Je kunt alles bereiken als je er maar in gelooft en niet op geeft? Vergeet het maar!

Begin april reisde ik met mijn vriendin naar India en Kashmir. Een land met maar liefst 1.3 biljoen inwoners (van op dit moment in totaal 7,7 biljoen wereldwijd). Tweede op de wereld ranglijst van grootste landen na China. 

Met name natuurlijk de steden Bombay, Delhi, Agra (met de Taj Mahal) en zeker ook Kashmir kwamen op mij over als een oneindig bewegende massa mieren, mensen, continue toeterende auto’s en daar tussendoor koeien, paarden, geiten en duizenden straathonden die zich tegoed deden aan het afval waar je werkelijk niet omheen kon.

Mensen die je bijna aanvielen om iets aan je te kunnen verkopen. Bedelaars overal van (heel) klein tot groot. Een toekomst?

De ervaringen die we opdeden waren talloos in dit multiculturele land. En doordat je er niet alleen naar kijkt maar ook letterlijk in de energie zit brengt het je tot denken en reflecteren. Heel veel dingen kwamen in ons op.

Een van die zaken was dat mij in heel veel trainingen die ik kon en mocht volgen heel vaak is voorgehouden dat je alles kunt bereiken mits je er maar in gelooft, er voor gaat en nooit opgeeft. Je kunt je droom leven. Ook zelf schreef ik er in mijn blogs vaak over. Na deze ervaring is het voor mij een utopie geworden. 

Jawel, ik leef mijn droom en heb bereikt wat ik (en met name ook mijn ouders) in gedachten hadden. Ik heb nog meer op de plank liggen en ik vertrouw er op dat ook dat gaat lukken. Maar is dat normaal? Lukt dat je als je maar niet op geeft? Nee, absoluut niet. Er is toch echt wat meer voor nodig en dat heeft alles te maken met je basis. 

Ik heb geen invloed gehad op de plek waar ik geboren ben. Niet op de ouders die ik kreeg. Niet op de kansen die in de cultuur waar ik opgroeide op me lagen te wachten. Niet op het eigenlijk nooit hebben gehad van gebrek aan noodzakelijk geld. Niet aan geluksfactoren.

Je droom kunnen leven draait niet alleen over je eigen inzet maar zeker ook om die basis waar en waarmee je hier op deze aardbol terecht bent gekomen en heel veel geluk. 

India is voor verreweg de meeste mensen ‘kansarm’. Ik moet me soms eigenlijk diep schamen met mijn mooie verhalen. Regelmatig werden we er stil. En op het eind van onze reis vertelden we elkaar hoe dankbaar en blij we mogen zijn voor de plekken waar we zijn geboren en de kansen die we hebben gehad en nog zullen krijgen en dat we samen deze reis weer konden maken.

Fijn om dat diep van binnen te hebben mogen voelen. Wat stellen we voor als speldenprik op deze aarde tussen biljoenen mensen? Wat maken we ons toch druk over van alles? Hoe gelukkig mogen, nee moeten, we feitelijk niet zijn.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Zaken doen met God en waarom de Boeddha zijn ogen open heeft.

God zou er toch hoofdpijn van krijgen dacht ik een tijdje terug toen ik aan het mediteren was. Al die mensen die maar met hun problemen, wensen en verlangens komen en om hulp en kracht smeken omdat ze zelf vaak geen uitweg meer zien. Al die vragen van over de hele wereld en inderdaad soms ook een dank je wel. Of daar balans in zit weet ik niet. Vandaar die gedachte van mij aan hoofdpijn.

Het verhaal van een monnik tijdens een les aan de boeddhistische Universiteit kwam weer in mijn hoofd op. Waarom zou ik het niet eens delen?

Nood leert bidden wordt wel eens gezegd. En toen het tijdens die les over het verschil in bidden tot God en Boeddha kwam, deelde de monnik een aardig verhaal met de groep dat me erg aansprak.

Je moet weten dat het boeddhisme, anders dan vaak gezegd wordt, geen godsdienst is. Als basis komt er helemaal geen God in voor. De Boeddha is een zeer voorname leraar, een voormalige prins, en zijn vader en moeder zijn Koning en Koningin. Hij was ook helemaal niet de eerste monnik. Hij werd 543 jaar voor Christus geboren. Daar waar ook Christus een zeer voorname leraar is maar wel gezien wordt als de zoon van God.

De groep bestond vooral uit mensen die ooit gedoopt waren zo bleek. Het onderwerp, zeker omdat ik hier in Thailand ook vrij actief in de kerk ben, leek me dan ook interessant. Goed immers om verschillende invalshoeken te kennen en te respecteren. Het maakt de wereld kleurrijker wat mij betreft.  

Hij begon met ons de vraag te stellen of we wisten waarom een Boeddha in de tempel altijd zijn ogen open heeft? Nou daarop wist op dat moment niemand kennelijk het juiste antwoord.

Hij vervolgde met: “Als jullie naar de kerk gaan en daar met jullie God in gesprek gaan dan ben je meestal met die God aan het handelen. In de trend van “Help me met dit”, “Alsjeblief geef me dat”, enzovoorts. En vaak komt daar nog een zinnetje bij “Als u me helpt met dit of dat dan zal ik naderhand....terug doen”. Het lijkt op een soort van zaken doen met jullie God.”

Hier in Thailand is het heel normaal dat studenten voor ze een school examen moeten doen een tempel bezoeken. Het lijkt dan net als bij het naar de kerk gaan alsof er gebeden wordt en dat is ook zo. De invalshoek en de manier is echter anders zo vertelde hij.

“Als de student aan de Boeddha zou vragen: Boeddha help me om te slagen voor mijn examen door de juiste antwoorden te geven, dan kijkt de Boeddha hem of haar die voor hem geknield zit recht in de ogen aan. En dat is nu de reden dat hij zijn ogen open heeft. Het toont dat hij in rust en balans is maar de wereld om hem heen en dus ook die student, weeldegelijk in de gaten heeft.

Hij kijkt de jongen of het meisje in zijn of haar ogen en probeert doordringend te zeggen: Wat doe je hier? Ga naar huis en studeer! Ik kan je hierbij niet helpen. Het ligt in je eigen handen.”

De manier van bidden in het boeddhisme lijkt me inderdaad anders, een manier van vereren die me aanspreekt. Het is meer een conversatie met de wijze leraar aan gaan om in rust zelf inzicht te krijgen, balans te vinden, rust en innerlijke wijsheid op te doen om zelf zo veel mogelijk de zaken te kunnen aanpakken en oplossen. Anders dan soms een klaagzang delen of zeuren om hulp. Iets dat overigens absoluut niet de wijze van bidden tot een God hoeft te zijn omdat het bijvoorbeeld ook hier vaak gaat om het krijgen van kracht om zaken aan te kunnen.  

Ach waarom zou God ook hoofdpijn krijgen? Wellicht krijg je dat als God ook helemaal niet. Bidden als conversatie om inzicht en wijsheid te krijgen van waaruit je zelf verder kunt maakt het volgens mij voor de Boeddha toch wat gemakkelijker met minder kans op die hoofdpijn.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Geld, dienaar of meester (slaaf)

Vorige week had ik een praatje over de noodzaak van geld. Dat gesprek had te maken met de vastentijd waar we zo vlak voor Pasen in zitten.

Hoewel sommige mensen de wereld hebben laten zien dat ze letterlijk zonder geld kunnen leven denk ik toch dat dit voor de meesten van ons geen realistische optie is. Aan de andere kant is die zelfde grote groep zich er over het algemeen niet bewust van hoe geld zich inmiddels totaal meester over hen heeft gemaakt. Misschien beter gezegd hun slaaf in het leven is geworden. Ze willen steeds meer. Een proces dat ook nooit stopt omdat er geen einde aan komt of ooit genoeg is. Iets dat zich af ten toe, althans in mijn ogen, ook uit in de meest waanzinnige en extreme aankopen.

Zeker in het land, Thailand, waar ik woon kun je vooral op het platteland in contact komen met financieel arme mensen. Van een andere kant bekeken, omdat ze veel bewuster en in verbinding met de natuur leven, geloof ik dat ze veel rijker zijn. Ze weten, en leven er ook naar, dat al ons voedsel van de aarde komt. Voor mij is het vaak een wonder hoe deze mensen de lekkerste (en meest gezonde) gerechten kunnen bereiden zonder daar ook maar iets vor te hoeven kopen. Ze delen met elkaar, zaaien, planten en oogsten. Ze leven in een levensgemeenschap waar mensen nog voor elkaar open staan en tijd voor elkaar hebben. Ze voelen elkaar aan en door er voor elkaar te zijn geven ze elkaar de zorg die nodig is.

Het internet, feitelijk als inbreuk, helpt hen te geloven dat dit type rijkdom niet waar en juist is om waar geluk op te leveren en dat ze daarvoor moeten kopen.

Ik hoorde eens een gezegde: "De economie is er om de mensen te dienen en niet andersom." Voor mij is er veel wijsheid in deze zin. Ik nodig je echt eens uit om die zin eens een ​​moment in je te laten bezinken en om eens te zien welke inzichten dat gezegde voor jou in petto heeft.

Geld in de huidige wereld wordt steeds minder gezien als een dienaar, maar meer en meer als een meester (ik zeg slaaf). Op deze manier haalt geld ons steeds verder af van wat echt belangrijk is in het leven. De meest waardevolle (en voor veel mensen ook belangrijkste) dingen in het leven kosten geen geld. Bijvoorbeeld lucht, geluk en/of liefde.

Geld dat steeds meer als meester in ons leven binnen sluipt kan onze slaaf worden in de systemen van bijvoorbeeld status, rangorde, macht, corruptie en tijdelijke zelfgenoegzaamheid. Om de uiterlijke schijn en show draaiende te houden, zijn veel mensen bereid om zich diep in de haast niet af te betalen schulden te steken. Ze begrijpen daarbij niet dat ze hun leven daarmee en daardoor juist niet waardevoller, maar op de lange termijn juist problematischer maken.

In de afgelopen zeven jaar, zonder baan, heb ik hier een andere levensstijl gevonden die ik leef. Ik hoef niet meer zo nodig nog meer en men steeds minder aan zaken gehecht. Een levensstijl waarin ik weer stappen richting geld als dienaar heb gezet.

Voor mij voelt het als opluchting en vrijheid die me meer in contact heeft gebracht met de voor mij meest waardevolle dingen in mijn leven. Ik zou het een beweging van meer richting software dan  hardware willen noemen. Minder kan in de praktijk zoveel meer zijn ... Een verrijking.

                                                                         

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Twee keer per jaar zes weken geen druppel alcohol

Zo, het zit er weer op. 

Al ongeveer zeven jaar onthoud ik me twee keer per jaar voor een periode van zes weken van alcohol. Veel mensen, zelfs de 'barman' van onze wekelijkse lokale vrijdagmarkt van Mae Rim, kennen mijn periodieke onderbreking inmiddels en respecteren die.

Verschillende keren krijg ik er vragen over en daarom maak ik van de gelegenheid gebruik om mijn gedachten hierover in mijn blog van deze week maar eens in het openbaar te delen.

Op een keer, toen nog in Nederland woonde, las ik in een gezondheidsmagazine een artikel over de lever. Als een grappige opmerking ergens in het artikel zei de auteur: "Soms is het goed om je lever eens vakantie te geven." Deze zin resoneerde in me en ik begon er op mijn eigen manier een invulling aan te geven. Niet alleen met als reden gezondheid, laat staan om af te vallen, maar ook om regelmatig mijn wilskracht te controleren over de prikkels voor alcohol van mijn lichaam.

Mijn vader dronk elke dag twee glazen rode wijn voordat hij ging slapen. Hij had een hele filosofie om zijn, in ons gezin niet altijd door iedereen gewaardeerde, consumptie te ondersteunen. Grotendeels had die met zijn bloed te maken. Hoe je er ook naar kijkt of over denkt, hij bereikte in goeie gezondheid toch maar mooi de respectabele leeftijd van drieënnegentig jaar.

Vanaf mijn jeugd drink ik alcohol, meestal bier. Werken in de horeca en zelfs het hebben van een eigen bar was een uitnodiging om wat meer, maar niet te veel, te gaan drinken. Werken in Zuid-Limburg en steeds meer betrokken raken bij allerlei soorten sociale groepen was ook een uitnodiging. Het op enig moment beschikbaar hebben van een privé-chauffeur en het bijwonen van allerhande soorten werkgerelateerde evenementen leverde eveneens een lagere drempel om alcohol te consumeren. Nee, nooit dronken maar toch.

Nu woon ik hier, geen sociale groepen en verplichtingen meer, maar een ander (warmer) klimaat dat me dagelijks uitnodigt om 's avonds twee biertjes te drinken. Ik vind het gewoon lekker. Geen enkele andere reden (gelukkig). En toch wil ik regelmatig in de gaten houden (mijn wilskracht) om niet heel langzaam in een soort verslaving te raken. En ja die zin van dat tijdschrift, vakantie voor de lever, helpt er goed bij.

Dus geen technische reden of echte gezondheidsreden of, sommige mensen denken zelfs, religieuze betekenis. Dit vasten van mij heeft helemaal niets met de Advent of Vasten van welke religie dan ook te maken. Het is gewoon onderdeel van mijn leefstijl geworden. Slechts twee keer per jaar zes weken geen druppel alcohol.

De eerste dag herinnert mijn lichaam me aan dat zalige koude biertje. Maar als ik die vraag invul met een koude sodawater (ja het is effe wat anders) is de volgende dag al goed.

Soms vraag ik mezelf na de, gelukkig nog steeds heel eenvoudige onderbreking van zes weken, af waarom ik weer opnieuw met drinken zou beginnen. Spaar je het geld.

Maar nee, ik vind het gewoon lekker en gezellig. En ik denk dat, zoals mijn vader liet zien, het eigenlijk in deze hoeveelheid gezond is. Ik hoop en ga er voor om zijn leeftijd maar eens te overleven.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Inzicht in synchroniciteit. Wonderen in- en buiten onszelf die verandering in mijn leven brachten.

In oktober 2010 kreeg ik een eenzijdig verkeersongeval. Ik heb er al vaker eens iets over verteld in mijn wekelijkse blogs. Een black-out terwijl ik met de auto door de acht kilometer lange Westerscheldetunnel in Zeeland reed. Achteraf gezien was het van mijn lijf de laatste poging om me wakker te schudden dat ik moest ophouden waarmee ik bezig was en me open moest stellen voor dat wat er op me lag te wachten. Geen gemakkelijk proces kan ik je zeggen en ook niet zo maar even gedaan.

Zonder het zelf in de gaten te hebben gehad en stap voor stap was ik totaal uit mijn eigen (holistische) balans geraakt. Ik was dan wel manager en toch bleek dat het managen van mijn eigen leven nog aardig wat te wensen over had. Ik was uit balans. Fysiek, mentaal, emotioneel, spiritueel en ook causaal (wat mijn omgeving betreft). En voor wat betreft dat laatste had dat heel veel te maken met energie. Leeg gezogen worden, nou zeg maar zijn, van energie. Te veel geven en te weinig ontvangen. Conclusie? Een burn-out en niet zo’n kleintje ook.

Te laat of misschien toch nog net op tijd kwam ik er in mijn leven achter dat het universum een fantastische synchroniciteit kent. Een van de belangrijke inzichten waarvan ik me bewust werd. Die synchroniciteit maakt dat alles meebeweegt en in wisselwerking staat met al het andere. Voortdurend gebeuren er wonderen om ons heen. Je hoeft maar even stil te staan en dieper te kijken of dieper te ervaren. En die synchroniciteit heeft voor mij duidelijk ook met mij, met ons te maken. Er liggen veel gewenste en soms ook ongewenste cadeautjes voor ons klaar...

De vraag is, hoe staat het daarin met onszelf? Zien we die wonderen, in- en buiten onszelf, en hoe gaan we er mee om? Als we het te druk hebben of onze geest te jachtig is, kan de magie van het moment ons volledig ontgaan.

Synchroniciteit werkt ook op deze manier: Als de ene deur, gewenst of ongewenst, voor je dicht valt open zich als vanzelf direct een andere deur. Een nieuwe, tot dan toe onbekende, ruimte vol met nieuwe kansen en mogelijkheden ontvouwt zich voor je.

Nu, achteraf gezien en gezegd, kan ik zeggen dat dat ongeluk van mij helemaal zo ongelukkig niet was. De synchroniciteit bracht me hier, in Azië, bij mijn missie, bij een dieper geluk in een omgeving die me (nog) liever is.

En als ik tot op heden terug kijk op mijn leven, dan was alles wat daarin gebeurd is nodig om mij te vormen tot die persoon die ik nu ben en op het pad te brengen of te houden dat ik nu, veel bewuster, mag bewandelen.

En wat de wereld allemaal over mij denkt of wat ze allemaal over me kunnen vinden op internet? Dat is voor die wereld. Ik ben de enige die het echte verhaal kent en ik hoef me nergens voor te schamen. Ik lach inmiddels om al die verhalen.

Mocht de zon morgen voor mij niet meer op gaan... Dan heb ik het gedaan!

Ik Leef (met een hoofdletter “L”) een veel bewuster bezield, gelukkig, verbonden leven en levensstijl.

Ik studeer, ontwerp, probeer uit, bouw en groei door te delen.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Maak je leven eenvoudiger Alles is tijdelijk. Holistisch gezond zijn is je belangrijkste gift.

Wees slimmer dan ik! Holistisch gezond zijn and blijven is je belangrijkste bezit!

Waarom had ik een ongeluk nodig om er achter te komen wat de werkelijke waarde van leven is?

Krijg ook jij niet elk jaar de spiegel voor gehouden van mensen uit je familie, vrienden of kennissen kring die ongeneeslijk ziek blijken te zijn, een ongeluk, herseninfarct of hartaanval krijgen, en er - ondanks al hun dromen - plotseling niet meer zijn. 

We rennen nog even naar de begrafenis of crematie en hollen dan weer, na slechts heel even in die spiegel van de waarde van leven te hebben gekeken,  op de oude voet door. Niets geleerd.

In de periode van mijn herstel. Een periode die feitelijk nog steeds door gaat, ben ik er achter gekomen dat gezondheid toch wel een zeer geschikt doel is om in mijn leven na te streven. En niet zomaar gezondheid maar gezondheid vanuit een holistische benadering. Op deze website treft je er veel meer over aan. Gezondheid is je grootste 'bezit'.

Een goede of betere holistische gezondheid betekent een aanpassing van je levensstijl.En daarvoor hoef je je niet te gaan uitsloven door ineens te gaan hardlopen of naar een fitnesscentrum te gaan. Het moet een stap voor stap (Kaizen) proces zijn waarvan je geniet en waar je naar uit kijkt.

Je gaat gezonder eten, bewuster aan lichaamsbeweging doen, meer aandacht geven aan je prive - werk balans, tijd voor jezelf nemen, etc.. Dit betekent ook dat je je beter zult voelen, langer zult leven, gelukkiger zult zijn en betere besluiten voor je zelf en je gezin zult nemen.

Je leven vereenvoudigen is een grote stap voorwaarts

Onze samenleving, de marketing industrie voorop, vertelt ons veel en vaak, zelfs al als we jong zijn, dat er iets verkeerd met ons is en dat als we gewoon het juiste product kopen, of er op een bepaalde manier anders uit zien, of de juiste partner hebben, dat dit het gemis of dat wat er verkeerd aan ons is zal oplossen. Neem maar eens een willekeurig tijdschrift in je handen en ervaar dat zo'n 60%, zo niet meer, je alleen vertelt dat je iets nodig hebt om 'beter'. 'mooier' of 'gelukkiger' te worden. Wordt wakker. Je bent uniek en mooi genoeg zoals je bent. Jezelf zijn, en daarmee gelukkig anders dan ieder ander want dat is immers jouw uniekheid, lijkt door je omgeving niet te worden begrepen omdat er geen geld aan te verdienen valt. En als jij naar die 'geaccepteerde' eenheidsworst wil blijven streven dan moet je er maar iets voor over hebben.

Hoe eenvoudiger je leefwijze en hoe minder je eisen aan anderen, des te minder gespannen je bent en hoe meer je open staat voor anderen. Ook heb je meer tijd voor jezelf, je familie en vrienden. Een van de beste manieren om te komen tot meer rust in je hoofd is om je behoeften te vereenvoudigen. De meesten van ons zijn omringd door dingen die we nooit echt nodig hebben, waar alleen bewaren 'voor het geval dat'.

"Doe afstand en geniet"

(Gandhi)

Gandhi gaf dit als antwoord toen hij gevraagd werd om de boodschap uit het grootste heilige geschrift van India, de Bhagavad Gita, samen te vatten. Hij noemde die korte samenvatting "Doe afstand en geniet" het geheim van geluk.

Vanaf het begin van de geschiedenis van de mensheid kwamen wijze mensen in iedere cultuur steeds opnieuw tot de ontdekking dat werkelijk geluk nooit te vinden is in het voortdurend verlangen naar meer.

Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan alleen 'spullen'.

Alles is maar tijdelijk.

Alles is slechts tijdelijk. Je bezit eigenlijk ook niets. Je hebt zaken slechts even in bruikleen. Eens doe je weer afstand van alles.

En alles wat je hebt kan je afgenomen worden. Heb jij echt al die spullen nodig in je leven? Wat is in je leven nu het meest betrouwbare?

Denk eens terug aan de drie belangrijkste momenten van geluk tot nu toe in je leven. Misschien ontdek je dat ze zich voordeden omdat je ontvankelijk was voor de schoonheid van het leven, en niet omdat je bezittingen, macht of succes had. Misschien is jouw geluk dichter bij dan je denkt!

Als je je leven op betrouwbare en duurzame zaken als liefde en vriendschap bouwt, kunnen ze door niets of niemand worden weggenomen.

Ik ken inmiddels de twee kanten van levensstijl en ervaar een simpeler leven als vele malen rijker. 

Henry David Thoreau omschrijft het als:

'Als je je leven vereenvoudigt, zijn de wetten van het universum eenvoudiger;

eenzaamheid is geen eenzaamheid,

armoede is geen armoede en

zwakte geen zwakte.'

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

“De kanker die ik kreeg was een geschenk voor mij.”

Hallo, hoorde ik dit nu goed? Jawel, zeker weten.

In mei 2014 deed ik een tiendaags buddy programma met een gast uit de VS. Ze volgde een persoonlijke retraite om zich te verdiepen, meer over haar zelf te weten te komen en om te leren zich beter te kunnen terug trekken in stilte. Het vinden van haar levensmissie, het doel van haar leven, maakte deel uit van haar programma.

Ze had inmiddels al in heel veel verschillende internationale projecten in diverse landen over de hele wereld zeer verantwoordelijke rollen vervuld.

Drie weken geleden, na bijna vijf jaar, ontving ik opnieuw een e-mail van haar met een verzoek om een ​​Skype-contact te hebben. Dat hebben we afgelopen 22 februari gedaan. Even een kleine puzzel vanwege het tijdverschil van 12 uur om een goed moment te vinden en het lukte.

Ik voelde me blij en goed omdat duidelijk haar inzichten over het programma nog steeds erg levend bleken te zijn. Ook een beetje enthousiast om haar verhaal van de afgelopen vijf jaar en de reden van haar nieuwe contact te horen.

Nadat we elkaar op Skype opnieuw hadden begroet, was het eerste dat ze in de introductie zei: "De kanker die ik kreeg was een geschenk voor mij."

Deze opening van ons gesprek voelde voor mij een beetje als een schok. Ik heb er niet lang over nagedacht, omdat ze bleef doorgaan met het feit dat ze een anderhalf jaar durende kanker heeft overleefd.

Ze vertelde me dat naar haar mening iemand niet zomaar even ‘gewoon’ ziek wordt. Ze ontdekte in die ziekte een reis die zo ze omschreef over de diepten van de leegte ging. Ze heeft zichzelf vaak afgevraagd, wat dit gevoel van leegte creëerde en ze vertelde me dat ze erachter was. Het was niet de ziekte. Het was niet de pijn. Het was geen angst voor het onbekende. De leegte voor haar was het gebrek aan het leven van haar gedefinieerde levensmissie.

Toen ze haar missie tijdens dat programma van vijf jaar geleden voor het eerst definieerde, kon ze het idee aanraken, maar kon ze de werkelijke missie nog onvoldoende visualiseren. Ze kon niet zien hoe en was en was nog niet klaar om er uitvoering aan te geven. Ze was bang om te falen en geloofde niet dat geluk binnen haar bereik lag.

In haar beleving heeft haar kanker haar geholpen en op het goede spoor gebracht. Nu is ze klaar om te beginnen (of misschien moet ik zeggen om door te gaan) met dit implementatie hoofdstuk van haar levensmissie. Ze kan het visualiseren. Ze weet waar ze naartoe gaat, en beter nog, ze begrijpt dat als ze daar niet komt, de reis zelf haar ziel en gezondheid zal voeden.

Ze was erg opgewonden en wilde haar plan met mij delen. Ze wilde me even als spiegel gebruiken. En zij is vastberaden om het te gaan doen. Ze heeft een sabbatical leave van drie maanden om het uit te werken en weet zeker dat ze haar nieuwe weg zal vinden. Ik ga en zal het van een afstand volgen.

Het contact en ons gesprek met haar brachten me terug naar mijn eigen verhaal. Het ongeluk dat ik eind 2010 kreeg en me dertien maanden lang 'buiten dienst' zette. Een gevecht, een gevecht om 'op hetzelfde podium' terug te komen en het lukte niet. Op dat moment voelde ik het als mislukking en geloofde ook ik niet dat geluk nog binnen handbereik was.

Nu zeg ik dat het het beste was dat me had kunnen overkomen. Het bracht me terug op het spoor van mijn missie en van het LEVEN van mijn leven. Er was toen geen andere mogelijkheid meer om mijn leven het hoofd te bieden. Te ontdekken wat echt belangrijk is in mijn leven en hoe ik mijn leven op een nog betere manier zou kunnen gebruiken om te delen en te groeien.

Soms, vooral wanneer we betrokken zijn in moeilijke situaties, zien we geen licht aan het einde van de tunnel van ons leven. Maar sommige tunnels hebben bochten waardoor we dat licht nog niet zien. Dat kleurrijke resultaat, zoals de boom op deze foto, kan op ons wachten.

Uit mijn eigen ervaringen en de ervaringen vanuit het werken met vele individuele gasten en diverse groepen uit alle delen van de wereld, weet ik dat als je je levensmissie niet volgt, je jezelf ziek kunt maken. Waar draait jouw leven om?

Het is niet nodig om een ​​ziek te worden of een ongeval te krijgen en jouw uniciteit in het leven te delen. Om te leren jezelf te zijn. Je hoeft niemand anders te zijn. Al die andere plekken zijn immers al bezet...

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Samen nog steeds gelukkig. Dagelijks je relatie vieren.

Tijdens mijn bezoek aan Perth gingen we op een avond naar het plaatsje Rockingham om de zonsondergang te zien.

Toen ik met mijn dochter en haar vriend over de boulevard liep verbaasde het me dat er heel veel oudere stellen hand in hand slenterden of op een bankje met elkaar zaten te kletsen. Geen toneelstukje of show. Oprecht samen genieten van de omgeving, van elkaar en van geweldige conversaties.

Op een gegeven moment stopte ik en liep ik naar een van die stellen toe (die op de foto). De vriend van mijn dochter was een beetje verbaasd toen hij me er naar toe zag lopen en een praatje met ze begon te maken. Mijn dochter vertelde hem met een glimlach dat dat niets vreemds van mij was omdat ik nu eenmaal zo in elkaar zat.

Ja, dit was eigenlijk altijd mijn persoonlijke intentie maar in mijn relaties lukte het me tot nu toe niet. Toen ik onder andere met dit koppel sprak, ze waren niet de enigen, ontdekte ik dat deze mensen bewust samen dagelijks het leven en hun relatie vierden. Ze wisten dat hun tijd op raakte. Waarom geluk verbergen? Loop lekker hand in hand en geniet met elkaar. Dankbaarheid vieren.

Werkelijk geweldig. Het bestaat! Zoveel oudere koppels. Ik ben er zeker van dat ze ook problemen hadden en hebben in hun relatie(s), maar tot nu toe weten ze er kennelijk goed mee om te gaan.

Aan de boeddhistische universiteit hier in Chiang Mai heeft een van de docenten ooit aan ons studenten verteld; "Er is altijd meer, er is altijd beter, er is altijd mooier in en met alles. Er komt geen einde aan. Misschien moet je er eens aan denken dat je gelukkig en tevreden en misschien zelfs dankbaar kunt zijn met dat wat je hebt en er meer van genieten. "

Nee, ik denk nog steeds dat onze scheiding een goed besluit was. Het seizoen was voorbij hoewel we probeerden het te verlengen. We gaven en kregen veel moois van elkaar. Het was gewoon tijd dat onze gezamenlijke weg uiteenging om elkaar nieuwe individuele kansen en veranderingen te geven. Om te groeien en individueel in vrijheid verder te ontwikkelen.

En misschien was het juist dat dat wat mij die avond zo raakte toen ik naar deze paren keek. Best een beetje jaloers dat het mensen weeldegelijk lijkt te lukken en een beetje verdrietig dat het mij tot nu toe nog niet gelukt is.

Vrijheid in verbondenheid. Ik noemde het al eens eerder in een van mijn blogs. Hand in hand leven eigen leven in je relatie kunnen leven. Elkaar nog gelukkiger maken. Geen jaloezie maar vertrouwen en stimulans. Niet hulp behoevend of afhankelijk zijn zonder de ander.

Handen vasthouden, handen loslaten. Handen loslaten in het volste vertrouwen dat de ander altijd beschikbaar en verlangend uit kijkt om jouw hand weer opnieuw vast te houden en omgekeerd. Niet eenzaam maar al-een en sterk. Meestal gelukkiger en zelfs sterker samen.

Nog steeds samen in een hechte en gelukkige relatie. Dankbaarheid om dat elke dag te vieren.

Ik ben alweer een tijdje opnieuw op weg om dat te mogen beleven.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Fantastische service bestaat nog.

Weer een nieuwe ervaring in Thailand. De onderhoudsbeurt van mijn auto. Over service gesproken. Het kan kennelijk nog steeds.

Drie weken geleden kreeg ik een sms van de Mazda garage om me er aan te herinneren dat mijn auto nu bijna een half jaar oud is en/of wellicht 10.000 km gereden heeft en of ik voor een check-up een afspraak wilde maken.

Die check-up gaat over de ‘gezondheid’ van de auto en is niet meer dan normaal. Goed om even een herinnering te krijgen.

Ik maakte een afspraak voor 7 februari. Er werd me al verteld dat ik moest rekenen op tenminste twee uur tijd. OK. 6 Februari in de ochtend kreeg ik van de garage een belletje om me toch nog even aan de afspraak te herinneren.

Ik was een kwartier te vroeg en werd gastvrij ontvangen door een meneer in Mazda tenue met een lijst waarop ik eventuele wensen en gebreken kon invullen. Ik werd uitgenodigd om naar binnen te gaan en kreeg daar gratis de mogelijkheid voor een lunch, koffie, frisdrank, gebak, etc.. Er werd een film, in het Engels met Thaise ondertitel, in een soort kleine bioscoop in de wachtruimte opgezet. Regelmatig kwam een aardige jonge dame checken of ik nog iets wilde eten of drinken en dat werd dan keurig netjes gebracht.

Op een scherm kon ik zien, aangegeven met lampjes in rood, oranje, geel en groen, hoe het onderhoud aan mijn auto vlotte en via een grote glaswand naar de werkplaats kon ik zien hoe er aan werd gewerkt. Na ruim een uur sleutelen en het verversen van verschillende olien etc.(rood), gaf het scherm (oranje) aan dat de auto aan de quality check ging. Daarna ging er een geel lampje branden in de wachtruimte dat de auto naar de wasserij ging. Nooit eerder mee gemaakt. Van buiten en van binnen gewassen en het hele motorcompartiment gereinigd. De velgen speciaal gepoets en de banden weer zwart gemaakt/gevet.

Na in totaal twee uur kwam iemand me ophalen en werd ik voor gesteld aan een, zo leek het wel, gloednieuwe auto. De motorkap open en ik kreeg nog eens uitleg over alles en wat er gedaan was en welke (synthetische) olieen er waren vervangen.

5 lijsten quality checks werden doorgelopen en moest ik nadien tekenen en daarna natuurlijk betalen.

Ik werd weer naar mijn auto begeleid en een Mazda meneer en mevrouw zwaaide me vanaf de trappen van de showroom weer uit.

Alles bij elkaar 49,50 Euro.

Ja dat was wel weer even schrikken. Je maakt hier wat mee. Over service gesproken.

Viriya Mazda in Chiang Mai, TOP service!!!

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

captijninsight@gmail.com

Foto’s ontvangen, in plaats van foto’s schieten of nemen, een kunst van observeren

Sinds ongeveer een half jaar ben ik lid van de Photographic Group van Chiang Mai in Thailand. Een internationale groep mensen die fotografie als vak of hobby hebben en die over het algemeen allemaal in Chiang Mai wonen. Om de week treffen we elkaar om inzichten en ideeën te delen en om van elkaar te leren. Elk lid heeft zijn eigen specialiteit en/of voorkeuren, zoals landschap, natuur, wildlife, cultuur, portret of noem maar op. Al met al een grote verscheidenheid van inzichten en inspiraties.

Van 26 januari - 10 februari dit jaar heeft onze groep haar jaarlijkse foto tentoonstelling op Central Plaza op Chiang Mai Airport. Blij dat door de leden ook twee van mijn foto’s zijn uitgekozen voor de show.

Een voortdurende stroom toeschouwers bezoekt de tentoonstelling en omdat ik daar twee ochtenden / middagen als gastheer was, was het leuk om te zien hoe mensen de tijd namen om te ontdekken en geraakt te worden door de kunst van het kijken. Even letterlijk stilstaan om te kijken.

Mijn fotografie hobby zie ik steeds meer als een soort van meditatie om de kunst van het stoppen te beoefenen. Geweldig om als suppoost te zien hoe mensen stopten en de foto's daadwerkelijk wilden ervaren en ontvangen.

Voor mij is het vreemd dat veel mensen die fotograferen het hebben over 'een foto nemen' of 'foto's schieten'. Alsof fotografie een soort agressieve manier van kijken en krijgen is. Wanneer je de tijd neemt om geduldig en open te zijn om te ontvangen wat zich aan dient, is fotografie echt een plezierige manier en ervaring van meditatie.

Het mooiste, hoewel veel fotografen dat natuurlijk toch ook doen, is dat je niet alle plaatsen ter wereld hoeft te bezoeken om de beste foto te krijgen. Fotografie, de kunst van stoppen en wachten en kijken naar wat je te zien krijgt, kun je zien als een contemplatieve activiteit.

Als je foto's 'nemen' en 'schieten' als jouw manier van fotograferen weet om te buigen naar een foto’s ‘ontvangen’, weet ik nu haast zeker nu ik al die bezoekers van onze tentoonstelling heb gade geslagen, dat je mensen met je foto’s op een andere en veel diepere manier raakt.

Het observeren vanuit een houding om een beeld te willen ontvangen maakt verbinding met de schoonheid en onderliggende betekenis die de de wereld je wil laten zien.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

captijninsight@gmail.com

Verwezenlijk je droom en doe het nu. Die wereldreis? Ga en stop met je generale excuses.

Foto, met dank aan, Adam Pleasance

Geen uniek verhaal Frans (of misschien toch)? Ja, aardig vaak hoor je dit soort verhalen natuurlijk. Leuk gezegd maar moeilijk gedaan en theorie en praktijk zijn toch anders. Aha, het eerste generale excuus is er al weer.

Ik ben lid van een groep fotografen in Chiang Mai. Een paar weken geleden vertelde en toonde een van onze leden op onze twee wekelijkse groepsbijeenkomst het verhaal van de wereldreis die zijn vrouw, hun kinderen en hij op tandems maakte.

Hij begon zijn verhaal dat hun kinderen nog jong waren, 8 en 10 jaar oud, en ze allebei een goeie baan als leraar op een school in Engeland hadden. Hij was hoofd van de school. Een prachtig huis, mooie auto op de oprijlaan, grote televisie, eigenlijk alles wat je je als succesvol jong stel maar kon voorstellen.

Ze spraken met elkaar over waar het leven eigenlijk over ging en wat de toekomst zou zijn. Een nog grotere televisie, een mooier huis, hogere posities, dikkere auto? En wilden ze dat eigenlijk wel?

Foto, met dank aan, Adam Pleasance

Het idee kwam op om een wereldreis te gaan maken. Omdat ze allebei fietsliefhebbers waren lieten ze speciale tandems maken. Ze kampte met aardig wat tegenwerking en (voor)oordelen en besloten de stap toch te zetten. Ze verkochten hun huis, hun auto en jawel ook die televisie en ze vertrokken. Een fietsreis met twee tenten en dat wat ze werkelijk nodig hadden van maar liefst bijna 3,5 jaar. Europa, Azië, Australië, Afrika, Amerika, Canada, we kregen het allemaal te zien.

De mooiste herinneringen die ze er alle vier aan over hebben gehouden zijn niet zozeer al die plekken die ze gezien hebben, niet de lekke banden die ze soms kregen maar vooral de warme en open contacten, hulp en vriendschappen die ze opdeden en nog steeds hebben. Mensen die een slaapplaats aan boden, te hulp schoten bij een overstroming, hun appartement gratis voor een paar nachten aanboden etc..

Na die reis moesten ze terug. Ze hadden nog 40 Britse ponden over uiteindelijk. En daar sta je dan... Solliciteren, het lukte niet op de normale manier. En omdat ze in India een internationale school hadden bezocht tijdens hun fietstocht lag daar de sleutel. Ze konden er allebei aan de slag en wat volgde was een verdere loopbaan op internationale scholen en nu... pensioen in hun geliefde Thailand.

Tegenwerking, in je eigen hoofd, door systemen en mensen om je heen die dit soort stappen ontmoedigen. Bijvoorbeeld: “Je kunt je kinderen niet van school houden”. Wie zegt dat en wie is er de baas over die kinderen? Natuurlijk ben je verantwoordelijk om educatie aan te bieden en biedt je dat met dit soort reizen niet aan? En zeker in deze tijd, studeren online is geen enkel probleem meer. Wees creatief. Ontdek en denk in mogelijkheden. Dat is even omschakelen en systemen en (zogenaamde) zekerheden durven los te laten. Noem het een beetje lef en vertrouwen. De ervaring? Geen spijt van dingen die je graag wilde doen in je leven en die je tenminste hebt geprobeerd.

Wat die zekerheden betreft, is het niet zo als je er dieper over na denkt dat de enige zekerheid die je in dit leven hebt is dat je op enig moment dood gaat? En als je jezelf al niet vertrouwt, wie of wat kun je dan feitelijk nog vertrouwen? 

Hun kinderen zijn wereldburgers geworden vanuit de praktijk, vriendschappen over de hele wereld. Niet vanuit Facebook of wat dan ook maar door face-to-face te praten en gewoon op straat tijdens de reis te spelen. Ze hebben, jawel zelfs zonder sociale media en I-phone, geleerd hoe te overleven, met creatieve oplossingen te komen en de hulp van andere mensen die dingen op hun eigen manier oplossen, weten te accepteren.

En zeg nu eerlijk, als je het programma ‘Ik Vertrek’ wel eens gezien hebt (Ik weet niet of het nog bestaat) is dan niet haast steevast de opmerking van de omgeving: “Het is niets voor mij, maar ik ben stiekem wel een beetje jaloers”?

Volg je droom en doe het nu. Je leven kan niet verkeerd gaan als je de schat die in je verborgen ligt vanuit een avontuur laat ontspruiten.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

captijninsight@gmail.com