Door allerhande omstandigheden denk ik tot nu toe nog dagelijks aan onze reis terug en beleef ik die opnieuw. En ook 'snachts als ik even wakker word, of ben, komen dingen nog weer terug.
En dat brengt me bij mijn misschien wel diepste inzicht ooit;
Ik ben mijn leven lang overal en altijd mezelf gebleven.
Het is ook dat zinnetje: "Jij bent ook werkelijk helemaal niets veranderd!" dat ik altijd en steeds weer hoor van anderen als ik mensen na lange tijd weer ontmoet. En ook tijdens onze laatste reis naar Nederland was dat weer zo.
En dat 'mezelf zijn en blijven' bedoel ik zowel in ons ouderlijk gezin, op scholen, op de plekken waar ik woonde, op plekken waar ik werkte en ook in de diverse relaties die ik heb gehad en nu heb.
Ik was en ben nog steeds die actieve, enthousiaste, gemotiveerde, optimistische, creatieve en vrolijke puppy. Die jonge hond die soms dingen uithaalde (en nog steeds uithaalt) die, in de ogen van velen, helemaal niet konden of kunnen. En toch werden ze, soms knarrestandend, meestal met een lach geaccepteerd.
Eigenlijk die typische gedreven Nar.
Overigens, mijn oertalent van mijn levensboom, wat niet wil zeggen dat je daarmee ook niet super serieus kunt zijn.
De nar 'aan het hof van de koning' die op een vrolijke manier vol humor, wat lucht bracht in moeilijke zaken, met humor kritische uitspraken van feitelijk zo vaak de waarheid deed, en mensen weer eens een keer aan het lachen bracht en wat positieve energie leverde.
Waarheden die iedereen eigenlijk wel wist maar die dat niet hardop durfden te zeggen uit angste voor... wat dan ook. En dan, luisterend in de zaal naar die nar, 'Ohhhhh' (dat kun je toch niet zeggen) zeiden en elkaar dan met een lach aankeken met; "maar hij heeft wel gelijk".
Misschien dat ik daarom Carnaval in Kerkade ook altijd zo waardeerde wanneer 'in de buut' het gemeentebestuur en ook ikzelf als brandweercommandant, door de 'Buuttnereedner' (Nar), eens even stevig onder de loep werden genomen.
En ja, dat was soms inderdaad even lachen als een boer die kiespijn had. Het gaf zeker ook inzicht overigens.
In deze wereld, vol van marketing en 'sociale' media gillen mensen om aandacht en... om vooral door de buitenwereld 'gelukkig' gezien te worden.
En daar wordt stevig gebruik/misbruik van gemaakt. Alles wordt uit de kast getrokken om je erin te laten geloven of zelfs ervan te overtuigen dat je anders moet zijn dan hoe uniek je al lang bent. Je moet 'beter', 'mooier', 'vooruitstrevender', 'luxer', binnen een selectere groep, en noem maar wat op, gaan, zijn, of worden.
Kortom, er moet een bak met geld aan je worden verdiend om je te veranderen ten opzichte van de pracht speciale persoon die je vanaf je geboorte al lang bent. Eer wordt een spelletje met je gespeeld en jij trapt er in.
Je 'vrienden' zouden je eens niet meer willen accepteren in de groep. De / je wereld zou toch instorten...?
Een pracht voorbeeld, als spiegel, dat het uitsluitend een spelletje is dat met je gespeeld wordt, vind ik altijd de 'beugel'.
Vroeger werd je er mee uitgelachen als je met zo'n ding op school kwam. Je werd ermee gepest en uitgesloten van groepen.
Daar is tactisch op ingezet in tekenfilmpjes en met stripfiguren. Zonder beugel hoor je er inmiddels, jong of volwassen, niet meer bij. De orthodontisten, BMW, Tesla, Mercedes, zwembadleveranciers en installateurs, toeleeringsbedrijven en noem maar op, genieten ervan.
Geef je je aan het marketing spel van consumeerderen en veranderen, en aan de meute, over, dan maak je jezelf op den duur doodongelukkig en ziek.
Eigenlijk weet je dat ook wel maar ja... Je gaat onder 'druk' die je van de buitenwereld op jezelf ervaart, toch maar hard aan de slag om jezelf, die unieke persoon die je van binnen en van buiten bent, aan de 'wensen' aan te passen en te veranderen.
Investeren in veranderen dus en laten zien dat je je aan externe verwachtingspatronen over geeft. En vooral als je wat ouder wordt ook jong en 'aantrekkelijk' blijven. Klinieken te kust en te keur die je volledig kunnen verbouwen in de persoon die jij in ieder geval van buiten niet meer bent.
En niet alleen jezelf, sta je daarmee in de weg. Ook anderen. Anderen die in sommige dingen die jij probeert na te streven, van nature beter zijn, dan jij. Anderen die dondersgoed voelen dat jij jezelf niet (meer) bent in je relatie.
Wat een zielige vertoning en spel eigenlijk.
Als jij, waar dan ook, in welk werk dan ook, in welke relatie dan ook, niet jezelf bent en aan de slag gaat om jezelf te veranderen om in de ogen van anderen 'beter' te zijn of 'beter' te passen, dan help je jezelf omzeep.
Geloof niet in een zogenaamd 'compromis'. Dat werkt uiteindelijk niet. Trek je plan en zoek een omgeving (woonlocatie, werk, relatie, etc..) waarop jij naadloos aansluit en die, omgekeerd, op jou naadloos aansluit. Iets dat niet betekent dat je dus altijd maar weg moet lopen en als een soort van zwerver nooit de plek vind (of misschien juist wel altijd nu ik daar zo over na denk) waar je je echt (in) thuis voelt.
Als je een huis vindt en dat voelt werkelijk keigoed als jouw toekomstige thuis en de tuin staat je niet aan, dan is dat een kwestie van eenvoudigweg veranderen. Dat is geen compromis en je brengt er ook niemand enige 'schade' mee toe.
In de schijnwerper willen staan? Een omgekeerde redenering:
Soms wordt me 'verweten' dat ik altijd maar ben gegaan, en soms nog steeds ga, om de schijnwerper op me te krijgen. Om aandacht te trekken.
Anderen schamen zich daarvoor omdat ze denken en voelen dat dat op hen wel eens negatief kan uitwerken. Iets waarop ze absoluut niet zitten te wachten omdat ze, heel vanzelfsprekend, totaal andere unieke persoonlijkheden zijn.
Stel je voor dat de wereld alleen vol zou zitten met narren? Daar word je niet blij van.
De omgekeerde redening is voor mij echter waar.
Ik kies niet voor die schijnwerper. Die schijnwerper valt me toe. En inderdaad ben ik daar niet bang voor. Iets waarmee ik van huis uit ben opgegroeid (mijn vader regelmatig als spreker in het openbaar en mijn moeder als actrice). Ik schaam me er absoluut niet voor en voel me er lekker bij. Maar dat ik het bewust opzoek? Nee!
Mijn gedrag wijkt soms spontaan in diverse opzichten af van het 'gemiddelde gedrag' van anderen. Ik weet het zo snel niet anders uit te drukken. En dat afwijken dat trekt van anderen de aandacht.
Ik wijk niet af om af te willen wijken. Ik wijk kennelijk af omdat ik mezelf ben en blijf en omdat die nar, in alles wat ik doe, al dan niet latent, aanwezig is om als een duveltje uit een doosje er soms ineens uit te komen.
Ik denk er niet eens bij na als er bij een feestje bijvoorbeeld gezongen wordt. Dan dans en doe ik (voor mij heerlijk, voor anderen misschien irritant vanwege die aandacht die dat krijgt) mee. Zalig mijn energie delen en energie ontvangen. Niets mis mee.
Ik denk er ook nauwelijks bij na wat ik nu wel of niet kan zeggen in relatie tot het gezelschap waarin ik me bevind. Of dat nu, bla, bla, VIP-hoog (???) of 'laag' is. Het is Phatsamon die het in me voelt en ziet opwellen en me soms nog net optijd op mijn stoel houdt. Meestal toch maar voor korte tijd overigens.
En ook wat ik de een of de ander nu wel of niet eerder verteld heb is geen enkel vraagstuk. Misschien dat ik een enkel woord anders gebruikt heb maar de boodschap is altijd hetzelfde. Het is heerlijk om daar niet bij te hoeven stil staan. Scheelt tijd en je slaat ook de plank voor jezelf niet mis in je verhaal dat je individueel aan de een en aan de ander verteld had.
En ja, soms is die boodschap niet altijd juist. Kan gebeuren. Een mens maakt ook fouten.
Is dit nu allemaal inzicht?
Ik wist dat natuurlijk allemaal van mezelf al lang. Toch geweldig om dat onlangs, na die reis naar Nederland, nu eens voor mezelf op een rijtje te hebben gezet.
En wat die orthodontist betreft. Ook die heb ik gemist. Daardoor staat een voortand, rechtsbovenaan een heel klein beetje scheef en komt mijn bovenlip daar ietsjes naar voren. Het geeft me sinds jaar en dag op voorhand een klein beetje een lach. Past perfect bij die nar.
Frans Captijn
email: captijninsight@gmail.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com
Geen opmerkingen:
Een reactie posten