Je kunt helemaal niet ontvrienden. Ooit bij stil gestaan?

Een paar weken geleden vertelde mijn dochter me dat ze door een Nederlandse vrouw, die hier ook in Thailand bij mij in de buurt woont, was ‘ontvriend’. Wat een woord als je er even bij stil staat.

Omdat de vrouw helaas met mij kennelijk niets meer te maken wil hebben vanwege een kleine aanvaring die haar vrouwelijke partner en ik hadden, heeft ze nu ook de ‘vriendschap’ met mijn dochter verbroken. Hoe sociaal, ‘sociale’ media overigens kan zijn dat je dit onzichtbaar kunt doen.

Mijn dochter was er een beetje verbaasd over. Ik ken het fenomeen ‘ontvrienden’ of ‘ontvriendinnen’ (dat moet toch ook bestaan?) niet (meer) omdat ik al jaren afscheid heb genomen van al die ‘sociale’ media.

Omdat ik al een paar jaar niet meer op sociale media zit en/of gevolgd kan worden heb ik dus ook geen last van dat ontvrienden, althans daar.

De vraag kwam bij me op of je eigenlijk iemand wel kon ontvrienden. Natuurlijk weet ik dat dat slechts een druk op de knop is zonder de ander daar van op de hoogte te stellen en toch… ontvriend je dan iemand?

Op alle sociale media waar ik ooit bij en op aangesloten was heb ik ruim duizend ‘vrienden’ gehad. Een aantal weken voordat ik er afscheid van nam heb ik een paar keer een bericht geplaats dat ik er afscheid van ging nemen. Dat was overigens nog niet eens zo gemakkelijk. De sociale media ziet je graag komen maar minder graag gaan heb ik gemerkt.

Veel reacties van al mijn ‘vrienden’ kreeg ik niet. Jawel, een aantal maar niet van de hele grote groep vrienden. Overigens geldt dat ook voor allerhande groepen en clubs waar ik zakelijk en privé deel van uit maakte. Een handje vol, en dat meen ik dan letterlijk, vrienden zijn nog over. ‘Uit het oog, uit het hart’ zei mijn moeder wel eens. En ik ben erachter. Let wel, dat ligt ook aan mij natuurlijk. Ik moet ook de hand in eigen boezem steken.

En vanuit die ervaring even terug naar dat ontvrienden. Waren of zijn die mensen die je ‘ontvrienden’ dan wel je vriend? Wat is eigenlijk een vriend (of vriendin)? Wat is vriendschap? Wikipedia stelt:

“Vriendschap is een nauwe (over het algemeen niet-seksuele) relatie of verhouding tussen twee of meerdere mensen waarbij het geslacht geen rol speelt. Het belangrijkste waarop een goede vriendschap gebouwd is, is vertrouwen en onvoorwaardelijkheid. Iemand met wie men vriendschap heeft noemt men een 'vriend' of 'vriendin'.

Vriendschappen worden gesloten, met woorden of zonder. Vrienden helpen elkaar en aanvaarden meer van elkaar dan andere relaties. Ook dat wat men als vrienden of vriendinnen voor elkaar doet wordt vriendschap genoemd. Bij een belangeloze vriendschap kijkt de één naar wat de ander nodig heeft en plaatst hij zijn eigen belangen/verlangens op de achtergrond.”

En als je bij deze mooie volzinnen even wat stil staat dan kun je dus voor jezelf concluderen dat ontvrienden helemaal niet kan. Iemand die ontvriend had immers helemaal nooit een vriendschap met je. Het was slechts schijn. Het draaide vaak alleen om eigen beland en ergens bij willen horen wat inmiddels niet meer past. Onvoorwaardelijkheid? Meer van elkaar aanvaarden? Kijken naar wat de ander nodig heeft? Belangeloos?

En als iemand zijn of haar mening of levenshouding niet (meer) aanspreekt of bij je past of je woont inmiddels te ver bij elkaar uit de buurt… Dan ontvriend je om aan te geven dat de waarde van dat wat je ooit met of zonder woorden tegenover elkaar liet merken van het begin af aan al nihil was.

Helemaal niet van wakker liggen dus. Lekker laten gaan. En… ach zoals Ramses Shaffy zo mooi zong… Laat me! Laat me m’n eigen gang maar gaan.

Ik ga al jaren lekker mijn eigen gang. En als dat ‘vrienden’ niet (langer) meer zint…? Lekker ontvrienden wat er kennelijk dus helemaal nooit tussen elkaar was. Het hoeft bij mij zelfs niet eens stiekem.

Mijn buurvrouw heeft het vaak over haar Facebook 'vrienden'. Ik moet er soms een beetje om lachen want als ze ze écht wel eens nodig had dan waren ze niet thuis... 

Wees trots op en blij met dat handje vol mensen die je echt als vrienden kunt aanmerken. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

captijninsight@gmail.com

Neem vakantie als je op vakantie gaat!

Het is weer zover in heel veel landen. Vakantietijd voor veel mensen. Lang naar uitgekeken en vaak veel tijd besteed aan de plek waar je dit jaar weer naar toe wilt gaan. En misschien is dat wel je thuis plek omdat je die plek nog niet eens goed kent of alleen om eens even lekker uit de sleur van alle dag te zijn.

Hoezo die titel van mijn blog van deze week? Als je op vakantie gaat neem je toch immers vakantie? Nou… dat staat voor mij steeds minder vast en dus juist ook daarom die titel.

Ik herinner me nog de vaak verhitte discussies met de vakbonden over de vergoedingen die er, buiten piketdiensten, niet alleen voor beschikbaarheid maar ook voor bereikbaarheid van stafleden betaald moesten worden. Het was de tijd van alarmontvangers, portofoons en semafoons. Het was immers allemaal geen vrijwillige keuze om er maar altijd voor je werkgever te zijn. Zelfs niet als je bijvoorbeeld bij  de brandweer of ambulancedienst werkte.

Of er nu nog wel of niet meer voor betaald wordt, zo goed als iedereen heeft er inmiddels vrijwillig voor gekozen om altijd maar bereikbaar te zijn. Je kunt niet meer zonder. Ik hoorde afgelopen week zelfs van nekklachten waaraan mensen zich moeten laten behandelen. Ja, je hoofd weegt nog steeds rond de zes kilogram en dat gewicht zo’n 16 uur gemiddeld per dag naar beneden laten hangen is natuurlijk nogal een opgave voor die nekspieren.

En het gekke is dat als mensen op vakantie gaan, ze zich niet eens meer bewust zijn van die continue bereikbaarheid. Werk gaat dus in veel gevallen gewoon door (toch effe snel elke ochtend even die mail checken). Sociale media blijven volgen, etc..

Vakantietijd is er om weer eens even bij te komen. Om af te schakelen van dat wat dagelijks is. Nieuwe mensen en vaak ook omgeving leren kennen. Tijd te besteden aan je partner of aan het gezin. Je weer te verwonderen over de wereld om je heen die je eigenlijk een lange tijd op vaak een wel heel erg laag pitje gezet hebt. Banden met de mensen in je leven waar het echt om gaat weer aan te halen. Ervaren en beleven waar je voor gekomen bent.

Hoe gek het misschien ook klinkt, ik denk dat meer dan 70% van de toeristen die ik hier in Chiang Mai en Noord-Thailand tref beter thuis hadden kunnen blijven. Ze genieten helemaal niet van al dat moois en die schitterende natuur. Ze hangen voortdurend in hun mobieltjes en als ik ze onderweg tegen kom in minibusjes of zogenaamde Songthaews dan liggen ze tegen elkaar meestal te slapen. De schoonheid en energie van de natuur, de vriendelijkheid van de Thaise mensen en de gezelligheid van de stad worden nauwelijks ervaren.

Ik denk wel eens van had je het geld van je reis en tijd bespaard en had thuis even écht de tijd genomen om je te verdiepen in deze omgeving. YouTube filmpjes genoeg.

Hoe ruïneer ik mijn vakantie?
Wat (wie) is belangrijker?

Stel jezelf in alle eerlijkheid gewoon eens de vraag; Hoe lang zou je kunnen leven zonder je smartphone? Wat is een alcoholist? Wat? Een alcoholist is iemand die verslaafd is aan alcohol. Yeaaah. Waarom is hij / zij verslaafd aan alcohol? Omdat hij niet kan stoppen met drinken. Maar jij kunt je telefoon niet eens neerleggen. En als je dat doet, pak je het ding binnen een paar minuten weer op. Omdat je eraan verslaafd bent! Dus, beheers jij dat stukje technologie in je hand? Of beheerst dat jou? Het heeft jou in zijn macht! Wil je je leven laten beheersen en besturen door een stukje technologie? Wil je de rest van je leven, zelfs je vakantie nu, erdoor laten beheersen? Of ga je nu eens voor: 'Ik leg dit neer!'. Als technologie de dienaar zou zijn in plaats van de bestuurder, moet het de belangen dienen van mensen en hoeven de mensen het niet te dienen. We zitten inmiddels in een situatie waarin de mensheid de technologie volop dient. We hebben niet eens in de gaten dat we steeds verder in een web gezogen worden waarin een kleine groep anderen jouw leven meer en meer beheersen. Stap voor stap zitten we in een soort van voorbereidingsproces waardoor we ons straks niet eens meer bewust zijn dat we niet meer de manager van ons eigen leven, laat staan onze vakantie, zijn. 

Tijd voor vakantie? Dat is leeg maken en opladen. Geniet weer eens van elkaar. Investeer in je relatie als je die hebt. Geef jezelf het cadeau om je weer eens te verbinden met dat wat je de afgelopen maanden als je eerlijk tegenover jezelf bent wat verwaarloosd hebt. Gun je mobiel ook eens vakantie (wie weet durf je de uitdaging met jezelf aan om hem thuis te laten) en reken op respect van je vrienden, collega’s en werk dat je jouw tijd nu eens een keer privé gebruikt om af te schakelen zodat je er strakjes weer (nog) beter voor ze kunt zijn.

Onmisbaar ben je helaas nooit en nergens. Ook niet voor je werk dus.
En als je als manager denkt dat je vanuit je verantwoordelijkheid toch altijd en overal bereikbaar moet zijn, vraag jezelf dan eens af wat voor manager je van je eigen leven bent. 

En nog even over dat hoofd gesproken. 

Als je het, in plaats van het te laten hangen, weer eens in de goeie stand in zijn of haar natuurlijke balans breng dan kost dat, weet ik uit de yoga, eigenlijk geen energie. Een ontspanning van de spieren. En het mooie is dat als je dat doet zich gelijk ook een hele andere wereld waarin je leeft zich aan je openbaart. Je kijkt weer om je heen en geeft jezelf de mogelijkheid om te genieten van dat waar je de tijd voor wilde nemen en voor betaalde. 

Nu even tijd voor jezelf en tijd voor elkaar. Respect naar je en jullie zelf. Tijd om te genieten van de expeditie die je vakantie is en waar je zo naar hebt uitgekeken.

Geniet zoveel meer!

Fijne vakantie.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Maak je niet zo druk om je studiekeuze. Het bepaalt niet je (onzekere) toekomst.

Een paar weken geleden had ik op een avond een gesprek met een jonge Chinese vrouw. Ze was in tranen. Ze vertelde me dat ze niet wist welke studie ze moest kiezen en een doel in haar leven miste. Haar ouders waren daar heel bezorgd over. Ze hadden een richting voor haar toekomst in gedachten die ook paste in haar familie traditie, maar dat vond ze zelf helemaal niets. De gedachte alleen al maakte haar zielsongelukkig.

Als ik terugkijk om mijn ervaringen met personeel waarmee ik op diverse plekken mocht werken, en ook op de vele mensen die ik hier in Thailand tot nu toe heb ontmoet, dan sta ik steeds weer versteld van al die persoonlijke verhalen en omzwervingen die mensen in hun leven gemaakt hebben. Voor wat betreft hun werk en beroep zijn ze in de meeste gevallen heel anders terecht gekomen dan waar ze ooit voor hadden gestudeerd. Noem je dat dan een verkeerde studiekeuze? Die bestaat in mijn ogen helemaal niet.

Ik herinner me nog goed mijn eigen school- en studenten tijd en ook die van mijn kinderen. Er werd soms gedaan alsof je leven ervan af hing welke studie richting je zou kiezen. Het begon feitelijk al veel vroeger met elkaar gek makende ouders, en ook kinderen, in relatie tot de uitslagen van de Cito-toets en het daaraan gekoppelde schooladvies.

Een soort van stress werd je aan geleerd. Je keuze zou toch maar eens verkeerd zijn en als je toch al een te laag niveau zou halen nou dan was je al helemaal gedoemd om het in je leven niet ver op de maatschappelijke ladder te brengen. De praktijk leert dat het allemaal grote onzin is. Mijn persoonlijke ervaring is anders en ook die van de vele mensen waarmee ik mocht werken en die ik tijdens life- & talent coaching hier mocht ontvangen. Zo enorm veel voorbeelden van mensen die hun uiteindelijke (werk) geluk vonden in totaal iets anders dan waar ze voor waren of zijn opgeleid.

Na mijn lagere (basis) school kreeg ik een HAVO-VWO advies. Na een jaar werd ik van de school afgegooid en ging ik naar de MAVO. Wat een fantastische ervaring was dat achteraf gezien en wat een lol. Daarna de HAVO en daarna het Atheneum. 3 Jaar verspeeld? Welnee, natuurlijk niet ja in de ogen van die mensen die recht op hun doel af willen misschien. Zes ervaringsjaren rijker zo voelt het achteraf. Zo enorm veel met plezier geleerd en gedaan. De creativiteit kon niet op.

Zelf begon ik ooit in de horeca en haalde ik mijn papieren voor het hotel, café, restaurant bedrijf. Ik werkte er 4,5 jaar in. Ik deed een opleiding tot vrachtwagen en touringcarchauffeur. Maar kort in gewerkt en toch ook weer een ervaring in mijn rugzak. Skileraar, wat een fun en zaligheid. Bouwkundig ingenieur in constructie en architectuur. Een tijd in Saoedi Arabië gewerkt in dat vak. Toen brandweeracademie tot en met Master of Crisis and Disaster Management. Daarna boeddhistische filosofie, meditatie, acteur en life & talent coaching en twee jaar geleden yoga docent. En volgens mij komt er vast nog wel wat meer op mijn pad.

Over mijn dochter wordt soms ook wat raar gedacht. Ze heeft toch zo’n mooi papiertje van haar studie Oriëntaalse talen (Chinees) op zak. Nadat ze dat op zak had ging ze naar Australië. Ze ging er paarden en koeien verzorgen (voor haar Visa) en had en heeft er een super ervaring aan. En sinds anderhalf jaar alweer volgt ze een opleiding in de techniek voor speciale voertuigen voor de mijnbouw daar. Een soort van gecombineerde auto, hydrauliek en airco monteur. Handen uit de mouwen en toch echt iets anders dan Chinees. Ze straalt.

Mijn zoon is zijn basisvak als dierenverzorger tot op heden nog steeds trouw. Hij heeft wat tussenstapjes gehad in de techniek en als beroepsmilitair. En ook hij voelt zich vrij om als hij denkt daarin gelukkiger te worden totaal afwijkende keuzes te maken.

Mijn vriendin ging naar de universiteit hier in Thailand en haalde daar haar diploma in voedingswetenschappen met een specialisatie in de pluimveehouderij. Ze heeft er vrij kort in gewerkt en kwam erachter dat de financiële wereld (het bankwezen) meer voor haar was weg gelegd. En ook zij staat in de startblokken om weer een andere richting in te gaan.

Het leuke van ons alle vier is dat als je naar onze talenten bomen kijkt die zaken die op onze weg zijn gekomen precies passen. Het lijkt een soort van overgeven aan dat wat de natuur voor je in petto, al in gedachten, had. En dat geldt niet alleen voor ons vier maar voor iedereen waarmee ik tot nu toe heb mogen werken.

Afgelopen woensdagavond mochten we in onze fotoclub een nieuw lid verwelkomen. Een mooi verhaal van hoe het in de praktijk werkt. Tot zijn 21e jaar wist hij absoluut niet wat hij wilde doen vertelde hij. Op dat moment kreeg hij een fototoestel in zijn hand en begon er mee te werken. Learning by doing. Iemand merkte op dat hij mooie foto's maakte. Hij ging er mee door. Begon ook met film, ontpopte zich tot internationaal filmdirector, ontmoette zijn vrouw die ook fotograaf en filmmaker is. Ze reizen de hele wereld over en maken documentaires, foto reportages en geven cursussen en verdienen een dikke boterham met hun activiteiten. Reden om nu ook af en toe in Chiang Mai tussendoor wat rust te nemen. 

Mijn advies is dan ook je niet zo gigantisch druk te maken over of je wel ‘de juiste’ keuzes maakt maar vooral dát te kiezen waaraan je op dat moment denkt het meeste plezier in je ontwikkeling aan te kunnen beleven. Iets dat je op een speelse manier stimuleert om je te ontwikkelen. Dus ook niet te kijken naar waar je later misschien het meeste geld mee kunt verdienen. Dat brengt uiteindelijk niet het duurzame geluk waar je naar op zoek brengt. 
Aan de andere kant wil dat ook niet zeggen dat je maar uitsluitend moet kiezen voor een opleiding die alleen maar feesten inhoudt. Dat is even leuk maar breekt je uiteindelijk toch op. 

Denk je namelijk nu echt dat jouw ‘juiste’ keuze je zekerheid biedt voor je toekomst? Een ding is zeker van die toekomst, dat die enorm onzeker voor je is. Waarom zou je dan zo nodig voor een doel moeten gaan? Ja, inderdaad, misschien uitsluitend dat ene doel… leven.

Verkeerde studiekeuze? Bestaat dat? Ga lekker het bewandelen van de weg die voor je ontstaat (en al lang klaarligt) aan. Levert je minder stress, meer plezier en gigantische mooie ervaringen onderweg op. En op het eind van de dag kun je trots op jezelf zijn. Even omdraaien, kijken wat je weer geleerd hebt en weten dat je alweer een bestemming bereikt hebt. Achteraf een traject waar je met trots op kunt terugkijken en waar je van geleerd hebt. Fouten bestaan daarin helemaal niet. Het zijn slechts ontwikkel momenten.

Het maakt niet alleen je leven veel kleurrijker maar maakt van jou een kleurrijker en breder georiënteerd mens. 

Goeie reis verzekerd (niet eens een verzekering voor nodig). Je komt er wel! Waar? Ja daarom kun je deze vorm van levensweg beschouwen als een expeditie. Iets dat de meeste mensen slechts tijdens hun vakantie durven aan te gaan om… te ontspannen, ervaringen op te doen, nieuwe contacten te leggen, avontuur tegemoet gaan. Is dat niet een beetje vreemd?

En als je ouders eerlijk tegenover je zijn dan zien ze in de toekomst graag een zoon of dochter die met zijn of haar leven (en werk) gelukkig is.

Maak van je hele leven een expeditie. Daarin past je druk maken over de juiste studiekeuze of het juiste instapniveau voor jou toch niet? Het draait om jouw geluk.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Verstoorde relaties tussen ouders en kinderen. Hoe vol kun je (nog) genieten van je leven?

Het zal wel weer toeval zijn maar in nog geen week tijd kreeg ik van drie verschillende mensen (koppels) schrijnende verhalen te horen over de verstoorde verhoudingen die ze met hun kinderen hadden gekregen. Mensen uit Amerika, Duitsland en België. Uit de Westerse wereld. Verbittering bij de kinderen was ontstaan en contact met hen zo goed als verbroken. In een geval was er helemaal geen contact meer. 

Helaas zijn deze ervaringen niet nieuw. De afgelopen jaren hier heb ik veel vaker dit soort verhalen gehoord. Zowel van de kant van ‘de kinderen’ als van ‘de ouders’ om de twee groepen maar eens zo te noemen. En let wel, in sommige situaties zoals bijvoorbeeld seksueel misbruik van kinderen, kan ik goed begrijpen dat de haat ten top is gegroeid en niet meer of heel moeilijk nog is om te buigen naar iets beters. In de meeste situaties echter draait het, als je er wat dieper op in gaat, om eigenlijk bijna helemaal niets. En toch, alles wat je aandacht geeft groeit. Het maakt je blind voor al dat goede dat er juist ook was en je verpest niet alleen je eigen leven maar ook (bewust?) het leven van de ander. Prachtig om het even ‘gemakkelijk’ weg te wuiven maar dat is slechts schone (of juist vuile) schijn.

Het is vrij eenvoudig om in boosheid en verbittering te springen. Al zeker in de westerse culturen. Familiebanden stellen daar in de meeste gevallen door individualisering steeds minder voor. Zeker als je dat vergelijkt met de cultuur van bijvoorbeeld Thailand waar familiewaarde, boven werkelijk alles, nog steeds de hoogste plaats in neemt. Overigens niet iets dat van mij altijd maar doorslaggevend hoeft te zijn maar weeldegelijk een zeer groot en waardevol goed.

Waarom het zo vaak voor komt dat een relatie tussen ouders en kinderen op enig moment verstoord wordt heeft in mijn beleving alles te maken met generatie verschil, anders denken, andere normen en waarden, wensen en verlangens, verwachtingspatronen (achteraf uitgesproken) over opvoeding, communicatiemogelijkheden (en verschil in educatie daarin tussen kinderen en ouders), de enorm grote invloed van een partner waarmee de kinderen thuis komen, het over iets niet met de ander eens zijn, en zeker ook respect.

In alle drie de verhalen die ik de afgelopen week hoorde speelt ‘gezichtsverlies’ een enorme rol. De ouders gaan maar door om naar de buitenwereld mooie verhalen te vertellen hoe fantastisch het allemaal met hen gaat en soms zelfs hoe trots ze op hun kinderen zijn. “Niets’ aan de hand. En wat ze daar mee doen is continu zichzelf gif toe dienen en zichzelf ziek maken. Een soort Facebook gelukkige familiefoto selfies tonen terwijl iedereen om hen heen weet en voelt dat het rammelt aan alle kanten en slechts ‘fake’ is.

Van die ‘kleine’ pesterijtjes als uitingen van boosheid en verbitterdheid. Zwijgen. Een straatje om rijden om elkaar maar niet te zien. Niet reageren op mails. Geen berichtje aan je ouders op vader- of moeder dag. Niet meer naar verjaardagen gaan laat staan nog feliciteren. Kleinkinderen weg houden. Meningsverschillen uit spelen in plaats van mening verschillen respecteren. Zeer strikte zwart-wit regels en voorwaarden invoeren voor als er dan toch eventueel nog eens een keer een treffen zou zijn. Etc., etc..  Het invoeren van allerhande onnatuurlijk gedrag en poppenkast spel.

Ouders zien hun kinderen vaak na hun huwelijk totaal veranderd en zien kanten van hun dochter of zoon die ze niet voor mogelijk hadden gehouden. Bitterheid… en waarvoor? Wat lost het op en wat maakt het allemaal niet kapot?

Er is een gezegde: "Verbittering is een gif dat JIJ drinkt, in de hoop de ander te doden." Een vast blijven klampen aan woede en haat over hoe iemand je onrecht heeft aangedaan, hoe iemand jou of iemand die je lief hebt heeft bezeerd. Je houdt vast aan de verbittering jegens de ander en bent je niet eens bewust meer van de oorzaak en de schade die het jezelf toebrengt. Je bent niet meer in staat om het reukloze, kleurloze gif nog te zien, en slaat dat gif als borrels in jezelf achterover. En daarmee beroof je jezelf van de volheid van je eigen leven. En… feitelijk ook bewust van dat van die ander.

Je bent mens en het is niet meer dan normaal dat je af en toe eens kwaad bent. Het is een onderdeel van ons leven. De vraag is echter wat je met je woede doet. Verbittering is een vorm van woede die werkt als een soort snelgroeiende kwaadaardige kanker. Het is een woede als een vuur dat een persoon voortdurend voedt en dat die persoon weigert om te laten doven. Zelfs als het alleen nog maar smeulende resten of sintels zijn, stoken ze het op en verlangen er als het ware naar dat het nooit dooft. Dat is allerminst de volheid van je leven leven. Het is zo gemakkelijk om in zo'n giftige, eenzijdige relatie te stappen omwille van degenen die je pijn hebben gedaan of waarvan jij in ieder geval denkt dat ze dat bewust hebben gedaan.

Verbittering is niet de beste oplossing. De eerste stap naar weer dat volle leven leven is om te gaan loslaten. Zie het als een uitnodiging van en voor jezelf. Ja, dat is vergeven. Weet je dat de ware betekenis van vergeven is 'een nieuwe kans geven'? Iets anders dan een tweede kans geven alleen onder jou eigen voorwaarden. Het verandert je hart om het gif van bitterheid en woede uit je wonden te halen en behoedt je van spijt achteraf.

En dit betekent niet dat je als zoon of dochter een soort van onderdanigheid ten opzichte van je ouders hoeft aan te nemen. Verre van dat. Het draait hier immers om wederzijds respect. Ook ouders kunnen vaak aardig koppig zijn en blijven. Het is een je open stellen voor elkaar en daarbij soms misschien ook eens een zonder te oordelen naar elkaar luisteren. 

Toen ik er met mijn Thaise vriendin over sprak maakte het haar bedroefd. Het is moeilijk om dit allemaal vanuit de Oosterse cultuur hier te begrijpen. Een kwestie van respect. Je ouders hebben jou het leven geschonken om er hier wat van te kunnen maken. Je mag er toch bijna altijd van uit gaan dat ze dat met de beste bedoelingen en vanuit hun eigen normen, waarden, achtergrond, mogelijkheden, scholing en situatie op dat moment, hebben gedaan. De diepere onderliggende intentie was er niet op gestoeld om jou geen kansen te geven of kapot te maken. Die was goed. En ja, achteraf kun je daar met de inzichten van nu anders naar kijken.

Zelfs in de zogenaamde Wai, de Thaise begroeting met de handen in de vorm van een knop van lotusbloem, heffen de Thai de handen voor hun neus als ze naar hun ouders groeten. De duimen onder de neusgaten. Je ouders hebben je de mogelijkheid gegeven om te kunnen ademhalen en daarmee van dit leven te kunnen genieten. Een vorm van respect.

Al vaak heb ik het verhaal gehoord dat mensen op het sterfbed van hun vader of moeder dan toch nog net dat inzicht kregen dat meningsverschillen mogen. Je hoeft elkaar daarvoor niet te haten. Je mag andere keuzes respecteren omdat je slechts de spiegel van jezelf hebt voor gehouden en je vaak hebt laten leiden door beïnvloeding van anderen. Meningsverschillen maken de wereld kleurrijker. Immers ook jouw kant is er maar slechts één.

Wees niet dom, stop met het verstoren van de volheid van je leven (en dat van anderen). Wacht niet langer. Geef je koppigheid en bitterheid op. Krijg nooit spijt. 
Ook jullie tijd raakt op.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Je lichaam is 'waardeloos' het draait om je ziel

Tot nu toe heb ik in mijn leven al heel veel levenloze lichamen gezien. Dat heeft zeker te maken met mijn voormalige loopbaan in de internationale hulpverlening en rampenbestrijding. 

Je ziet het eigenlijk gelijk en je voelt het ook direct. Ik denk dat heel veel mensen deze ervaring kennen. Er is van het een op het andere moment iets weg, iets vertrokken. Ik zie dat iets als de vonk, de energieleverancier, de passie, de aandrijving. Ik noem het, nee het is, de ziel.

Een lichaam kun je zien. We doen er vaak alles aan om gezien te blijven worden of erbij te blijven horen en toch… zonder die ziel wordt het niets. Je kunt make-up smeren wat je wilt of jezelf vol stoppen met plastische en cosmetische chirurgie maar zonder ziel is het niets en blijft het niets. Een prachtig, niets zeggend, dood plaatje dat achter blijft.

De ziel daarentegen kun je voelen.

Ik heb al heel vaak mee gemaakt dat als iemand, bijvoorbeeld op een verjaardag of in een vergadering, binnen komt dat de ruimte ineens gevuld is. Aandacht wordt naar hem of haar toegetrokken en ja, een mooie vrouw kan aantrekkelijk zijn, toch is er meer. Het is energie. Rust, kalmte of juist enthousiasme en/of passie. Het is energie die afkomstig is van de ziel.

Zonder ziel is je lichaam waardeloos en hoewel we alle of tenminste de meeste aandacht schenken aan ons lijf, die buitenkant, is die binnenkant dus veel en veel belangrijker. Ook echte aantrekkelijkheid komt immers uit de ziel en niet van of door make-up.

Een paar weken geleden bezocht ik op een ochtend de begrafenis van een goeie vriend. Ik had er een mooie ervaring. Die kist met dat levenloze lichaam zei me eigenlijk niets en dat was ook niet nodig. Ik voelde de aanwezigheid van zijn energie, van zijn ziel. Hij was nog steeds de ‘gastheer’ op zijn eigen afscheidsreceptie van zijn lichaam. De tijdelijke tempel van zijn ziel en hij was er gewoon nog steeds bij.

Toen ik dat zo voelde vond ik het eigenlijk vreemd dat we bijna allemaal in het zwart waren gekleed. Waarom die kleur verbonden met droefheid, somberheid en rouw? Omdat het lichaam op was en zijn ziel niet meer verder kon laten groeien? Als mijn tijd ooit gekomen is om afscheid van mijn tijdelijke tempel te nemen hoop ik dat mensen die op de afscheidsreceptie van mijn lichaam komen in kleur komen. Blijdschap omdat ik weer verder kan, ben bevrijd. 

Ook vreemd eigenlijk dat mensen op crematies of begrafenissen vaak tegen een kist met een dood lichaam erin praten. Die ziele-geest is er nog steeds alleen juist niet meer in die kist. Het was mijn gevoel althans die ochtend en ook mijn overtuiging.

Mijn ervaring met diverse zeer dierbaren is dat je altijd het gesprek met ze nog aan kunt gaan. Dingen aan ze voorleggen en zelfs advies vragen. Ze leven rond je en in je voort. En dat slechts tijdelijke lichaam dat je ooit zag en vast kon houden, ja dat zie je niet meer. 
Het gevoel van de ziel hoef je niet kwijt te raken mits je de verbinding in stand houdt. Dat is een loslaten zonder iets waardevols kwijt te raken.  

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Trouwen? Scheiden? Doe het een klein beetje anders om beter door te kunnen blijven groeien in geluk

Trouwen? Scheiden? Doe het anders. Of beter gezegd doe het anders dan wij deden.

Afgelopen week was het 31 jaar geleden dat ik ging trouwen. Wat een fantastisch moment en wat een gigantisch mooie bruiloft. Daarna een aantal jaren een prima tijd. Helaas kwam daar verandering in. Ondanks van alles en nog wat proberen besloten we zo’n negen jaar later er mee te stoppen en te gaan scheiden. Nee, niet omdat er anderen in het spel waren. De tijd dat we elkaar gelukkiger maakten of nog konden maken was gewoonweg voorbij. 

Dat proces verliep ondanks de emoties die het allemaal teweegbracht en zeker ook omdat we de zorg hadden voor twee, toen nog jonge, kinderen eigenlijk supersnel. Binnen een week of zes waren we er met de hulp van een gezamenlijk bevriende advocaat zo goed als uit. Dat leek echter helaas maar zo.

Op advies van een goeie vriendin van mijn ex-vrouw werd er een tweede advocaat ingeschakeld. Haar goed recht om daarvoor te kiezen natuurlijk en toch. Meerdere advocaten volgden en een proces en rechtsgang kwam op gang wat in totaal zo’n veertien en een half jaar in beslag nam. Advocaten kunnen elkaar aardig bezighouden zal ik maar zeggen en er is steeds wel weer iets nieuws te verzinnen.

Naast gigantisch veel onnodige geldverspilling ook jarenlange enorme frustraties over en weer. Iets dat uiteindelijk ontaard is in een gevoel van haat heb ik het idee. Geen communicatie meer.

Het goede nieuws… twee wereldburgers van kinderen waar ik haast dagelijks een heel open contact mee heb, regelmatig hier in Thailand zie, en die het goed doen.

Let wel. Natuurlijk ga je niet trouwen met de intentie om weer te gaan scheiden. Ik vond het werkelijk een persoonlijke afgang dat het me overkwam. Ik had tot dat moment een goed voorbeeld aan mijn broers en zussen hoe het weeldegelijk samen langdurig samen kon en kan.

Toch, als je terugkijkt, waren wij eigenlijk niet bestemd voor elkaar. Twee individueel goeie mensen die onderling zo verschillend zijn dat het absoluut niet past. Het is tof als ik dit soort uitspraken uit de mond van onze kids hoor die dat helemaal aanvoelen. Niets ten nadele ten opzichte van hun moeder of ten opzichte van mij. Waarom zagen we dat zelf op dat moment in onze verkeringstijd eigenlijk (nog) niet. De roze bril misschien? Een idee van een rooskleurigere toekomst samen?

Scheiden doe je in mijn ogen, nadat je met de wijsheid en ervaring die je tot dat moment hebt, alles hebt geprobeerd om elkaar samen gelukkiger te maken. Ondanks die goeie intentie blijkt het niet (meer) te lukken om te gaan voor dat hogere geluk. En jawel, als er kinderen bij betrokken zijn dan is de drempel van zo’n besluit wellicht nog hoger. Je moet dat op een goeie en nette manier vanuit de verantwoordelijkheid van de twee partners immers regelen. Een wijze waarop de vader zijn vaderrol (niet die van Sinterklaas) kan invullen en omgekeerd de moeder de moeder rol. Communicatie over opvoeding met elkaar zou in die situatie ook meer dan welkom zijn. Ik ken diverse ex koppels waarbij dat ook goed lukt. Pluim op hun hoed omwille van de kinderen. Ons was het helaas niet meer gegeven.

Door te trouwen wil je ervoor gaan om samen nog gelukkiger te zijn dan alleen. En als dat uiteindelijk niet het geval is, zoals dat in mijn beleving bij ons niet meer het geval was, dan moet je er mee stoppen. Je bent toch niet getrouwd om elkaar juist langdurig ongelukkiger te maken?

Ik vind het niet gek dat op iedere ‘verjaardag’ van ons huwelijk toch weer allerhande zaken door mijn hoofd spelen. Niet vreemd dan ook om dit eens op papier te zetten. Uiteindelijk… al doende leer je. En waarom niet in openheid delen, het is immers geen vorm van natrappen, om mensen die op het punt staan van trouwen of scheiden eens te wijzen op hoe ik nu tegen die processen aan kijk en wellicht iets ter overweging om het anders te doen als idee voor te houden.

Als de intentie van je huwelijk is om met elkaar nog gelukkiger te zijn dan alleen, waarom dan al die strijd nadien. Een strijd die nooit, maar dan ook nooit, een winnaar kent. Alleen slechts verliezers. Is dat geld immers je overwinning of is juist de vrijheid die je elkaar weer schenkt en gunt jullie gezamenlijke overwinning. Waarom moet dat wat ooit liefde was zo vaak ontaarden in de tegenpool haat?

Advocaten spekken is toch niet dat wat je echt wilt? Elkaar bewust of onbewust aan een lijntje houden of kapot maken is dat dan dat gaan voor je eigen geluk? Zaken over de ruggen van de kinderen, die toch uit gezamenlijke liefde voor de rest van hun leven voor 50% uit hun moeder en voor 50% uit hun vader zijn voortgekomen, spelen? Het zijn helaas de dagelijkse spelletjes die op veel plekken op de wereld dagelijks spelen.

Al vaker haalde ik mijn blogs teksten van OSHO aan. In een van zijn verhalen vertelt hij dat als het om liefde gaat alles een begin en een eind heeft en dat daartussen geen wond zit. Als iets over is denk er dan eens over om elkaar te bedanken voor de tijd die je samen gehad hebt. Ook in een misgelopen relatie zijn dat in die periode die je samen beleefd hebt toch vaak veel meer goeie en mooie momenten dan die, die slechter gingen. Zonder elkaar had je de (levens) ervaringen van nu nooit op gedaan en ben je hoe je er ook naar kijkt uiteindelijk gegroeid.

Hoewel het misschien gek klinkt voordat je gaat trouwen, regel vooraf ook hoe je samen de zaken geregeld zou willen zien als het uiteindelijk niet wordt wat je er samen van verwacht. Steeds vanuit die gedachte dat je dankbaar mag zijn dat je met elkaar in zee mag gaan en elkaar, als dat echt samen niet anders meer zou kunnen, ook weer de vrijheid gunt om individueel gelukkiger te worden. Het scheelt echt bakken met ellende.

En wil je die discussie als partners niet aan gaan in een situatie dat je tot over je oren toe verliefd bent? Vraag je dan eens af of er misschien toch iets mis is. Nee natuurlijk is je intentie om er voor altijd samen iets van te blijven maken. Vrijheid in verbondenheid en groei in onderling en gezamenlijk geluk spelen duurzaam en voor altijd de boventoon. Niets egoïstisch aan.  

Iets waarin in mijn beleving, ook in de ongewenste situatie dat zaken toch anders zouden lopen, een jarenlange gijzeling in procedures van twee ex-partners die zouden willen gaan scheiden niet past.

En als je dan weer vrij mocht zijn, koers dan ook op dat geluk. Blijf niet hangen in allerhande geknarsetand, haat en zelfmedelijden. Zet stappen vooruit en ga dan voor dat geluk zonder de ander tegenover je kinderen en je omgeving zwart te blijven maken. Dat is immers uiteindelijk een vergiftiging van jezelf.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Meer is beter? Word wakker en creëer ruimte om blijer te leven!

Continu zijn er in Chiang Mai, Thailand, marketingcampagnes voor de verkoop van huizen en appartementen. Meer dan supergrote billboards die het lijkt wel met name de interieurs van die woningen toe schreeuwen.

Ik denk dat elke vierde truck die hier rijdt zo’n beetje een betonwagen is. Chiang Mai explodeert. Enorm veel is in ontwikkeling. Naar het lijkt absoluut geen economische crisis, hoewel veel appartementen en huizen toch ook leeg staan.

  

Op weg terug van een begrafenis zag ik wederom grote borden van wederom een nieuw project. Met mijn achtergrond in de bouw en architectuur blijf ik het vreemd vinden dat kennelijk een prachtig interieur op de enorme foto’s de woningen moeten verkopen. Structuur en lay-out van de woningen tref je niet aan. Meer een soort van showrooms. Alsof je een huis koopt voor de gordijnen, het bed of de bank zo lijkt het.

Dit nieuwe project toonde met vet gedrukte woorden: "Meer is beter" en zoals je op de foto kunt zien scheet zelfs een vogel al over die 'slogan'. Wellicht begrijpt dat dier zaken al beter dan menig mens. Het leven draait immers niet om altijd maar meer, laat staan dat je er duurzaam geluk in vindt. Het zijn bedrijven en met name marketeers die ons dit wijs maken. Er moet immers geld worden verdiend.

Beter is precies het tegenovergestelde. Niet meer maar juist minder. En minder creëert ruimte om te ademen, om van kwaliteit te genieten en ... blij en dankbaar te zijn voor dat wat je allemaal al lang genoeg hebt.

De meeste huizen zijn vaak al een soort van winkels meer dan vol met spullen. We gaan maar door met verzamelen, weten zelfs soms niet eens meer waarom we überhaupt iets hebben gekocht. En daar zou nog meer bij kunnen omdat dat dan beter is???.

Vorige week vertelde iemand me een geweldige manier om weer ruimte in je huis te creëren. Eigenlijk heeft het te maken met twee dingen zei hij. Wat hij me vertelde resoneerde in mij:

1. Loop gewoon door je huis. Neem kamer voor kamer dingen die je ziet staan of hangen eens in je handen en stel jezelf de vraag (wees eerlijk tegen jezelf) ‘Brengt dit me nog steeds plezier of vreugde in mijn leven? Krijg ik hier energie van? Als het antwoord 'Nee' is, doe het dan van de hand.
2. Na die eerste actie, het creëren van ruimte, organiseer je de dingen die overblijven. Dit is een andere manier om meer ruimte te hebben, overzicht te krijgen en gemakkelijker die dingen die je blij maken als je ze nodig hebt terug te vinden.

Meer is beter? Laat me niet lachen. Waar gaat het leven eigenlijk allemaal om en over? Over het eindeloze proces om steeds maar weer meer te willen hebben? Vastklampen en beschermen van meer omdat het je allemaal zo veel meer blij maakt of juist van ruimte en vrijheid berooft?

En trouwens, de wens om steeds meer te hebben en te houden voedt het gevoel van angst. Die bangheid laat je steeds meer handelen vanuit die angst om dingen te verliezen. Als je je vastklampt aan de dingen die je (altijd maar slechts tijdelijk) bezit, wordt je slaaf van al die bezittingen. 

Naar mijn mening is het grootste doel van leven om te LEVEN. En daarvoor zijn vreugde, vrijheid, loslaten en ruimte om te ademen de belangrijkste factoren. Dat is iets anders dan doorgaan met nog meer te verzamelen omdat dat beter zou zijn.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Frans Captijn zeven jaar in Thailand

Inderdaad, de tijd vliegt.
Precies vandaag woon ik zeven jaar in Thailand. In de tussentijd ben ik niet terug geweest naar mijn 'thuisland'. In Thailand zijn voelt nog steeds echt als thuis.

Mijn oudste zus vroeg me vandaag of ik ooit terug wilde naar Nederland. Mijn antwoord was dat als het niet nodig was om terug te gaan ik hier lekker wil blijven. 

Er is in de afgelopen periode van zeven jaar aardig wat met en om mij heen gebeurd. En natuurlijk geldt dat voor iedereen. Of het leven hier beter is? Het is anders. Heel veel ervaringen heb ik de afgelopen jaren al in mijn wekelijkse blog gedeeld. 

Ik vertel eigenlijk altijd op de vraag of het hier beter is dat het niet te vergelijken is. Voor mij voelt het nog steeds alsof ik het cadeau heb gekregen om in één leven twee verschillende levens te leven. De twee ervaringen samen maakte mijn wereld veel groter en ook kleiner. Groter in een manier van denken en bewustzijn. Zeker ook in relatie tot waar ik me altijd in het kleine Nederland in deze grote wereld zo druk om maakte. 
Kleiner doordat ik er voor gekozen heb om me steeds minder te laten beïnvloeden door negatieve energie door wat er allemaal in de wereld om ons heen gebeurt door (sociale) media. Maakt het echt allemaal iets uit?
Ik ben daar in ieder geval erg dankbaar voor.

Plannen en ideeën voor de toekomst? Het belangrijkste is om te proberen (en te hopen) gezond te blijven.

En ja, verschillende ideeën. Zelfs om Chiang Mai te verlaten en op een andere locatie in Thailand te gaan wonen. Ik sta er voor open om zelf een klein project te gaan bouwen en starten. Niet als een doel om te bereiken, maar als een te volgen pad. En er is meer. Voor mij is het mezelf over geven aan de stroom van verandering, en daarmee verdere groei en ontwikkeling, die zeker weten nog op me ligt te wachten. Zo veel mogelijk bewust genieten van elke dag en op het eind van die dag even terug kijken vanaf de plek waar je weer die dag bent aangekomen.

En hoe al die nieuwe ideeën uitwerken? De tijd zal het leren. Volg gewoon mijn blog;).

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Krik de kwaliteit van je leven op. Begin na het wakker worden met niets doen.

Twee weken geleden zijn opnieuw twee goede vrienden van me, in bijna dezelfde leeftijd als ik, overleden. Ook kreeg ik een aantal e-mails van voormalige gasten van mijn programma's waarop ik wilde reageren. Alles bij elkaar gaven ze me inspiratie om de blog van deze week te schrijven over hoe je eenvoudig een hogere kwaliteit van leven en levensstijl kunt starten en om (opnieuw) de leiding van je leven in handen te nemen.

Het is te gemakkelijk om te denken, of zelfs om er niet eens over te denken, dat de zon morgen voor jou wel weer zal opkomen. Ooit stil gestaan bij het gegeven dat er elke dag ongeveer 155.000 mensen overlijden? Dat zijn er bijna elke seconde twee. Misschien is er voor jou niets zeker in je leven, maar het is in ieder geval heel erg zeker dat jij en ik een keer van die 'dag-groep' deel zullen uitmaken.

Ons leven is kort. Als je over het algemeen een aardig happy leven leidt, denk je naderhand dat het wel heel snel voorbij was. Als je een ellendig leven leeft, of je leven misschien wel zelf ellendig hebt gemaakt, voelt het veel langer aan. Toch, nog steeds niet echt een hele lange tijd.

Je kunt jezelf dan ook afvragen hoe je de tijd van je leven door brengt. Wat is de betekenis en de kwaliteit van mijn leven? Leef ik het leven dat ik eigenlijk echt wil en kan leven of luister ik naar iedereen om me heen die me verteld hoe ik dat zou moeten doen om ze maar tevreden te houden en geen problemen met mijn omgeving op te leveren? Ben ik eigenlijk wel mezelf of bang om mezelf te zijn en speel ik maar een (blije?) rol? Waarom volg ik alle 'systeemregels' die me niet echt gelukkig maken, zoals doorgaan met dingen te doen die ik helemaal niet meer leuk vind zodat ik in ieder geval bijvoorbeeld mijn volledige pensioen kan krijgen (en mogelijk mijn gezondheid aan gort geholpen heb om daar dan van te kunnen genieten)? Waarom maak ik me om allerhande dingen die er feitelijk niet toe doen zo druk? Waarom verspil je de korte tijd van je leven met zoveel onnozele dingen?

Er is een eenvoudige manier om de kwaliteit van je leven te verhogen en het kost je elke ochtend nog geen paar minuten tijd. Het werkt als volgt:

Nadat je wakker bent geworden en nog steeds in bed ligt, doe je even helemaal niets. Start niet gelijk met je digitale zelfbevrediging. Gewoon even kort stil zijn en voelen. Voel dat je nog steeds leeft en word daar blij van. Whoow! (en nee, dit is geen geintje).

Leven is geen garantie en je kunt er blij mee en wellicht dankbaar voor zijn dat je weer een nieuwe dag kansen krijgt.

Denk aan dat handje vol mensen waar je eigenlijk echt om geeft. Je partner (als je die hebt), mogelijk kinderen, ouders, echte vrienden? Hebben die ook weer een nieuwe dag? Misschien een ander whoow moment.

Dit wordt ook wel leven met de dood (iets dat gewoon bij leven hoort) in je achterhoofd. Een tijd terug  schreef ik eens een blog over de zwarte kraai op je schouder als gratis levens adviseur. Leven met het idee dat je tijd op raakt in je achterhoofd. Niets om somber of neerslachtig over te worden maar slechts een gegeven waarvan je je wat vaker bewust kunt zijn en dat je kan helpen om de kwaliteit van je leven te verhogen. Je neemt andere beslissingen, maakt je minder druk om dingen die er eigenlijk niet toe doen als je in je achterhoofd houdt dat, hoewel de kans misschien groot is, het toch nooit een vaststaand feit is dat de zon morgen ook voor jou weer op gaat.

Je bent veel blijer, misschien zelfs dankbaarder met de dingen die je hebt (is je huis eigenlijk al niet lang een soort van warenhuis?). Je begint (weer) nadruk te leggen over dingen die er in jouw leven echt toe doen. Je bent (weer) meer en meer jezelf en stopt stap voor stap om je druk te maken over wat de wereld om je heen misschien wel allemaal van je zou kunnen vinden. Het is immers JOUW leven!

Dit alles door elke dag te beginnen met slechts een paar minuten niets doen. Je bewust zijn van het wonder dat je nog steeds leeft. Dat je een nieuwe kans hebt jezelf te zijn en keuzes te maken die er voor jou echt toe doen.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Je kunt alles bereiken als je er maar in gelooft en niet op geeft? Vergeet het maar!

Begin april reisde ik met mijn vriendin naar India en Kashmir. Een land met maar liefst 1.3 biljoen inwoners (van op dit moment in totaal 7,7 biljoen wereldwijd). Tweede op de wereld ranglijst van grootste landen na China. 

Met name natuurlijk de steden Bombay, Delhi, Agra (met de Taj Mahal) en zeker ook Kashmir kwamen op mij over als een oneindig bewegende massa mieren, mensen, continue toeterende auto’s en daar tussendoor koeien, paarden, geiten en duizenden straathonden die zich tegoed deden aan het afval waar je werkelijk niet omheen kon.

Mensen die je bijna aanvielen om iets aan je te kunnen verkopen. Bedelaars overal van (heel) klein tot groot. Een toekomst?

De ervaringen die we opdeden waren talloos in dit multiculturele land. En doordat je er niet alleen naar kijkt maar ook letterlijk in de energie zit brengt het je tot denken en reflecteren. Heel veel dingen kwamen in ons op.

Een van die zaken was dat mij in heel veel trainingen die ik kon en mocht volgen heel vaak is voorgehouden dat je alles kunt bereiken mits je er maar in gelooft, er voor gaat en nooit opgeeft. Je kunt je droom leven. Ook zelf schreef ik er in mijn blogs vaak over. Na deze ervaring is het voor mij een utopie geworden. 

Jawel, ik leef mijn droom en heb bereikt wat ik (en met name ook mijn ouders) in gedachten hadden. Ik heb nog meer op de plank liggen en ik vertrouw er op dat ook dat gaat lukken. Maar is dat normaal? Lukt dat je als je maar niet op geeft? Nee, absoluut niet. Er is toch echt wat meer voor nodig en dat heeft alles te maken met je basis. 

Ik heb geen invloed gehad op de plek waar ik geboren ben. Niet op de ouders die ik kreeg. Niet op de kansen die in de cultuur waar ik opgroeide op me lagen te wachten. Niet op het eigenlijk nooit hebben gehad van gebrek aan noodzakelijk geld. Niet aan geluksfactoren.

Je droom kunnen leven draait niet alleen over je eigen inzet maar zeker ook om die basis waar en waarmee je hier op deze aardbol terecht bent gekomen en heel veel geluk. 

India is voor verreweg de meeste mensen ‘kansarm’. Ik moet me soms eigenlijk diep schamen met mijn mooie verhalen. Regelmatig werden we er stil. En op het eind van onze reis vertelden we elkaar hoe dankbaar en blij we mogen zijn voor de plekken waar we zijn geboren en de kansen die we hebben gehad en nog zullen krijgen en dat we samen deze reis weer konden maken.

Fijn om dat diep van binnen te hebben mogen voelen. Wat stellen we voor als speldenprik op deze aarde tussen biljoenen mensen? Wat maken we ons toch druk over van alles? Hoe gelukkig mogen, nee moeten, we feitelijk niet zijn.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com