vrijdag 18 juni 2021

Be-kering en geduld. De Jip en Janneke ervaring (en beloning)

We zijn inmiddels nu anderhalf jaar onderweg met ons bouwproces in Surin, Thailand. Het zelf ontwerpen en met eigen handen bouwen van een energierijke privé plek met piramides.

Steevast is de eerste vraag die mensen stellen; “Wanneer is het klaar?” Mijn standaard antwoord; “Als het klaar is.”. En ja, dat kan nog wel jaren duren. We zijn en blijven gewoon lekker bezig. Tot nu toe is onze tijdelijke wooncontainer en het labyrinth af en we zijn nu met twee gastpyramides (slaapkamers) bezig. Het woonhuis gedeelte zal nog wel effe duren. 

En toch natuurlijk een logische vraag vanuit de snelle wereld waarin we zijn opgegroeid en leven. Hurry up met je idee en ‘zet het even neer’. Hollen en stress. Het werd me tien jaar geleden bijna fataal door een eenzijdig ongeval in Zeeland.

Na die ervaring heb ik mijn levenswijze totaal veranderd. Eigenlijk een soort van be-kering. Nee, niets spiritueels (hoewel) maar het leven op een nieuwe manier bekijken, vanuit een nieuw perspectief. Weg met de stress en regelmatig de tijd nemen om vanaf een afstandje eens te kijken naar waar het allemaal echt om draait. “Rijkdom”, macht en controle lijken hoog te staan aangeschreven in deze wereld. En als je er van een afstandje naar kijkt dan moet ik er toch regelmatig erg om lachen.

Afgelopen week weer zo’n ervaring met een jonge, in topfitness verkerende, voetballer die voor het oog van de wereld tijdens een wedstrijd in elkaar zakt. Zijn coach gaf gelijk aan dat het je weer eens met de neus op de feiten drukt van waar leven eigenlijk echt om draait. En helaas hebben velen dat nog niet ontdekt… niet om rijkdom, macht en controle.

Die vraag van; “Wanneer is het klaar?” bracht afgelopen week ook een Jip en Janneke verhaaltje in mijn herinnering terug. Ze hadden aardbeien plantjes en Jip kon niet wachten op de eerste aardbeien die zouden gaan komen. Elke dag liep hij ongeduldig om de plantjes heen maar er gebeurde niet of nauwelijks wat. Hij gaf het maar op tot hij een week later toch nog eens ging kijken en… verrek… de eerste aardbeien.

Hier is een boeddhistische gezegde: 
De taak van de boer is om het land voor te bereiden en te bewerken, water in het rijstveld te laten lopen, de rijst te zaaien of te planten en zich nooit af te vragen wanneer er geoogst kan worden. De rijst komt, in zijn eigen tempo, precies op tijd.

Wij genieten van ons bouwproces. Geen project want er is immers geen eindtijd laat staan dat we rekening houden met SMART (Specifiek, Meetbaar, Aanvaardbaar, Realistisch en Tijdgebonden) principes en doelen. Beperking van creativiteit, stress verhogend en toch eigenlijk achteraf gezien om erg om te lachen.
Inderdaad, weer die be-kering. 
En als je zo af en toe eens terug kijkt naar ons bouwproces dan is er tot nu toe met veel aandacht toch al aardig wat goeie en rijpe ‘oogst’ te zien en bereikt. En dat is, net als bij de aardbeien van Jip en Janneke, toch een aardige beloning.

Geen ongeduld en met be-kering. Leven op een nieuwe manier en nagenoeg zonder stress.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 11 juni 2021

Voor twee weken even monnik

Vorige week vrijdag en zaterdag waren we in het dorp uitgenodigd voor het inwijdingsritueel van een nieuwe (tijdelijke) monnik. Het is een typisch Thais Boeddhistisch ritueel.'

Om dankbaarheid te tonen aan de familie, en met name de ouders en moeder, besluit een zoon meestal om voor kortere of langere tijd monnik te worden en het tempelleven van meditatie, studie, gebed en persoonlijke verdieping aan te gaan. Gehoorzaamheid, respect, dankbaarheid en toewijding tonen aan de mensen die hem hebben opgevoed. Volgens de Thaise traditie draagt het bij aan goed Karma voor de familie.

Er kunnen ook meer onderliggende redenen zijn zoals het eren van overleden familieleden en nog veel meer. Van origine vindt zo’n tijdelijk monnikschap plaats voordat de zoon trouwt. 

Hoe dan ook, wij waren erbij. Vrijdagmorgen vroeg was er een uitgebreid ontbijt (jawel, wederom om acht uur in de morgen alweer aan het bier) voordat de ceremonie om negen uur (het geluksgetal 9) begon.
Een monnik, nam na een vorm van zegeningen en chanten, de aftrap met harenknippen van de nieuwe kandidaat. Gevolgd door zijn moeder en de genodigden die allemaal drie plukjes haar mochten afknippen. Ook ik was van de partij.

De monnik maakte daarna met een scheermes het werk af. Zowel hoofdhaar als wenkbrauwen moesten eraan geloven. 

De hele dag kwamen er vrienden en bekenden aan, een party van een dag, en in de avond was er een diner.

Zaterdagmorgen in optocht naar de tempel, nu in het oranje gekleed en met een bedelnap. Hij was niet de enige die dag en buiten de tempel was het meer dan druk met familie en vrienden van alle nieuwe monniken die werden ingewijd. Op het tempelterrein veel kraampjes met eten en drinken. Waar zouden Thai zijn zonder overal en de hele dag door eten? 😉

Tijdens het ritueel keek er ineens een 'oude' monnik naar mij. Niet omdat ik de enige buitenlander in de tempel was maar omdat ik (al jaren) ook kaal ben geschoren. Hij gaf me aan dat ik er al (op mijn wenkbrauwen na) klaar voor was en zo kon aanschuiven. Nou, wie weet ooit in een volgend leven. 

Twee weken maar voor deze monnik. Niet werken betekent hier in de meeste gevallen ook geen inkomsten. En sommige mensen lijken nog steeds echt voor lange tijd onmisbaar. Er wordt dan ook vaak al een tijdje voor gespaard.

Superleuk om dit een keer van nabij mee te kunnen maken.

Hieronder nog wat sfeerbeelden.








Frans Captijn (Gangey Gruma) 



Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 4 juni 2021

Lekker lachen. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

We gaan gemiddeld zo’n vijf tot zes keer per week uit eten. Effe er uit en voor de prijs hoef je het niet te laten. Daarnaast niet al te veel boodschappen, tijd om aan andere dingen te besteden en ook nog eens minder afwas. Ook om nog eens andere mensen te ontmoeten. En 'afhalen' of 'online' bestellen blijft niet mijn ding. 

In ons dorp wonen drie buitenlanders, een Australiër, een Duitser en ik. Alle drie hebben we een Thaise partner en we treffen elkaar vaak in het kleine restaurantje aan de rand van ons dorp. Regelmatig duurt het nogal even voordat het eten dat we bestellen klaar is. We zijn niet de enige klanten en veel mensen komen er om af te halen. Prima eten, goeie pot bier met ijs en lachwekkende conversaties. Gewoonweg meestal droge humor over dat wat er die dag dus allemaal weer eens anders ging dan we dachten.
We lachen dan ook aardig wat af met z’n allen over eigenlijk helemaal niets. En de dames doen ook regelmatig een stevige duit in het zakje. En weer op weg naar huis, met nog steeds een glimlach op je gezicht, voelt het werkelijk dat je die dag weer zalig geleefd hebt.

Een voorbeeldje.
Afgelopen week hadden we een uitnodiging voor een verjaardag ontbijt van de vrouw van de Australiër. Hij wist niet wat er allemaal ging gebeuren en liet het maar weer over zich heen komen zei hij vooraf. Verkeerd gehoord maar die verjaardag begon al om zes uur in de ochtend terwijl ik acht uur verstaan had.

Wij kwamen dus om acht uur en op dat moment zaten er negen monniken in een tent al aan een stevig ontbijt na alle ceremoniële zaken en het chanten dat ze er de afgelopen twee uur al op hadden zitten. Voor de dertig gasten was er zowel Thais als internationaal voor ongeveer honderd man gekookt geloof ik en natuurlijk al vroeg in de ochtend ook bier. Het leek wel een beetje fruhshoppen tijdens carnaval.

De hoofdmonnik begreep dat wij, overigens net als onze Australische kennis (Bob), zijn zegen hadden gemist en nodigde ons uit om dat alsnog bij hem te komen halen. Wij gaven er gehoor aan. Wat hij ons allemaal toewenste weet ik niet, mijn vriendin zei dat het nogal wat goeds was. Gedurende zijn gebeden besprenkelde hij ons met water en dat ging maar door en maar door.  Ik voelde Bob, die naast mij zat, beginnen te snikken van het lachen terwijl bij mij inmiddels het water mijn bilnaad vulde. Ook ik hield het niet meer.

In de avond troffen we elkaar wederom in het restaurant en kwamen de verhalen en ervaringen met schaterlachen terug. Van mijn moeder heb ik mee gekregen dat die ervaringen zich voortzetten in mijn hoofd en in een soort van eigen setting door gaan. Mijn partner en kids kennen dat en het levert lachwekkende tafrelen op. Heerlijk. 
Even nadien brak er een stortbui uit. Bob en ik keken elkaar aan. Volgens ons was de monnik nog steeds om zich heen aan het zegenen of hij deed gewoon een regendans.

En als ik dan hoor dat je van de overheid in Nederland met ingang van zes juni in de kerken (niet te lang en op spreekniveau) weer mag zingen, dan kom je toch eigenlijk ook niet meer bij van het lachen?

Het gaat eigenlijk nergens over maar is toch zo zalig dat lachen. Geen dag gaat er voorbij zonder zalig te lachen. En wie weet is het werkelijk gezond. Het voelt in ieder geval super. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 28 mei 2021

De andere kijk op woonwagenbewoners die ik in 2004 kreeg

Zoonlief komt thuis van de basisschool. Net als ik schoenen uit voordat hij de woonwagen instapt. Zijn oma en moeder zitten met mij aan tafel te praten. De foto hiernaast geeft een idee. 

Zonder te vragen neemt hij een paar chocolade paaseieren van een toren op tafel en eet ze achter elkaar op. Dan gaat hij naar zijn kamer in de woonwagen en roept me om die te komen bekijken. Zijn computer start hij op en hij gaat kijken naar een pornofilm die hij op internet gevonden heeft. Ik zeg niets maar zijn moeder ziet de verbazing op mijn gezicht die ik niet kan verbergen. Ik ben werkelijk in een voor mij andere wereld terecht gekomen. Een ervaring tijdens mijn eerste kwartier stage…

‘Ja, ik zag het al aan u’ zei zijn moeder met een glimlach op haar gezicht. “Bij u moeten ze om elk eitje vragen. Waarom denkt u dat ik die paaseieren gekocht heb? Voor mijn kinderen toch?”. En in relatie tot de film op het computerscherm was het antwoord: “Hij moet de wereld zoals die nu is toch ook leren ontdekken? Anders dan in uw cultuur?”

Ik rol van de ene verbazing in de andere en ontdek veel tijdens mijn verblijf. Slechts een verschil in cultuur achtergrond. Niet beter of slechter overigens maar anders vanuit de manier waarop mensen (dus ook ik) van jongs af aan zijn beïnvloed.  

Verrassend om bij toeval op internet een van mijn scripties te vinden die ik in 2004 geschreven heb in verband met mijn masteropleiding. Herinneringen aan de stages die ik liep, zoals hierboven, kwamen terug.
Door bemiddeling van de toenmalige burgemeester van de gemeente Nuth Headly Binderhagel, kreeg ik de kans om me wat meer te mogen en kunnen verdiepen in het leven van woonwagenbewoners in een woonwagencentrum in Tilburg en in Maastricht. Het was een meer dan fantastische ervaring die veel meer inzichten boden dan dat waar ik door de uitingen en ideeën van de buitenwereld tot dan toe door ‘besmet’ was.

Velen van hen voelen zich (vanuit mijn stage-ervaringen ‘op de werkvloer’ van destijds terecht) op allerlei gebieden gediscrimineerd in winkels, door buurtbewoners, op scholen, door (potentiële) werkgevers en door overheden. Ze kunnen zich bijvoorbeeld niet of nauwelijks verzekeren, worden niet vertrouwd, krijgen vaak ongenuanceerd commentaar op hun manier van doen en worden meestal direct aangewezen als “schuldige” bij schermutselingen. Verder worden ze niet of nauwelijks gezien als volwaardige gesprekspartners die met de overheid kunnen praten. Veelal staan ze te boek als asocialen. Door “burgers” worden ze gezien als mensen met grote auto’s, gouden kettingen en ringen, veel (zwart) geld en als gevaarlijke mensen. Woonwagenbewoners zijn assertief, flexibel en weerbaar.

In de jaren zestig werden ze gedwongen om te gaan wonen in woonwagencentra. Rondtrekken mocht niet meer. Dat betekende het einde van de ambulante beroepen die ze altijd hadden beoefend. Zo werden deze mensen brodeloos gemaakt. Van de regering kregen ze een uitkering. En zo werden onafhankelijke mensen afhankelijk. Ze zochten andere manieren van werk. Veelal in de autobranche en in oude metalen.

In Tilburg stanste een van de bewoners met zijn vrouw de gaten voor de muziek in speciale draaiorgelboeken. Ze maakten ook draaiorgels. Werkelijk een kunst die nog maar weinig mensen meester zijn. Triest om te horen hoe er door de belastingdienst met hen werd omgesprongen vanuit onkunde over hoe het in de ‘reizigerswereld’ eigenlijk werkt.

Ik moest op een aantal aspecten de drie ‘organisaties’, de rechtspraak, een mediagroep en de woonwagenwereld, vergelijken. En op het aspect management (voor zover je dat woord kunt gebruiken) constateerde ik dat het in die woonwagenwereld eigenlijk perfect geregeld was. Geen geschreven regels, flexibel en binnen de ogenschijnlijke chaos is het goed georganiseerd. Het komt uiteindelijk en soms onverwacht allemaal goed. Een soort van ervaring die ik hier in Thailand ook regelmatig heb en die me meer dan goed bevalt.

In de woonwagenwereld is weldegelijk een duidelijke leiding. Anders dan in veel van onze gezinnen en familie staat het belang van kinderen boven aan. De kinderen hebben een enorm respect voor hun ouders en vooral ook grootouders. Daarbij speelt de oma de belangrijkste rol. De opvoeding van de kinderen gebeurt immers binnen de woonwagencultuur in hoofdzaak door de moeder. Zoals wij dit vanuit het verleden nog kennen speelt in de woonwagenwereld nog steeds dat vaders werken en moeders voor het huishouden en de kinderen zorgen. Een duidelijke leiding is dan ook in lijn te vinden te beginnen van grootmoeder naar de ouders verder van oudste naar jongste kinderen. Het respect blijkt bijvoorbeeld alleen al uit het feit dat kinderen hun ouders steevast met “u” aanspreken. Een cultuur gebouwd op gevoel en emotie.

Het was een mooie tijd en gaf me een totaal andere kijk op deze mooie mensen dan hoe me door de buitenwereld tot dan toe was voorgehouden.

En dat voor mij toen nog zo vreemde idee van schoenen uit voordat je je huis binnen gaat is voor mij inmiddels al meer dan negen jaar hier in Thailand een meer dan geweldige gewoonte.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 21 mei 2021

We willen gewoon voor de gek gehouden worden. Het voelt lekker denk ik.

Ik herinner me nog het verhaal dat mijn vader, toen ik nog jong was, ooit vertelde.
Een lange periode in zijn leven was hij hoofdvertegenwoordiger bij een handelsonderneming in horeca artikelen. Kwaliteitsproducten, want voor minder ging hij niet.
 
Zo verkocht hij onder andere grote blikken perziken op sap van Del Monte. Twee gulden en 75 cent (nu nagenoeg dezelfde prijs in Euro trouwens). Hij maakte er een mooie toren van en zette er een spot op zodat het aantrekkelijk opviel. Ooit was hij immers etaleur bij Vroom&Dreesman en hij wist dan ook hoe je ergens 'smoel' aan moest geven. 
Twee weken later kwam hij bij zijn klant terug en er was nagenoeg geen blik verkocht. ‘Truck’, hij maakte er een aanbieding van. “Aanbieding, alleen deze week, alles moet weg! 3 Blikken voor 9,99 gulden”. En jawel, binnen een dag was de toren uitverkocht. En niet alleen daar, het was niet meer aan te slepen.
 
Ook hier in Thailand is er in de shopping malls regelmatig (volgens mij altijd) ‘Sale”. Tot wel 70% korting.
Vraag je je dan nooit eens af dat je al die tijd, buiten die “Sale” periode, niet tenminste voor 70% bent afgezet?
Aan de “opruiming” wordt immers nog steeds stevig verdiend. Mijn dochter werkte ooit in Heerlen een paar jaar met veel plezier in een kwaliteit kledingwinkel en van haar ken ik van destijds vergelijkbare verhalen.
 
Ik heb hier in Thailand een Nederlandse buurman. Hij werkte jaren, voor de Aziatische markt, voor een groot merk- en sport kleding en schoenen bedrijf. Ze hadden werknemers in ‘lage lonen landen’. Shirts waarop een logo werd geborduurd stegen ineens met tientallen euro’s in prijs. Zonder logo waren ze niet veel waard en natuurlijk toch dezelfde kwaliteit.
 
Een paar dagen geleden kwam ik de foto bij dit blog tegen. Meer dan tien jaar geleden ergens in België gemaakt tijdens twee dagen uit met mijn broers. En ook hier zie je de ‘bevrediging’ die we zoeken in de aankoop van spullen.
 
Marketing, je wil gewoon voor de gek gehouden worden.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 14 mei 2021

Opvoeden. Levenslessen en wijsheden meegekregen van mijn ouders

Pasgeleden sprak ik met mijn vriendin over de levenslessen die je van je ouders hebt meegekregen. Tips en adviezen die zij, vanuit hun leven en levenswijsheid, doorgaven aan je. Geen tegeltjes wijsheden of spreuken wat mij betreft maar invloeden die in mijn leven tot op de dag van vandaag steeds meereizen. Een soort van 'wapen' uitrusting om je leven mee aan te gaan.
Ik heb er nogal wat mee gekregen. Om er eens een paar te noemen.

Van mijn pa:
Optimist tot in de kist en enthousiast tot de laatste snik.
Positieve gedachten hebben een positief effect op je levensgeluk en op je gezondheid. 
Als je lid bent van de Captijn familie dan maak je af waar je aan begonnen bent.
Blijf altijd bewegen ook als je ergens fysiek last van hebt.
Dagelijks ochtendgymnastiek/yoga.
Gordijnen in de avond dicht en dubbele boterhammen (wees spaarzaam).
Maak geen schulden. Als je iets wilt hebben en je hebt er geen geld voor dan moet je sparen en wachten.
Van hard werken is nog nooit iemand doodgegaan.
Ken je verantwoordelijkheden en leef ze na.
Ruim je rotzooi op.
Doe normaal.

Van mijn ma:
Kinderen en kleinkinderen komen op de eerste plaats.
Met humor maak je zaken luchtig in je leven. Lach veel.
Gezelligheid kent geen tijd.  
De werkelijkheid kun je nooit verbergen.
Gordijnen open. Je kunt nog lang genoeg in je kist liggen.
Breng af en toe eens een offertje.
Haal er uit wat erin zit. Gebruik al je talenten in je leven.
Zorg goed voor dieren.

En samen straalden ze uit dat je dankbaar mag zijn voor dat wat je allemaal is gegeven en dat je Onze Lieve Heer nooit moet vergeten.

Het waren en zijn van die zaadjes die ze me meegaven. En regelmatig hoor ik de stemmen er van in mijn hoofd en moet ik lachen om hoe zij er invulling aan gaven. Gordijnen open, gordijnen dicht. Gezelligheid, Spaarzaamheid met vlijt. Ik kan er boeken over schijven.

Opvoeden, niet gemakkelijk. Waar leer je dat anders dan vanuit eigen ervaringen en gewoonweg uitproberen. Die lessen en wijsheden van mijn ouders hebben nogal wat invloed op mijn leven en ik ben er super blij mee en trots op. En zeker weten dat ook mijn kinderen er veel vanuit hun opvoeding van zullen herkennen.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 7 mei 2021

Nooit meer? Niets geleerd.

4 Mei. Het was thuis altijd een bijzondere herdenkingsavond. Hij stond in het teken van het herdenken van de oorlogsslachtoffers van de tweede wereldoorlog en voor ons in het bijzonder in het herdenken van de broer van mijn vader, Guus. Hij kwam op 25-jarige leeftijd in een concentratiekamp om het leven.

En als je dat van huis uit, heel terecht, meekrijgt dan vergeet je vier mei nooit meer. Het is vooral een moment van nadenken. Een jaarlijks moment van in de spiegel kijken die al die mensen die vielen ons nog steeds maar blijven voorhouden. 

Dit jaar wederom een andere digitale invulling van deze herdenking. Eigenlijk een soort van afstandelijke oorlogssfeer. Op YouTube keek ik naar diverse herdenkingen en hoorde in wederom mooie woorden. Op veel plekken in Nederland staat letterlijk in marmer de tekst “Nooit meer…” gegrift. En ja, als eerbetoon aan al die mensen die door of in oorlogen al om zijn gekomen zijn dat inderdaad, helaas slechts, mooie woorden.

In mijn beleving hebben we niets, maar dan ook niets geleerd. Oorlogen zijn aan de orde van de dag. Kleine oorlogen en grotere. Met high tech fysiek geweld of, psychische beïnvloeding en onderdrukking. Het zijn er in mijn ogen alleen maar meer geworden. Macht, hebberigheid, corruptie, criminaliteit, onderdrukking, vrijheidsberoving, geld. En je vraagt je af wat een mens nu eigenlijk voor stelt als je de vaak schokkende beelden op tv ziet.

Waarom eigenlijk oorlog en niet ‘gewoon’ vrijheid en vrede. Twee mooie woorden wederom. Het is er nooit echt geweest en zal er ook nooit echt helemaal komen. Of oorlog ook ooit vrede en vrijheid bracht of brengt vraag ik me werkelijk af. Of zijn ze 'goed' voor technische ontwikkelingen en de economie wat soms gesteld wordt? Toch feitelijk te walchelijk voor woorden. 

En ach, waar praten we over. Die kleine oorlogen, in ons eigen leven, daar begint het mee. En, hetzelfde als met brand, als je investeert in preventie en pro-actie dan is de kans op brand en zijn de mogelijke gevolgen vaak klein. En als er al een brandje zou ontstaan en je er op tijd bij bent dan valt de schade meestal nogal mee.

Maar met Onverschilligheid, Onwetendheid, Onachtzaamheid (de ‘drie O’s’ van de oude filmpjes van het brandpreventje op de tv van decennia geleden) en met niet nadenken zijn kleine en grote oorlogen nooit uit te roeien. Onze nieuwe ‘afstand maatschappij’ maakt het er niet beter op.

Vrijheid? Het is zo makkelijk om in de mallemolen van bezit en rijkdom terecht te komen. Van hebberigheid en zelfzucht. Terwijl, als je er even over denkt, het beste van het leven voor niets is: liefde, blijheid, omzien naar elkaar, je leven delen.

Zomaar wat mijmeringen in Thailand op de avond van de nationale Dodenherdenking en mijn oom Guus in gedachten. Het komt aan op de vrijheid van nadenken, proberen het goede voorbeeld te geven en zaken niet uit de hand te laten lopen.  En soms ook de vrijheid nemen om tegen de stroom in op te komen voor een ander.

Tot nu toe hebben we helaas nog niet veel geleerd en dat maakt dat ‘nooit meer’ slechts een voortdurende schone wens.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 30 april 2021

Weinig of geen ruimte voor gemopper, gezeur en geklaag.

Mijn oudste zus merkte afgelopen week in een gesprek met me op dat er in Nederland tegenwoordig alleen maar kritiek op alles is. Volgens mij overigens niet alleen in Nederland maar wereldwijd.
 
De overkill aan informatie die we dag in dag uit zelf toelaten. Het zogenaamde persoonlijke ‘geluk’ dat door velen via sociale media wordt verspreid. De levende encyclopedie die ‘internet’ heet waar we antwoorden op alles wat je maar wilt weten kunt vinden. Het maakt ons in alles ‘deskundig’ en ‘specialist’ en nodigt ons uit om overal iets van te vinden en ook alles beter te weten. Communicatie afstand. Meningen van anderen. Groepscultuur en volgzaam meehuilen met de wolven in het bos. Jaloezie, kleinzieligheid en natuurlijk de moeheid die wereldwijd toeslaat door een virus waardoor onze vrijheid al veel te lang stevig is ingeperkt. En ook ik doe er soms aan mee. Klagen.
 
Op 26 maart jl. schreef ik al eens in mijn weekblog over de vergiftigende werking op jezelf en jeomgeving van klagen.
Gisteren las ik ergens: “Als je dankbaar bent blijft er weinig of geen ruimte over voor gemopper en geklaag.” Het is een mooi aanvullend inzicht.
 
En nee, natuurlijk ben je niet altijd alleen maar blij en dankbaar en toch, wederom, voor een heel groot deel heb je het zelf in de hand. 
 
Er is meer dan genoeg om (ook) dankbaar voor te zijn. Het is maar waar je op let en welke houding je aanneemt in relatie tot het Leven van je leven.  


Frans Captijn (Gangey Gruma) 



Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 23 april 2021

Een huisdier, echte vriend voor het leven, is geen speelgoed maar een pittige verantwoordelijkheid.

De “nieuwe aftandmaatschappij” zorgde afgelopen jaar voor een gigantische groei in gezelschapsdieren. Aanspraak, gezelligheid, of wat al niet meer zij, nu meer mensen dan ooit thuis zijn moeten gaan werken of meer aan huis gekluisterd zijn. Dierenasiels raakten (tijdelijk?) zo goed als leeg en winkels in dierenbenodigdheden deden en doen goeie zaken. Elk nadeel heeft immers ook zijn voordelen.

Huisdieren hebben, althans in onze cultuur, heeft naast fijne en leuke kanten ook zo zijn beperkingen. Van huis uit kreeg ik mee dat als je een huisdier hebt, je er ook verantwoordelijk voor bent. Ze kosten zorg, geld en tijd. En hoewel dat misschien voor een goudvis wat anders is dan voor bijvoorbeeld een hond blijft het principe in stand.

Dieren zijn leuk, zeker als ze superjong zijn. Kittens, puppy’s, en noem maar op. Super aantrekkelijk en ze brengen je erg laagdrempelig in een situatie om ‘Ja’ tegen ze te zeggen.

Toen ik in oktober 2012 in een tempel in Saluang, provincie Chiang Mai in Thailand, tegen puppy Kadhow aan liep klikte dat direct. Hij vond mij en ik vond hem en ja zeggen heeft daarin meerdere kanten. Het is, in mijn ogen, zo goed als de zorg voor een kind die je op je neemt. Met die restrictie dat kinderen op enig moment uitvliegen en dieren doorgaans blijven.

Ik wist waar ik ja tegen zei omdat ik in mijn leven al veel vaker de zorg voor dieren op me genomen heb. Vogels, konijnen, eenden, katten, honden en zelfs een paard.

Toen ik mijn vriendin een jaar of drie geleden leerde kennen gaf ze me gekscherend eens aan dat er in Thailand wel eens gezegd wordt dat je als vrouw uit moest kijken voor een Farang (buitenlander) met een hond. Die hond stond namelijk nogal hoog op de ‘ladder’. In het begin schreef ik al dat de plek van dieren in verschillende culturen kan verschillen. In Thailand struikel je haast over de honden en velen krijgen andere zorg dan dat wij in onze cultuur ‘normaal’ vinden.

Dieren hebben is een pittige verantwoordelijkheid. Afgelopen week werd ik weer eens met die verantwoordelijkheid geconfronteerd.

Een paar weken geleden kwamen er opeens vijf ongenode gasten (honden) op ons erf. Daar was Kadhow het niet zo mee eens. Maar een hond is niet, zoals hij inmiddels aardig gewend is, een koe die je weg kunt blaffen of kunt afschrikken en zeker niet als ze met z’n vijven zijn.

Een beet in zijn oor leverde hem na een paar dagen een hematoom op dat niet meer met medicijnen te stoppen was. En daar ga je dan… opereren. En dat voor ‘wilde wolf’ Kadhow. Die al helemaal in de stress schiet als hij zijn jaarlijkse ‘cocktail’ aan vaccinaties tegen allerhande ziektes krijgt.

Geen ontkomen aan. Door het Thaise nieuwjaar hier (dat drie tot vijf dagen lang wordt gevierd) was het moeilijk om een kliniek die open was te vinden. Uiteindelijk slaagden we er vorige week zaterdag in.

Afgelopen week had hij veel zorg nodig. Onze bouwactiviteiten gingen bijna plat en onze nachtrust werd regelmatig aardig verstoord. Het hoort erbij en regelmatig hoorde ik de woorden van mijn moeder: “Als je een dier wilt dan neem je er ook alle zorg en verantwoordelijkheid voor.

En zo is en hoort het, in mijn ogen, ook.Huisdieren zijn geen speelgoed. Deze echte vrienden voor het leven zijn van ons afhankelijk en verdienen door dik en dun onze zorg voor dat wat zij ons geven. Niet meer dan normaal.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 16 april 2021

Bedwing je 'nieuwsgierigheid’. Geen goed begin van de dag dat lezen van het nieuws.

Vorige week woensdagmorgen was ik weer eens 'nieuwsgierig’. Ik haalde ik het in mijn hoofd om de dag te beginnen door op NU.nl te kijken. De eerste schreeuwende kop met een foto van een doodskist op de voorpagina dat er tenminste twintig duizend mensen in 2020 in Nederland aan het virus waren overleden. Of er niets anders meer te melden is. Je staat er al meer dan een jaar mee op en je gaat er mee naar bed.
NB. Ik kan het niet laten. Het schijnt geen nieuws te zijn dat er ongeveer tweeëntachtigduizend mensen dat jaar aan kanker en hart en vaatziekte zijn overleden. En aan griep gerelateerd overlijden, volgens Wikipedia toch ook ‘goed’ voor zo’n zeseneenhalf duizend mensen per jaar, overleed in 2020 niemand omdat het er in 2020 kennelijk ineens niet meer was...  
 
De andere ‘voorpagina’ berichten niet anders. Uitsluitend mededelingen van ellende. Ik had het er pas nog met mijn dochter over die hetzelfde beeld (en de oplossing) herkent. Het nieuws maakt je ziek.
Het gaat bijna allemaal over dat wat er in de wereld zo snel misgaat en mis is. Nieuws en sociale media verspreiden zich snel. De gewoonte van slecht nieuws is dat dat proces nog sneller gaat.
 
Het ziet er hopeloos uit. ‘Kranten’koppen geven altijd dat beeld. Regelmatig vraag ik me af of het lezen van het nieuws, om de dag mee te beginnen, niet het ergste is om je dag mee te beginnen. De krantenkoppen schreeuwen het uit over wat er allemaal mis is in de wereld. 

Al ruim een jaar niets anders dan foto's met doodskisten, begrafenissen, injectiespuiten, mensen in witte pakken met mondkapjes. Het creeeren van angst. En daarnaast de reguliere politici die gewoonweg vaak liegen, dingen vergeten, en gaan voor eigen eer en macht. Moord, doodslag en demonstraties. En daartussendoor voortdurende marketing over zaken die je helemaal niet nodig hebt en hoe de AEX index zich ontwikkelt en niet te vergeten de Bitcoin. Je kunt er maar voor leven. Als je nog niet ziek bent dan moet je het toch gewoon wel worden. Walchingwekkend haast. 
 
Die nieuws ‘inkt’ heeft de eigenschap dat het aan ons blijft kleven. En misschien is het allemaal ook wel zo hopeloos. Het lijkt er op dat slecht nieuws ons altijd weet te bereiken. Wat kun je er allemaal aan doen. Het is te ver van je af en je leeft op een plekje op deze wereld waar je eigenlijk alleen maar in een kleine straal om je heen zaken kunt verbeteren. En zelfs dat lukt vaak maar moeizaam.
 
Je bent er niet om alle wereldproblemen op je hals te halen, laat staan ze op te lossen. En toch doen we eraan mee en pompen we ons, zonder er meestal erg in te hebben, continue vol met negatieve energie en beperken onze vrijheid van denken en hoop, en voeden onze angsten. Geen wonder dat depressie gestaag groeit.
 
Ik denk wel eens dat datgene wat ons het meeste verhindert om werkelijk vrij te zijn, onze neiging is om verstrikt te raken in angsten en verwachtingen over wat we ‘hadden moeten’ of ‘zouden moeten’ doen of zijn en ons verhinderen om nieuwe ruimtes te ontdekken.
 
De oplossing? Zet dat nieuws wat vaker uit, kijk of lees het niet aan het begin van je dag. Geniet wat meer van de natuur en dingen die je opbeuren om je heen. Wees binnen de mogelijkheden vrij jezelf in de omgeving waar je woont en werkt.
 
Het is slechts daar waar ik de wereld kan verbeteren door met mezelf te beginnen.

Ik heb de app van NUpuntNL en andere 'nieuws'apps van mijn telefoon verwijderd. Het brengt me eigenlijk alleen maar negatieve energie. Politiek? Het zal nooit veranderen. Nieuws is 'oud' en dat wat er gedeeld wordt draait nagenoeg altijd om dat wat er mis is terwijl er zo gigantisch veel goed is en goed gaat. Ik wil me er niet langer 'ziek' door laten maken.

Wat een rust en... zoals mijn dochter ook regelmatig zegt... je mist niets. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

 
Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 9 april 2021

De meeste mensen deugen.

Helaas, we raken er zo langzamerhand aan gewend, hadden we vorige week donderdag voor de zoveelste keer weer pech met onze Kia truck. Dit keer begaven de radiateur en de waterpomp het. Wederom rook die onder de cabine uitkwam en de motor die afsloeg. We moesten de wagen opnieuw langs de snelweg laten staan. 

En daar sta je dan. We hadden net een op maat gemaakt deurkozijn opgehaald. Hond Kadhow genoot van de trip nadat we de truck drie dagen voor deze pech van de garage hadden opgehaald in verband met een andere storing. Helaas pindakaas... 

Er stopte vlak bij ons een pick-up van een aannemer met twee mannen die iets langs de snelweg wilden kopen. Mijn partner vroeg hen of ze ons konden helpen en wellicht naar huis konden brengen. Geen probleem. Met kozijn en al in de bak van de pick-up werden we met z’n drietjes (Phatsamon, Kadhow en ik) en met het kozijn keurig naar onze bouwlocatie gebracht. Het leverden de twee ieder een fles bier op en een fooi. Niet dat ze dat wilden aannemen maar ik stond erop. 

Even later kwam ik erachter dat ik tijdens het uit de bak helpen uitstappen van Kadhow zijn riem per ongeluk in de bak van hun pick-up had laten liggen. Beetje stom en balen. Op zoek naar een goeie nieuwe en dat is hier niet zo eenvoudig. 

Afgelopen maandag moest ik voor een servicebeurt met de Tricity scooter naar de stad. Toen ik begin van de middag weer terugkwam hing daar aan het hekwerk van onze bouwplaats Kadhow zijn riem. Keurig netjes door dezelfde mensen neem ik aan terug bezorgd. Toppie. 

Dit weekend had ik met een Nederlandse vriend een discussie over dat de meeste mensen deugen. Er is zelfs een boek over geschreven zo prees hij me aan. Ik ga het niet lezen.


Voor mij is de ervaring met het aanbieden van hulp en het ook nog eens terug brengen van die hondenriem  wederom een prima voorbeeld dat dat gewoon zo is.

Helaas lopen diverse vriendschappen stuk. Dat is niet omdat jij of die ander niet deugt. Het is meestal de communicatie die die vriendschap de nek om draait. Er wordt iets op een verkeerde manier gezegd of opgevangen terwijl het eigenlijk altijd zo is dat de onderliggende intenties van zender en ontvanger gewoonweg deugen.  

Fijn als basis er van uit te kunnen gaan dat de meeste mensen deugen. En ja, ook hier horen heel af en toe teleurstellingen bij als blijkt dat die intenties bewust juist niet de goeie waren. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 2 april 2021

Ervaringen van een dagje als leraar

Een paar weken geleden ben ik gevraagd om vrijwillig een dagje mee te draaien als extra leraar tijdens de Engelse dag op de Prakumarn school in Surin hier in Thailand. Leuk om die uitnodiging te krijgen.

Het verzoek was om in het Engels over verkeersborden en symbolen te vertellen. Afgelopen woensdag was het zover. Een dagje geen bouwactiviteiten voor mij. Prima om het beton te laten harden. 

Van het Land & Transport office in Surin had ik voor kinderen een paar boekjes en een poster over verkeersregels en borden gekregen. Zowel in het Thai als in het Engels. Verder had ik op YouTube wat dingen gevonden die goed van pas kwamen. 

Maar liefst zes klassen van dertig leerlingen kwamen op de les af. Een les vol met humor, spel en dans. Leuk om wat ervaringen te delen in dit blog.

Ik ben gewend om rond zes uur in de morgen op te staan. Ik doe dan mijn meditatie en yoga. Woensdag, om op tijd (half acht) op school te zijn, liet ik voor een keer mijn oefeningen schieten. 

Onderweg naar school kwam in me op hoe zalig het is om 'vrij' te zijn. Om me heen scooters, motoren, songthaews en auto's met mensen die naar hun werk moesten. Ik ben daar al bijna negen jaar hier vrij van. Goed om het weer eens te beseffen. Iets om dankbaar voor te zijn. 

Ongekend de discipline die er is en vooral ook het respect voor de docenten. Ik ben ook de hele dag geen mobieltje in een hand tegen gekomen. Kinderen die werkelijk super geinteresseerd waren. Oudere kinderen die ongevraagd kinderen van lagere groepen helpen. Een genot om binnen op blote voeten te lopen. Een super verzorging de hele dag door en een uitstekende lunch. 

En wat me verder opviel was hoe fris en vol energie, zelfs om half vier in de middag, de kinderen bleven. Let wel het was 41 graden C en lang niet iedere ruimte waar gewerkt werd had de beschikking over airconditioning. Knap!

Na een super leuke dag heb ik in ieder geval diep geslapen ;). 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 




 

Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)