Weer ‘in leven zijn’ verklaard.

Gisteren was het weer zover. 
Het blijft ieder jaar weer een beetje een raar gevoel geven. Naar een notaris moeten gaan, of in mijn geval naar het ziekenhuis, om me officieel in leven te laten verklaren. En als ik dat getekende papiertje dan weer in handen heb dan is het toch altijd weer een klein feestje dat ik met mijn kids deel.

In leven zijn laten verklaren? Jawel, het is ieder jaar weer nodig omdat ik pensioen krijg, in Thailand woon en in Nederland al jaren ben uitgeschreven. Het is van de pensioen verstrekker een voorwaarde om pensioen te kunnen blijven ontvangen. Begrip overigens daarvoor. De wijze waarop dat moet, hoewel voor mij eigenlijk al vereenvoudigd, blijft voor mij wat vreemd. Waarom niet even je gezicht met je paspoort via Skype laten zien bijvoorbeeld. Maar goed.

De blijdschap is niet zozeer om weer en jaar pensioen te krijgen maar om het feit dat ik jaarlijks (tot nu toe in ieder geval gelukkig) een bevestiging krijg dat ik LEEF. Eigenlijk een heel bewust moment omdat je er niet of nauwelijks bij stil staat.

Zeker is immers, voor iedereen, dat je tijd op raakt. En van die tijd die nog rest goed gebruik maken is voor mij tot nu toe en in mijn beleving in ieder geval goed gelukt.

Veel mensen vragen me naar hoe dat nu eigenlijk zit, kunnen het niet begrijpen en zitten in mijn beleving te vast in het systeem van dat je moet doorwerken tot je pensioenleeftijd.

Ik kon gewoon niet meer werken en was totaal opgebrand. Anders dan de kranten ooit en het internet nog steeds beweerden zijn die bakken geld voor mij achterwege gebleven. Het was een foutje van de goedwillende accountant. Een excuusbriefje van mijn werkgever maar de cijfers haal je nooit meer weg. En ach… ik leef ondanks alle modder die lang geleden over me heen werd gegooid, doordat ik gewoon niet meer verder kon, tot gisteren dus toch nog steeds. En als ik dat woord modder nu schrijf dan denk ik aan de vergelijking met het zaad van een lotusbloem. Dat heeft immers ook modder nodig om te kunnen groeien en bloeien...

Mijn attente hoofd Human Resources attendeerde me op de mogelijkheden door Europese regelgeving op vroegpensioen mogelijkheden. En ja, ontmoedigingsbeleid van de overheid als je eerder stopt met werken. Er wordt 65% op mijn pensioen gekort en ik heb er vrede mee omdat ik LEEF. Grote kans dat ik dat als ik doorgegaan was met werken niet meer had kunnen zeggen nu en daarnaast dat mijn energie voor de toekomst die ik graag wilde er niet meer in zat. 

Tot op de dag van vandaag leef ik al ruim acht jaar in een periode van goeie gezondheid een aardig zonnig en totaal ander en zo goed als stressloos leven. Nu zelfs volop in het proces (zonder einddatum) van het met eigen handen bouwen van een klein privé spiritueel centrum met piramides in Thailand. Het is een meer dan fantastische ervaring waar ik/we nog graag een paar jaar mee door willen gaan. En ja, ouder worden zal zeker weten ook voor mij met gebreken komen. En toch ben ik dan deze mooie tijd tot nu toe al goed doorgekomen.

En mocht de zon voor mij morgen niet meer opgaan? Dan heb ik het wel gedaan. Dankbaar en geen spijt van dingen die ik ooit had willen doen omdat ik ze doe 😉.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Je leven een toneelstuk moeten maken om de narigheid van vroeger te vergeten

De meeste mensen hebben niet eens meer in de gaten dat ze van hun leven een toneelstuk hebben gemaakt. Ze hebben zichzelf een levensstijl aangemeten om het verleden maar te vergeten en te verbergen.

Afgelopen week werd ik vrij intens met twee levensverhalen van mensen geconfronteerd. Ze zijn triest, heftig en ook risicovol. En vanuit mijn praktijk staan die verhalen absoluut niet op zichzelf. Veel mensen acteren hun leven en hebben dat niet eens meer in de gaten.

Een prachtige buitenkant naar ‘de’ of ‘hun’ wereld tonen. De binnenkant meesterlijk blijven verbergen en vooral niet meer willen aanraken. Een voortdurende en energieverslindende manier om hun verdriet te verbergen. Een manier om (nog) te overleven…

Ze acteren zo goed dat ze zelfs denken dat de buitenwereld niet door heeft dat er iets aan de hand is.

De eerste 7 tot maximaal 12 jaar van je leven zijn bepalend voor je toekomstige levensgedrag. Je doet er intense indrukken in op die samen hangen met je gezinssituatie, de aandacht en liefde die je krijgt, cultuur, religie, etc.. En als je daarin onprettige dingen meemaakt, iets dat in die twee verhalen waarover ik sprak met name naar voren kwam, dan ben je zo slim dat je een manier (levensstijl) ontwikkelt zodat je daar zo min mogelijk last van hebt.

En dat gedrag is bepalend voor de rest van je leven. Het is je overlevingsstrategie geworden.

In de verhalen die ik te horen kreeg was dat bijvoorbeeld vooral gericht op je afsluiten van emoties. Een specialist op een specifiek vakgebied worden waarmee je opzien baart en waar mensen gaan voor je vak en niet voor jou als persoon. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het hele leven is een toneelstuk geworden van weg blijven rennen voor jezelf. Je nog tonen in het harnas dat je jezelf hebt aangemeten.

Wat jammer is, is dat het overlevingsmechanisme dat je jezelf ooit aangeleerd hebt in de periode van volwassenheid meestal helemaal niet meer nodig is. Die beschermlagen die vaak zwaar op je schouders rusten mag je thuis laten. Je kunt dat harnas af gooien en de prachtmens die in je schuil gaat laten zien.

In die situatie stel je je open om je levensmissie te laten stromen en vooral om jezelf te zijn.

Ik sprak over risicovol. Het risico zit hem daar in dat als je op enig moment de rol die je jezelf hebt aangeleerd door wat voor oorzaak dan ook niet meer kunt spelen (je stopt bijvoorbeeld met je baan waarin je je kon verschuilen). Grote kans dat je wereld dan instort omdat je nooit geleerd heb om jezelf toe te laten. En hoewel je de confrontatie met jezelf niet aan wilt gaan gebeurt dan dan toch.

Niet verkeerd en zeker ook niet een zwaktebod om op dat moment met specialistische hulp in zee te gaan die jou aan kan. Het resultaat zal zijn dat je eindelijk gaat leven en erachter zult komen dat je jezelf heel veel jaren voor niets in de kast hebt gezet…

Het hoeft nog niet te laat te zijn om te stoppen met acteren.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

“Blijven bewegen”. De beste manier van genezen en gezond blijven

Als we ons als kinderen bezeerd hadden of als we ergens (fysiek) last van hadden, dan had mijn vader steevast de opmerking: “Blijven bewegen”. Met zijn bijbaan als zwemleraar deden we dat dan ook vaak in Stoops bad in Overveen, vlak bij Haarlem. Maar ook, hoe veel pijn het soms ook deed, buiten dat overigens fantastische zwemmen.

Sinds diverse jaren ben ik nu ook (Kundalini) yogaleraar en het werkt aardig verslavend. De dagelijkse combinatie van meditatie en yoga houdt me aardig in conditie en tot nu toe gezond. Mijn vriendin is er inmiddels ook redelijk door ‘besmet’. En ja, dagelijks kost het wat tijd maen ikar wat je er niet voor terug krijgt is wonderlijk.

Vanaf eind februari dit jaar zijn we in Thailand met ons bouwproces voor een klein spiritueel privé centrum aan de slag. Tot nu toe een geweldige ervaring en het ophalen van kennis uit de opleiding tot bouwkundig ingenieur en architect. Zalig om met eigen handen aan de slag te zijn.

Dat bouwen is superleuk om te doen en ook daarmee, zei het anders, ben je aardig in beweging. Aan mijn broekriem te zien consumeert het ook aardig wat energie (en kilo’s).

Door het enthousiaste bouwen en dat bewegen kwam mijn yoga wat op de achtergrond. Ik had het eigenlijk nauwelijks in de gaten.

Een maand later begon mijn lichaam te reageren. Ik had het nog niet door. Ik kreeg pijn met lopen in mijn knieën, in mijn armen, voelde me sneller moe, etc… Pijn in de nacht, zelfs moeite met de hond uitlaten in de ochtend. En het werd steeds erger.

Tot ik die stem van mijn pa weer in mijn hoofd hoorde. Ik moest mijn yoga weer oppakken.

Ik ging mijn dagelijkse oefensessies (Kriyas) weer doen en speciaal voor mijn knieën maakte ik een nieuwe en extra oefening. Niets overdreven, mediterend, rustig bewegen en opbouwen.

Geloof het of niet. In twee weken ben ik weer ‘back on track’ en heb ik bijna nergens last meer van. Mijn bouwwerkzaamheden zijn niets veranderd en ik lever daarin dezelfde inspanning.

Voor mij een bewijs dat dat bewegen van mijn pa niet alleen genezend werkt maar ook eigenlijk toch ook verslavend is. Ik ga er dan ook dagelijks gewoon mee door.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Het aangeleerde stramien waaruit we handelen en dat ons natuurlijk gedrag verstoort. “Dieren leven niet met geesten of een God”.

Tijdens mijn masteropleiding moest ik een aantal scripties schrijven. Een daarvan was “Cultuurinvloed op risicobeleving”. Ik moest er even aan terug denken toen mijn vriendin onlangs opmerkte dat dieren niet met geesten of een God leven en zich er dus ook niet zo mee bezig zullen houden of druk over zullen maken.

De Thaise cultuur bijvoorbeeld is doorspekt met alles wat de (kwade) geestenwereld, voorouders en niet te vergeten astrologie, ‘waar’zeggerij & helderziendheid aangaat. Iets wat overigens helemaal niets met het boeddhisme te maken heeft. In dromen en in allerhande situaties en rituelen komt dat terug en ook ik, zeker door te wonen op het platteland, heb er regelmatig mee te maken.  

Niets overigens over die Thaise cultuur want ook de cultuur waaruit ik voortkom ken er nogal wat. Vaak met angst en bangmakerij als drijfveer.

Zo had ik een tijdje geleden een discussie met een aantal Filipijnse vrienden. Bij hun is bijvoorbeeld in de opvoeding en door de kerk meegegeven dat je ‘God vrezend’ moet zijn. Wat een flauwekul (voor mij) als God juist liefde is. Daar hoef je dan toch niet bang voor te zijn? Maar goed, het is slechts een voorbeeld.

Binnen culturen krijg je vanaf je geboorte, goed bedoeld door je ouders, je omgeving, school. kerk, etc., nogal wat “groepsgeaccepteerde stramienen’ met de paplepel ingegoten.

Zonder erover na te denken accepteer je die meestal en is het jouw waarheid geworden. Velen slaan zelfs regelmatig door, door te stellen dat mensen die iets anders aanhangen of denken toch niet echt deugen. Binnen geloof gaat dat voor mij in ieder geval vanuit diverse ervaringen in mijn leven zeker op. Eigenlijk te triest voor woorden.

We zijn allemaal geprogrammeerd op onze eigen manier en vanuit onze eigen achtergrond, en de meesten geloven dat (alleen) hun programma goed is. Eigenlijk aardig neurotisch.

En volgens mij heeft ze gelijk. Inderdaad regelmatig, als je er niet eens vanaf een afstandje tegenaan kijkt, een ballast die dieren niet kennen.

In mijn opinie is Leven (God, Grote Geest, Essentie of hoe je het maar wilt noemen) gebaseerd op en/of synoniem met Liefde, Groei, Vooruitgang, Ontwikkeling, Intensiteit, Schoonheid enzovoort. Puur positieve energie om met je leven te dienen waarvoor je hier bent gekomen en niet om te worden tegengewerkt door dat wat mensen allemaal voor je verzonnen hebben om in de groepspas te kunnen en te blijven lopen.

En ja, we kennen dan wel bidsprinkhanen en toch… volgens mij bidden ze wellicht heel niet en leven ze op dit punt wat luchtiger en aardig zonder vrees. 

En als nabrander, in relatie tot deze tijd, dieren hebben ook geen last van afstand moeten houden, medische of niet medische mond-neuskapjes moeten dragen of wat voor andere verzonnen maatregelen dan ook. Hoe zalig om natuurlijk te leven...  

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Zalig om een leeg hoofd te hebben

Afgelopen zondag, na mijn dagelijkse meditatie en yoga, bedacht ik me hoe zalig het is om weer een leeg hoofd te hebben. Hoe anders dan jaren geleden.

Als jong ventje had ik dat natuurlijk ook maar daar stond je toen helemaal niet bij stil. Je ouders boden je de veiligheid en je was aardig vrij om te doen en laten wat je wilde. De wereld lag aan je voeten om te ontdekken en je kon bijna alles zeggen wat je wilde. Er werd zelfd vaak om gelachen.

Met de jaren en met de drukte liep dat hoofd van me vol. Het zal bij de meeste mensen niet anders zijn.

Nachten tollen en prakkiseren. Complete tijdverspilling was het.

En ja het heeft effe geduurd om nu in die staat van leegheid te zijn. Zoals het stap voor stap kwam zo heeft het ook stap voor stap afscheid genomen. Afgelopen woensdag op de kop af acht jaar.

En eigenlijk is het me ook nog niet eens opgevallen hoe dat gegaan is. Mijn leven, nee levensstijl, heeft een andere routine gekregen. Geen sociale media, niet of zeer spaarzaam nieuws volgen, die dagelijkse meditatie en yoga, me minder druk maken (geen stress, me minder van alles wat er om me heen gebeurt aantrekken of opwinden), niet meer in grote groepen menigten, niet meer op de voorgrond hoeven of willen staan, geen horloge, geen deadlines, niet hoeven of willen presteren, geen status, nog meer lachen, en ga zo maar door.

Het heeft alles te maken met ‘schoonmaak’ houden en vooral nu ook zelfbescherming tegen de overkill aan informatiestromen.

Het voelt super en ik ben er dankbaar voor.

Adem in, adem uit zeg ik vaak tegen mijn kids en… volg vooral de meute niet om er bij te willen horen. Wees lekker jezelf en voel je vooral vrij.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Het (on)geluk straalt ervan af. Om die trieste show van schijnvertoning van anderen hoef je je niet op te winden.

Van Facebook en andere sociale media weten we inmiddels wel dat de meeste lachende gezichten op foto’s niet spontaan zijn en prachtige verhalen slechts schijn zijn. Het ware verhaal en gezicht zit vlak voor en vlak na de selfie.

Afgelopen week werd ik een paar keer geconfronteerd met verhalen over mensen die werkelijk alles uit de kast halen om erbij te kunnen blijven horen. Ze zitten diep in de financiële schulden en nagenoeg iedereen weet hoe slecht ze ervoor staan. En toch gaan ze door met lenen, de volgende creditcard en vooral aan vrienden op allerhande wijzen tonen hoe gelukkig ze kunnen leven. Alsof ze zelf totaal niet door hebben dat ze niet met geld kunnen omgaan. Eigenlijk is het te bizar dat het kan en ook dat voornamelijk vrienden er instinken en ook nog eens geld aan dit soort types willen lenen na het aanhoren van ‘blaartrekkende’ trieste verhalen.

De mensen die me die verhalen vertelden waren er redelijk van ‘over de zeik’ en dat vind ik eigenlijk te ver gaan. Je mag er trots op zijn als je anders leeft en jezelf niet in de schulden steekt voor het uiterlijk vertoon om erbij te kunnen blijven horen. Iets dat uiteindelijk op veel ellende uit loopt.

En verder… van een afstandje ernaar kijken en ‘nee’ zeggen tegen die blaartrekkende verhalen om geld. En als dat dan een ‘vriendschap’ kost dan kun je je afvragen wat die vriendschap dan werkelijk waard was.

Leven zonder schulden iets dat ik van huis uit heb meegekregen en wat mijn leven lang al super voelt. En wat anderen doen… lekker doen. Het is allemaal gebakken lucht.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Wuhan en de toekomstige nog grotere afstand maatschappij

Alles gaat voorbij en ook het Wuhan virus loopt op zijn eind want het griepseizoen is immers voorbij. 

Mijn vriendin merkte vorige week terloops op dat het wel op een soort van ‘moderne’ derde wereldoorlog leek. Die opmerking liet me denken.

Al het negatieve wat het virus, en vooral de ‘rijkdom’ aan maatregelen, heeft opgeleverd aan mensen die er ziek van zijn geworden, soms aan zijn overleden, al het persoonlijk leed en ook de grote groep die zijn hersteld zijn zo langzamerhand wel bekend. Dagelijks een overkill aan informatie alsof er in de wereld niets anders meer is om over te praten.

Alle neveneffecten zijn minder bekend. Om er zo maar eens een paar te noemen; Een toename van huiselijk geweld, criminaliteit en zelfmoorden. Werkeloosheid (en daar waar ik nu woon betekent dat in de meeste gevallen geen werk, geen geld). Bedrijven die failliet zijn geraakt, ziekenhuizen (hier) die volliepen door een alcoholverbod. Ik hoorde over een sterke toename van overgewicht en daardoor verhoogd risico op hart- & vaatziekten door thuis zitten, etc..

En voor mij nog wel het meest schrijnende. De face-to-face afstand tussen mensen is over het algemeen toegenomen.  

Ook andere effecten.

On-line shoppen en thuis werken zijn super in trek geraakt bijvoorbeeld. Veel innovatie en creativiteit met, jawel, het internet (Welvaart?). Onlinebijeenkomsten en vergaderen. Ook zijn familiebanden in veel situaties juist weer aardig aangetrokken. Er was weer tijd voor elkaar. Ook om te lezen.

En om van dichtbij wat ervaringen te vertellen. In de acht jaar dat ik hier nu woon hebben we nog nooit zo’n schone lucht gehad. De benzine kost hier op dit moment maar 45 Eurocent per liter. Meer dan drie duizend basis huishoudboodschappen zijn voor een periode van drie maanden tussen de 35 en 65% goedkoper. Een grote verrassing vorige week was dat ik voor een periode van drie maanden een stevige korting op mijn ziektekostenverzekering kreeg. Slechts 2,45 Euro voor een maand (normaal twaalf vijftig).

Die schone lucht vind ik werkelijk geweldig. Het laat weer eens zien hoe wij de wereld omzeep aan het helpen zijn en denken de baas te zijn over de natuur. En kijk ons nu, In veel landen zitten we opgesloten in onze huizen en de natuur bloeit weer op. Ik schreef er al eerder over. De natuur is de baas, niet andersom.

Wat gaat de toekomst brengen en vooral, wat gaan we met deze les doen?

"Why did it take a virus to bring people back together?

Sometimes you have to get sick before you start feeling better"

Een vraag van een jong meisje en het antwoord van haar vader die haar voorleest over een virus vlak voor het slapen gaan. Een kort filmpje (link onderaan) van Tom Foolery.

Beseffen we eindelijk dat geluk niet afhangt van harder hollen en (meer) consumeren?

Of is de narigheid weer snel vergeten en komt er een inhaalslag?

Historisch gezien ligt het laatste in de lijn der verwachtingen en is het volgens mij afwachten op de volgende grote onverwachte crisis om ons voor de zoveelste keer wakker te schudden over waar het leven echt om draait. 

Onze afstand tot elkaar blijft in ieder geval helaas groeien. Ik vind de woorden ‘afstand maatschappij’ die inmiddels geboren zijn dan ook meer dan triest. 

Velen verklaren mij voor gek dat ik ‘genoegen’ neem met een vervroegd pensioen van 35% omdat ik op een leeftijd van 54 jaar stopte met werken in plaats van tot mijn (vol) pensioenleeftijd door te gaan met al mijn stars and stripes die ik op mijn uniform in al die jaren daarvoor verzameld had. Zalig om er nu van verlost te zijn. Het was op het eind een aardige gouden kooi vol stress en het moeten dealen met afgunst.

Ik geniet, dankbaar tot in ieder geval vandaag nog steeds supergezond, al acht jaar van meer dan happy Leven.

Blijf wakker na ook nu weer een grote les, je tijd raakt op… Ga wellicht wat anders Leven na de ontdekking waar je leven echt om draait...

Wie weet kan het kijken naar dat filmpje van Tom Foolery  (net vier minuten) je bij die stappen nog wat extra helpen. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Andere eetgewoonten

We werken inmiddels nu twee maanden gestaag aan ons bouwproces. 

Elke ochtend ruim de tijd om lekker buiten te ontbijten en bijna elke avond ergens uit eten. Mijn broekriem heb ik inmiddels twee gaatjes strakker moeten zetten en als ik even terug kijk dan is er voor wat betreft mijn eetgewoonten aardig wat veranderd. 

Fruit, fruit en nog eens fruit. Groenten en allerhande kruiden,

Hier in het dorp in Isaan en op het platteland is het niet meer dan normaal. Phatsamon haar moeder teelt nog al wat en ook op ons eigen land is inmiddels al aardig wat gezaaid en verbouwd. 

We volgen inmiddels het seizoen en op dit moment is dat vooral mango, druiven en watermeloen. Bananen het hele jaar door en ook appels, sinaasappels, citroenen, etc.. Aan groenten kool, snijbonen, spercibonen, wortel, (veel) knoflook, lenteuitjes, tomaten, komkommers en noem maar op. En allerhande verse kruiden uit de tuin ontbreken ook niet. Het is voor mij dagelijkse kost. 

En het vreemde is, in Nederland liet ik fruit nagenoeg altijd liggen. Een hap in een appel of banaan leverde haast direct allergie bij me op. Hier heb ik er bijna nooit last van. Waarschijnlijk omdat de zaken hier onbespoten zijn. 

Wat van mijzelf eigenlijk nog over is, is de dagelijkse boterham met pindakaas. Ook aardappelen heb ik al twee maanden niet gezien. 

Eigenlijk best lekker (en ook veel gezonder) en hoe het dichtbij vers wordt klaargemaakt is erg aantrekkelijk ;). 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Elke dag gratis in de sauna

Ik ben gisterenmiddag maar van het dak af gekomen. Ik moest er een staalconstructie lassen om een sandwich dak te kunnen maken maar mijn werkschoenen plakte aan het dak van de container en ik verbrandde haast mijn achterste toen ik even wilde gaan zitten om een las goed te kunnen leggen. 

En ook heel apart... geen schaduw. 

De temperaturen overdag zijn hoog, heel hoog en eigenlijk is het niet echt verantwoord om rond het middaguur aan de slag te zijn. 

Overdag zijn de temperaturen rond, en vaak boven, de veertig graden Celsius. In de nacht wordt nauwelijks onder de dertig gehaald. 

Nee, gelukkig geen hitteplan of nog meer andere regeltjes. En een advies om gemiddeld tussen de anderhalf tot twee liter water per dag te drinken kun je ook in de wind slaan. Je lichaam geeft het zelf wel aan. Ik denk dat ik gemiddeld op zo'n zes tot zeven liter zit zo niet meer. Het stroomt lekker door om het maar zo te zeggen. 

In 1980 deed ik ooit de ervaring in Saoedi Arabie op waar ik uitvoerder in de bouw in de woestijn was. Ik werkte er met een groepje van, jawel, 35 Thaise werklui en een paar Koreanen. Veel van die herinneringen komen tijdens het werken nu hier terug. 

Het lukt allemaal nog steeds en een wolkje voor de zon is overdag aardig welkom. En ondertussen regelmatig in de schaduw even rust en genieten van dat wat weer gemaakt is. 

En al die drukte om dat virus brengt met zich mee dat de lucht hier, maar eigenlijk haast overal nu ter wereld, zalig schoon is. 

Niets te klagen. Het is momenteel elke dag gratis in de sauna. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

We zijn inmiddels allemaal wel genoeg ziek gemaakt. Tijd voor een Antivirus.

Rond het jaar 2000 ging ik vanuit mijn werk, samen met brandweer collega's uit het Duitse Herzogenrath, regelmatig naar de provincie Bistrita in Roemenie. Jaren lang deden we een uitwisselingsprogramma met elkaar. Groeien door te delen. Vele vriendschappen onstonden en... bestaan nog steeds. 

Een vast punt in onze bezoeken naar Bistrita was dat we altijd werden onthaald met wat de Roemenen hun 'Antivirus' noemden. Hier een plaatje van een soortgelijk drankje. De Roemeense snaps zat echter in een soort van Cola fles, had bijna 80% alcohol en ja... inderdaad deed welk virus dan ook geen plezier. Goeie en blije herinneringen. 

Ik moest er even aan denken toen ik dit blog begon te schrijven. De kermis aan maatregelen tegen een mogelijke virus verspreiding zijn vele malen erger dan de (erge) griep die je er van kunt krijgen zelf. Zijn we inmiddels allemaal niet meer dan genoeg ziek van alle doorgedraaide maatregelen in verband met een virus? Ben je fysiek niet ziek van deze erge griep dan wordt je het wel door alle maatregelen en regeltjes die je op een andere manier krijgt voorgeschoteld en opgelegd en inmiddels meer dan ziek maken. De 'neven effecten' ervan zijn niet niets. 

Onvoorstelbare schade wordt aangericht. Werk kwijt, zaak failliet, geen face-to-face contacten, eenzaamheid, toeristensector en horeca plat, economie (op enkelen na) nagenoeg stil, paniek en bovenal... de creatie van angst. En we praten alleen nog slechts over een virus en de 'moeilijke tijden' waarin we beland zijn (of die ons wordt aangedaan?). 
Alsof we in een soort van goedkope horror film zijn beland (en waar we voorlopig als het zo door gaat ook nog niet uit zijn).
Zijn de verhoudingen en maatregelen om, prima bedoeld, een nieuw virus onder de duim te krijgen, niet bij elkaar opgeteld een beetje erg overtrokken en vooral volkomen doorgeslagen?

Ik hoorde dat in Nederland zelfs het leger met drones wordt ingezet om te controleren of je niet met meer dan twee personen in het bos loopt. Bizar en nogal angstaanjagend. Het moet niet gekker worden en wat gaat er allemaal nog verzonnen worden voor de toekomst. Is er nu werkelijk niemand die dit doorgeschoten beleid een halt toe kan roepen of die het lef heeft om op te staan en deze kermis te stoppen? 

En ja, er moet gewerkt worden aan een Europees (misschien wel wereldwijd) plan om de lockdowns op te heffen. Triest te zien hoe de Europarlementariers betrokken zijn. Het zal vast een lifestream presentatie geweest zijn. Moeilijk om voor een lege zaal te spreken overigens. 

Sociale media, sentiment (de nadruk ligt op mensen die dood gaan) en politiek meebewegen doen het allemaal 'goed' en de burger volgt als lammetjes in mijn ogen. Klagen over de situatie en 'steun' bij elkaar proberen te vinden door de triestheid nog eens te delen.  

En natuurlijk wordt er ook stevig door sommigen aan verdiend. Mensen die bijvoorbeeld bij 3M werken kunnen zeker rekenen op een stevige eindejaarsbonus na de overproductie van mondkapjes (die overigens niet veel doen). En de online besteldiensten doen vast en zeker ook goede zaken. Nieuwe mogelijkheden en kansen worden gezien en benut.

Benzineprijzen zijn ineens laag, huurprijzen van een Airbnb soms tot 50% gedaald en er zijn meer dan zat andere voorbeelden te noemen. 

En thuiswerken, waar in de tijd dat ik directeur was erg veel gedoe over was, is inmiddels al niet meer dan de normaalste zaak van de wereld. 

Gisteren schreef iemand me dat hij besloten heeft om het nieuws over deze virus gekte inmiddels te negeren. Dat zal moeilijk zijn hoewel het mij tot nu toe aardig lukt.

[Aanvulling 19 en 20 April:
Goed te zien dat duizenden Amerikanen (niet het minst getroffen land) inmiddels tot protest over gaan. Zij zien in dat het middel erger is dan de kwaal en willen weer aan de slag ondanks de beperkte risico's die er zijn.

En een proefkermis in Apeldoorn om te kijken hoe we in de 'anderhalve meter maatschappij' toch misschien nog wat geld kunnen verdienen. Meer dan triest. Eigenlijk een soort van scenario waar 'Van Kooten en De Bie' zeker raad mee zouden weten. Inderdaad, het is steeds meer kermis. En alle deskundigen die overheden adviseren worden meer en meer creatief in het bedenken van maatregelen waarmee ze wellicht in de geschiedenis e-boeken kunnen komen.

Het griepseizoen loopt tegen het einde en zeker weten dat de cijfers ook voor dit griepvirus snel naar beneden kunnen gaan. Stellig zal verkondigd worden dat 'de overheidsmaatregelen' gewerkt hebben. De schade die ze veroorzaakt hebben (doch eerlijk is eerlijk ook veel nieuwe initiatieven en ontwikkelingen) worden snel naar achteren geschoven.]

Het is werkelijk tijd voor een Roemeense Antivirus (helaas op dit moment hier even niet te krijgen) maar ook dat komt vast snel weer goed. Even de zinnen weer eens even wat verzetten en de focus op een vrijer leven richten. 
Wie weet in het besef dat we dus geen grip hebben op dat leven ondanks al onze wetenschappelijke inzichten, digitalisering en techniek. De natuur heeft er immers lak aan zo laat het steeds weer zien...

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Leven op het platteland in plaats van in de stad

Het is wel even iets anders. Vanaf eind februari leef ik in Surin. Een plaats in het noord-oosten van Thailand zo'n 80 km van de grens met Cambodja. 

We hebben een fantastisch fijn stuk grond waarop we ons bouwproces aan het uitvoeren zijn. Een klein, prive, spiritueel centrum met piramides. Hoewel het land van ca. 9000 m2 nog net tot de stad Surin hoort kun je daar waar we wonen nauwelijks stad noemen. Van het 'centrum' van het dorp zitten we zo'n 400 meter vandaan. 

Veel bekenden vroegen zich af of dit voor mij wel de juiste plek zou zijn. Wat ga je er in vredesnaam doen? Het is er te warm. Je zit ver van alles vandaan. Er wonen bijna geen 'Farang' (buitenlanders) en Chiang Mai (waar ik ook nog steeds woon) biedt alles... Er was zelfs een kennis die voorspelde dat het mijn dood wel eens kon worden om hier te werken. En... wie weet. Alles is mogelijk en een ongeluk zit (overigens overal) in een klein hoekje. 

Tot nu toe zijn we meer dan zalig bezig. Ooit schreef ik al dat we ons bouwproces zien als meditatie. Geen, of zo min mogelijk, stress en genieten van alles wat we creeeren. Stilzitten, mensen die me kennen weten het, is niets voor mij en mijn jarenlange meditatie en inmiddels ook yoga en tantra geven een totaal andere invulling aan de waarde van mijn leven. Leven met de dag en leven met de natuur. 

Ik mis de 'Farang' tot op heden niet en jawel, het is pittig warm (april is ook nog eens de allerheetste maand). Het belangrijkste is dat we elke dag plezier en vooral ook vrijheid ervaren. 

Elke ochtend zalig buiten ontbijten, wandelmeditatie in een bos van rubberbomen samen met Kadhow, genieten van prachtige vogels (jawel, weer anders dan in Chiang Mai), koeien en waterbuffels, af en toe een brommer. Blij dat onze oude boom die we cadeau hebben gekregen lijkt aan te slaan. En weinig last van dat wat er in de wereld, zeker nu, om ons heen allemaal gebeurt. 

Eigen watervoorziening, als het nodig is onze eigen stroom. Meer en meer zelf supporting met een vriendin die vooral ook van tuinieren houdt en letterlijk haast elk plantje of zaadje weet groot te trekken. Ze heeft het van huis uit mee gekregen. We zitten niet op een eiland maar zien een klein paradijsje onder onze voeten ontstaan. 

Kluizenaar geworden Frans? Nee hoor, en dat zal ik ook nooit. Het is weer een verandering en tot nu toe bevalt die meer dan goed.  

Even iets anders inderdaad. Fijn om het tot nu toe in ieder geval mee te mogen en kunnen maken.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Geweldige energie ervaren

Hoewel we het nieuws en de sociale media niet volgen weten we natuurlijk dat de wereld aardig in crisis is. Daar waar we er niet aan kunnen ontkomen zijn we cooperatief. Op de plek waar we aan het creeren zijn doen we zoals we altijd gewend waren. 

Vorige week kregen we van de oudste broer van mijn vriendin een meer dan 200 jaar oude boom aangeboden. We vonden een gespecialiseerd bedrijf om de verhuis operatie uit te voeren. Dat was even zoeken om het juiste gevoel te krijgen en we hebben aardig wat bedrijven jl. zondag en maandag bezocht. Een kwestie van voelen. 

In Prasat (zo'n 30 km van onze bouw locatie) vonden we het voor ons juiste bedrijf. Ik kreeg er de rillingen toen we er het erf op reden. Meer dan 300 bomen die super verzorgd stonden te wachten op nieuwe eigenaren. Vijf dames die ze continue aandacht en verzorging gaven. Het was alsof je een dierenasiel bezocht waar je je nieuwe hond of kat ging uitzoeken.

Mijn rillingen kwamen door de energie die er heerst. Iets dat ik ook ervaar als ik in de ochtend met de hond hier in het bos met rubberbomen wandel. Het resoneert. 

Geweldig om de energie van de natuur te ervaren en... om op onze nieuwe plek die meer dan 200 jaar oude energie te kunnen en mogen tanken. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Geen internet, geen blog

Beste lezer, 

Wij krijgen een nieuwe internet aansluiting. Helaas is er geen fiber optic cable aanwezig in verband met vertraagde levering uit China. 

Zodra we weer in de lucht zijn zien jullie mijn blogs weer. 

Frans