kreeg de bevoegdheid om die coachingen zowel in het Nederlands als het Engels te doen. Iets wat me gigantisch veel voldoening bracht en ook plezier opleverde.
Op het wellnessresort waar ik werkte mocht ik er voor vele groepen en tientallen internationale gasten zijn.
Steeds weer een super interessante kijk in de persoonlijke keukens van die mensen. Mensen vanuit verschillende culturen, achtergronden en soms de meest bijzondere of zelfs bizarre levenservaringen. Een verhaal apart maar daar gaat het hier niet om en het zou nog veel langer gaan duren.
Het was fantastisch om te doen en ik hoop er over niet al te lange tijd ook weer wat nieuw leven in te kunnen en mogen blazen.
Een van de zaken tijdens dat opleidingstraject was daarin mijn eigen talenten ontdekken en daarmee mijn levensboom, dat unieke persoonlijke 'andere DNA' waarover ik eerder sprak leggen. Dat, wat je meegekregen hebt aan gereedschap om je missie te vervullen en intens gelukkig te zijn.
Iets dat ik inmiddels met enorm veel gasten ook heb mogen doen en tot diepe verrassingen en inzichten leidde. Nog steeds hebben enkele mensen daarover nog steeds met mij contact.
Super bijzonder om dat jaren geleden, toen ze bij ons in Chiang Mai op visite waren, ook voor mijn kids te hebben mogen doen.
Hieronder, (dit was zo'n 15 jaar geleden en is nog steeds) die unieke boom van mij. En al zou er iemand op de wereld rondlopen die, op het eerste gezicht, exact dezelfde boom zou hebben, dan is die toch heel anders. Onder veel talenten die je op die boom ziet liggen gaan onderliggende talenten schuil die het 'hoofdtalent' om het zo maar zeggen een specifieke kleur, kwaliteit, en uitstraling geven.
Mijn talentenboom (hieronder in het Engels een scherpere versie):
Het heeft lang nodig om een dergelijke boom op te kunnen stellen en er gaat dan ook een heel lang en diep verhaal achter schuil. Dat geldt ook voor hoe je die boom aan talenten moet lezen/kunt interpreteren. Die verhalen leg ik hier niet uit. Mijn boom is alleen maar bedoeld als voorbeeld.
Mijn lessen / inzichten (loopbaan georienteerd):
# De Burn-out die ik heb opgelopen en waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds last van heb, heb ik mezelf aangedaan en met me laten gebeuren.
# Ik heb mezelf overbelast vanuit een innerlijk geaccepteerde drang om heel eenvoudig met mijn set aan talenten iets beters dat nodig is te realiseren.
# Ik heb te weinig rust (ADHD) en heb een hang naar actie. Energie die enerzijds fijn is en ook op sommige momenten aardig in de weg kan zitten en vermoeiend kan zijn voor anderen.
# Ik wil te graag helpen omdat dat voor mij vaak zo makkelijk is en gun daardoor anderen te weinig om zelf te vallen en te leren om weer op te staan.
# Vaak veel te laat heb ik onderliggende speelvelden, die de processen waar ik voor stond schade toe brachten, opgemerkt en heb mijn koers daar niet op aangepast.
# Als het "trekken aan een dood paard werd" ging ik, vanuit een in mij doorgeslagen "geef nooit op" filosofie, harder trekken in plaats van het maar even voor nu helaas "te laten voor wat het nu is omdat de tijd (nog) niet rijp is" en andere belangrijke zaken op te pakken waardoor mijn talenten weer konden stromen.
# Ik liet mijn energie te vaak door anderen weg zuigen zonder dat ik dat in beginsel door had. Al met al todat ik er zelf uitgeput van raakte. Nog steeds heb ik er geen goed instrument voor gevonden om daar mee om te gaan anders dan er totaal afstand van te nemen.
# In plaats van 'stop' of 'nee' zeggen kon er altijd nog wel wat meer bij. Anderen maakten daar achteraf gezien zeer regelmatig misbruik van.
# Ik heb, nog steeds, te weinig rust in mijn kont en in mijn lijf om toe te kijken, soms een juister moment af te wachten, of gewoon helemaal niets anders te doen dan 'slechts' zichtbaar aanwezig te zijn, en dat voor mezelf ook als management te accepteren.
# Ik doorzag veel zaken erg snel en wist hoe die snel en eenvoudig op een betere of juiste manier geregeld konden worden. Waar ik te weinig oog voor had was dat anderen die snelheid op die punten niet altijd hadden en (veel) meer tijd nodig hadden om dat te doorzien en te integreren.
Kortom, mijn locomotief had vaak teveel PK's voor de treinstellen die erachter hingen.
# Ik hou van openheid en eerlijkheid. Als ik smerige (politieke) spelletjes en achter- of over de ruggen van een ander activiteiten ontdek sla ik terug door die openlijk in het licht te zetten. Dat is erg gevaarlijk.
# Ja, ik geloof in God.
Dat is er in mijn ogen maar een. Ongeachte de door mensen gecreeerde religie of (Het Boeddhisme) levensfilosofie is de kernboodschap van die ene God, in mijn ogen, hetzelfde. Je bent hier om goeie dingen te doen en de wereld samen een beetje beter te maken en verder op weg te helpen. Niet om elkaar door je achtergrond of het water waarmee je bijvoorbeeld gedoopt bent, er met elkaar een bende van te maken of zelfs in letterlijke zin met elkaar de strijd aan te gaan vanwege die achtergrond of dat water.
En helemaal gelijk. Iedere persoon is 'anders', nee zelfs 'uniek'. Maar dat komt niet door dat doopwater waarvan je zelf misschien gelooft dat dat van jou 'beter' en/of 'vooraanstaander' is.
Ik haat dan ook werkelijk mensen die vinden dat zij de gene zijn die de beste overtuiging (of afsplitsing van een overtuiging) hebben om op een vrome manier die basis boodschap uit te dragen. Op een manier die, door hun gedrag, juist schade toedoet aan dat grote goed en de door Hem gevraagde bijdrage om zeep helpt.
# Als je voor je talenten bent aangenomen en, door wat voor reden dan ook die talenten bewust door anderen niet (meer) mag laten stromen, wordt je diep ongelukkig en ziek. Vertrouw in jezelf en stap eerder op. Daar waar je een deur dicht doet gaan andere deuren automatisch voor je open.
# Negatieve energie in een werkomgeving, sfeer, toon, geur, geluid, smaak, licht, achterbaks geklets, en zelfs de energie van negatieve onuitgesproken gedachten (geloof me ik kan het je bewijzen), werken als voortdurende ziekteverwekkers die uiteindelijk 'overwinnen'.
# Een klus klaar je samen. Als 'baas' kun je niets bereiken zonder een staf van gedreven mensen. Respect tonen jegens elkaar heeft in mijn ogen en zelfs overtuiging te maken met misschien dan wel voor wat betreft functie en/of rang in de praktijk 'hoger' zijn, maar je niet hoger voelen.
Dat maakt een gemeenschap sterk omdat je tadeloos kunt bouwen en vertrouwen op elkaar. Zelfs als iemand een keertje wat minder in zijn of haar vel zit.
Je scoort, ook als 'baas' immers samen en met elkaar weet je (met behulp en inzet van op dat moment dat brede palet aan talenten van iedereen waarover je samen beschikt) wat er nodig is. En, heel vaak, is mij gebleken dat dat juist niet die baas was maar iemand die talenten had die op dat moment veel beter bij een aanpak paste dan je eigen unieke set. Ken je plaats...
# Denk aan de "Gunfactor" om anderen ook te laten scoren. Aandacht doet mensen en teams goed en, laten we eerlijk zijn, jij bent het nooit alleen die een klus gekraard heeft. En pronken met het werk dat feitelijk door de ander ontwikkeld en aan het licht is gebracht is, kan toch helemaal niet goed voelen?
De schijnwerper op die ander, regelmatig die echte, is vaak zo enorm verdiend.
Jij bent immers niet altijd die 'Nummer-1" maar juist op dat moment die ander of dat team. Laat hen de bloemen dan eens in ontvangst nemen.
# De eerste werkdag van een nieuweling in een bedrijf of organisatie is zowel die organisatie zelf als de directie of het bestuur het meest gelukkig met elkaar. Daarna ontstaan de inzichten van en in elkaar hoe het er daadwerkelijk achter de facaden voor staat.
Het zou goed zijn om naast een (weloverwogen en goed voorbereid) assessment voor een kandidaat, ook een extern en zonder mooie wollige termen eerlijk opgesteld assessment van de afdeling/organisatie te hebben zodat je weet waar je in wilt stappen.
# Ga als je ergens nieuw begint niet af op, hoe goed bedoeld misschien ook, de verhalen van nieuwe collega's over hoe de organisatie in elkaar steekt en hoe de hazen lopen. Onderzoek, onbevooroordeeld, hoe het werkelijk zit. Neem er je tijd voor, vorm jouw beeld en trek je conclussies hoe het echt zit. Je zult tot verrassende inzichten komen die vaak veel aandacht van je zullen vergen.
# Af zien van een functie of niet door een oprechte selectie komen verdient een fles wijn of een bos bloemen voor twee 'partijen'. Zowel de sollicitant als het bedrijf of de organisatie. Het voorkomt naar twee kanten toe veel narigheid en al zeker in de prive en/of gezinssituatie van de kanditaat.
# Stem nooit in met en/of ga nooit mee in welke vorm van corruptie dan ook of het aannemen van geld of geschenken om 'milder' te zijn of zaken door de vingers te zien. Het is de nagel aan je eigen doodskist en het keert zich, nadat grote schade kan zijn aangericht, uiteindelijk altijd tegen je. Niets blijft voor altijd verborgen.
Hou het heel gewoon zuiver.
# Vertel van hoog tot laag, in welke situatie dan, ook altijd hetzelfde verhaal. Wel zo gemakkelijk, je hoeft niet na te denken wat je die ander ook alweer gezegd had, en brengt jezelf niet in een 'mooier' maar juist complexer pakket.
# Narcisten wegwezen!
Iedereen voelt het spelletje dat je speelt om jezelf, angsthaas, te beschermen met je status en positie.
Gedraag je normaal, wat meer als mens. Niet als een soort van autocraat. door het bewust veroorzaken van een onveilige angst en intimideer-cultuur. Een cultuur, waarin jij je voor jouw doelen, als een Machiavelli, je smerige middelen 'rechtvaardigt'.
Iedereen weet en voelt dat je jezelf met dit vreselijke toneelspel,waarin je je goed thuis voelt, beschermt tegen je diepe persoonlijke innerlijke angst en je organisatie daarmee om zeep helpt.
Jezelf zo positioneren, je kunt er op wachten (ontelbare voorbeelden), keert zich vanzelf op enig moment tegen je. Te triest voor de schade die jij dan al bij anderen vaak blijvend hebt veroorzaakt.
Gebruik je talenten anders, milder, beter en geloof in samenwerking en inspraak in plaats van dictatuur. Je organisatie zal weer gaan bloeien.
# Sta open om in situaties die dat kunnen gebruiken maar door regels en structuren dreigen vast te lopen open voor "Professioneel Improviseren". Dat betekent niet "doe maar even een dotje wat je goed uit komt". Vanuit jouw professionaliteit moet het goed en als vanzelfsprekende gekozen oplossing om zaken op te kunnen lossen uit te leggen zijn.
# Stel je eens wat nederiger en minder bekrompen op. Je bent niet de nieuwe uitvinder van het wiel. Dat is er al. En maak je wat minder druk om ook andere dingen (opnieuw) uit te vinden. Websites die eindigen op "punt NL" zijn, na mijn ervaringen met het Internationale Rode Kruis zo beperkt in de lange tijd waarin we voortdurend op WWW zitten. Maak gebruik van je/het netwerk "Dot COM" en maak het jezelf gemakkelijk door specialiteiten, over en weer, met elkaar te delen en uit te wisselen. Scheelt niet alleen tijd en geld maar schept een band en is altijd ook al beproefd.
# Wat geluk en status betreft. Zet status aan de kant. Dat maakt de meesten absoluut niet gelukkig (of ze zijn in mijn ogen ziek en van die patienten lopen er in de wereld inderdaad helaas te veel ongeneeslijk rond).
Echt geluk komt voort uit de mate waarin je je unieke set aan talenten mag en kunt gebruiken om jouw bijdrage aan het geheel te leveren.
Mijn kinderen hoeven zich dus ook totaal niet te spiegelen aan wat ik uiteindelijk bij toeval op mijn schouders gespeld kreeg. Ik wil het ook niet eens.
Dat zou ze zeker weten niet gelukkig maken en dat kan ook helemaal niet.
Hoeveel ze er ook in hun leven van hebben mee gekregen, het hoort en past niet bij hen. Bij de individuele talentenbomen die ik van ze heb en die ze zelf hebben ontdekt. Dat resoneert niet, maakt ziek om dat uberhaupt al na te willen streven en maakt juist diep ON-gelukkig.
Fijn als ze een beetje blij met-, en trots op me zijn als pa, maar niet als de brandweercommandant in zijn pakkie of de directeur van de Veiligheidsregio.
Ze moeten lekker zichzelf en gelukkig zijn. Dat maakt mij op mijn beurt als pa weer gelukkig. Inderdaad. "Lekker belangrijk...?" Ik veeg mijn achterste er mee af.
# Hou er eens mee op, dierbare medewerkers, goeie vrienden & kennissen, ondernemingsraden, vakbonden en wat al niet meer, dat je veranderingen zo zat bent!
Je leven, je gezin, je organisatie, de hele wereld... het is EEN grote voortdurende verandering. Je kind staat ook niet stil in ontwikkeling en groei en de Boeddha was geinspireerd door de natuur. Door de eeuwen heen toont de natuur EEN grote verandering. Alles verouderd en alles vernieuwd. Zelfs alle cellen in je lichaam veranderen in zeven jaar tijd een keer. Wil je dat tegenhouden? Ik wens je/jullie succes. Het lukt je niet en is vechten tegen de bierkaai.
Meebewegen, en als hulpverleningsorgansaties anticiperen en juist voorlopen op veranderingen is je opdracht!
Stop eens met zeuren en napraten. Met het meehuilen van de wolven in het bos. Verander je houding! Beweeg mee en geef daardoor vorm en inhoud aan dit natuurlijke proces. Dat is een voortdurende pracht uitdaging!
# Blijf mens en show je emotie. Een mens is niet van steen en zeker een hulpverlener niet. Je ogen en emotie zijn de ware spiegels van je ziel.
Wees niet bang, en hou je niet teveel in, om je betrokkenheid en passie te laten zien en voelen in de fantastische taak die je mag vervullen om anderen, mensen, dieren en situaties, te helpen of er gewoonweg voor ze te zijn op momenten waarin zij het moeilijk hebben en jouw hulp goed kunnen gebruiken.
Tot slot:
Ik dacht dat ik al zo'n 15 jaar organisaties waar mijn hart lag had verlaten. Onze reis, ervaringen en herbeleving geven me aan dat mijn hart, mijn bezieling, nog steeds bij de hulpverlening (met al die netwerkpartners) helemaal ligt.
EN DAT VOELT MEER DAN SUPER!
Doe er misschien iets mee. Door deze lessen en inzichten te gebruiken, houd ik het idee graag levend dat ik toch nog een klein beetje een bijdrage lever aan dat wat me nog steeds zo lief is.
Dank je wel,
Ik hou jullie in de gaten. Het gaat jullie goed,
Frans
Opmerking:
Binnenkort publiceer ik nog een toegift maar die is alleen in het Nederlands.
I can almost hear you thinking: "Will he never stop sending me his travel experiences? They were only away for two weeks, weren't they?"Don't worry, after this just one last blog post about our trip, with a sort of encore. So, things will be quiet again this weekend.
Our 'double' journey has brought us a lot and, reliving it by taking the time to write everything down, has taught me lessons and given me new insights that I would like to share with you. Who knows, they might resonate with you too, and perhaps—who am I to say—you might find them useful for yourself.
Please feel free to read this carefully, or not at all.
Explanation:
If this doesn't "feel well received" or you aren't ready for it (yet), that's absolutely no problem, and we'll still be good friends.
Just think of it as a free offer in your mailbox that you can destroy, just like the weekly "Yes - No" or "No - No" door-to-door leaflet and advertising material full of offers to temporarily boost your 'happiness level'.
It might come across as a bit 'airy-fairy', especially to someone who knows me as a person who was once a fire commander and director while still having 'both feet on the ground'. Nevertheless, I want to share it with you and 'leave it behind'.
And if, by now, I am completely off track to you, spare yourself the trouble of just giving a 'thumb up' to be done with it; by all means, just laugh about it! It makes me feel good that it brought some positive energy after all.
Just wave it away! That's perfectly fine.
Enough for now about this.
Lessons learned & Insights:
Up until today, I have been writing about our trip, but apart from my two kids and Phatsamon, I have not yet been able or willing to speak to others.
I felt compelled and wanted to write all of this down first as a form of processing. It also became a sort of travelogue.
And mind you, it is written from my perspective and is therefore beforehand one-sided!
These are my memories and experiences. Naturally, everyone is free to have their own ideas or opinions about them.
I am amazed by it! It was a revelation that I can remember many moments from my past almost minute by minute and in detail. Incidentally, the same applies to the countless events I have experienced locally, nationally, and internationally in my work.
Fortunately, they do not bother me (yet?). When people start talking about it, I remember details as if they had just happened. As if captured on slides we once had in my younger years, which you show again with a projector, at an appropriate moment and with attention. Sight, sound, and even taste, smell, and touch (emotion) return.
Sharing my lessons and insights is 'merely' about reliving my career and what I experienced during it.
I will leave the deeper influence of it on me personally, as well as its impact on both me and, certainly, our family, almost entirely out of consideration here; that is and remains private.
That dual, that 'magical' side of our journey, which was thrown into my lap for free, is what matters.
About 15 years ago, after various educational programs, courses, and training sessions, I also became a certified life & talent coach. I was authorized to conduct those coaching sessions in both Dutch and English. Something that brought me tremendous satisfaction and also provided me with pleasure.
At the wellness resort where I worked, I had the privilege of being there for many groups and dozens of international guests.
Time and again, it was a super interesting glimpse into the personal lives of those people. People from different cultures, backgrounds, and sometimes with the most extraordinary or even bizarre life experiences. That is a story in itself, but that is not the point here, and it would go on much longer. It was fantastic to do, and I hope to be able to breathe some new life into it again in the not too distant future.
One of the things during that training process was discovering my own talents and, in doing so, establishing my tree of life—that unique personal 'other DNA' I spoke about earlier. That is, the tools you were given to fulfill your mission and be intensely happy.
Something I have since had the privilege of doing with a great many guests, which led to profound surprises and insights. Some people are still in contact with me about this.
It was incredibly special to have been able to do that for my kids years ago, when they were visiting us in Chiang Mai.
Here that unique tree of mine about 15 years ago (and still the same). And even if there were someone walking around the world who, at first glance, had exactly the same tree, they would still be very different. Beneath many of the talents you see lying on that tree, underlying talents are revealed that give the 'main talent,' so to speak, a specific color, quality and radiance.
My talent tree / tree of life:
It takes a long time to construct such a tree, and consequently, there is a very long and deep story behind it. The same applies to how you should read or interpret that tree of talents. I will not explain those stories here. My tree is just an example.
My lessons / insights (career-oriented):
# The burnout I suffered, and which I still struggle with to this day, was self-inflicted and allowed to happen to me.
# I overloaded myself driven by an inwardly accepted urge to simply achieve with my set of talents something better that was needed or asked from me.
# I have too little rest (ADHD) and have a craving for action. Energy that is nice on the one hand, but can also get quite in the way at times and be tiring for others.
# I want to help too much because it is often so easy for me, and as a result, I do not allow others enough to fall themselves and learn to get back up as their learning process.
# Often much too late, I noticed underlying playing fields that were damaging the processes I was facing, and I did not adjust my course accordingly.
# When it became "beating a dead horse," I started pulling harder, driven by a "never give up" philosophy that had gone too far within me. Instead of just "unfortunately leaving it for now because the time is not (yet) ready for change" and easily picking up other important matters I could do to let my talents flow again.
# I let others drain my energy too often without initially realizing it. All in all, until I became exhausted from it myself. I still haven't found a good instrument to deal with it, other than to distance myself from it completely.
# Instead of saying 'stop' or 'no,' there was always room for a little more. In hindsight, others very regularly took advantage of that.
# I still lack the composure to stand by and watch, sometimes wait for a more opportune moment, or simply do nothing other than 'merely' be visibly present, and accept that as part of my management skills for myself as well.
# I saw through many matters very quickly and knew how they could be arranged quickly and simply in a better or more appropriate way.
What I paid too little attention to was that others did not always have that speed on those points and needed (much) more time to see through it and integrate it.
In short, my locomotive often had too much horsepower for the train sets coupled behind it.
# I love openness and honesty. If I discover dirty (political) games and activities behind or over the backs of myself or others, I strike back by bringing them into the light openly. That is very dangerous to do.
# Yes, I believe in only one God.
The core message of that one God, in my eyes and in every religion or life philosophy (like Buddhism) the same, is that "Life is about doing good things". Things, out of your best and deeper deer intentions, to help the world move forward a little and make it better together. Together you're strong.
Not to make a mess of things with each other because of your background or the water with which you were baptized, for example, or even to literally engage in battle with each other because of that background or that water.
Indeed, everybody is 'different', even more 'unique', but that's not because of the 'difference' you only believe in, of that water used for your baptizing. Your water isn't much better or more prominent.
I therefore truly hate people, and for me it's very hard to cooperate with, who believe that they are the ones with the best conviction (or a fragment of their main conviction) to carry that message out in a pious manner. In a way that actually, because of their behavior, harms that "greater good" and given task by Him, that what needs to be a shared mission, and ruins the contribution.
# If you were hired for your talents and, for whatever reason are consciously not allowed by others to let those talents flow (anymore), you become deeply unhappy and sick. Trust yourself and step up sooner. Where you close one door, other doors automatically open for you.
# Negative energy in a work environment—atmosphere, tone, smell, light, sound, taste, backstabbing gossip, and even the energy of negative unspoken thoughts (believe me, I can show)—act as constant pathogens that eventually 'win'.
# You get the job done together.
As a 'boss', you cannot achieve anything without a staff of driven people. In my view, and even conviction, showing respect for one another has to do with perhaps being 'higher' in practice in terms of position and/or rank, but not feeling superior. That makes a community strong because you can build on and trust each other flawlessly. Even when someone is feeling a bit down for a change.
You score, even as a 'boss', after all; together, and with each other you know (with the help and application of that broad range of talents of everyone you possess at that moment) what is needed. And, very often, it has become clear to me that it was precisely not the boss, but someone who had talents that fit an approach much better at that moment than your own unique set. Know your place...
# Think of the "Award-factor" to let others score too. Attention does people and teams good and, let's be honest, you are never the only one who landed a job. Showing off work that was actually developed and brought to light by someone else can't feel right at all for you to be in the spotlights with that?
The spotlight on that other person, many times the real one, is often so incredibly well-deserved.
After all, you are not always that "Number 1," but rather that other person or team at that moment. So let them accept the flowers for a change.
# On a newcomer's first day at a company or organization, both the organization itself and the management or board are at their happiest with one another. After that, insights into and about each other emerge regarding the true state of affairs behind the facades.
It would be good to have, alongside a (well-considered and well-prepared) assessment for a candidate, also an external honest and straightforward assessment of the department/organization without flowery language, so that you know what you are stepping into.
# When starting somewhere new, do not rely on stories from new colleagues about how the organization is structured and how things work, however well-intentioned they may be. Investigate, without prejudice, how things really are. Take your time, form your own opinion, and draw your own conclusions about the true situation. You will arrive at surprising insights that will often require a great deal of your attention.
# Turning down a position or failing a genuine selection process deserves a bottle of wine or a bouquet of flowers for both 'parties': The applicant as well as the company or organization.
It prevents a great deal of unpleasantness on both sides, and certainly in the candidate's private and/or family life.
# Never agree to and/or go along with any form of corruption whatsoever, or accepting money or gifts to be 'lenient' or to turn a blind eye. It is the nail in your own coffin, and after significant damage may have been done, it will always eventually turn against you. Nothing remains hidden forever.
Keep it simply pure.
# Always tell the same story from top to bottom, in any situation. It’s so convenient; you don’t have to think about what you said to the other person, and it puts you in a 'nicer' package, but rather a more complex one.
# Narcissists, leave!
Everyone can feel the game you are playing to protect yourself using only yourstatus and position, you scaredy-cat.
Behave normally, more like a human being. Not like some kind of autocrat, by deliberately creating an unsafe culture of fear and intimidation. A culture in which you, like a Machiavelli, 'justify' your dirty means for your own goals.
Everyone knows and feels that with this terrible charade, in which you feel completely at home, you are protecting yourself against your deep personal inner fear and thereby destroying your organization.
Positioning yourself like this—you can count on it (countless examples)—will inevitably turn against you at some point. Too sad for the damage you have often already caused to others, often leaving them permanent.
Use your talents differently, more gently, better, and believe in collaboration and participation instead of dictatorship. Your organization will flourish again.
# Be open to "Professional Improvisation" in situations that could use it but threaten to get stuck due to rules and structures. That does not mean "just do whatever suits you." Based on your professionalism, the chosen solution for resolving matters must be well-explained and presented as a most natural one.
# Adopt a somewhat more humble and less narrow-minded attitude. You are not the new inventor of the wheel. It already exists. And worry a little less about reinventing other things as well. Websites ending in ".NL" are, after my experiences working with and into the International Red Cross Society, so limited in the long time we have been constantly on the WWW already. Make use of your/the "Dot COM" network and make things easy for yourself to use and help colleagues with your and they with their specialties to share.
It not only saves time and money but creates a bond and is already proven to work.
# As for happiness and status: Put status aside. That absolutely does not make most people happy (or in my view, they are sick, and unfortunately there are indeed far too many incurable patients walking around the world).
True happiness stems from the extent to which you are allowed and able to use your unique set of talents to make your contribution to the whole.
So my children don't need to mirror themselves at all in what I eventually had pinned to my shoulders by chance. I don't even want to.
That certainly wouldn't make them happy, and it simply isn't possible.
No matter how much of it they have absorbed in their lives, it doesn't belong to them or fit with them. It doesn't fit with the individual talent trees I have for them, and which they discovered themselves.
It doesn't resonate, makes one sick to even want to pursue it, and actually makes them deeply UNhappy.
Nice if they feel a bit happy with-, and proud of me as their dad, but not as the fire-chief or CEO of the Safety region.
They just need to be themselves and happy. That, in turn, makes me happy as a dad. Indeed. "So what about important...?" I wipe my ass with it.
# Just stop it, dear employees, good friends & acquaintances, works councils, unions, and whoever else, that you are so fed up with change!
Your life, your family, your organization, the whole world... it is ONE big, continuous change. Your child isn't standing still in development and growth either, and the Buddha was inspired by nature. From the very beginning trough centuries, nature has been ONE ongoing big change. Everything ages and everything renews. Even every cell in your body changes once every seven years. Do you want to stop that? Good luck! You won't succeed, and it is a losing battle.
Moving with the times, and as care organizations, anticipating and actually staying ahead of changes is your mission!
Stop whining and parroting. Stop howling with the wolves in the forest. Change your attitude! Move with the flow and thereby give form and substance to this natural process. That is a magnificent, ongoing challenge!
# Stay human and show your emotions. A person is not made of stone, and certainly not a care worker.
Your eyes and emotions are the true mirrors of your soul. Don't be scared too much, and feel free, to show your engagement and passion with your wonderful tasks you offer to others, humans, animals and situations, to help or just to be there in situations they are in need and you can help them.
To finnish:
I thought I had left the organizations where my heart lay about 15 years ago.
Our journey, experiences, and reliving them indicate to me that my heart, my passion, still lies entirely with connecting and providing (with all those network partners).
AND THAT FEELS MORE THAN GREAT!
Maybe use and do something with it and, by using these lessons and insights. I will still happily keep the idea alive I keep myself a little bit busy delivering a tiny contribution to the wonderful organizations I once joined.
Thanks,
I will keep an eye on you. All the best!
Frans
By the way:
Soon I will post an "encore" but this will be only in Dutch. Sorry for that.
Frans Captijn
email: captijninsight@gmail.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)