Wat bied je de liefdesbaby nog voor schrale en eenzame toekomst aan?

Meer en meer denk ik, en verbaas ik me, over de wereld waarin ik leef. Mijn blog van vorige week was er eigenlijk ook een uiting van. 

We hollen maar door en zijn zo snel met onze camerabeelden en nieuwsberichten dat we vaak de kans voorbij laten gaan om stil te staan bij wat er nu eigenlijk gebeurt of gebeurd is. Laat staan dat we de moeite nemen om te proberen de impact ervan te zien op onze toekomst en die van nieuwe generaties. Kortom, van bezinning komt meestal maar weinig tot niets terecht. 

We zijn gewend aan het ‘huisje, boompje, beestje’ gedrag en volgen het haast als vanzelfsprekend. Zo overkwam het ook mij. Je gaat trouwen, zoekt en koopt of huurt een huis, werkt samen aan een loopbaan, mooie auto en 'natuurlijk' probeer je ook aan kinderen te beginnen. Het hoort er immers bij. Op de sociale media worden alle liefdes baby's van je vrienden getoond, en je wilt er zelf toch ook een beetje bij blijven horen. Wat is het leven zonder baby shower lijkt het wel als ik verhalen om me heen hoor. 

Echt eigenlijk nooit vroeg ik me af of met kinderen beginnen nu wel zo wijs en verantwoord was. En in de 'nieuwe normaal' wereld waarin we inmiddels leven vraag ik me dat nog veel meer af. 

En, begrijp me niet verkeerd, ik ben super blij met de twee gezonde kids die wij mochten krijgen. 

Hier in Thailand zijn kinderen, al van generatie op generatie, in de meeste gevallen de pensioenvoorziening voor de ouders. In de Westerse cultuur is dat anders.

Steeds vaker hoor ik verhalen van mensen die het automatisme van kinderen krijgen heroverwegen. Een zeer verstandige move vind ik persoonlijk. Zeker ook als ik terug denk aan mijn tijd in Nederland waar bij de kinderopvang vlak bij kinderen meer werden gedumpt en haast letterlijk moesten worden gevangen. De ouders waren druk met zich zelf en echt tijd en aandacht voor hun kids bleek er door de haast vaak niet te zijn. 

De wereld verandert niet meer in een sneltrein vaart maar met de snelheid van een TGV. Nieuwe technologie, uitputting van de aarde, klimaatverandering met alle daarbij behorende ellende van dien, crises, virussen en noem maar op.

En niet alleen de wereld verandert supersnel. Tijden ook. De maatschappij is veranderd, mensen zijn veranderd, gedrag is veranderd, verdraagzaamheid en individualisme. En zelfs in letterlijke zin is de afstand tussen mensen door de techniek misschien dan wel klein geworden maar in de praktijk steeds verder vergroot.

Wat bied je je liefdesbaby nog voor schrale en eenzame toekomst aan, vraag ik me inmiddels regelmatig af. En wat moet je daar allemaal niet voor over hebben? Wat voor verantwoordelijkheid neem je op je schouders? "Bezint eer ge begint" is ook hier geen gek spreekwoord. 

En wat mijzelf betreft in relatie tot onze twee wereldburgers... Mocht ik nooit opa worden (iets wat ook zo bij die vanzelfsprekendheid lijkt te horen), dan ben ik over die 'schok' op voorhand al heen ;). Het is hun leven en zijn ook hun persoonlijke keuzes die ik respecteer. 

Als het zo is, waar het boeddhisme van uit gaat, dat ik na dit leven weer een nieuw leven krijg, dan hoop ik dat ik me dit blog tijdig herinner of wie weet het ergens op tijd nog eens tegen kom. 

Bewust kinderloos, en dat is niet egoïstisch want er zijn immers meer dan genoeg kinderen op deze aarde, hoeft nog niet zo’n gekke optie te zijn.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Eén wereld met exponentiel groeiende tegenstellingen

Per minuut sterven er momenteel wereldwijd zo'n elf mensen aan honger of ondervoeding. Stukken meer dan door de huidige viruscrisis. Wereldwijd kampen 155 miljoen mensen met acute honger of erger. 20 Miljoen meer dan een jaar geleden. Dat blijkt uit een rapport van Oxfam Novib.

Een in mijn ogen misplaatste en misselijkmakende reactie van een van de andere lezers van het artikel dat ik drie weken geleden op internet tegenkwam vermeldde dat dit heel natuurlijk is en te maken heeft met het recht van de sterkste…
Misschien dat ook dat steeds ergere afsmelten van de ijskap van de aarde en de klimaatveranderingen met de daaraan gekoppelde natuurrampen gaat over het recht van de sterkste.

En, en daar gaat het Oxfam rapport niet over, wat te denken over de toenemende pijnlijke 'honger' in onze wereld aan aandacht, geborgenheid en vriendschap waar misschien ook nog wel meer mensen aan leiden (of lijden)?

In diezelfde week een artikel over dat je toch in de toekomst in je leven een ruimtereis niet mag missen. Zonder ruimtereis heb je in de toekomst niet meer geleefd zo lijkt het. Als je maar geld hebt (kaartjes zijn inmiddels al te koop vanaf slechts zo'n half miljoen USD), en… het brengt innovatie.

Hoezo steeds meer tegenstellingen in onze wereld. Niet gek dat steeds meer mensen er ziek van worden en uit balans raken. Misschien dat dat wat er steeds meer gaande is politiek uit te leggen is als een extra bijdrage aan de ‘nieuwe afstand' en de 'nieuwe normaal' maatschappij...

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Eindelijk steun om meer professioneel te improviseren.

Foto: Nu punt NL

Verbazing en blijdschap toen ik een artikel onder ogen kreeg waarin door het Instituut Fysieke Veiligheid (met als voorganger de Rijksbrandweeracademie in Arnhem waar ik ooit de 21^e opleiding tot beroepsbrandweer officier mocht volgen) stelde dat één van de lessen van de viruscrisis is dat Nederland het heil niet primair moet zoeken in nog meer draaiboeken en scenario's, maar beter moet leren improviseren.

Het was ruim twintig jaar geleden, in mijn functie van brandweercommandant van de gemeenten Kerkrade en Landgraaf tot op de dag van mijn vertrek uit het vak, dat steevast mijn credo was om in ons werk in de hulpverlening en rampenbestrijding ‘professioneel te improviseren’. Mijn meer dan fantastische burgemeesters Wöltgens en Janssen van destijds steunde dat van harte.

Professioneel improviseren is niet ‘doe maar een dotje’. Het is vanuit vakmanschap, noem het maar meesterschap, kijken en durven te besluiten wat een crisissituatie nodig heeft om schade en leed aan en voor anderen zoveel mogelijk te beperken en de periode van ellende zo kort mogelijk te houden. Jawel een vak! En daarna ballen tonen om uit te leggen wat en waarom je dat, vanuit die afweging en overtuiging én de situatie op dat moment (achteraf is het altijd gemakkelijker praten en vooral oordelen) gedaan hebt. 

Die twee burgemeesters hadden geloof en vertrouwen in ons vak en predikte regelmatig: “Los jij (lossen jullie als hulpverleners) het maar op. Wij dekken het (bestuurlijk) wel af. Regelmatig kwam dit gezegde voorbij zeker ook in relatie tot de samenwerking met onze fijne Duitse buren waar alles tot op dat moment nog veel meer in regels en normen was gegoten. Iets waar je niet van mocht afwijken.

Hoe zot ik het vond om volgens allerhande ARBO regels en aan lijnen te moeten oefenen, nee, natuurlijk ben ik niet tegen veiligheid, maar in de praktijk met situaties te maken te krijgen waarin, om mensen te redden, je als vakmensen toch regelmatig echt die regeltjes los moet laten. En jawel, daaraan kleven risico’s (van het vak).

Het internationale Rode Kruis, waar ik een aantal jaar vrijwillig als crisismanager voor paraat mocht staan, is voor mij een voorbeeld van een organisatie waar dit steevast in de praktijk wordt gebracht. Fantastisch om voor te kunnen en mogen werken. 

Doorspekte juridische procedures en bestuurlijke koppen die toch vooral niet mogen rollen, zorgden er jaar na jaar voor dat regeltjes om nog te kunnen functioneren en nog meer draaiboeken volkomen werden dichtgetimmerd. Lef om er nog van af te wijken werd steeds minder. Hoezo veerkracht? Volg het protocol omdat je dan ‘nooit’ kan worden afgerekend op ‘foute’ beslissingen. Ze waren immers vooraf en meestal achter een bureau al bedacht…

Optreden bij rampen en crises vergt, wereldwijd, meesterschap door specialisten die bezielend vanuit hun professionaliteit besluiten durven te nemen om er (nog) het beste van te maken. 

De stelling uit het rapport van het IFV maakte me dan ook toch nog steeds, na zoveel jaren uit het vak, ontzettend blij. Regels en protocollen zijn er om, indien beter en nodig, vanaf te wijken. 

Professioneel improviseren, en zeker niet alleen in de rampenbestrijding en crisisbeheersing, roept specialisten op om het lef te tonen om er in de praktijk voor anderen het beste van te maken. Dat noem ik meesterschap tonen. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Meer dan een wonder dat alles het doet.

Het lijkt allemaal zo gewoon maar dat is het natuurlijk niet. Mensen die tijdelijk of langdurig met lichamelijke of mentale klachten moeten omgaan of leven met een handicap weten er alles van. En als je zelf je voet verstuikt, een keer spierpijn hebt of je je ergens bezeert dan voel je al snel wat voor tijdelijke ‘beperkingen’ dat oplevert.
 
Vanmorgen dacht ik er weer eens aan. Alles functioneert al meer dan vierenzestig jaar bij mij. Ik ben tot nu toe kern gezond. Het feit dat we, mijn vriendin en ik, met onze eigen handen iets unieks in Thailand kunnen bouwen is er het zichtbare resultaat van.
 
En als er als eens een keer een ongemak optreedt dan is dat lichaam zo gigantisch goed in staat om zichzelf te herstellen. Wat mij betreft als het effe lukt geen medicamenten voor nodig. Ik herinner me een gezegde: “Met medicijnen duurt het herstel ongeveer zeven dagen, zonder ongeveer een week”.
En nee, dat zelf herstel zal niet voor eeuwig door gaan. Ook dat hoort bij de natuur. Ouder worden kan immers met gebreken komen. En toch “behaalde resultaten in het verleden” geven me nog steeds een meer dan goed gevoel voor de toekomst.
 
Goed om weer eens even bij stil te staan en vooral ook om dankbaar voor te zijn. Gezond zijn is geen vanzelfsprekendheid maar blijft voor mij een wonder.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Vrijheid. Je zit soms jezelf in de weg.

(Foto: Reuters)

Na mijn meditatie en yoga las ik vanmorgen dit:

“Datgene wat je het meest verhindert om werkelijk vrij te zijn, is je neiging om verstrikt te geraken in angsten en verwachtingen over wat ik 'had moeten' of 'zou moeten' doen of zijn. Vaak heb je reflexen die je verlammen en je verhinderen om nieuwe ruimtes te ontdekken waarbinnen je kan groeien.”

Veel mensen laten zich meer en meer in hun vrijheid van nog zelf kunnen denken beperken. Misschien is het een vorm van slaafse luiheid en volgzaamheid geworden om maar te geloven in alles wat je uit (sociale) media op kunt pikken. Het is slaafs smullen van tv, kranten, YouTube en sociale media. We kunnen, zo lijkt het, niet meer zonder. Het is een vorm van eenzaamheidverslaving geworden. Een eenzaamheid die daadwerkelijk verlamt, angstig maakt en je verhindert om nieuwe ruimtes te ontdekken en te groeien. Om dingen weer in realistische proporties te zien en te zetten en wat luchtiger, ook nog, van leven te genieten.

Twee voorbeelden van hier:

Mensen raken steeds meer in angst. In mijn beleving momenteel door een overkill aan (sociale) media-aandacht en focus op een wereldwijd virus. Natuurlijk is er iets aan de hand in de wereld. Niemand ontkent dat. Ook ik kan het oplopen net als zoveel andere infecties en ziekten. Maar is er ook nog iets anders, en met name iets positiefs, om over te praten? En, in relatie tot dit blog, nemen we ook nog de vrijheid om zelf eens na te denken en dingen in proportie te zien. 

 
Een krantenkop van afgelopen week:
“Naarmate de uitbraak verergert, wordt de Thaise tempel overspoeld met crematies van het coronavirus.”
(De foto, bij dit blog als een van de foto’s bij het artikel).

En als laatste nieuws van vandaag dat een crematie ruimte in Bangkok, na vijfentwintig jaar gebruik met gemiddeld drie crematies per dag gedurende die tijd (zo'n vijfentwintig duizend), helaas is ingestort. Als oorzaak wordt de extra belasting door sterfgevallen van het virus genoemd en terloops wordt er ook een banknummer genoemd om te doneren voor nieuwbouw. 

Nu moet je weten dat het land waar ik met veel plezier al meer dan negen jaar te gast ben, meer dan veertig duizend boeddhistische tempels kent. Overigens met nagenoeg evenzoveel daaraan gekoppelde crematoria.

Op dit moment komen er, officieel aangegeven door de autoriteiten gerelateerd aan dat virus en verspreid over het hele land, helaas ongeveer honderd mensen per dag om. Regulier telt dit land ca. zestienhonderd sterfgevallen per dag. En die honderd komen er lang niet allemaal nog eens extra bij.

Kun je dan spreken van het ‘overspoelen’ van tempels met crematies van het coronavirus? Of het nu ineens pardoes door extra crematies door het virus instorten van een gebouw?

Gemiddeld is het er één op vier honderd tempels... In mijn beleving niet echt een gigantische hogere drukte van belang. Dit soort berichten boezemt bij mensen alleen maar meer angst en onrust in.

Het tweede voorbeeld. Zo’n ruim veertien duizend 'positieve tests' (ze worden nieuwe gevallen genoemd) gisteren. Mensen die zelf meestal nog niet eens weten, of er beroerd van zijn, dat ze het virus onder de leden hebben en gelukkig over het algemeen zonder veel problemen snel herstellen. Het ministerie van volksgezondheid van ons buurland Maleisië, als voorbeeld, verkondigde onlangs dat van hun twintigduizend besmettingen op een zekere dag,  98.1% van de mensen die besmet waren niet of nauwelijks klachten hadden.  

Maar de voortdurende focus op de grote getallen doen het naar buiten toe, in relatie tot het kweken van angst, buiten toe heel aardig.

De bevolking telt hier, met alle expats die hier wonen en werken (en helaas momenteel zonder toeristen), zo’n tweeënzeventig miljoen zielen. De wederom eenvoudige rekensom geeft dan aan dat er één op de gemiddeld vijf duizend mensen positief getest wordt. In mijn beleving geen getal om heel erg angstig van te worden.

Maar mensen zijn bang, heel erg bang en maken het zelf alleen nog maar erger. Gigantische werkloosheid, zelfmoord, depressies, een economie die steeds verder instort (onder andere door de toeristenindustrie die zo goed als plat ligt) en vul verder maar in. Ernstige effecten. 

En moeten we dan steeds maar slaafs afwachten omdat we er toch niets aan kunnen veranderen? Onzin!

We kunnen er zeker iets aan veranderen. Kom met jezelf in actie. Eén van die zaken is om weer eens wat vrijer te gaan denken en je minder aan te trekken van dat wat er voortdurend aan negatieve informatie op je wordt afgevuurd. Informatie die je ziek maakt.

Verdiep je in een hobby, lees weer eens een spannend boek, pak je fiets en ontdek (eindelijk) eens je eigen omgeving, ga er op uit met de hond, geniet van elkaar, en zo is er nog heel veel positiefs meer. 

Stop met het voeden van het media systeem en het delen van al het (soms zelfs fake) 'nieuws'. En vraag, als er weer eens over wordt gesproken, om het eens over iets anders te hebben. Iets dat werkelijk interessant voor je is, je laat groeien en je opbeurt. 

Stop met jezelf op voorhand alweer wijs te maken dat het gemakkelijk gezegd is maar voor jou zo moeilijk te verwezenlijken. En draai jezelf geen rad voor ogen dat er niets meer over is om voor te leven of om van te genieten. Je weet immers diep van binnen dat dat niet zo is. 

Wees en/of wordt creatief. Vindt de ‘uitknop’ van die luie apparaten en heb het lef om bewust weer eens andere dingen in je leven ‘aan’ te zetten en wat meer te gaan genieten. 

En vooral, schiet niet door in angsten en zorgen, denk vrij. Je zit jezelf met je gedrag vaak veel te veel in de weg. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Je zult maar minister-president of minister van volksgezondheid zijn…

Nee, ik bedoel niet alleen in Nederland maar wereldwijd.

Je moet toch momenteel mentaal en fysiek totaal gesloopt worden door de voortdurende stroom van modder en kritiek die er van minuut tot minuut over je inzet op je wordt afgevuurd.
Ik zag net een stukje van een livestream van een debat over de ontwikkelingen van het wereldwijde virus dat landen aardig in de greep houdt. Menselijk gezien om niet goed van te worden. En ja, in dit soort functies moet je zeker tegen kritiek kunnen en er mee weten en leren om te gaan maar dit is toch al te gek. 
 
Een deel van mijn laatste job was besluitvorming in situaties van rampen en crises. Een verantwoordelijke opgave en in sommige situaties, zeker ook binnen de wereld van het Internationale Rode Kruis, leven en dood.
 
Met overgave, informatie van dat moment, beste bedoelingen, gericht op de verwachte ontwikkelingen van de situatie en vooral ook gevoel neem je besluiten. Achteraf heel makkelijk om over te oordelen (en te veroordelen).
 
Niet alleen in Nederland maar ook in Thailand en de rest van de wereld zie en voel ik dat wereldleiders proberen de huidige viruscrisis binnen de mogelijkheden, met haar onvoorspelbaarheid en met de aanwezige hulpmiddelen zo goed mogelijk te bestrijden. Of je zo'n baan werkelijk moet ambiëren op dit moment is voor mij de vraag. Knap dat mensen er niet voor weglopen. 

 
(Sociale)media en ‘de beste stuurlui die aan wal staan’ (inclusief de dames en heren politici die over de schouders mee kijken) weten achteraf alles beter. Inderdaad, “achteraf kijk je een koe in de kont” luidt het Nederlandse spreekwoord.
 
En nee, ook ik ben het met alle maatregelen en beperkingen niet eens. Het is zoals het is. En toch, ongeacht politieke partij of stroming ook… het is en blijft MENSENwerk. En ondanks dat prima salaris (dat regelmatig wordt genoemd) toch eens een dank je wel voor de inzet!
 
Misschien ook eens een positief signaal tussen alle modder die voortdurend gegooid wordt.
 
Het blijft apart dat iedereen het kennelijk beter weet.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Voel je snel stukken beter

Ik weet niet wat het is maar het lijkt erop of de stroom van negatieve berichtgeving dagelijks toeneemt. (Sociale) media is het negatieve medicijn en velen van ons genieten ervan, misschien om erbij te horen, om al dat negatieve nieuws ook nog eens dunnetjes te verspreiden naar al hun sociale media ‘vrienden’.

Het is een bewezen feit dat mensen tien keer meer aandacht aan negatief nieuws dan aan positief nieuws besteden. En al die negativiteit maakt somber en ziek.
Ik las onlangs dat de constante aanval van negatief nieuws je perspectief op de toekomst vervormt en je vermogen remt om zelf een positieve impact te maken. 

Het is een ander wereldwijd virus waaraan we nauwelijks aandacht besteden. Een verslaving die we ongemerkt blijven voeden met onze telefoonverslaving. Je komt toch nagenoeg niemand meer tegen zonder een mobieltje in zijn of haar hand of (maar heel kort) in de broekzak?
 
Er is juist zoveel positiefs te melden en daarvoor heb je (sociale)media niet eens nodig. En nee, dat is jezelf geen rad voor de ogen draaien. Het is een kwestie van je mindset veranderen en je focus verleggen.
 
In mijn lessen toonde ik regelmatig een bordje dat aan onze hotelkamers hing: “Don’t disturb” stond op de ene kant. “Clean up room” aan de andere. Een eenvoudige herinnering.
 
Wil je je snel stukken beter voelen? Laat je dan niet verstoren. Verandering van mindset, zet dat apparaat gewoon eens uit. Echt, het lukt. Het is mij ook gelukt. Ik heb zelfs al jaren geen sociale media meer en dat scheelt me een hoop tijd die ik aan andere, meest positieve dingen, besteeds.
Moeilijk? Dat toont je verslavingsgraad aan.
 
Clean up room? Waarom maak je je zo druk en maak je je zorgen over die dingen waarop je geen invloed hebt of juist wel? (zie bijvoorbeeld mijn blog van vorige week). Ruim eens op en maak ruimte.
Verleg je focus en geef aandacht aan die dingen, hoe klein misschien ook, die je positieve energie opleveren. Ze zijn er zeker weten ook voor jou!
 
En, over dat delen gesproken, geef een ander eens een complimentje of een positief woord. Het doet wonderen.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Je zorgen maken? Pure tijdverspilling

Het was afgelopen week weer een leuke opfrisser. Ik schreef er al eens eerder over. De onzin van jezelf zorgen maken. Ik kreeg er een kort leuk filmpje van Gauer Gopal Prabhu over toegestuurd van een goeie kennis hier in Thailand. 

Een eerste reactie van me was een lach en daarna een dieper ‘inderdaad, zo is het ook’.

Al veel eerder kreeg ik het inzicht dat je zorgen maken over dingen waar je in je leven mee te maken hebt of krijgt niet alleen grote tijdverspilling en verstoring van je nachtrust zijn maar ook ziek maken en vooral helemaal niets oplossen. Tijdens een van mijn lessen filosofie hier in Thailand kreeg ik dat ooit van een monnik mee. En als je er dieper over nadenkt dan kan je niet tot een andere conclusie komen.

Ons brein gaat ongecontroleerd met alles aan de slag en stopt, zolang we in leven zijn, nooit. De meest vreselijke dingen zien we met ons gebeuren en we gaan ons zelfs op die situaties voorbereiden. Steeds weer kom je erachter dat het meestal anders en ook in de meeste gevallen milder uit pakt. En op het moment dat we met een situatie moeten omgaan dan hebben we allang alle vaardigheden in huis om er mee om te gaan.

En ik weet, gemakkelijker gezegd dan gedaan. Waarom? Omdat we het onszelf nooit hebben aangeleerd om te stoppen met zorgen maken en ons brein te temmen. Het management ervan in onze eigen hand te nemen. We leren maar niet van eerdere ervaringen die ons keer op keer laten zien dat het zinloos was.

Prabhu geeft met de sheet (zie foto bij dit blog) tijdens een presentatie netjes aan hoe het werkt.

Heb je een probleem in je leven? Nee? Dan hoef je je ook geen zorgen te maken.

Ja? Stel je zelf dan de vraag; “Kan ik er zelf iets aan doen?”. Is het antwoord ja, doe er dan iets aan en stop om jezelf zorgen te maken. Is het antwoord nee? Ook dan is het geen reden om je zorgen te maken. Die zorgen zijn zinloos en leveren je immers niets in je voordeel op. Ze maken niet alleen jou maar ziek maar beïnvloeden ook je omgeving.

Soms is het goed daar weer eens bij stil te staan. Het slaapt zoveel beter. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Niet langer gebonden blijven aan iets waar je afstand van doet.

Op 18 maart 2016 publiceerde ik al eens een blog over de kunst van het loslaten (Wil je dat blog zien klik dan hier). Het was een blog uit de tijd dat ik nagenoeg elke ochtend meditatielessen met boeddhistische filosofie op het wellness resort in Mae Rim, Thailand, gaf.

Onlangs kwam ik een, in mijn ogen, mooie aanvulling tegen die ik graag deel.

De Indiase Jesuit Tony de Mello (1931 – 1987) stelde dat je gebonden blijft aan iets waar je afstand van doet. Het blijft je in zijn ban houden. Toen ik dat las en er wat meer over dacht kon ik me in heel veel gevallen in die stelling vinden. Veel mensen die ik tot nu toe in mijn werk en privéleven ben tegengekomen ‘blijven hangen’ in iets waar ze afstand van hebben gedaan. Meestal overigens ongewenst afstand. Een situatie die hun plezier in het leven soms aardig in de weg staat. 

De Mello adviseert om eens van een afstandje naar die situatie te kijken en om te proberen om eens te doorzien wat er echt en dieper aan de hand is zonder er een waardeoordeel aan te geven. Kortom om de situatie te doorzien. En met name in het doorzien zonder gelijk naar die innerlijke stem te luisteren die weer boven komt is vaak niet gemakkelijk.

Als je erachter komt wat het eigenlijk waard is, dan zul je er geen afstand van hoeven doen. Het zal je namelijk heel natuurlijk en als vanzelf ontvallen is zijn stelling.

En ook toen ik daar dieper over dacht ontdekte ik in mezelf dat dat voor mij zo is. Of het nu iets materieels, immaterieels of emotioneels is of de situatie zelf die je met je gevecht om gebonden te willen blijven in standhoudt.  

Wellicht een overweging waard.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Be-kering en geduld. De Jip en Janneke ervaring (en beloning)

We zijn inmiddels nu anderhalf jaar onderweg met ons bouwproces in Surin, Thailand. Het zelf ontwerpen en met eigen handen bouwen van een energierijke privé plek met piramides.

Steevast is de eerste vraag die mensen stellen; “Wanneer is het klaar?” Mijn standaard antwoord; “Als het klaar is.”. En ja, dat kan nog wel jaren duren. We zijn en blijven gewoon lekker bezig. Tot nu toe is onze tijdelijke wooncontainer en het labyrinth af en we zijn nu met twee gastpyramides (slaapkamers) bezig. Het woonhuis gedeelte zal nog wel effe duren. 

En toch natuurlijk een logische vraag vanuit de snelle wereld waarin we zijn opgegroeid en leven. Hurry up met je idee en ‘zet het even neer’. Hollen en stress. Het werd me tien jaar geleden bijna fataal door een eenzijdig ongeval in Zeeland.

Na die ervaring heb ik mijn levenswijze totaal veranderd. Eigenlijk een soort van be-kering. Nee, niets spiritueels (hoewel) maar het leven op een nieuwe manier bekijken, vanuit een nieuw perspectief. Weg met de stress en regelmatig de tijd nemen om vanaf een afstandje eens te kijken naar waar het allemaal echt om draait. “Rijkdom”, macht en controle lijken hoog te staan aangeschreven in deze wereld. En als je er van een afstandje naar kijkt dan moet ik er toch regelmatig erg om lachen.

Afgelopen week weer zo’n ervaring met een jonge, in topfitness verkerende, voetballer die voor het oog van de wereld tijdens een wedstrijd in elkaar zakt. Zijn coach gaf gelijk aan dat het je weer eens met de neus op de feiten drukt van waar leven eigenlijk echt om draait. En helaas hebben velen dat nog niet ontdekt… niet om rijkdom, macht en controle.

Die vraag van; “Wanneer is het klaar?” bracht afgelopen week ook een Jip en Janneke verhaaltje in mijn herinnering terug. Ze hadden aardbeien plantjes en Jip kon niet wachten op de eerste aardbeien die zouden gaan komen. Elke dag liep hij ongeduldig om de plantjes heen maar er gebeurde niet of nauwelijks wat. Hij gaf het maar op tot hij een week later toch nog eens ging kijken en… verrek… de eerste aardbeien.

Hier is een boeddhistische gezegde: 

De taak van de boer is om het land voor te bereiden en te bewerken, water in het rijstveld te laten lopen, de rijst te zaaien of te planten en zich nooit af te vragen wanneer er geoogst kan worden. De rijst komt, in zijn eigen tempo, precies op tijd.

Wij genieten van ons bouwproces. Geen project want er is immers geen eindtijd laat staan dat we rekening houden met SMART (Specifiek, Meetbaar, Aanvaardbaar, Realistisch en Tijdgebonden) principes en doelen. Beperking van creativiteit, stress verhogend en toch eigenlijk achteraf gezien om erg om te lachen.
Inderdaad, weer die be-kering. 

En als je zo af en toe eens terug kijkt naar ons bouwproces dan is er tot nu toe met veel aandacht toch al aardig wat goeie en rijpe ‘oogst’ te zien en bereikt. En dat is, net als bij de aardbeien van Jip en Janneke, toch een aardige beloning.

Geen ongeduld en met be-kering. Leven op een nieuwe manier en nagenoeg zonder stress.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

 

Voor twee weken even monnik

Vorige week vrijdag en zaterdag waren we in het dorp uitgenodigd voor het inwijdingsritueel van een nieuwe (tijdelijke) monnik. Het is een typisch Thais Boeddhistisch ritueel.'

Om dankbaarheid te tonen aan de familie, en met name de ouders en moeder, besluit een zoon meestal om voor kortere of langere tijd monnik te worden en het tempelleven van meditatie, studie, gebed en persoonlijke verdieping aan te gaan. Gehoorzaamheid, respect, dankbaarheid en toewijding tonen aan de mensen die hem hebben opgevoed. Volgens de Thaise traditie draagt het bij aan goed Karma voor de familie.

Er kunnen ook meer onderliggende redenen zijn zoals het eren van overleden familieleden en nog veel meer. Van origine vindt zo’n tijdelijk monnikschap plaats voordat de zoon trouwt. 

Hoe dan ook, wij waren erbij. Vrijdagmorgen vroeg was er een uitgebreid ontbijt (jawel, wederom om acht uur in de morgen alweer aan het bier) voordat de ceremonie om negen uur (het geluksgetal 9) begon.
Een monnik, nam na een vorm van zegeningen en chanten, de aftrap met harenknippen van de nieuwe kandidaat. Gevolgd door zijn moeder en de genodigden die allemaal drie plukjes haar mochten afknippen. Ook ik was van de partij.

De monnik maakte daarna met een scheermes het werk af. Zowel hoofdhaar als wenkbrauwen moesten eraan geloven. 

De hele dag kwamen er vrienden en bekenden aan, een party van een dag, en in de avond was er een diner.

Zaterdagmorgen in optocht naar de tempel, nu in het oranje gekleed en met een bedelnap. Hij was niet de enige die dag en buiten de tempel was het meer dan druk met familie en vrienden van alle nieuwe monniken die werden ingewijd. Op het tempelterrein veel kraampjes met eten en drinken. Waar zouden Thai zijn zonder overal en de hele dag door eten? 😉

Tijdens het ritueel keek er ineens een 'oude' monnik naar mij. Niet omdat ik de enige buitenlander in de tempel was maar omdat ik (al jaren) ook kaal ben geschoren. Hij gaf me aan dat ik er al (op mijn wenkbrauwen na) klaar voor was en zo kon aanschuiven. Nou, wie weet ooit in een volgend leven. 

Twee weken maar voor deze monnik. Niet werken betekent hier in de meeste gevallen ook geen inkomsten. En sommige mensen lijken nog steeds echt voor lange tijd onmisbaar. Er wordt dan ook vaak al een tijdje voor gespaard.

Superleuk om dit een keer van nabij mee te kunnen maken.

Hieronder nog wat sfeerbeelden.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Lekker lachen. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

We gaan gemiddeld zo’n vijf tot zes keer per week uit eten. Effe er uit en voor de prijs hoef je het niet te laten. Daarnaast niet al te veel boodschappen, tijd om aan andere dingen te besteden en ook nog eens minder afwas. Ook om nog eens andere mensen te ontmoeten. En 'afhalen' of 'online' bestellen blijft niet mijn ding. 

In ons dorp wonen drie buitenlanders, een Australiër, een Duitser en ik. Alle drie hebben we een Thaise partner en we treffen elkaar vaak in het kleine restaurantje aan de rand van ons dorp. Regelmatig duurt het nogal even voordat het eten dat we bestellen klaar is. We zijn niet de enige klanten en veel mensen komen er om af te halen. Prima eten, goeie pot bier met ijs en lachwekkende conversaties. Gewoonweg meestal droge humor over dat wat er die dag dus allemaal weer eens anders ging dan we dachten.
We lachen dan ook aardig wat af met z’n allen over eigenlijk helemaal niets. En de dames doen ook regelmatig een stevige duit in het zakje. En weer op weg naar huis, met nog steeds een glimlach op je gezicht, voelt het werkelijk dat je die dag weer zalig geleefd hebt.

Een voorbeeldje.
Afgelopen week hadden we een uitnodiging voor een verjaardag ontbijt van de vrouw van de Australiër. Hij wist niet wat er allemaal ging gebeuren en liet het maar weer over zich heen komen zei hij vooraf. Verkeerd gehoord maar die verjaardag begon al om zes uur in de ochtend terwijl ik acht uur verstaan had.

Wij kwamen dus om acht uur en op dat moment zaten er negen monniken in een tent al aan een stevig ontbijt na alle ceremoniële zaken en het chanten dat ze er de afgelopen twee uur al op hadden zitten. Voor de dertig gasten was er zowel Thais als internationaal voor ongeveer honderd man gekookt geloof ik en natuurlijk al vroeg in de ochtend ook bier. Het leek wel een beetje fruhshoppen tijdens carnaval.

De hoofdmonnik begreep dat wij, overigens net als onze Australische kennis (Bob), zijn zegen hadden gemist en nodigde ons uit om dat alsnog bij hem te komen halen. Wij gaven er gehoor aan. Wat hij ons allemaal toewenste weet ik niet, mijn vriendin zei dat het nogal wat goeds was. Gedurende zijn gebeden besprenkelde hij ons met water en dat ging maar door en maar door.  Ik voelde Bob, die naast mij zat, beginnen te snikken van het lachen terwijl bij mij inmiddels het water mijn bilnaad vulde. Ook ik hield het niet meer.

In de avond troffen we elkaar wederom in het restaurant en kwamen de verhalen en ervaringen met schaterlachen terug. Van mijn moeder heb ik mee gekregen dat die ervaringen zich voortzetten in mijn hoofd en in een soort van eigen setting door gaan. Mijn partner en kids kennen dat en het levert lachwekkende tafrelen op. Heerlijk. 

Even nadien brak er een stortbui uit. Bob en ik keken elkaar aan. Volgens ons was de monnik nog steeds om zich heen aan het zegenen of hij deed gewoon een regendans.

En als ik dan hoor dat je van de overheid in Nederland met ingang van zes juni in de kerken (niet te lang en op spreekniveau) weer mag zingen, dan kom je toch eigenlijk ook niet meer bij van het lachen?

Het gaat eigenlijk nergens over maar is toch zo zalig dat lachen. Geen dag gaat er voorbij zonder zalig te lachen. En wie weet is het werkelijk gezond. Het voelt in ieder geval super. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com