Flitsbezoek aan Nederland. Dat gaat zo maar niet even...

Voor het eerst sinds ik in Thailand woon, ben ik voor een flitsbezoek even naar Nederland geweest. Natuurlijk samen met Phatsamon, die er nu eindelijk na er jaren naar te hebben uitgekeken, voor het eerst was. 

We zijn nu net weer vertrokken naar Thailand. 

Omdat we maar zo kort konden blijven, er een verrassingsaspect in dat bezoek zat, en we lang niet zeker waren of het dit keer dan eindelijk wel een keer zou lukken, hebben we het bezoek aan zo goed als niemand aangekondigd. 

Het organiseren van dit flitsbezoek ging niet zonder slag of stoot. Eerlijk gezegd zakt de moed je soms gewoon in de schoenen met al het papierwerk en geregel dat vereist is en ik had bijna het bijltje er bij neer gegooid. Absoluut 'energy draining' en zeker ook niet 'welcoming'. 

 

Waarom ineens dan toch heel even terug naar Nederland?

Rond de afgelopen jaarwisseling kwamen we op het idee om, als verrassing, mijn zoon in juli te bezoeken bij een officiele gebeurtenis van zijn werk. Ook mijn dochter is daar vanuit Australie voor over gekomen. Samen gingen ze, het laatste weekend van juni, ook nog even naar de Formule-1 in Oostenrijk. 

Voor Phatsamon was het de tweede poging om naar Nederland te gaan. 

In 2019 gingen we dezelfde ellelange ellende aan om in juni 2020 naar Nederland te gaan. Ik wilde haar toen aan mijn familie introduceren. Die poging, waarvan de voorbereidingen uiteindelijk lukte, werd door alle gedoe en paniek rond de pandemie afgeblazen. 

Het kostte ons dik drie jaar om een gedeelte van de kosten die we hadden gemaakt terug te krijgen. En hoewel Phatsamon er toch erg naar uitzag, voor mij geen stimulans om dit nog eens te proberen. 

Maar goed, het verrassingsbezoek aan mijn zoon combineren met een kort bezoek aan Nederland om haar mijn land van oorsprong, woon en werkplekken te laten zien is voor haar natuurlijk toch hartstikke leuk. 

Zoals zij mij jaren geleden naar de plaatsen waar ze op school heeft gezeten, de universiteit waar ze studeerde en plekken waar ze gewerkt en gewoond heeft, heeft mee genomen, is het ook goed om haar iets meer van mijn achtergronden en het land waarin ik ben opgegroeid te laten zien. Ze heeft er in mijn ogen ook een beetje recht op. 

En helaas, een broer en een zus, schoonzus en zwager, kan ik haar niet meer voorstellen omdat die in de tussenliggende periode jammer genoeg zijn overleden. 

De eerste stap was om voor ruim twee weken 24/7 oppas te organiseren voor onze dieren (vier honden en vier katten) hier in Surin. Hoewel niet gemakkelijk, lukte dat gelukkig, waardoor we volgende stappen konden gaan zetten. 

Met ons plan, maar twee weken tijd voor de trip, en na zolang weg te zijn geweest, hadden we nagenoeg geen tijd om familie, vrienden en kennissen te ontmoeten. Prioriteit was immers om ook even met mijn kids samen te kunnen zijn. 

Voor mij is het niet zo moeilijk om naar Nederland te gaan en ook weer terug te komen naar het land, Thailand, waarin ik nu woon. Het was eenvoudig bij de immigratiedienst een 'Single- re-entry' halen en betalen om het land op mijn retirement visum weer na het bezoek aan Nederland in te komen. 

Maar Phatsamon... ??? Die is als Thaise nou niet echt welkom in Nederland (Schengen).

Hoe gemakkelijk het is om even als toerist voor een paar weken naar Thailand te komen (online op de THIM-app in een paar minuten je gratis toeristenvisum gegevens invullen voor aankomst), zo moeilijk wordt het gemaakt om als Thaise Nederland als toerist even te bezoeken. 

Diverse keren tijdens dit nieuwe proces hebben we gekscherend tegen elkaar gezegd dat je beter gewoon als vluchteling kunt gaan. Dan krijg je ook nog onderdak, eten en zakgeld. 

Voor de tweede keer ervaarde ik dat Phatsamon als een soort van risico wordt gezien die in Nederland illegaal wilde komen gaan werken of zo. De hele procedure vind ik totaal doorgeschoten en bewust tijd en geld verslindend. 

Natuurlijk moest Phatsamon eerst een (nieuw) paspoort hebben. Zonder afspraak in het paspoort kantoor in Buriram binnen lopen. Vier balies en gelijk aan de beurt. Vingerafdrukken, gezichtsscan, iris foto's, document(pas)foto maken, en andere gebruikelijke zaken. 

Werkelijk, super professioneel en geweldige service. Een fluitje van een cent. Alles bij elkaar voor iets meer dan 25 euro en drie dagen later het document aangetekend in de brievenbus thuis.

En toen het Schengenvisum. De voorbereiding voor de aanvraag van haar visum heeft ons 11 weken tijd gekost. Zelf moest ik daarvoor in Thailand in het begin van die periode een creditcard aanvragen. In Thailand duurde dat proces vier en een halve week. In Nederland ging dat niet meer.

Als je in het buitenland bent uitgeschreven en je Nederlandse (ING) bankrekening op een Thais adres hebt, vervalt kennelijk de optie om eenvoudig weg een creditcard bij je Nederlandse bank aan te vragen. Zonder credit card was het voor ons niet mogelijk om een auto op Schiphol te huren en diverse hotels allemaal vooraf (verplicht voor haar visum) in Nederland te kunnen reserveren/boeken. Eenvoudig bij familie logeren is er niet bij. Dat vergt de nodige extra documenten en, in mijn ogen, belachelijk hoge financiele garantstellingen van tienduizenden euro's.

Voor mijn aanvraag van die creditcard heb ik uiteindelijk ruim 80 formulieren moeten invullen en ondertekenen. We hebben samen zo'n drie uur aan het bureau van een, overigens zeer vriendelijke, bankmedewerkster gezeten. 

Op 2 april moest Phatsamon in Bangkok voor een interview bij VFS-Global (namens de Nederlandse Ambassade) verschijnen. Een hele map aan originele documenten allen vergezeld van een kleuren kopie (het mag wat bomen kosten) om het visum aan te vragen. En natuurlijk na de kosten van behandeling vooraf (met die creditcard) te hebben moeten betalen, ook de visumaanvraag aan de ambassade even ter plekke afrekenen.

Iets verkeerd ingevuld, of kan de trip door omstandigheden in de wereld niet door gaan? Terug naar af, u krijgt uw geld niet terug maar hoeft nog net niet, zo voelt het, naar de gevangenis. 

Wat ze dan zoal in moest dienen?

# Ingevuld aanvraag formulier

# Geldig paspoort

# Geldige ID-card

# Officieel document als bewijs van naam en naam wijziging (haar achternaam is na ons huwelijk aangepast met die van mij) (vertaald en gecertificeerd)

# Huwelijks certificaat en trouwacte (vertaald en gecertificeerd)

# Verklaring van reden van bezoek

# Reisschema van dag tot dag met geboekte/gereserveerde hotels en plekken die we gaan bezoeken.

# Kopieen van alle hotelboekingen/betalingen

# Verklaring van transport ter plekke (huurauto certificaat)

# Verklaring Schengenland(en) die bezocht worden.

# Geboekte retour vliegtickets (Wij boekten EVA-Air directe vluchten omdat KLM te duur en te gecompliceerd was omdat er nog van alles en nog wat bij kwam).

# Speciale Schengen reisverzekering (met gegarandeerde medische kosten dekking en dekking van transport van haar eventueel stoffelijk overschot terug naar Thailand)

# Twee speciale pasfoto's die aan allerhande eisen moeten voldoen (en uiteindelijk helemaal niet nodig bleken te zijn).

# Trouwacte (vertaald en gecertificeerd).

# Kopie van mijn paspoort als bewijs dat ik EU-burger ben.

# Bewijs economische binding middels haar huis registratie boekje (Blue book) en haar landeigendom papieren (vertaald en gecertificeerd door het ministerie)

# Bewijs van de bank van voldoende inkomsten van zowel haar als van mij (officiele bankstatements/garantie dat ze haar verblijf kan betalen).

Met al die papieren dus op 2 april dat intakegesprek en interview om te kijken of het allemaal wel klopt en veilig is om even twee weken de toerist uit te hangen. Daarnaast ook wederom allerhande 'biometrische gegevens' afstaan (die al lang in de chip van haar paspoort zijn opgenomen. En daarna twee tot drie weken wachten of de aanvraag al dan niet is goedgekeurd. 

Ze koos voor de trip naar Bangkok voor het prima en luxe busvervoer met vliegtuig stoelen met beeldscherm en airco van alle gemakken voorzien van Nakhon Chai Air, naar Bangkok. Een trip van ons vandaan van zo'n 6,5 uur. 

Ik bracht haar op de scooter op 1 april naar de busterminal. Ze kon die avond slapen bij een vriendin om op twee april op tijd voor haar afspraak te zijn. Die avond was ze met dezelfde maatschappij weer terug in Surin. 

Uiteindelijk hadden we dus na 11 weken voorbereidingen, papier gedoe en wachten, haar visum binnen. 

Toen nog even Mr. Donald met zijn Midden-Oosten spelletjes die tot het laatste moment roet in het eten kon gaan gooien met zijn brandstof toevoer beperkingen. Het maakte het proces wederom allemaal erg spannend. Het zal er wel bij horen en toch... Tadaaa. Op 2 juli vlogen we naar Nederland: 

Op Schiphol mocht ze bij aankomst wederom allerhande zaken en biometrische gegevens via het nieuwe EES (Entrance Exit System) invullen om daarna voor haar paspoort en visum controle te gaan. 

Hoe 'eenvoudig' kun je het allemaal maken. Eerlijk is eerlijk, het haalt de 'lol' er in het begin al af. 

Eerlijk is eerlijk, dit voelde en voelt absoluut niet als een soort van 'warm welkom' om even Nederland te bezoeken. Veel meer als het weren van mensen uit Thailand (en ik denk ook andere landen) om even op vakantie te gaan. 

We blijven samen en met al onze dieren dus maar lekker in Thailand.

Geen aanmoediging om dit snel nog eens te ondernemen in ieder geval. Het is voor de kids en anderen veel 'eenvoudiger' om gewoon naar hier te komen. We zijn hier van alle gemakken voorzien en thuis prima met onze piramides op gasten voorbereid.  

Binnenkort zullen we wat ervaringen van onze trip delen. 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Status is toch ook eigenlijk een giller.

Ik heb er al eens eerder over geschreven en mijn dochter spreekt het ook regelmatig uit: "Lekker belangrijk". 

Inmiddels ben ik bijna 69 jaar en hoe meer ik terug kijk op mijn leven, de ervaringen erin en ook de wereld om me heen nu, hoe meer ik lach om dat "lekker belangrijk", de status die mensen zich toeeigenen en hoe er ook tegen ze wordt opgekeken. 

Ik leef al jaren in een land dat gebouwd is op rangen en standen, het is volgens mij ook deel van de Aziatische cultuur. Er is haast geen hoek van de straat waar je er niet aan wordt herinnerd en ook de media toont dagelijks meermaals de 'aanzienlijken' en, vaak letterlijk dweilend over de grond aan de voeten, de lager geschikten (het 'voetvolk'). 

En het is zeker weten niet alleen Azie. Onze hele wereld zit er vol mee met al die tijdelijk 'lekker belangrijke' mensen.  Denk alleen maar aan al die politici die zichzelf helemaal zien zitten. 

Tijdelijk inderdaad in mijn ogen omdat ze nadien snel worden vergeten en uiteindelijk ook helemaal niets van de focus op ze, hun weelde en macht kunnen meenemen. Er zijn immers alweer andere mensen met veroverde of verkregen 'status' opgestaan. 

Zo goed als elke ochtend lees ik de zogenaamde 'lezingen van de dag'. Passages uit het oude- en nieuwe testament. En vooral dat oude testament, vol met ook feitelijk trieste verhalen van oorlogen voor het 'goeie doel', moord en bedrog (het is van alle tijden), triggert me regelmatig in mijn visie dat status toch eigenlijk een giller is. 

Namen van koningen uit een heel ver verleden die worden genoemd. Nooit van gehoord en ook geen standbeeld meer van te vinden. Misschien nog ergens een afbeelding maar wat stelt het (lekker belangrijk) nog voor. 

En als ik kijk naar mezelf? Ook ik kwam erin terecht. Mijn ouders waren er super trots op. En natuurlijk vond ik dat leuk en fijn. (Foto hiernaast met mijn ouders tijdens mijn installatie voor de gemeente Barneveld) 

Al meer dan zes jaar werk ik hier nu thuis aan ons bouwproces. Met uitzondering van zondags werkkleding aan. Spijkerbroeken die het nog doen vol met verfvlekken en cement. Katoenen werkschirts veelal met gaten of een winkelhaak. Een oude zonnehoed. Veiligheidsschoenen die er niet uit zien maar toch wel lekker zitten en goed beveiligen. En Phatsamon loopt er zo ongeveer hetzelfde bij.

Ik ga er mee naar de Makro, de dierenwinkel, etc., en 'savonds naar ons dorpsrestaurantje. Mensen kennen me inmiddels niet anders. 

Ik ben dan ook geen aantrekkelijke Farang (buitenlander) hier en van status is ook geen enkele sprake. 

Omdat we in de bouw 98 % zelf doen worden we gezien en bestempeld als 'gierig'. Een enkeling vindt het knap dat we het zelf allemaal kunnen en het is toch zo anders dan hoe er hier gebouwd wordt. Dat is dan toch nog aantrekkelijk om iets meer van te weten en vooral, het blijft een dorp, door te vertellen. 

Een klein scootertje, een gammele truck en een kleine, inmiddels al oude, Mazda-2. Dat is toch heel wat anders dan 'the show must go on' hier laat zien. 

Hoe anders dan de gemiddelde 'aantrekkelijke' Farang. Die worden hier in dit land over het algemeen gezien als mensen die status hebben vanwege... geld. Zij kunnen hier immers leven en hebben pensioen en/of AOW en vaak ook spaargeld. Zaken die voor velen erg aantrekkelijk zijn om mee aan te pappen. We zien het hier om ons heen.

Ik ben, zeker alleen al door mijn uiterlijke dagelijkse verschijning, hier absoluut niet aantrekkelijk voor de buitenwereld. Geen status of positie en... wel super gelukkig. 

Status? Het is toch ook eigenlijk een grote giller ben ik achter. Het was leuk maar dit nu is helemaal prima en ook nog eens eenvoudiger. 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

kwa-jongen, kwa-moeder... Luilak

Het is bijna weer zaterdag voor Pinksteren en dat bracht weer aardig wat herinneringen boven aan, jawel, Luilak. 

Lang genoeg gewacht om dit ooit te delen. Ik denk ook dat de ervaringen en het kattenkwaad inmiddels al lang verjaard zijn. 

Ik ben in Haarlem opgegroeid met dat fenomeen Luilak. Steevast stond ik zaterdag's voor Pinksteren om een uurtje of vier in de ochtend op om in de buurt lawaai te maken en de langslapers (de luilakken) wakker te maken. 

Dagen tevoor al had ik er naar uitgekeken en had ik me er ook op voorbereid. Lege 'Jonker Fris' conservenblikken van thuis had ik aan een touw vastgemaakt om achter aan mijn fiets te hangen. Van dik karton had ik, met wasknijpers aan mijn bagagedrager, een soort van klepper gemaakt en last but not least had ik om de naaf van het achterwiel een touw als snaar onder spanning gezet dat in terpentine gedoopt was. Als je fietste maakte het een vreselijk hoog geluid. 

Van mijn moeder mocht ik pannendeksels mee met een houten pollepel om mee op die deksel te kunnen slaan. 

Alles bij elkaar gewapend voor de 'strijd' om dat wakker maken te laten slagen. 

Al vaker heb ik in mijn blogs gedeeld dat ik onder andere humor van mijn moeder heb meegekregen en, ja het moet er dus nu maar uit, ook 'creatief kattenkwaad'. 

Gedurende de luilakjaren die volgden kwamen er, naast dat uitsluitend lawaai met mijn fiets maken, steeds meer kwajongensstreken bij. Er ging een stuk zeep mee om op de ramen van mensen "Luilak, beddenzak" te schrijven. Er gingen spelden mee om niet alleen super vroeg belletje te trekken maar die spelden ook tussen de drukknop van de bel te steken zodat die bleef hangen. Vroeger belde zo'n deurbel door als je op de knop bleef drukken. 

Zonneschermen van huizen in de buurt naast de voordeur liet ik naar beneden en het touw bond ik vast aan de deurknop van die voordeur. Resultaat? Aanbellen, deur ging open en zonnescherm ging omhoog. Leuke attractie om te zien doen door mensen in hun pyjama.  

En het bleef er niet bij. De laatste jaren ging ook mijn 'kwa-moeder' midden in de nacht mee en ons 'werkgebied' werd ruimer. Dagen ervoor hadden we al de grootste schik samen. Mijn vader mocht er niet van weten. 

Voor ons samen maakte mijn moeder de avond ervoor al broodjes met beleg klaar en flesjes drinken. Een soort van vroegontbijt tijdens onze gezamenlijke 'missie' van die ochtend op onze fietsen. 

Ons 'instrumentarium' werd groter. Het stuk zeep veranderde in een grote pot Driehoek groene zeep. Verder ging een emmertje mayonaise en een pak Blueband margarine mee en ook een tubetje bisonkit was van de partij voor 'ernstige gevallen'. Ook huishoudhandschoenen werden door mijn moeder vooraf ingepakt.

Die margarine ging deels op de voorramen van een huis een stukje verderop. In onze ogen waren die mensen altijd aan het zeiken en ze hadden de pik op mij omdat ik vanuit de poort achter onze huizen stoofperen van hun boom pikte. 

Om dat te doen had ik een periscoop gemaakt en daarnaast een lange stok met aan het eind twee pennen met daaronder een nijlonkous aan een ijzerdraad ring om zo'n peer naar beneden te trekken en in die kous te laten vallen. 

Die periscoop had ik met spiegeltjes gemaakt om over de schutting te kunnen kijken of de buurman het in de gaten had. Als de kust 'veilig' was dan ging er een overhangende peer hoog boven de poort met die stok van zijn boom af. De zelfgemaakte koker met spiegeltjes gebruikte ik ook als we na kerst/nieuwjaar met een groep jongeren uit de buurt oude kersbomen gingen ophalen (jatten) om op de parkeerplaats tussen het Mendel college en het het Pim Mulier sportpark in de fik te steken. 

Terug naar die margarine. Luilak Beddenzak dus met boter geschreven op het raam en mijn moeder hielp mee. De volgende morgen de boze buurvrouw aan de deur dat 'Fransje' dat gedaan had. Mijn moeder, actrice van huis uit, met een stalen gezicht dat ik dat niet gedaan kon hebben omdat ik straf had en de hele nacht niet naar buiten had gemogen. De buurvrouw droop af, mijn pa over de zeik omdat hij het allemaal aardig door begon te krijgen, en mijn moeder en ik gierend van het lachen in huis. 

Mayonaise gebruikte mijn moeder om, met haar huishoudhandschoenen aan, op het zadel van een bromfiets van kennissen, die voor hun huis in de Maerten van Heemskerckstraat geparkeerd stond, te smeren. De man, die ze de bijnaam 'Koppie' had gegeven (verhaal apart), haalde altijd in de kerk van het Kleverpark het collectegeld op. Ze verdacht hem er van dat hij daarin niet altijd eerlijk was. Als 'tegenprestatie' kreeg hij zijn zadel voor Luilak onder een dikke laag Calve mayonaise. 

En ook aan die Bizonkit, die sporadisch maar toch, door haar wel eens werd ingezet hebben we jaren lang tijdens de altijd goed bezochte verjaardagen die bij ons thuis gevierd werden veel pret gehad. 

Kortom, er was nog veel en veel meer. Het is te veel en te lang om allemaal te beschrijven maar de herinneringen komen deze dagen weer bij me terug. 

Volgens mij bestaat Luilak nog steeds of dat kattenkwaad ook nog wordt uitgehaald weet ik niet. Wat ik in ieder geval wel zeker denk te weten is dat er weinig moeders ooit met hun kinderen midden in de nacht voor dat kattenkwaad op pad gingen en er van genoten. 

Alvast fijne Pinksterdagen!

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Door 'Hitteverlet' tijdelijk met pensioen

Ik weet niet of het woord 'Hitteverlet' bestaat maar, afgeleid van het woord 'vorstverlet' bestaat het voor ons nu. 

Gedwongen ben ik inmiddels nu tijdelijk echt met pensioen en voor mij voelt dat absoluut niet fijn. En toch, je moet ook je verstand nog een beete gebruiken, de situatie is meer dan ongezond en gevaarlijk.

Een kleine twee weken geleden kreeg ik tot twee keer toe sterke signalen van zonnesteek. Ondanks dat ik me buiten met mijn zonnehoed, lange broek, shirts met lange mouwen, handschoenen en veiligheidsschoeisel goed tegen de zon bescherm, is dit te veel. 

Al een paar weken kampen we hier met extreme hitte. De laatste paar dagen temperaturen van 45 graden en mogelijk morgentikken we 46 graden aan. 

Liters vocht (water, sportdrank, melk, etc.) ten spijt trekt mijn lijf dit niet meer. Ook Phatsamon, die door haar afkomst beter bestand is tegen hoge temperaturen kan dit niet meer aan. De natuur verdort en verdroogt. Vers groen valt af alsof er een soort tweede herfst aan de gang is 

En ook onze dieren bezwijken haast. Ze zoeken binnen de koelste plekken op hoewel die moeilijk te vinden zijn. Al zeker in de middag en avond.

Op onze veranda zitten 's avonds, is niet meer te doen laat staan dat we zouden willen denken aan een BBQ.

Een koude douche bestaat niet meer. Het water uit de kraan is rond de 39 tot 40 graden. Zelfs de muren van ons huis beginnen, ondanks de dilataties, op een paar plekken haarscheurtes in het stuckwerk te tonen door uitzetting. Het is gewoon te veel. 

Op dit moment is de drie daagse viering (Songkran) van het Thaise nieuwe jaar. 

Uitnodigingen die we van vrienden kregen voor feestjes zijn door ze ingetrokken. Een logische en gezonde beslissing. 

En ja, dan kun je wel met donder en geweld toch door willen met onze bouw, maar ik wil toch ook een hartaanval liever maar niet forceren. 

Onze vijf airco's werken gelukkig prima. Toch gebruiken we ze mondjesmaat omdat ze feitelijk de boel uiteindelijk alleen maar erger maken. In de ruimte waar we verblijven schakelen we bij toerbeurt in de namiddag en avond de betreffende airo aan. 

We hebben onszelf dus 'hitteverlet' gegeven. Voor mij nu tijdelijk met pensioen. En hoewel ik daar van baal en het me wat onrustig maakt, zorgen de hoge temperaturen er voor dat ik wel rustig moet blijven. Een kwestie van overgave. 

In de vroege morgen, die hier begint met 27 graden, kan ik rond half zeven gelukkig in onze sala zoals gewoonlijk een uurtje yoga en meditatie doen. Elk uur stijgt de temperatuur dan met twee tot drie graden tot wederom zo rond de 45.  

 

We wonen hier nu zo'n zes jaar en elk jaar wordt het heter. Wij prijzen ons gelukkig dat we die airco's hebben. In ons dorp zijn die bij de meeste huizen niet aanwezig. De moeder van Phatsamon, net als bijna al die andere dorpsbewoners, verblijft met ventilatoren in een soort magnetron.

Wordt dit ooit beter? Praten over klimaatverandering helpt niet. Als land individueel maatregelen nemen alsof er muren omheen staan, is waanzinnig. Het is allemaal samen op of niet. 

En al zou de wil er bij iedereen echt zijn, dan nog verandert er niets en wordt de situatie jaar na jaar erger. Zelfzucht, macht, positie en geld. Laten we nog wat meer bombarderen en af laten branden in onze wereld. 

Het staat allemaal in schril contrast met de schitterende ervaringen en dankbaarheid die werd geuit door de astronauten van de Artemis-II missie. Zij vertellen wederom hoe mooi onze aarde eigenlijk is (was). 

Mensen maken er een puinhoop van. De natuur geeft op en slaat steeds meer terug. Het nieuws van die ellende, door onszelf veroorzaakt, zal dit jaar snel de mediaberichtgeving weer overspoelen. We staan erbij, kijken er naar, en praten er in de politiek over. Wederom een fantastische bijdrage aan de toekomst van volgende generaties. Dag hoop.

Bert Janssen, ooit burgemeester van de gemeente Landgraaf waarmee ik fijn mocht samen werken, vertelde me ooit: "zolang we in de politiek blijven praten, verandert er helemaal niets". 

Aan dit 'Hitteverlet pensioen' zal ik helaas meer en meer moeten wennen. Het wordt alleen maar erger...

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Twee doffe klappen. Dag Tricity, welkom Grand Filano...

Twaalf jaar lang heb ik met heel veel plezier een Yamaha Tricity gereden.  Afgelopen donderdagavond, 26 maart, om 18.45 uur kwam er onverwacht, abrupt, een einde aan. 

Ruim 115.000 kilometer gaf de teller aan. Veel van die kilometers gingen ook mijn goeie vriendje (hond) Kadhow en nog steeds bij toerbeurt met onze honden Cupid, Singto, Baijka en Taffy mee. 

Bij toerbeurt gingen ze 's avonds op die scooter mee naar het restaurantje in ons buurdorp. Een protocol waar ze en we aan gewend zijn en waar ook helemaal niemand in de buurt meer van opkijkt. Onze honden? Die vinden het toppie!  

Afgelopen donderdag was het de beurt aan onze Singto om mee te gaan. We waren wat laat. 

Zoals altijd als we er zijn parkeren we de scooter naast de ingang van het restaurantje, dat aan de provinciale weg gelegen is, in de berm. Dit keer net voorbij een zogenaamde Saleng, die onze Duitse kennissen hier gebruiken. Zij vertrokken even later nadat we er waren weer. 

Singto onder de tafel met een waterbak gevuld met koel water. Het is hier momenteel om te snikken van de hitte. In de middag 43 graden en hoger. Singto, met haar lange haar, kijkt uit naar de avonden en nacht hoewel het daarin ook niet verder meer afkoelt dan zo'n 27 graden. Toch... een stuk meer comfortabel. 

Wij kregen ons eten en waren zo'n beetje halverwege toen we ineens twee doffe klappen achter elkaar hoorden en er een Witte Ford Fiesta iets voorbij het restaurant tegen een muur en een straatlantaarn klapte. 

Vakidiotie nog steeds, sprong ik op om mogelijk gewonde inzittenden te gaan helpen. 

De deur van de Fiesta ging open en de chauffer verontschuldigde zich tegenover mij dat hij helaas in slaap was gevallen. Jep, shit happens. Phatsamon kwam ook aanlopen. Een stuk gemakkelijker met dat Thais. Ik feliciteerde de man, de enige inzittende, dat hij kennelijk niets had opgelopen. Zijn auto aan de voorkant in puin en schade aan de lantaarnpaal die ook nog overeind stond.

Toen Phatsamon er was wilde ik wat water voor de man halen na zijn schrik. Ik liep de richting van het restaurantje weer op een fles koel water uit de koeling te pakken. 

Toen ik terug liep merkte ik op dat mijn scooter er niet meer stond. Ik had er even helemaal niet bij stil gestaan. Die lag in duigen in een greppel (zie foto). 

De situatie werd toch even anders. Gelukkig alleen materiele schade maar er moet dan wel even wat geregeld worden. 

Wat bleek (haast typish Thais) de man was niet verzekerd. Hij had ook geen ID en rijbewijs. Dit soort verhalen zijn hier bij buitenlanders, en ook Thaien heel goed bekend. Eigenlijk is het standaard fluiten naar je centen. 

Toch maar even politie erbij halen dus. Dat duurde 70 minuten voordat ze er waren maar goed, ze waren er. Een paar foto's, gegevens opnemen en hoe verder nu...? 

De schade aan de scooter was aanzienlijk. Veel zaken totaal afgebroken, het stuur verbogen, plaatwerk (allemaal kunsstof) gebroken en... veel onderdelen haast niet meer te krijgen. 

Thailand is, helaas, met de Tricity gestopt. Doodeenvoudig omdat de scooter hier verhoudingsgewijze duur was en, erger nog, heel erg zwaar voor de over het algemeen kleine mensen. 

De eigenaar van de auto beloofde me al snel dat ik de scooter op zijn kosten kon laten repareren. Dat gaf hij ook de politie aan. Ja..., eerst zien en dan geloven...

Maar goed wat kunnen we anders. 

Afspraak met hem was dan ook dat we er geen politiewerk van zouden maken als hij aan die belofte zou voldoen. 

De eigenaar van het restaurantje bracht ons samen met onze Singto naar huis. Vrijdagmorgen haalde Yamaha Surin het wrak met een pickup met een hefplatform op. 

Vrijdagmiddag een schaderapport van Yamaha dat er niet om loog. Er moest 50% als deposit op worden aanbetaald. Phatsamon stuurde de documenten aan de man door en vroeg hem de deposit naar de garage over te maken. 

Een beetje een wonder. Een half uurtje na dat verzoek kregen we een berichtje van de garage dat het geld op de rekening stond. Nou, best een beetje een opluchting. 

Zaterdag morgen naar Yamaha. Mijn dochter, die als mechanic aardig verstand van zaken heeft, vertelde me al na het bekijken van diverse foto's dat het ding eigenlijk gewoon totalloss is. Toch, in Thailand kunnen ze alles maken. 

We vroegen het na. Yep, we kunnen het maken maar die scooter wordt nooit meer zoals hij was. En ja, hoe graag ik ook een andere Tricity zou willen kopen, dat kan hier dus niet meer. En veiligheid, zeker in het verkeer hier, in spullen waarop je kunt vertrouwen is niet zo'n slechte gedachte. 

We gingen dus voor wat anders kijken en overlegde met de bestuurder van de auto of hij er moeite mee had om het reparatiegeld in te zetten voor de aanschaf van een nieuwe scooter. Hij begreep dat volkomen en, binnen nog geen twee minuten stond de rest van het schadebedrag op de rekening van Yamaha. 

We kregen zelfs van hem een uitnodiging voor een diner met een goed glas bier. 

Op zoek naar wat nieuws dus nu. Iets nieuws met een platte vloer omdat de honden natuurlijk nog steeds stuk voor stuk mee moeten wat ons betreft. En het liefste ook met ABS. 

We liepen die zaterdagochtend in de showroom tegen een 'limited-special-edition' Yamaha Filano aan. 

Klein, licht, ABS, platte vloer en deze editie met diverse extra's waaronder een zwaardere schokbreker (prima als we er met z'n tweetjes en ook nog eens een hond mee weg gaan), USB, telefoon display op de tellerklok voor als je onderweg gebeld zou worden, twee helmen, en een groot comfortabel zadel met ruime plek eronder voor die twee helmen. Prima boodschappen ruimte dus.

  

Nee, schrik niet, volkomen 'normaal' om hier drie, vier of zelfs soms vijf mensen op een scootertje te zien. Maar goed, dat zijn dan die kleinere Thais en soms als gezinnetje met kinderen. 

Het wrak bracht ook nog wat op. Schadebedrag van de Tricity erbij en de rest natuurlijk zelf bijbetalen. Wel weer een totaal nieuwe scooter waar we hopelijk weer heel wat jaartjes veilig mee vooruit kunnen en... ook nog eens 'Donald's plays proof'. 

Kontant bijbetaald en een jaar wegenbelasting, verplichte verzekering, kentekenplaat en kentekenbewijs zijn (standaard bij aankoop van een nieuw voertuig) inbegrepen. 

Om drie uur zaterdag middag hadden we op een nette manier afscheid genomen van onze ouwe trouwe Tricity makker en reed Phatsamon de nieuwe naar huis. 

Een geluk bij een ongeluk dat het zo, en ook zo snel,  allemaal afgelopen is. Zonder lichamelijk letsel en met iemand die eerlijk betaalde. Geen politiewerk verder dus meer nu. 

Vanmorgen hebben we bij de transport office de nummerplaat ingeleverd en de scooter uit de registers laten uitschrijven. 

En wat dat 'Donald's play proof' betreft. De Tricity consumeerde (vond ik zelf zuinig) in de praktijk 1:30.

Vele referenties van gebruikers op internet geven aan de de Grand Filano in de praktijk ruim de dubbele zuinigheid heeft. Hoewel het boekje 1: 68.2 aangeeft zijn de praktijkervaringen van gebruikers gemiddeld 1: 62,5. Kortom het halve verbruik van de Tricity. 

Het is effe wennen die nieuwe scooter. Voor Phatsamon gelijk beter omdat hij niet zwaar is. Zelf ben ik met mijn 1.91 meter wat groot en toch het rijdt, ascelleert en remt, fantastisch en je zit snel op de 90 km per uur. De topsnelheid op de meeste Thaise snelwegen. Een scooter geldt hier als een motorfiets voor alle duidelijkheid.  

In de huidige nieuwe 'DOCT' (zo noem ik voor mij de Donald Oil Crises Time) niet verkeerd en aardig mee genomen. 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

77 Eurocent voor een liter benzine vandaag. Crisis paniek en zakken vullen.

Ik kom net uit de stad. Tot mijn verbazing zag ik dat de prijs van de benzine bij ons vandaag verlaagd is ten opzichte van twee weken geleden. Voor de benzine die ik in onze Mazda en scooter gebruik betaal ik nu 28.35 THB/Liter (77 Eurocent) In plaats van voor alle ellende in het Midden-Oosten toen die prijs nog 28.85 THB hier was. 

Let wel, Thailand heeft ook zijn eigen olievelden. Ook is ze afhankelijk van extra invoer.

Twee dagen na de eerste aanvallen op Iran verhoogde Shell in Thailand de prijs van benzine en diesel met ca. 4 THB per liter. Reden, problemen in de Straat van Hormuz waardoor oliedoorvoor gehinderd werd. 

De bevolking hier stond op de achterste poten. Allereerst omdat Thailand, zonder aanvulling voldoende voorraad heeft om het zonder problemen en op dezelfde manier van gebruik als voorheen, twee maanden te kunnen volhouden. 

Daarnaast omdat deze voorraden dus de 'oude' prijs hebben en de invloed van die gehele of gedeeltelijke afsluiting zeker voorlopig nog geen enkele invloed op de verkoopprijs zouden hoeven hebben. 

De overheid ging met en in die gedachtengang mee. De prijs van diesel en benzine werd dan ook bevroren en vandaag dus zelfs verlaagd. Shell hier heel veel van zijn klanten kwijt en de andere maatschappijen lachen in hun vuistje. 

Het Midden-Oosten zit zeker in crisis. Maar slimme lieden maken weer super snel misbruik van die situatie. Amerika spekt zijn zakken volop met hun uitvoer van oude voorraden. Media en onsociale media doen fantastisch werk om de wereld met hun "crisis paniek" nog gekker en zieker te maken dan die al is. 

EEN Europa (?) het toont zich wederom perfect. Mijn zoon in Limburg tankt 60 eurocent per liter voordeliger in Belgie en in Luxemburg, zoals altijd, is de prijs waarschijnlijk nog lager. 

Mijn dochter in Australie moet er in de file wachten om nog voor een crazy hoge prijs benzine te krijgen. Allemaal door die grote blehr eend uit Amerika, die Straat die dicht zit en ene meneer uit Israel? 

Ja, ja... Dit is niet snel zaken doen maar gewoon smerig zakkenvullen over de ruggen van de mensen die er voor moeten werken. 

Thailand is zeker weten niet een walhalla. Na lange tijd weet ik inmiddels achter de roze brilleglazen totaal andere verhalen en heb ik ook andere ervaringen.

Toch, zeker bij dit besluit (tot nu toe) lof aan deze regering die in mijn ogen nu ballen toont.

Update 30 maart 2026

Afgelopen week zijn ook hier de prijzen voor brandstoffen gestegen. Er is, tot nu toe, zo'n 20 tot 25% prijsstijging doorgevoerd. Op dit moment betaal ik 98 Eurocent per liter. 

En over dat zakkenvullen en die vriendjespolitiek in zaken doen circuleren inmiddels ook diverse openbaringen. 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Verwerken = Verweven

Onze provincie Surin staat in Thailand niet alleen bekend om de basis van de fantastische Thaise Olifanten. Het is ook beroemd om het weven van zijde.

 

Ik ben inmiddels, niet als toerist maar als bewoner, een paar keer hier in het "zijde-dorp" Ban Tha Sawang geweest. Je mond valt open van de kunst en het vakmanschap. Zelfs in twee verdiepingen diep, gekoppeld aan elkaar, worden de meest prachtige patronen geweven. Toen mijn dochter hier was heeft ze het met haar eigen ogen gezien. Een klus die veel tijd kost en... er toe doet. Er ontstaat iets prachtigs.  

Als je het even opzoekt; "Zijde is een hoogwaardige, natuurlijke eiwitvezel die wordt geproduceerd door zijderupsen om hun cocon te spinnen. Het weefsel staat bekend om zijn uitzonderlijke glans, zachtheid, sterkte en hypoallergene eigenschappen. Door de ademende temperatuurregulerende werking is het geliefd voor kleding en beddegoed."

De koninklijke familie hier heeft nagenoeg al hun zijde kleding bij officiele gelegenheden uit Surin. En dat is niet voor niets. Best trots. 

Ik moest aan die bezoeken aan dat 'weef-dorp' terug denken en het gaf me inzicht. 

Het zal wel weer het zoveelste 'toeval' zijn maar sinds een paar weken heb ik diverse vragen en contacten over 'loslaten en verwerken'. Op zich super fijn dat mensen me nog steeds vanuit het verleden met die vragen weten te vinden maar dit keer kwam en is het ook, en niet eens als vraag maar als enorm vervelende ervaring, in twee situaties heel dicht bij. 

Ik kwam en kom er niet omheen om me er toch weer eens in te verdiepen en achtergronden en ervaringen uit mijn life-coaching en Boeddhistische filosofie weer op te frissen. Ik hoop overigens een goeie voorbereiding voor over een niet al te lange tijd weer in dat veld terug te zijn. 

In de Westerse wereld is het inmiddels niet meer dan normaal en geaccepteerd dat je met emotionele ervaringen hulp zoekt en krijgt. Iets waar ze hier in Thailand, vind ik, nog wel wat van kunnen leren. Een uiterlijke glimlach en geen 'gezichtsverlies' leiden/lijden helpt immers niet en staat je persoonlijke geluk uiteindelijk in de weg. Maar goed, daar gaat mijn blog nu niet over. 

Het is heel 'modern' om je emoties niet weg te stoppen en voor een heel groot deel is dat ook helemaal terecht in mijn beleving. 

Waar ik wat moeite mee heb is hoe er op wordt ingezet en ook, zelfs door de professionals (ben ik niet), mee wordt omgegaan. Er moet gegraven worden, achtergronden moeten boven tafel om helderheid over je gedrag, emoties en gedrag an nu te krijgen of dat te kunnen verklaren, alles moet 'eruit' (soms letterlijk) en je moet het "loslaten". Opruimen, ruimte creeren, totaal schone lei en weer 'schoon en vrij' (met een gat? Ik kom daar zo op terug) door stappen. 

De afgelopen weken krijg ik vragen over de verwerking van rouw door het verlies van dierbaren, liefdesverdriet / verbroken relaties, verlies van werk, problemen in gezin, met anderen en in werk door invloed van alcohol en drugs, invloed van opvoeding en jeugdervaringen en ook opgelopen stress. 

Een pilletje om je beter te voelen of om beter te slapen helpt er (structureel althans) niet tegen is mijn motto. Er is iets anders voor nodig en dat is zeker ook (Boeddhisme) een andere wijze van leven/omgang met zaken (levensfilosofie). Een ander gedrag. Let wel, even er van uit gaande dat je geen puber meer bent. omdat je dan nog echt ook in het leren van het omgaan met tegenslagen zit. 

Het is prachtig wat je allemaal verteld wordt dat je het moet loslaten, dat je er afstand van moet nemen, dat je het (soms letterlijk) moet uitkotsen om er van af te komen. En... alle pogingen ten spijt, je komt er helemaal nooit van af.  

Let wel, ik schrijf mijn blog vanuit mijn studies & verdieping, achtergronden & ervaringen en informatie. Ook gebaseerd op door personen op enig moment  abnormaal ervaren situaties. Niet over die extreme situaties waarover je in het nieuws leest en die helaas bij rechtbanken terecht moeten komen. Alhoewel ook die situaties voor een deel hier aan zouden kunnen reflecteren. 

Hoe ga je er mee om? 

De trend was (en is soms nog steeds) om te gaan graven in het verleden. Op zoek te gaan naar achtgronden. Naar mogelijke schuldigen ook. Let wel, vanuit de situatie en je kennis van zaken NU. Iets dat je vanuit de situatie, emoties, stemmingen en bedoelingen van destijds van de 'spelers', totaal niet kunt terug halen. Anders dan, in het licht van nu, mogelijk totaal, uit zijn of haar verband gerukt, gebruikt om 'oplossingen', 'antwoorden, en 'verklaringen' voor jezelf te vinden.

Kortom, het lost helemaal niets op omdat het ervaringen zijn die jij immers in je leven hebt mee gemaakt die niet zijn uit te wissen. Ze zijn er en een verklaring daarvoor lijkt dan wel te helpen maar is uiteindelijk helemaal geen oplossing. Een doekje tegen het bloeden. 

Even een paar dingen ietsjes dieper aantippen:

 

Een, of meerdere, dierbare personen (of dieren) overlijden. Rationeel gezien een heel natuurlijk proces. Emotioneel kan het een schok zijn (ik kan er over mee praten. Zeker na het afgelopen jaar). Jij zit er mee, zoekt naar handvatten om door te gaan. Ondertusseh draait de wereld met kansen en uitdagingen en ook nieuwe valkuilen en het oplopen van emoties door. Hoe lang blijf je 'afgehaakt'?

Ik herinner me het 'verwerkingsproces' van mijn oom Hans, een kanjer van een vent en broer van mijn moeder. Gast aan huis en aan tafel toen ik jong was. Nog steeds herinner ik zijn gillen en gehuil toen hij mijn moeder, zijn zus Cilie, (analoog die tijd) belde dat zijn vrouw, mijn lieve tante Gon, in Haarlem was overleden. Zijn ervaring was voor hem erger dan slachtoffer zijn in het World Trade center bij de aanslagen. Zijn wereld was erger dan daar, niet ingestort maar totaal geexplodeerd. 

Enerzijds natuurlijk een uiting van liefde. Anderzijds een gewilde acceptatie om zijn eigen leven voor de rest (voor welke reden dan ook) volledig om zeep te helpen. 

In de rouwstoet "Jaapie" hun rode Opel kadett met zwart vinyl dak en met een super groot uitpuilend bloemstuk op haar stoel als tweede volgauto achter haar kist. 

Die auto is er ook, ondanks de roest, rotte plekken en afkeuring, nooit meer uit gegaan. Zij had er immers op de passagiersstoel altijd in gezeten. En zo werd ook Park Hotel Rooding in Valkenburg een soort heilige bedevaartsplaats voor hem. Ze kwamen er voordien twee keer per jaar met die Opel Kadett. Nu bezocht hij het alleen nog maar in tranen en 'ter ere' aan haar. Iets dat ik tot de dag van vandaag niet kan bevatten. Het kon voor hem toch niet goed voelen (nee, niet echoistisch bezien)? 

Hij hielp zijn verdere leven compleet om zeep. Tante Gon kennende, moet ze er in de hemel (?) om hebben gejankt. 

Sloeg dit niet wat (enorm en een beetje ziekelijk, maar wie ben ik) door? 

Het voelde en voelt als een soort bewust of onbewuste keuze om in verdriet en emotie te willen blijven hangen. 

Als ikzelf op enig moment, door wat voor reden dan ook, er niet meer ben dan wens ik toch echt dat mijn vrouw en kinderen zich al die top ervaringen met elkaar die we hadden zich herinneren en stoppen met een soort van Thaise opgedragen somber rouwprotocol. Vier het leven aan en van herinneringen. Ik zou janken op mijn wolk boven om deze triestheid te zien. Daarom ook geen zwart maar juist kleur zoals ik in mijn uitvaartprotocol heb omschreven. 

Relaties/vriendschappen:

Er zijn, verhoudigingsgewijze, maar weinig mensen die in de krant komen omdat ze elkaar op de basis- of middelbare school ooit zijn tegen gekomen en 'nu' hun zestig of zeventig haar (gelukkig?) huwelijk vieren. 

Jawel, het kan maar het is (steeds meer) uitzondering. Het komt veel meer voor en wordt zeker ook als 'normaal' gezien dat je meer ervaringen hebt. 

Het is ook (en misschien wel nog veel meer dan normaal) dat je tijd neemt en met elkaar uitprobeert wie jij gelukkiger kunt en wilt maken en wie jou nog meer gelukkig zou kunnen en willen maken. Niets mis mee zolang dat open en eerlijk gebeurt in mijn beleving. 

Ik neem mezelf maar even als voorbeeld. Ik heb heel wat vriendschappen/relaties achter de rug. Ze begonnen allemaal super en uniek en liepen, door wat voor redenen dan allemaal ook, uiteindelijk minder uniek af. Ik was 66 toen ik met Phatsamon (mijn tweede huwelijk) trouwde. Onze inzet is om met elkaar oud te worden. Wederzijds genoeg ervaringen (leermomenten) gehad. Of we dat gaan halen? We leven en genieten nu en zijn dankbaar voor de nieuwe ervaring. De vraag of en waar het eventueel zou kunnen eindigen speelt niet. Jammer om onze tijd daaraan te verspillen. 

Gaat een relatie/vriendschap door wat voor reden dan ook, niet langer meer (en al zeker als je in een relatie besodemieterd bent) dan heb je weer een wijze les geleerd. Laat je uiteindelijk je leven daardoor, zoals mijn oom Hans, bewust door jouw persoonlijke inzet en keuzes dan aan gort helpen? 

En dat brengt me bij dat weven in en uit Surin. 

Hoe kun je allerhande levenservaringen "loslaten" of "uitkotsen" om er vanaf te komen. Waanzin en leugen. Ze zijn immers deel van je levensweg geworden. 

Verwerken is niet bakken van tijd nemen om te proberen los te laten, uit te braken, weg te gooien, of wat al niet meer. Je heb het immers toch allemaal zelf mee gemaakt?

Ook niet van graven om oplossingen te vinden en afscheid te nemen. Prima voor achtergrond en begrip (voor de juiste kleur. Ik kom daar zo op terug). 

Terug naar dat gat. Kun je zaken, ervaringen, belevingen, emoties, uit je leven uitwissen (geldt overigens voor zowel voor jou positieve als minder positieve ervaringen)? Natuurlijk niet. In een computer kun je bestanden en programma's wissen maar zelfs, modern kennelijk met AI, lukt dat in jouw koppie, jouw geest (misschien helaas) niet. Het zijn de elementen, de bouwstenen die je gemaakt hebben tot de persoon en de persoonlijkheid die je nu bent. Levenslessen. 

Het enige dat je kunt veranderen is hoe je met die ervaringen, in relatie tot je kennis van zaken nu, om wilt en kunt gaan. Let wel, dat is een andere moment opname.

Helaas, in mijn beleving, is dat geen loslaten, uitkotsen of wat dan ook. Het wat zoals het was en is zoals je het nu ervaart. Heb je daar last van? Best begrijpelijk en toch ben JIJ de persoon die er zelf wat aan kunt doen. 

De trots van Surin geeft een handreiking. Verwerking = Verweven. 

Al die ervaringen die je op dit moment: stress, (liefdes) verdriet, rouw, en noem maar op, aan emoties onbegrip en verdriet bezorgen waardoor je van de leg bent kun en hoef je niet los te laten of uit te braken. 

Alles wat je aandacht geeft groeit. Het eerste is dus je aandacht proberen te gaan verleggen. Dat is niet loslaten maar een plaats geven. De filosofie van verandering van focus omdat er altijd meer is. Iedere situatie heeft immers een donkere kant en een lichte (Yin-Yang) wat ik ooit ook leerde.  

De oplossing zit hem in Verweven. Al jouw ervaringen zijn zaken die op jouw levensweg (zijn ge-)komen om je verder te helpen. Je te laten leren, je te laten groeien. Er in blijven hangen is geen optie omdat het (en jouw) leven door gaat.

Jij bepaalt, en daar ben ik weer terug, de kleur van de draad die je in je weefgetouw van jouw levensweg stopt.  

Het is een kwestie van al die levenservaringen met al de emotie eromheen, zonder spijt ("It was mend to be") in jouw kleur (welke dat ook is) te verweven tot die speelse, unieke, uitkomst van die waardevolle zijde die ze hier creeeren. 

Als ik naar mezelf kijk toont die levenslap van zijde het afgelopen jaar wat zwarte en paarse draden. Die zijn dan weer hartstikke mooi na de nieuwe blauwe, zilveren, rode, licht groene en gouden draden die er al weer nadien in en tussen 'gegooid' zijn. 

Het kost wat tijd en het doet er toe! 

Het unieke patroon van je levensweg met alle kleuren daarin (ook als je ze zelf allemaal op dit moment alleen maar zwart zou zien), dat uiteindelijk dan ontstaat, staat (alsnog) bekend om zijn uitzonderlijke glans, zachtheid, sterkte en eigenschappen. Het is meer dan geliefd!

Blijf je in zak en as proberen "los te laten" en "slapeloze nachten" te blijven ervaren...?

Denk even na! Dit is wat anders. 

Het is zeker een proces van niet bij de pakken neer zitten. Dan ontstaat er immers niets en verspil je de tijd van je leven.

Ga opzoek van de plek waar je je emotie, ervaring, verdriet, rouw of wat dan ook, wil invlechten. En eigenlijk is ook dat zinloos. Dat is immer nu die andere draad vinden en geen 'gat' laten ontstaan. Dat maakt immers die zijde zonder veel waarde...

 Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com