En toen zakte ik door mijn stutten (schrikken en... beredeneren)

De plek waar ik door mijn stutten ging.

Vooraf; 

Mijn benen zijn bagger. 

Samen met mijn oudste broer en mijn jongste zus in ons gezin heb ik dat geerfd van mijn vader en die heeft dat weer vanuit zijn familie. We hebben allemaal last van spataderen en een waardeloze bloedsomloop in onze benen. 

Daar komt bij dat ik in mijn leven mijn benen ook niet heb ontzien. 

Op jonge leeftijd werkte ik lange dagen in de horeca, de basis opleidingen voor de brandweer en lange tijd optreden als instructeur/docent. Allemaal staand werk. En nu, hier in Thailand, al ruim zes jaar zwaar werk in onze bouw waarin we alles zelf doen. Ook mijn rug heeft in die zes jaar al twee keer te maken gehad met een pittige hernia. 

Zo'n 35 jaar geleden zijn die aderen in beide benen door een speciale chirurg 'gestript'. Daarna jarenlang terug om nieuwe aderen die opkwamen 'weg te laten spuiten' maar de boel is wederom pittig terug. 

Het warme klimaat helpt hier gelukkig met wat dunner bloed en verder draag ik in onze bouw meestal overdag steunkousen. Erg warm maar aan gewend.

Hoe het ontstond:

Een maand voor vertrek naar Nederland stootte ik mijn rechter onderbeen, tijdens straatwerk waar ik mee bezig was, aan een stapel tegels die ik klaar had liggen. Ondanks mijn spijkerbroek en de steunkous toch erg pijnlijk maar niet bloeden. 

De volgende dag een pittige blauwe plek. Nou ja, trekt wel weer weg...

En hoewel een ezel zich geen twee keer aan eenzelfde steen stoot was ik dommer dan een ezel en stootte ik me de dag erop in de ochtend vlak naast die plek, op eenzelfde manier, nog een keer. En, als toetje, die avond aan de rand van een lage tafel ook weer daar. Kortom effe slikken. Maar... trekt wel weer weg... (dacht ik nogmaals). 

De dagen erna gewoon lekker doorwerken maar die blauwe plek werd roder en roder en begon zich over mijn hele rechteronderbeen uit te spreiden. Had ik al eens eerder gehad maar minder dan dit keer. Een fikse aderontsteking. 

De online 'huisarts' adviseerde Ibuprofen als ontstekingsremmer en Paracetamol als pijnstiller, steunkousen, koelen, been in de avond omhoog en zoveel mogelijk blijven bewegen. En verder... een kwestie van tijd. 

Zo gezegd zo gedaan. 

Maar heel erg veel beter ging het niet en ik voelde ook harde plekken in dat been komen.

Toch maar even naar de kliniek hier in het dorp (perfecte service dicht bij de bevolking) en daar kreeg ik andere ontstekingsremmers, spierverslappers en een icepack voor een week. 

Maar onze reis met een verrassingsbezoek kwam dichterbij. 

Hoewel we hier aardig op 'een eiland' wonen en bewust geen 'sociale media' hebben, heb ik toch met diverse mensen regelmatig contact. 

Een Duitse vriend, met een medische achtergrond, in Chiang Mai, vertelde ik bovenstaand verhaal. Hij schrok er hevig van en begon me te vertellen dat naar Nederland gaan levensgevaarlijk was in deze situatie. Hij was dringend in zijn advies om naar een goed en gespecialiseerd ziekenhuis te gaan en adviseerde me te overwegen mijn reis uit te stellen en voor nu af te blazen. "Frans, als je dit doorzet speel je met je leven!"

Phatsamon was erbij toen hij me dat luid en duidelijk door de telefoon vertelde en kreeg alles mee.  

Slik (van mij), slik, slik (van Phatsamon). 

Met een Engelse vriend, die hier vlakbij woont, sprak ik er ook terloops over. Hij heeft dezelfde leeftijd als ik maar kampt, enorm vervelend, zijn hele leven al met veel gezondheidskwalen. Bij diverse ziekenhuizen is hij helaas kind aan huis. 

Hij knapte bijna uit zijn vel die avond toen ik hem aan de telefoon had. 

"Je bent gek als je die reis van jullie NU niet direct afblaast. Dit is levensgevaarlijk en als je toch besluit te gaan, dan zeg ik je dat je daarmee je handtekening zet onder je eigen overlijdensakte". 

Ook nu stond de microfoon open en kreeg ook Phatsamon alles mee. De angst sloeg haar op het hart. 

Slik, slik, slik (van mij), slik, slik, slik, slik, slik (van Phatsamon). 

"Dank voor je advies [naam], maar ik zet onze reis door. En ja ik ga voordien nog naar een ziekenhuis om navraag te doen hoe ik het beste en veiligste dan toch kan reizen." 

Ik was, en ben ook, gek. 

Mijn voormalige Duitse buurvrouw waarmee ik best veel deel, besloot ik het maar niet te vertellen. Super lief bedoeld probeert ze altijd alles voor me te doen, en te organiseren als dat kan, of me van advies te dienen. Maar ik had even meer dan genoeg 'advies' vond ik. 

En dan gebeurt het:

Je kunt het wel proberen naast je neer te leggen of weg te wuiven maar het maakt toch onrustig / bang. Dus... je gaat wat dieper op het internet zoeken om er meer over te weten te komen omdat het toch anders was dan eerder. Het STOMSTE wat ik kon doen.

 

Dat wordt digitaal op een of andere manier opgepikt en vanaf dat moment krijg je reclames en YouTube filmpjes die je nog veel en veel ongeruster maken en 'adviezen' die er niet om liegen. Vergezeld van, hoe kan het ook anders, 'aanbiedingen' om een en ander aan te schaffen. Er moet aan je ongerustheid immers wat worden verdiend. 

Ik begon er wakker van te liggen. Iets dat me niet vaak overkomt. 

Dekt de verzekering als we nu zouden annuleren en wat in relatie tot die verrassing waar we vijf maanden voorbereiding aan hadden gehad? 

Ook Phatsamon werd steeds nerveuzer. Ik besloot dus naar het dichtsbijzijnde ziekenhuis hier (vanaf onze woonplek gezien een militair ziekenhuis met een goeie reputatie) te gaan. Perfecte intake, keurige verzorging en naar de, jonge, vrouwelijke arts. Ze keek en ze voelde en kwam snel met haar conclusie dat ze medicijnen kon geven zodat ik kon vliegen maar dat ik zodra ik thuis was naar een ander ziekenhuis hier in Surin moest omdat ze zo spoedig mogelijk een operatie voorstelde. Dat zag ik helemaal niet zitten en ik vroeg me af of dat uberhaupt een tweede keer ook wel kon. Maar goed, van later zorg. 

In de tussentijd, steunkousen, blijven bewegen, die medicijnen, gelukkig geen bloedverdunners, etc., etc... Zelfde riedel. 

Op advies van mijn dochter meldde ik e.e.a. bij het inchecken voor ons vliegtuig aan de baliemedewerker. Pardoes kreeg ik, in het overigens volle vliegtuig, op de achterste rij maar liefst drie stoelen zodat mijn been daar comfortabel tijdens de reis omhoog kon en ik vrij achterin kon bewegen. Phatsamon in de rij voor me. Prima geregeld EVA-Air, met dank. 

En dat ging verder allemaal goed. Niet veel last in Nederland gehad. En yep, best pijnlijk maar je kop staat er verder niet meer zo bij stil als je allerhande leuke dingen samen bezoekt en lekker bezig bent met heel veel indrukken. 

De nacht voor dat verrassingsbezoek: 

We waren aangekomen in het familiepension dat we voor vier nachten hadden geboekt in Valkenburg a/d Geul. Leuk een oud krantenartikel te lezen over hoe het bedrijf voortdurend door nieuwe generaties was voortgezet en hoe iedere generatie opnieuw het pand en de kamers hadden gerenoveerd naar de laatste moderne maatstaven. Een perfecte sfeer en ook een perfect verblijf daar. Oude tijden herleefden weer een beetje. Als jong jongetje ging ik met mijn ouders regelmatig een aantal dagen in Valkenburg op vakantie. 

Die eerste nacht wilde ik voor het bezoek nog even wat laatste zaken met mijn dochter afregelen om alles de dag van dat bezoek in goeie banen te leiden. 

Ik wilde Phatsamon niet storen en dus besloot ik in de badkamer de wc als stoel te gebruiken om, met de badkamer deur dicht, nog even een berichtje te versturen. Zo gezegd, zo gedaan. 

Thailand loopt in de Nederlandse zomertijd vijf uur voor (in de wintertijd 6). En, jawel, van diverse vrienden en kennissen daar had ik inmiddels op dat tijdstip dat ik op mijn stoel/wc zat berichtjes. Nou, ik was toch wakker, last van jetlag, dus die berichtjes gelijk ook maar even beantwoorden. Beetje balen op zo'n klein schermpje en van dat automatisch invullen word je ook ziek dus... voor je het weet, nee voor ik het wist, zat ik ruim dertig minuten op die stoel/wc. 

Ik ging maar weer eens naar bed. 

En toen... ik stond op en zakte pardoes finaal door mijn stutten! Ik schrok me werkelijk kapot. Van onderen ineens verlamd aan beide benen. Duizelig als maar wat. 

Wat te doen? Daar lag ik dan... en Phatsamon sliep. 

Ik was totaal van het padje en door mijn hoofd schreeuwde werkelijk die tekst: "Als je dit doet dan teken je je eigen overlijdensakte!", "Jij bent gek! Levensgevaarlijk, je speelt met je leven!" en die uitspraken werden harder en harder en dreunden door mijn kop. 

Wat kon ik anders? Ik moest Phatsamon wakker maken want ik was van onder totaal verlamd en was duizelig alsof ik op een schip in een orkaan terecht gekomen was. 

Dus Phatsamon om hulp roepen. Die schrok zich ook rot en deed wat ze kon. Niet gemakkelijk om aan een vent van 96 kilo te sjorren als je zelf 52 kilo bent. Beetje bij beetje lukte het haar/ons om toch op mijn bed te komen. Ik badend in het zweet van angst en Phatsamon, hoewel ze het me niet zei, natuurlijk ook stevig over de zeik. 

Hoe kon, moest zei, handelen in een land waarin ze de taal niet spreekt, in een familie pension zonder receptie, zo rond een uur of half drie in de nacht, de vroege ochtend van vrijdag 10 juli, 2026. 

Ambulance bellen? Hoe gaat dat, hoe moet dat? Wat kan ik zeggen? Hoe komen ze binnen? En ja, fijn we zijn verzekerd maar hoe gaat dat dan allemaal? 

Geef me even rust schat... Doe nog even niets en laat me proberen te denken. 

Dat was mijn redding!

Ik zag het voor me, met de ambulance naar het Academisch Ziekenhuis in Maastricht. De dichtsbijzijnde plek. Naar de EHBO en onderzoek wat er aan de hand is. 

• " U heeft erg hoge bloeddruk meneer." Ja, dat weet ik, mijn hele leven al. 
• " Uw aderen zijn niet goed en er zitten in uw rechterbeen een aantal verdikkingen. Dat duidt op een grote kans op trombose". Yep, weet ik ook, vlak voor vertrek heb ik er nog naar laten kijken.
• "Ook uw cholestorol is aardig hoog". Yep, ook bekend en zit in de familie. Mijn vader is met dezelfde problemen van spataderen, hoge bloeddruk, hoog cholestoror gehalte, gezond en fit 93 jaar geworden.
• "Misschien is het beter als u zich toch hier laat opereren". (Nou als het effe niet hoeft liever niet)
• "U kunt er zelf misschien erg luchtig over doen maar we adviseren u toch voorlopig rust te nemen en uw terugreis naar Thailand uit te stellen. We moeten eerst met diverse onderzoeken uitzoeken wat er nu precies gebeurd is... 

En hoe kon ik in vredesnaam morgen naar die verrassing in Noord-Limburg met de auto rijden? Ik kon immers niet meer staan. 

Ik zag mezelf tegen de stroom van een rivier inzwemmen om, na zo'n lange voorbereiding, op een haar na, net de kant van de kade niet meer te kunnen vastpakken en te verdrinken. 

Kortom, er ging heel, heel veel door mijn hoofd en Phatsamon hield me vast terwijl ik in bed lag te schudden, deels van de kou en deels van de emotie. 

"Mediteer schat, volg je ademhaling" zij Phatsamon. 

"Probeer te bewegen" hoorde ik het stemmetje van mijn pa. Pfff, lukte haast niet. Het moet! En jawel, na ongeveer een half uur lukte bewegen een heel, heel klein beetje. Doorgaan! het lukte meer maar ik was nog zo duizelig als de pest. 

De deur van de badkamer stond op een kier open en ik zag die stoel, dat hangtoilet naast die fantastisch mooie nieuwe douche. 

En toen... "Lampje".

Mijn bouwkundige achtergrond viel wat op. Wat zaten die scharnieren aan die deur aan de onderkant op een vreemde plek? 

Ik keek verder. Die deur is afgekort. 

Ik dacht aan dat artikel uit de krant die in de entree van het pension hing over de voortdurende renovaties door nieuwe familie aan de eisen van de tijd. 

Ik begon dingen te combineren. Waarom was de vloer van de badkamer zo'n 13 cm hoger dan de vloer van de slaapkamer? 

En door zo te denken, beter gezegd te beredeneren, ontdekte ik het volgende. 

De huidige generatie eigenaren, moeten de badkamer hebben gerenoveerd. De destijds van oorsprong erg hoge deuren van 215 cm, konden eenvoudig worden ingekort om een verhoging van de vloer mogelijk te maken. De oude vloer hoefde voor de renovatie van de badkamer er niet uit en een nieuwe douchegoot, waar je ca. 8 cm plus een afvoerpijp voor nodig hebt (bij elkaar, inclusief tegel ca. 13 cm) kun je dan op het bestaande vloerputje van de oude douche aansluiten. 

Phatsamon, die natuurlijk ook niet meer kon slapen vertelde ik het. En, ja, met zes jaar bouwervaring inmiddels, zag zij het ook. 

Kun je die badkamerdeur even verder open doen schat? Dat deed ze. Ik voelde me, ja zo werkt de geest, opknappen. 

Ze deed de deur open en jawel, daar hing (hangtoilet) die wc pot aan de wand. Maar, ondanks die verhoging van de vloer, was die (nog) niet verhoogd. 

Kortom, ik had ruim een half uur, met mijn knieen haast in mijn neusgaten (en ja dat was me opzich wel opgevallen maar toch) gezeten en had volledig de bloedstroom naar mijn, toch al gammele, poten afgesneden. 

En zoals iedereen het gevoel kent dat je arm 'slaapt' of je been 'slaapt' waren mijn twee onderbenen tegelijk 'in slaap' gevallen en was ik alle spierkracht, flexibiliteit, gevoel en balans toen ik opstond kwijt. 

Pfff. wat een ontdekking. 

Me vast houdend aan de muren van de slaapkamer probeerde ik duizelig weer wat te lopen. 

Die ochtend, nog maar een heel klein beetje duizelig, natuurlijk ook nog niet gegeten, vertelde ik mijn verhaal aan de huidige eigenaresse. Ik had het woord toilet nog niet genoemd en ze vroeg dat ik toch geen problemen had gehad door de lage WC-pot? Ik was blij met die opmerking. Ik had het dus helemaal goed!

De badkamers waren aangepast maar na het hoogseizoen werden de wc's veranderd... 

Een diepe zucht van verlichting. 

Na het ontbijt konden we veilig genoeg afreizen naar Noord-Limburg om daar zonder enig probleem onze fijne vakantie verder voort te zetten. De drie nachten erna heb ik voor de zekerheid toch maar weinig gebruik van dat specifieke toilet gemaakt. 

Wat als we die ambulance hadden gebeld ???

Noot: 

De terugvlucht ging, met medicijnen, verder zonder problemen en na terugkomst toch naar het ziekenhuis hier. Perfecte behandeling en een totaal onderzoek gehad. Van loket, naar loket, van specialist naar specialist, bloed, urine, foto's, ultrasone, etc.. Eigenlijk een totale body scan. 

Resultaat, voor wat het elke dag waard is natuurlijk, er zijn nieuwe bovenliggende vaten in mijn been gevormd en door het stoten aan die tegels zijn daar bloeduitstortingen en aderinfecties in ontstaan. De onderliggende aderen zijn OK. Helaas zijn me verkeerde ontstekingsremmers gegeven waar mijn nieren niet goed op reageren (ik neem dat niemand kwalijk). Deze kwaal is niet (en dat is door de oude chirurg met ervaring en andere artsen ook heel vaak gelukkig aan Phatsamon gezegd) levensbedreigend of gevaarlijk. 

Het lichaam kan en zal er zelf een oplossing voor vinden en dat kan 6 tot negen maanden duren. 

Steunkousen dragen, niet krabben als het gaat jeuken (het lichaam is dan aan het afbreken en herstellen), geen operatie nodig, blijven bewegen. En op mijn verzoek een creme om de pijn te verzachten die ik in tien dagen tijd nog maar twee keer gebruikt heb. 

En verder, voor die nieren mijn voedingspatroon verrijken met meer groente en fruit en minder zout en daarnaast (nog) meer water drinken voor de afvoer van de herstel van die vaatwanden.

En op dit moment is de pijn weg en is nog nauwelijks zichtbaar en voelbaar waar het ooit was. 

Zoals ik al zei, ook de verandering van mindset, en vooral die goedbedoelde adviezen vooraf die ons zo overstuur maakten vanuit professionals naast ons neer kunnen leggen. 

Wees alsjeblieft niet te snel met goedbedoelde ongevraagde adviezen om anderen te helpen. Iedere situatie is immers anders. Spreek slechts eventueel je persoonlijke zorg een beetje uit en hou het daarbij...

En, vanzelfsprekend, iedereen is maar mens van een dag... morgen kan het zomaar voorbij zijn met je. Onze intentie is om toch nog effe door te gaan omdat er nog veel te doen is.  

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com