vrijdag 26 februari 2021

Wonderlijke levensweg. Geen film maar werkelijkheid…

Er wordt wel eens gezegd dat vlak voordat je het leven hier verlaat, je de film van je leven nog een keer voorbij ziet flitsen.
Nou vraag ik me allereerst af waarom je daarop nou zou moeten wachten. Daarnaast is zo’n flitsmomentje voor mij zeker weten niet lang genoeg. Ik denk dat ik een meerdere uren durend (flits) moment nodig zou hebben. Afgelopen week nam ik een weer eens de tijd om terug te kijken op mijn levensweg tot nu toe.
 
Ik moest lachen. Als je me dit vooraf had verteld had ikzelf maar ook niemand anders dit ooit geloofd. En ja, ik zal er zelf zeker invloed op hebben gehad maar het voelt meer als dat ik ben meegegaan met de stroom van heel veel veranderingen die voor me klaarlagen. Ik hoop overigens dat er nog aardig wat klaarliggen.
 
In 2010 kwam mijn boek “Speurtocht naar persoonlijk meesterschap” uit. Voor intimi had ik daar een losse dikke bijlage met mijn levensweg tot dan toe bij gegeven. Inmiddels is die ruim tien jaar fantastisch aangegroeid. Werkelijk wonderlijk.
 
En inderdaad, mensen die me beter kennen weten het, ik was en ben een beetje ‘anders’. Anders in die zin dat mijn grond talent van ‘nar’ in mijn leven aardig de boventoon speelt. Het maakt dingen wat luchtig om het maar zo te zeggen.
 
Maar mijn opvoeding, de scholen die ik heb kunnen en mogen volgen, de jobs die ik gehad heb, niet te vergeten mijn relaties. Twee wereldburgers van kinderen. De plekken waar ik in Nederland en in het buitenland gewoond heb, De totale levensverandering na het eenzijdige ongeval dat ik in 2010 kreeg met die diepe burn-out als oorzaak. Van horeca naar constructie en architectuur (in Saoedi Arabië), naar brandweermanagement, crisismanager en directeur veiligheidsregio. En vanaf 2012 meditatie leraar met nadien de diploma’s voor yoga en Tantra docent. Het is weer eens wat anders.
En nu, alweer bijna negen jaar in Thailand, het eigenhandig bouwen van een klein spiritueel privé centrum van piramides. Terug dus weer in de bouw.
 
Ik heb in mijn leven nu vier labyrinten gebouwd. Feitelijk met alle veranderingen van dien, een afbeelding van een levensweg in de seizoenen van je leven. Je hoeft het maar te lopen.
 
En hoewel dit blog wel heel, heel erg beknopt is, kent natuurlijk iedereen zijn of haar eigen wonderlijke levensweg. De aarde is een leerschool en daarin is het volgens mij goed om zo af en toe eens op je levensweg terug te kijken, te leren, dankbaar te zijn en dat labyrint van je leven te bouwen terwijl je het stapje voor stapje verder loopt.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


vrijdag 19 februari 2021

Laat in je leven sporen achter.

Afgelopen zondag kwam ik de supermooie tien geboden en tien leefregels van de Indianen op het internet tegen. Ze roepen mij op om er eens dieper over te denken en om ze af te zetten tegen dat wat je in de wereld en bij mensen om je heen in de praktijk ziet.

Ik plak ze hier even in dit blog:

De 10 geboden van de Indianen

1* De aarde is onze moeder, zorg goed voor haar.

2* Koester je relaties.

3* Open je hart en ziel voor de grote Geest.

4* Alle leven is waardevol en kwetsbaar, behandel deze met respect.

5* Neem van de aarde wat nodig is, en niet meer.

6* Doe wat nodig is voor het goede van alles.

7* Dank de grote Geest voor elke nieuwe dag.

8* Spreek de waarheid, wees goed voor anderen.

9* Volg de ritmes van de natuur, sta op en rust met de zon.

10* Geniet van je reis op aarde, maar laat geen sporen achter.

*************************************************************

De 10 leefregels van de Indianen

1* Behandel de aarde en alles wat leeft met respect.

2* Blijf dicht bij de grote Geest.

3* Heb respect voor je medemens zijn eigendom.

4* Werk samen, zodat iedereen er beter van wordt.

5* Geef medewerking en liefde aan iedereen.

6* Doe wat je weet wat goed is.

7* Let op het welzijn van lichaam en geest.

8* Wijd een deel van je inspanningen voor een groot goed.

9* Wees altijd oprecht en eerlijk.

10* Neem de volle verantwoording voor al je daden.

***********************************************************

Geen gek idee als die geboden en leefregels gevolgd zouden worden. Zeker weten zag de wereld er anders uit en hadden mensen en dieren het meer naar hun zin in mijn beleving.

Het tiende gebod zegt je geen sporen in je leven achter te laten. Naast al die andere opdrachten bracht deze me aan het twijfelen. Ik deel de visie om de wereld niet met onze vervuiling door onze levenswijzen om zeep te helpen of een spoor van vernieling door je leven achter te laten. Niet altijd gemakkelijk in bijvoorbeeld de consumptie en wegwerpmaatschappij waar we deel van uitmaken. Ruim je rotzooi op en gooi het niet in de natuur is niet alleen eenvoudig gezegd maar ook heel eenvoudig gedaan daarentegen.

Maar moet je geen sporen achterlaten? Ik denk juist van wel. Je bent hier niet voor niets op aarde en ieder mens heeft een missie. Met slap hangen en lullig kijken bereik je zelf weinig maar lever je nu ook niet echt een bijdrage aan het welzijn van jezelf en anderen. Werk samen en lever daarin jouw unieke en specifieke talenten en bijdrage zodat iedereen er beter van wordt, zou voor mij de interpretatie van leefregel vier zijn.

En het mooie is, voor je talenten hoef je niet op anderen jaloers te zijn, ze te adoreren, of te proberen ze te adoreren. Staar je niet blind op die mooie buitenkanten. Wees gewoon lekker eenvoudig jezelf. Al die andere plekken (mensen) zijn immers al ingenomen.

Laat je positieve sporen alsjeblieft achter. Iedereen wordt er beter van.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


vrijdag 12 februari 2021

3 maal per jaar nieuwjaar. Gelukkig nieuwjaar!

Gisteren het geluid van het geknal van fire crackers. Vuurwerk om aan te tonen dat het dit jaar alweer de tweede keer Nieuw jaar wordt (vandaag is). 

Het klinkt misschien een beetje vreemd maar we hebben en vieren hier elk jaar drie maal nieuwjaar.
 
Het westerse nieuwjaar, de westerse jaarwisseling in nu het jaar 2021 (Boeddhistisch 2564 dat je op allerhande officiële documenten hier terug ziet).
Vandaag het Chinese (begin van het jaar van de os en tevens in China het lentefeest).
En elk jaar Songkran, het Thaise nieuwjaar op 13 april. De verandering van de positie van de zon.
 
We feesten wat af, en waarom ook niet? Maak van het leven zoveel mogelijk een feest. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 5 februari 2021

Bepaal tijdig je laatste persoonlijke CO2-uitstoot. De grond in, de pijp uit of oplossen?

Afgelopen zondag had ons dorpscrematorium een drukke dag. Maar liefst drie personen uit ons dorp werden gecremeerd. Bij een van die crematies was ik aanwezig.
 
In Thailand is afscheid van iemand na dit leven nemen (feitelijk het opruimen van je verpakking) omhuld met enorm veel rituelen. Het is allemaal zo anders dan in de Westerse cultuur en het is mooi om de verschillen, zonder er overigens een oordeel over uit te spreken, te kunnen meemaken.
 
Door mijn hoofd schoot een artikel dat ik onlangs ergens las. Het ging over je laatste persoonlijke CO2-uitstoot. Ik moest er (wederom) erg om lachen. Die verschilt kennelijk nogal bij de keuze die je maakt om uiteindelijk jezelf te laten begraven, cremeren of op te laten lossen (resomeren met een mooi woord).
 
Cremeren is de meest vervuilende vorm van afscheid nemen van het aardse bestaan, zo blijkt uit een studie van TNO uit 2014 naar de milieueffecten van begraven dan wel cremeren. Volgens dit instituut betekent een doorsnee crematie, althans in Nederland, een CO2-uitstoot van 208 kilogram, wat gelijkstaat aan een autorit van Amsterdam naar Praag (tegenover 95 kilogram bij begraven en slechts 28 kilogram bij oplossen). Honderd kilogram daarvan is toe te schrijven aan verbranding van het lichaam en de kist met aardgas. De rest gaat op aan transport van onder meer de kist van het uitvaartcentrum naar het crematorium, en aan de productie van de urn.
Jawel, je kunt maar ergens een studie naar verrichten 😉.
 
Ik ga ondanks dit onderzoek toch voor cremeren en niet opgesloten zitten in een urn. Het zal wel egoïstisch zijn om hier geen rekening mee te houden. Immers als de hele huidige wereldpopulatie van ruim 7,800,000,000 mensen dat zouden doen dan komt er nogal wat CO2 op ons af natuurlijk.
 
Mijn voorkeur was altijd begraven maar als ik zie hoe vaak ik het graf van mijn twee opa’s en oma’s bezocht heb om er een een ‘vast punt’ van troost te vinden… niet bitter vaak. Ik denk dat ik niet de enige ben. Na een paar generaties is het bezoek er af en blijft het onderhoud. En oplossen is, ondanks dat het beter zou zijn voor het milieu ook niets voor mij.
 
Nee hoor, mensen die me liefhebben (en die ik liefheb) houden gewoon lekker altijd heel dichtbij een plek in hun (of ik in mijn) hart. En kaarsjes doen wonderen.

O ja, en een heel klein beetje doe ik toch nog met vermindering van mijn persoonlijke CO2 uitstoot als het voor mij allemaal voorbij is mee. Een urn hoeft immers voor mij niet geproduceerd te worden 😉


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

 

vrijdag 29 januari 2021

Surin in Thailand. Landelijk, relaxt, eenvoudig en aantrekkelijk.

Afgelopen week zijn we er een paar dagen op uit geweest in onze eigen provincie. Het is gewoon hartstikke leuk om je eigen omgeving eens wat beter te verkennen en te leren kennen.
 
Veel mensen hebben er een oordeel over. En jawel, voor elk wat wils natuurlijk en… smaken verschillen gelukkig. “Warm”, “niets te doen”, “ver van alles af”, “eind van de wereld”, en meer van dat soort meestal negatieve verhalen. En het is niet omdat wij er nu aan het bouwen zijn maar mijn ervaringen van de afgelopen dagen waren echt totaal anders.
 
De kleine provinciehoofdstad met dezelfde naam, met veel invloeden van het studentenleven, hebben we even gelaten voor wat hij is. Surin biedt eigenlijk een breed palet aan mogelijkheden en ik begrijp eigenlijk niet waarom het toerisme blijft hangen in de bekende Elephant Roundup, de ruïne tempel Prasat Sikhoraphum, het monument van Phraya Surin Phakdi Si Narong Changwang en het handwerk dorp.
 
Surin is landelijk en dat vertaalt zich in het uiterlijk van landbouw en veeteelt. Voornamelijk in de teelt van rijst, suikerriet, en rubber. Ook in koeien, waterbuffels en olifanten. En voornamelijk in het zuiden, tegen de grens met Cambodja, wat bosbouw op de heuvels.
 
Geen brand/rook seizoen. Ik was verrast te zien hoe suikerriet met de hand en met machines werd geoogst. Rijststoppels worden nauwelijks gebrand. Het is voer voor het vee. Fantastisch eten waar je maar wil langs de straten en prijzen meer dan redelijk.
 
Als je het echte landelijke leven van Thailand eens wil ervaren is dit wat mij betreft een aanrader en zeker aantrekkelijk om eens te ervaren. En als Nederlander, van het fietsland bij uitstek, is dit grotendeels vlakke gebied volgens mij fantastisch aantrekkelijk om op de fiets te ontdekken. Met name in het koele droge seizoen aan het eind en begin van het jaar.
En als het te warm is… dan stop je bij een van de mooie stuwmeren of kleine watervallen om lekker te relaxen of in het water verkoeling te zoeken.
 
En massatoerisme zal Surin verwacht ik nooit krijgen. Hoe heerlijk is dat eigenlijk niet. Gewoon face to face contact met de geïnteresseerde locals en de landelijke natuur.  
 
Surin, zo’n gekke ontdekking nog niet.































Frans Captijn (Gangey Gruma) 



vrijdag 22 januari 2021

Bewust Zijn

Afgelopen week, in de vroege avond in ons dorp en met hond Kadhow op de scooter, kwam ik dit beeld tegen. Ik stopte even en maakte deze foto.

Het bracht me bij de gedachte van Bewust Zijn. We hollen wat af en het schijnt dat er nog maar een ding in de wereld en in het nieuws (dat altijd al oud is) is waarover wordt gesproken.

Dit moment was weer even genieten door stil te staan.

Me bewust zijn van hoe mooi de wereld is en hoe gelukkig ik ben. Het kloppen van mijn hart,

mijn in- en uitademen, het komen en gaan van mijn gedachten, de bewegingen van mijn gemoed. 

Fantastisch om te kunnen en mogen leven en te genieten van dingen die er, althans in mijn ogen, werkelijk toe doen.

Misschien eens ander en vooral positief nieuws.

 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 15 januari 2021

Op weg naar alweer tien jaar in Thailand

De weg is vrij om mijn tiende achtereenvolgende jaar in Thailand te gaan halen. 

Altijd op de verjaardag van mijn overleden vader. Als een soort cadeautje ;) ga ik voor verlenging van mijn jaarvisum. Gisteren was het weer zover. Hij zou 106 geworden zijn. 
Ik dus opnieuw naar de immigratiedienst. Dit keer voor het eerst in Surin. Een knus kantoor, kleiner dan in Chiang Mai, en super vriendelijke en behulpzame staf. 

Eerst als derde bezoeker vroeg naar de bank om twee bankverklaringen te halen en toen naar het kantoor. Het was, gelukkig voor mij, niet druk. Erg fris om iets over negen toen we er aankwamen. Een paar stafmedewerkers probeerden zich buiten in de zon iets op te warmen. Een warm onthaal toen ik met Phatsamon aan kwam lopen. Gelijk werden we geholpen. Alle papierwerk invullen en laten controleren, checken en nog eens checken door de staf, foto maken en wachten... 

Na een kleine twee uur wachten kreeg ik mijn paspoort met visa verlenging tot eind februari 2022 / 2565 weer terug. 

Fijn om weer een jaartje vooruit te mogen. Op na tien jaar in Thailand in 2022.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 8 januari 2021

De schoonheid van (soms) niet opvallen.

Een paar dagen geleden riep mijn vriendin me toen ze in de tuin aan het werk was. Ze vroeg me om naar een tak van een struik te kijken. Ik deed mijn best maar zag (op het eerste gezicht) niets bijzonders.

Ik moest dieper kijken en toen, opeens, zag ik de schoonheid van een motvlinder die op die tak dus totaal niet opviel. De foto geeft je het beeld.

In de cultuur waarin ik nu leef en woon is niet opvallen de standaard. Het is de groep, het gezin, het team waarin de waarde zit. En eerlijk is eerlijk, het heeft wel iets.
Aan de andere kant, vanuit de Westerse cultuur, wordt aandacht gegeven aan de uniekheid van de individu. Iets waarin ik ook zelf nog steeds geloof.

Het is prachtig om niet op te vallen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Mij lukt het niet en ik heb dat ook overgebracht op mijn kids.

Je hebt met de unieke set aan talenten een missie in je leven te vervullen. Een van mijn slogans. En daarom moet je geen talenten die je in anderen ziet proberen na te streven maar juist jouw eigen talenten leven en daarmee een bijdrage leveren in een groep om, samen en individueel, het beste resultaat te bereiken.

En soms is ‘schuilen’ een goede optie op een moment dat je jouw talenten niet kwijt kunt. Geen probleem want de tijd op je levenspad dat je ze weer nodig hebt komt.
En die camouflage, die tijdelijke overlevingsstrategie in situaties waarin je soms niet of minder gewenst bent, is prachtig in de natuur (en ook op deze foto) te ontdekken.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 1 januari 2021

Hoe krijgen je lichaam en geest weer eens energie met die continue negatieve invloeden?

Ik herinner me nog heel goed hoe mijn dochter Carlien tijdens haar stage bij ons in Thailand regelmatig in extase raakte na afloop van ons wekelijkse kampvuur boven op de heuvel van het gezondheidsresort waar ik werkte. Hond Kadhow, en vaak ook uil Otus, waren ook van de partij. Diepe gesprekken, prachtige muziek, stilte (slechts het knapperend houtvuur en de natuurgeluiden van de nacht), soms zelfs dans en ook wekelijks de grote wensballonnen die het luchtruim kozen. Een ceremonie regelmatig met emoties omhuld.

De extase van Carlien kwam later. Soms alleen, soms met gasten lag ze op een mat in het gras naast het vuur dat doofde. Niets doen, alleen maar kijken naar de heldere sterrenhemel. Een hemel die haar in die extase, ja een overtreffende trap van verwondering, bracht. Een hemel die leek te worden gevuld met steeds meer sterren, soms ook de maan, en die steeds sterker zichtbaar werd.

Niets doen en in extase raken. Het zorgt ervoor dat je blij wordt en de ratio van dingen weer gaat zien. En die blijheid duurt niet alleen de avond en nacht maar ook de dag erop voel je je energieker.

En wat die ratio betreft... Wat stel je nu eigenlijk voor? Nog minder dan een speldenprik in dat gigantische universum en heelal. Waar maak je je in vredesnaam allemaal druk om en maak je je zorgen over, zo vraag je je op die momenten af? Tijdens zo’n moment van extase besef je dat je leeft, wat een fantastische ervaring, en dat je deel van dat immens grote universum uit maakt.

Dagelijks, als je er tenminste open voor staat en alles uit de wereld om je heen wilt blijven volgen, word je tegenwoordig overladen met nagenoeg alleen maar negatieve energie, angst en schuldgevoelens. Meer en meer mensen voelen zich somber en voelen zich uitgeput. Vind je het gek? Er wordt nergens anders meer over gesproken dat over die ‘negatieve vitamine’ “C” en zijn of haar mutaties.

In extase raken, muziek & zang, en ook meer lachen en plezier maken zijn bewezen zaken die je lichaam en geest energie geven.  Eigenlijk zo moeilijk niet zou je kunnen denken. Misschien het intrappen van een open deur maar doe je het ook of ligt jouw focus uitsluitend en alleen op al dat negatieve?

Je hebt een keuze. Misschien is het tijd om je eigen wereld eens een grote schoonmaak te geven, ruimte te creëren en op een positievere manier in te richten. Een manier waarin je je minder aantrekt van alles dat er van buiten over je heen wordt gekieperd.

Succes er mee in dit nieuwe jaar.



Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 25 december 2020

Wat wil ik van het leven? (2)

Een vervolg op het blog van twee weken geleden. Wat wil je écht van het leven? Je doet jezelf tekort als je je bij die vraag laat inperken door dat wat de wereld om je heen misschien allemaal wel van je denkt. Weet je dat overigens, of zijn het slechts de voorstellingen die je in je hoofd maakt?
 
Als je heel diepgaat met die vraag, er eens echt de tijd voor neemt, dan kun je erachter komen dat mensen die vraag individueel misschien wel anders kunnen beantwoorden maar dat de essentie voor iedereen hetzelfde is.
Je kunt het antwoord niet vinden in wereldse dingen of in uiterlijke condities. Je kunt geen absolute vervulling van je leven vinden in de dingen van deze wereld. Ook niet in status, positie of bekendheid. Het leven bestaat niet, voor helemaal niemand niet, uitsluitend uit positieve dingen en plezier. Slechts ‘sociale’ media laten je die schijnwereld van mensen zien. Een waanwereld die misleidend is en feitelijk afspiegelingen zijn van ego bevrediging. De aarde is een leerschool heb ik wel eens gelezen en zo is het in mijn ogen ook. En positieve dingen kun je pas ervaren als je ook de negatieve kanten kent. Het is de dualiteit van het leven.
 
Die zelfde essenties die je zult vinden zijn; Je wilt leven (je wilt niet dood), en je wilt blijheid (geen zorgen of lijden).
 
Voor wat die blijheid aangaat heb je in heel veel gevallen een eigen ‘vrije’ keuze. En ja, dat houdt het ‘risico’ in dat je misschien buiten ‘de groep’ valt zoals ik eigenlijk in het begin van dit tweede blogdeel al schreef. Heb jij het lef om af te wijken, om anders te zijn, om keuzes te maken die er voor jou persoonlijk (het is immers jouw leven) toe doen. En nee, dat is niet egoïstisch. Als jij niet goed in je vel, in je leven, zit, hoe kun je er dan optimaal voor anderen zijn?
 
En wat dat doodgaan betreft. We praten er liever niet over terwijl we weten dat het onderdeel is van ons levenspakket. Niemand ontkomt eraan. We hebben ons gescheiden van het proces van de dood en zien het als een eindpunt of verdwijning. Begraafplaatsen en urnen helpen ons om dat gevoel van verdwijning nog iets te verzachten. Generaties na ons hebben met die voormalige situaties, en met die begraafplaatsen en urnen, steeds minder. Ik herinner me diverse begraafplaatsen die er nog ‘verlaten’ en totaal onverzorgd bij liggen.
 
En voor dat knokken tegen de dood hebben we nogal wat in het leven geroepen. Ik hoorde pas een IC-arts zeggen dat de IC-units in onze ziekenhuizen de meest dure afdelingen zijn om tegen de dood (en ziekten) te vechten.
Ik hou overigens niet zo van die term ‘vechten tegen’ (ziekten) en alle medicaties en energieverslinding die daarbij komen kijken. Een soort van oorlog voeren met jezelf. Ons lichaam heeft een enorme zelfhelende energie die je anders dan met onder andere medicijnen, bestralingen en al zeker niet door te vechten, kunt stimuleren.
 
Al vaker heb ik in mijn blogs geschreven over mijn ervaringen met de dood tijdens mijn vorige werk in de hulpverlening en rampenbestrijding. Heel plastisch uitgedrukt zie je als iemand dood is nog de lege huls, de verpakking, van waarin die persoon ooit geleefd heeft. De ziel is eruit.
Het overlijdens bericht van mijn oudste broer Fons had als, voor mij sprekende, kop:
“Als ze je zeggen dat ik dood ben: Geloof ze niet.
Als ze je mijn dode lichaam laten zien,
weet dan, dat je kijkt naar een illusie.”
 
Diezelfde IC-arts vertelde uit zijn praktijkervaringen dat de dood slechts een transformatie moment is. Een expansie buiten die huls, die verpakking. Een situatie waarin mensen, vanuit een soort van diepere persoonlijke eenzaamheid, zich voor het eerst in hun leven totaal geaccepteerd voelen in het universum dat ons omarmt. Verre van een eindpunt dus.
 
En vanuit die ervaringen en deze filosofie zou het in het licht van de primaire vraag van deze twee blogs niet fantastisch zijn als we niet wachten tot dat transformatiepunt? Waarom daar niet nu al mee beginnen? We maken immers al deel uit van het universum...
 
Totaal geaccepteerd worden zoals je bent en anderen totaal accepteren zoals zij in ware liefde zijn.
 
Niet veel redenen meer om ons nog veel zorgen te maken over alles wat er met en om ons heen gebeurt en bewuster zijn van geaccepteerd voelen en te accepteren.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 18 december 2020

Eindejaarswens

We zijn weer in December.
 
Een maand van nog meer stress en (online)kopen van tijdelijk geluk?
Of juist een maand om, net zoals de natuur ons dat in het Westen voordoet, rust te nemen, misschien te bezinnen, te leren, dichter bij jezelf te komen en je klaar te maken voor een nieuw jaar dat er weer aan komt waarin je het beste van jezelf kan en mag delen?
 
Wij hopen dat je het komende jaar kunt kiezen voor dingen in je leven waar je duurzaam het meeste gelukkig en blij van wordt en je niet laat leiden door angst, paniek en schuldgevoelens vanuit de wereld om ons heen. 
 
Zalig Kerstfeest en gelukkig Nieuwjaar.
 
Frans Captijn, Phatsamon
&
Kadhow







vrijdag 11 december 2020

Wat wil ik van het leven? (1)

We hebben de afgelopen ruim twee weken even een pauze in ons bouwproces ingelast. Weer even genieten van de pracht natuur in Chiang Mai en omgeving. En automatisch ook wat meer tijd voor andere dingen en wat persoonlijke verdieping.
 
Zo luisterde ik naar een presentatie die resoneerde en uitnodigde om daar eens dieper mee bezig te gaan. De kernvraag in die presentatie was: “Wat wil ik van het leven?”.
 
Ik ben er inmiddels al lang achter dat dat niet te maken heeft met geld, positie, bekendheid, een dure auto, etc.. 
Onafhankelijk van wat je in het leven bereikt, het is nooit genoeg. Ik lach er steeds meer om. Het zijn de wereldse dingen die als je er diep naar kijkt misschien soms tijdelijk gelukkig maken. 
 
De Kerst staat bijvoorbeeld weer voor de deur. De essentie van dat feest is steeds verder te zoeken. Het is een periode die is verworden tot vooral kopen en het kweken van verlangens naar dingen die je eigenlijk helemaal niet nodig hebt. Maken die hebbedingen echt lang blij?
Een drone in de lucht die je vriendelijk verzoekt om naar huis te gaan omdat het te druk is in de stad zegt je eigenlijk dat je even moet stoppen met je continue tijdelijke geluk bevrediging.., kopen.
 
Maar terug naar die belangrijke vraag. Om die vraag voor jezelf te beantwoorden moet je verder en dieper dan al die oppervlakkige dingen waarin we met z’n allen meestal blijven hangen. 
Goed om er toch eens bij stil te staan, misschien wel juist deze laatste maand van het jaar, om op het eind van je leven niet met een mond vol tanden te staan als je afvraagt of je eigenlijk wel echt geleefd hebt of dat je misschien iets essentieels gemist hebt...
 
Wordt vervolgd.


Frans Captijn (Gangey Gruma)