Een kleine vijf jaar werkte ik op vrije schooldagen en in het weekend bij Restaurant Chalet het Witte Huis aan de Zeeweg in Overveen (NH).
Het was aan het begin van de prachtige duinen aan een auto en fietsroute naar de stranden van Bloemendaal en Zandvoort.
Naast een fantastisch restaurant had het buiten ook twee grote terrassen. Op weg naar zee bestelde mensen heel vaak koffie met appelgebak, en op de terugweg zag je ze regelmatig weer voor frisdrank, bier of wijn met een bittergarnituur. Eten kon je buiten ook. Het was er, eigenlijk weer of geen weer, binnen en/of buiten gezellig druk. Hard werken en er stond wat tegenover.
Ik herinnerde me een fantastisch mooi Pinksterweekend voorspeld. Mijn baas had extra inkopen gedaan. Een ruimte stond werkelijk vol met opgestapelde fantastische appeltaarten. Ook de vriezers puilden uit omdat hij een pittige voorraad sorbetijs had ingekocht.
De voorraad appeltaart en de flessen verse slagroom waren dat weekend snel op. Ook de bittergarnituren vlogen de deur uit. Maar dat ijs? Niemand kwam er op.
Ik scheef al twee terrassen voor het restaurant. Aan een kant liep ik, aan de andere kant een collega. Soms hielpen we elkaar uit als het werkelijk soms niet meer bij te benen was. Op het koele versgetapte bier moest immers wel een schuimkraag zitten. Het gaf soms zo'n Oktoberfest gevoel als je met volle dienbladen met glazen bier over dat terras liep.
Maar goed, dat ijs toen. De baas toverde zijn truck uit de mouw die de 'schapen' op het terras wakker maakten.
Mijn baas, die altijd naast de koks ook zelf in de keuken stond, maakte een fantastisch (achteraf niet bestelde) mooie sorbet.
Hij vroeg mij die naar mensen op het terras van mijn collega te brengen.
Ik dus de tafels langs om te vragen wie die sorbet besteld had. Niemand dus maar ineens wilde iedereen zo'n sorbet.
Geloof het of niet. Binnen een uur waren we door de hele ingeslagen hoeveelheid sorbetijs heen.
Dit verhaal kwam vorige week weer in me op.
.jpg)
Een van die dingen is gebruik maken van het voortreffelijke lunchbuffet van The Chiang Mai Grandview Hotel.
Het was niet gigantisch druk. Een keur aan allerhande Westerse en Thaise gerechten waarop je je mag 'uitleven'.
Ook een buffet met nagerechten waaronder Crepes Suzette.
Toen we er zaten kwam er een kleine tour met een stuk of twintig Chinese gasten binnen die ook gereserveerd hadden. Schransen en vooral ieder voor zich aan de ander trots laten zien wat ze 'gescoord' hadden. Leuk om te zien.
En zo ging het ook met de nagerechten en toch... de 'stand' van de Crepes Suzette hadden ze niet gezien/gevonden (die zit namelijk wat weg gestopt en de crepes worden vers gebakken voor ieder gast). De kokkin had niets te doen en hing (vanzelfsprekend) in haar mobiel.
Ik Phatsamon even aangetikt en gezegd dat ik mijn horecatruck even ging doen.
Ik dus de kokkin uit haar telefoon wakker geschud. Een prima vers gemaakte Crepes Suzette volgde na korte tijd.
Aardig ongeinteresseerd begon ik door het restaurant, via een omweg, naar onze tafel te lopen en wel zo dat eigenlijk iedere Chinese gast het bordje met die crepes met mandarijnsaus, het ijs en de slagroom er bovenop zag.
Ik zag ze naar elkaar kijken en toen... JAWEL, het werkte nog steeds. Als schapen in de rij voor zo'n nagerecht.
Toen we vertrokken was de rij kleiner maar er werd nog steeds gewacht.
Leuk en eenvoudig hoe het nog steeds en eigenlijk altijd werkt.
Frans Captijn
Geen opmerkingen:
Een reactie posten