Van een burn-out kom je nooit meer af. De zwakke plek blijft.

Half januari werd ik benaderd door de Barneveldse Krant. Ik heb in de jaren negentig ruim 8 jaar in Barneveld gewoond en gewerkt. Het was een superleuk interview voor de rubriek ‘De groeten uit’ dat bijna twee uur duurde en in hun weekendbijlage van 25 januari verscheen.

Een moment van terugblikken en vooruitkijken vanuit het nu was het. En dan lees je je historie en na dat lezen gaan er dan toch weer heel veel dingen door je heen.

Eén ding dat naderhand weer boven kwam is dat, wat artsen me al hadden verteld, ik nooit van mijn burn-out verschijnselen af zou raken. En nu, tien jaar verder, kan ik dat volledig beamen. Die zwakke plek blijft en je hoeft het bij wijze van spreken maar aan te raken en gelijk komt het gevoel van toen, vreselijke moeheid en lusteloosheid en ook een vorm van hoofdpijn of griepgevoel achter mijn ogen terug. Het voelt alsof alle energie ineens mijn lijf uit stroomt en ik kan er nauwelijks iets aan doen.

Nu heb ik de afgelopen jaren aardig geleerd om er mee om te gaan en om toch weer snel te herstellen maar toch… het overkomt me toch nog steeds af en toe en ik kan dan maar beter stoppen met dat waar ik mee bezig was omdat er letterlijk niets uit mijn handen komt.

Mijn zwakke plek is mijn allergie. Eigenlijk moet ik zeggen mijn twee allergieën. Vanaf mijn 16 jaar heb ik werkelijk iedere specialist, homeopaat, apotheek, huisarts, acupuncturist of meer gezien in relatie tot mijn pollenallergie (hooikoorts).

De andere allergie die eigenlijk pas voor mij goed zichtbaar werd nadat een gigantische burn-out in 2010 werd vastgesteld is mijn sensitiviteit voor energie. Noem het gerust negatieve-energie allergie.

Ik loop er werkelijk op leeg.

Wat je je daarbij moet voorstellen?

Om eens iets te noemen. Omgevingsenergie (letterlijk de resonantie van de energie van de omgeving waar ik ben), klagende en zeurende mensen, tegenwerking, het ontbreken van een gunfactor, toezeggingen die niet worden nageleefd (nalatigheid), financiële verplichtingen niet nakomen, politieke en bestuurlijke spelletjes, roddel en achterklap, (on)eerlijkheid, misbruikt worden, macht, en zo kan ik nog wel even door gaan.

En het maffe van alles is misschien nog wel dat nu ik ouder ben en al aardig wat ervaringen achter de rug heb ik steeds sneller en ook vaker de patronen doorzie die er onder liggen (niets is nieuw en ook niets blijft eeuwig verborgen). Dat heeft een voordeel om eerder te kunnen anticiperen. Het nadeel is dat ik er sneller en vaker al in een beginfase mee wordt geconfronteerd.

En hoe ga je om met een allergie? Je moet goed begrijpen dat een allergie een oorzaak en een effect heeft. Te lang ben ik bezig geweest met effect bestrijding. Dat lijkt leuk maar vreet energie (en die heb ik dan juist niet dus dat hakt er lekker in). Een pilletje tegen de hoofdpijn? Niet mijn ding. Beter iets dat structureel helpt.

Het is beter om aan die oorzaak te werken (voor zover dat natuurlijk kan en in je eigen vermogen ligt). En jawel, daarmee zonder je je weeldegelijk af van dat wat er om je heen gebeurt. Jammer, maar het draait (niet egoïstisch) om mijn gezondheid.

Dat interview maakte voor mij nog weer eens heel helder wat ik aan die bronbestrijding inmiddels al gedaan heb. En eigenlijk is dat ook gelijk het antwoord op vragen die ik regelmatig krijg waarom ik ‘anders’ leef. Het is voor mijn eigen bescherming.

Om ook hiervan eens wat te noemen.

Nieuws op tv en in kranten volg ik al jaren niet meer. En natuurlijk krijg ik toch nog steeds wat flarden mee. Maar al het nieuws is voor mij al in letterlijke zin oud en het is voor 95% negatief. Ik kan er ook niets mee. ‘Sociale’ media is voor mij voor een groot deel fake en als ik hoor hoe ‘sociaal’ het is en het gedrag van mensen er mee om me heen zie dan kweekt het geen, voor mij echte, verbinding tussen mensen maar juist afstand. Daarnaast is het een continue verslavende stoorzender in dat wat je eigenlijk wilt of moet doen. Mijn vriendengroep wordt steeds kleiner en mijn verjaardagskalender (ik heb hem nog op papier want ik heb geen i-Phone of tablet) steeds leger. En ja dat ligt ook aan mij natuurlijk. Mensen of groepen waar ik ooit bij hoorde waar ik nooit meer iets van hoor die gaan van die kalender of contactlijst af. En jawel hoor, natuurlijk reageer ik als ik een bericht krijg. En groepen, ook hier, die me meer energie kosten dan dat ik terugkrijg daar stap ik uit. Het is zoals met pollen. Ik kan er beter bij uit de buurt blijven in het seizoen.

Mijn mail gemiddeld twee keer per week lezen. Dagelijks yoga en meditatie. En misschien wel het beste van alles. Meer ‘Nee’ zeggen. Wie is er eigenlijk de manager over mijn leven? Ja, voor mij is er één Grote Baas en daarna mag ik toch de manager over dat leven dat ik gekregen heb zijn. Mijn talenten inzetten en delen daar waar het mij in goeie gezondheid houdt.

Maakt dat eenzaam? Ik vind het nogal meevallen omdat ik van die dingen die me energie opleveren, en dat zijn er velen, intens geniet.

En nog steeds vergeet ik het af en toe en zit ik toch weer met dat burn-out gevoel. Weer een les om beter te luisteren naar en eerder te reageren op die eerste signalen van mijn lichaam. 

Wat ik doe, en wat soms niet begrepen wordt, is dus zelfbescherming om er het beste voor mezelf en daarmee voor diegenen die me dierbaar zijn en/of die mij goed kunnen gebruiken te zijn.

Van een burn-out kom je nooit meer af…

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

De intelligentie van de mens neemt af. Ja, mijn zus heeft gelijk. Rozenschaarste in Nederland? Een soort van 1 april marketing grap om nog meer te verdienen aan het fenomeen Valentijnsdag?

Op 11 februari zag ik op nu.nl een vreselijk bericht. Nederland heeft, net nu, te kampen met Rozenschaarste. Het lijkt alsof iedereen er verdrietig om is. 

Het bericht zegt dat door de rozenschaarste bloemboeketten van rozen of die rozen bevatten duurder uit zullen pakken dan jaren tevoor. 

Ik herinner me nog de aardappelcrisis in Nederland. Prijzen van aardappelen en van een zak frites stegen gestaag vanwege een gebrek aan aardappelen. De prijzen van destijds zijn, toen de oogst al lang weer was aangetrokken, nooit meer op het niveau van destijds terug gekomen. 

Dit vreselijke bericht komt bij mij over als een soort van 1 april marketing grap. Nederland met een rozengebrek? En nog wel, pardoes, vlak voor Valentijnsdag? Het is toch werkelijk om the 'huilen'. Inderdaad, tranen van het lachen van ongeloof. Mijn zus heeft voor mij gelijk met haar opmerking at de intelligentie van de mens steeds meer lijkt af te nemen. 

Nou op zoek dus naar andere (goedkopere) bloemen of gewoon iets anders of niets. 
Dat hele Valentijnsdag gedoe is toch immers ook slechts alleen gericht op marketing? 

Mijn vriendin dus geen rozen dit jaar. Ze kreeg een (sorry voor tweedehands) truck voor de bouw. Waar rozenschaarste al niet goed voor was...

En overigens, hier geen schaarste aan rozen. Op de markt vandaag wederom die fantastische bossen in verschillende kleuren of in een mix. Lange rechte stelen en elke bloem in een beschermend netje. En vandaag zelfs met een papier er om met hartjes. De prijs zoals elke week 60 Eurocent voor 10 rozen die ondanks de temperatuur hier toch een week lang prachtig staan.  


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: 
http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: 
https://pyramidhousethailand.blogspot.com

De gigantische invloed van ouders en leraren in je leven

Onlangs las ik weer eens in het boekje “The Pocket, Thich Nhat Hanh”. Ik sloeg het open bij zijn les over minderwaardigheid.

Ieder kind wordt open en onbevangen om te leren geboren. En vanaf die geboorte begint eigenlijk al gelijk het ‘ont-leren’ en het richting geven aan cultuur, gebruiken en gewoonten, meningen, vaak ook geloof en noem maar op.

Waar leer je om een goede ouder te zijn? Zeker weten dat er boekjes over zijn. Of je het daaruit werkelijk leert? Wie heeft de juiste kennis in pacht? En… wat is goed voor jou? Meestal is het toch een kopiëren, of het juist bewust proberen om niet te kopiëren, van dat wat je in je eigen jeugd hebt mee gekregen. Of liever gezegd doorgeven van dat wat je daarin aanstond en soms zelfs de allergie doorgeven van dat wat je niet zinde.

Laten we er voor het gemak (?) even van uit gaan dat de intenties van alle ouders om kinderen op te voeden goed is. Je wilt het beste en misschien wel beter voor je kinderen. Hetzelfde geldt in mijn beleving voor datzelfde gemak ook voor leraren (of het zou tenminste in mijn beleving zo moeten zijn). Je wilt kennis delen en overbrengen om anderen verder te brengen in hun levensontwikkeling. En met leraren bedoel ik dan de mensen die daadwerkelijk dit verantwoordelijke vak beoefenen en ook de ‘leraren’ die in je leven je voorbeelden of idolen zijn.

Thich Nhat Hanh schrijft: “De grond van het bewustzijn van een kind is nog steeds erg jong, nog steeds erg fris.” En met die jong- en fris-heid ook enorm vatbaar. 

In de ontmoeting hier tijdens mijn werk in Thailand met mensen uit veel verschillende culturen heb ik ervaren wat een enorm effect uitspraken van ouders en leraren in de jonge jaren van deze mensen een effect hebben gehad op het ontwikkelen van een minderwaardigheidsgevoel. Die woorden van kritiek, vaak in boosheid of uit irritatie in situaties van stress en soms helaas ook opzettelijk gezegd, waren de kiemen voor het aankweken van hun minderwaardigheidscomplex.

En gek genoeg, als je in hun verhalen tijdens de ontmoetingen terugging dan kwam je in een soort van vicieuze cirkel terecht. Vanuit een vorm van allergie tegen dat wat er ooit tegen hen aan negatiefs gezegd of gedaan was, lag alweer de kiem klaar voor het doorgeven aan hun kinderen. 

En ook ik heb wel eens in een bui van kwaadheid iets negatiefs tegen mijn kids gezegd. Ook opvoeden doe je in mijn beleving, ook al is je intentie geweldig, met vallen en opstaan en fouten maken (en ze ook zien) hoort erbij. Gelukkig kon dat later altijd weer recht gezet worden.

Een verantwoordelijke taak, opvoeder en/of leraar zijn.

Een ding staat voor mij vast. Ieder mens is uniek en anders en heeft geen minder, maar juist een méér-waarde. Het is maar vanuit welke invalshoek je het bekijkt. En die uniekheid uit zich in talenten die gestimuleerd zouden moeten worden, uit welke cultuur, religie, of groep je ook komt. Dat is iets anders dan kinderen op een vernietigende wijze aan te spreken op dat wat jou niet zint.

Wie weet helpt het om stap voor stap die negatieve vicieuze cirkels te doorbreken.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Verliefd met een mondkapje. (Corona) Griepvirus gekte en paniek.

Vorig weekend was ik met mijn vriendin in Bangkok. Ik volg geen nieuws maar het viel me op dat bijna iedereen met een mondkapje op liep. Eindelijk verstandig dacht ik met al die luchtverontreiniging hier.

Nou, dat was een verkeerde inschatting. Het schijnt dat, hoewel de luchtvervuiling met het jaar hier toeneemt de meeste mensen zich daar niet meer aan storen laat staan beschermen. Nee, er was ‘Corona’ uitgebroken in Wuhan in China. Waar…? Ik had nog nooit van die plaats gehoord. Toch een plek waar zo’n 11 miljoen mensen dicht bij en op elkaar wonen. Ik had bij de aardrijkskundeles vroeger ook beter moeten opletten.

Er was een aardige paniek want ook in Thailand waren op dat moment al een paar mensen ziek geworden werd me verteld en die waren nu in quarantaine.

In de metro, meer dan overvol, viel ik zonder mondkapje op. Een verliefd stel liet kussen ook maar uit den boze en in de buurt van Chinezen komen dat moest je vooral laten. Alsof 1.4 miljard Chinezen allemaal ziek zijn...

Mijn vriendin vertelde dat veel mensen winkelcentra waar veel Chinezen kwamen mijden om de kans om met het virus in aanraking te komen zo klein mogelijk te houden. Wij de dag erop naar Chinatown. En niet om stoer te doen maar gewoon omdat het niets 'helpt' zonder mondkapje.

Denken mensen nog na? Grenzen sluiten? Chinezen mijden? Een mondkapje tegen dit virus dragen? Wie brengt al die enge verhalen die mensen gek maken in de wereld.

Het mooiste vond ik nog een man die zijn kapje liet zakken om een sigaretje te roken. Echt lachen.

Goeie tijden voor de mondkapjes industrie. Ze waren net klaar met hun werk voor nieuwe luchtfilters voor de zogenaamde 'air purifiers'. Nu zijn de mondkapjes niet aan te slepen. Een bonus zit er aan het eind van het jaar zeker in. 

Herinneringen aan mijn vorige werk kwamen weer terug. En als ik dit weer mee maak komt bij mij het doorslaan in ‘veiligheid’ en zaken willen regelen met allerhande plannen weer boven drijven.

Over dat Corona virus was nog niet veel bekend. Wel dat het tot op dat moment nog onbekende vorm van griep was. Een nieuw griepvirus dus. En met een papieren mondkapje, helaas pindakaas, houd je geen virusinfectie tegen. Als je moet hoesten of niezen en je draagt zo’n kapje dan bescherm je een klein beetje je buurman. En wat te denken over oog bescherming? Zijn je ogen geen slijmvlies die dit virus zouden kunnen oppikken? Met een duikmasker gaan rondlopen zou misschien dan beter zijn. 

Jaarlijks komen naar schatting (bron Wikipedia) 56.000 mensen om door griep. En je hoort mij niet zeggen dat dat niet erg is. Maar, kennelijk net als met de luchtverontreiniging hier, daar maken we ons niet of nauwelijks druk om. Nu in een paar weken tijd zo’n 200 sterfgevallen door deze nieuwe soort. Jawel, het zal je kind, man, vrouw of familielid maar wezen en toch… brengt dat enige verandering in die 56.000 mensen?

En het is weer fraai als je op het Nederlandse nieuws waar ik op ging kijken leest en hoort dat er tot nu toe geen Nederlanders bij betrokken zijn… Waar slaat die opmerking toch op.

Doe gewoon en zoals altijd draag zorg voor normale hygiëne. En blijf genieten van dat zalige Chinese eten en die mooie mensen. Hou ze niet buiten de deur. En... vergeet ook niet om gewoon lekker (zonder mondkapje) te kussen.

En voor de mensen in Thailand, een mondkapje tegen de luchtverontreiniging doet het stukken beter dan tegen deze gewone griepvirus. Blijven dragen dus en veel beter nog…, met het 'burning season' weer voor de deur, stop eens met het branden. Goed voor jezelf, je kinderen en hun kinderen die nog van deze pracht wereld willen genieten.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Opvoeding op afstand

Laat ik er maar mee beginnen om te zeggen dat ik van een vorige generatie ben. Niet als een excuus maar meer vanuit het oogpunt van verwondering, het leren van nieuwe dingen en toch ook het spiegelen.

Half januari was het weer de dag van het jaar voor mij. De verlening van mijn jaarvisum bij de Thaise immigratiedienst in Chiang Mai. Afgelopen jaar nam dat een uur in beslag maar door gewijzigd management en wederom nieuwe regels duurde het voor mij dit keer zeven uur en moest ik de dag erop ook nog voor een uurtje terug. Het prima nieuws is dat ik hier weer legaal een jaar langer mag blijven.

In de middagpauze ging ik om de tijd te doden maar even het nabijgelegen winkelcentrum bezoeken. Ik ben daar niet zo van maar om de hele dag binnen in dat gebouw van de immigratiedienst te zitten tussen heel veel negatieve energie van bezoekers was het ook niet voor mij. Vanuit mijn achtergrond van het werken met en de invloed van omgevingsenergie heb ik medelijden met de mensen die daar dag in dag uit moeten werken.

In het winkelcentrum liep ik langs een winkel en ik zag er een leuk cadeautje voor mijn vriendin die binnenkort jarig is. Even binnen kijken. Een nette verkoopster van rond de veertig jaar liet me dat wat ik mooi vond zien. Naast de kassa stond een mobiele telefoon open. Op het beeldscherm zag ik een jongetje van een jaar of vijf op een bank voor de televisie zitten. En hij drukte op iets waardoor er een geluid van een koe door de winkel ging. Een oproep van hem voor zijn moeder, de verkoopster, zo bleek. Ze excuseerde zich even en sprak haar zoontje toe die weer verder tv ging kijken.

Ik keek haar met vragende ogen aan en ze vertelde dat hij er al helemaal aan gewend was. Zij moest werken (let wel 10 uur per dag) en hij zat thuis. Als grapje zei ik haar dat dat tegenwoordig toch allemaal wel supermodern en gemakkelijk is en dat ze zelfs via Grab of de Foodpanda die ze hier hebben wel op afstand eten voor hem kon bestellen. Dat deed ze dus ook dagelijks en hij mocht voor een deel zelf uitkiezen vertelde ze me. Vol verbazing keek ik haar aan en liet haar mijn kleine Nokia telefoontje zien.

Dit is allemaal nieuw voor mij en ook niet mijn ding zei ik haar.

Is dit tegenwoordig de manier waarop je je zogenaamde ‘liefdesbaby’s’ opvoedt? Het kan er bij mij echt niet in. En yep, ik ben van een eerdere generatie.

Toen ik de winkel uitliep zei in nog dat het misschien fijn was om die avond een pizza bij hem te laten bezorgen. We moesten samen erg lachen…

Te triest (vind ik) en wellicht krijgt het jongetje vlak voordat hij zijn bed in gaat nog heel veel persoonlijke aandacht zodat hij ook leert hoe korte afstand relaties voelen.

Volop verwondering voor mij. 
Ik ken de verdere achtergronden natuurlijk niet en kan en wil er niet over oordelen het is slechts die spiegel... Niet mijn ding. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Onze bouwreis is begonnen. Bouwen als meditatie.

Het is zover. Op 28 december vorig jaar hebben we de knoop doorgehakt om definitief met onze bouwreis te beginnen. En als verrassing gingen na dat besluit op oudejaarsdag de eerste palen de grond al in. Elektriciteitsplan wel te verstaan.

Bouwreis? Jawel.

Als we familie, vrienden en kennissen vertellen over onze ideeën komt steevast de vraag wanneer we gepland hebben dat het af is. Iedereen is er zo aan gewend dat je voor je met bouwen begint weet wanneer het af is. En als het dan niet op dat tijdstip klaar is, wat heel vaak het geval is, dan komt stressen om de hoek en komen zelfs regelmatig 'boeteclausules' boven tafel. 
Niet ons ding. Geen einddatum in beeld dus. Het is klaar als het af is. Stap voor stap kwaliteit neerzetten en geen (of zo min mogelijk) stress.

De bouw van ons privé centrum met Pyramides is geen project maar een proces. En hoe zalig is het niet dat we niets te maken willen hebben met SMART formuleringen of doelstellingen. Tijdgebonden en heel specifiek? Laat me niet lachen. Ook de bouwaanvragen doen we steeds per onderdeel en vanzelfsprekend moeten die specifiek zijn. Ondertussen hebben we de tijd om zaken voor het vervolgtraject eventueel vooraf weer aan te passen.

Realistisch ja. Met twee benen op de grond en meetbaar is het achteraf als we de kwaliteit zien van dat wat we met eigen handen met volle aandacht hebben neergezet. En natuurlijk hebben we een begroting gemaakt. En beter nog, we hebben besloten dat we steeds een nieuw stukje van onze bouwreis maken als we vooraf het geld ervoor bij elkaar hebben. Er is dus steeds een onderdeel helemaal af. Ook een lekker gevoel.

Zalig om met deze werkwijze flexibel te zijn en vooral creativiteit toe te laten tijdens het proces. Dit bouwen voelt als meditatie.

Een notaris werkt op dit moment aan alle vereiste papieren en het wachten is op de eerste officiële vergunning zodat we daadwerkelijk ook zelf aan de slag kunnen. 

Als we anderen vertellen dat het misschien wel vijf of zes jaar, of wie weet nog wel langer kan gaan duren dan zien we fronsende wenkbrauwen. Yep, het is anders. Wij zijn anders en we hebben absoluut geen haast. En wat anderen er misschien van vinden ach... helemaal prima. Wij doen het op deze manier. 

Het klimaat hier, de hoge temperaturen, heftigheid van de regentijd en droge periode, pollen (mijn allergie), het met eigen handen willen bouwen en vooral onze gezondheid zijn factoren die je niet in de hand hebt. 

Zoveel mogelijk genieten van elke dag van het proces is onze insteek. Op het eind van iedere dag even terugkijken en trots zijn op dat wat we samen al dan niet weer hebben geleerd en bereikt. En als er aan dat genieten misschien toch plotsklaps, door wat voor reden dan ook, een eind zou komen (het kan immers verkeren) dan hebben we aan al die dagen ervoor toch aardig wat plezier beleefd.

Wil je onze bouwreis af en toe eens volgen? Dat kan. Kijk dan op: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Regelmatig publiceren we (in het Engels) op dit blog onze ervaringen. Successen en ook onze tegenslagen in dat proces. En dat is zeker weten vanuit dat SMART toch nog een beetje realistisch 😉

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Hoe is het met uil Otus?

Nog steeds krijg ik regelmatig deze vraag van vrienden, kennissen en voormalige gasten waarmee ik hier mocht werken.

Pas kwam ik weer eens wat foto’s van hem (of haar) tegen en niet alleen dat. Een paar maanden geleden ook Otus zelf.

Ik heb zo’n vier jaar voor deze bijzondere vogel (Collard Scops Owl) mogen zorgen. Kadhow, mijn hond, en ik vonden hem begin mei 2014 in het bos. Otus kreeg een vriend of vriendin die hem ’s nachts regelmatig kwam opzoeken. Op advies van zoon Rik, die in een dierentuin in Nederland dierenverzorger is, gaf ik Otus weer de vrijheid.

Gedurende zijn verblijf hier thuis en in het resort waar ik werkte trok hij veel aandacht. Hij werd redelijk fotogeniek. Eerlijk is eerlijk, het is een bijzondere ervaring een uil in je huis.

Ongeveer twee weken nadat ik hem de vrijheid teruggegeven had kwam hij in de nacht naast mijn slaapkamer op het balkon zitten. Hoe ik weet dat hij dat was? Hij heeft als enige ‘wilde’ uil een speciaal ringetje om zijn poot waarmee ik hem in de avond aan een dun kettinkje in bomen kon vastzetten als ik hem mee nam naar kampvuur bijeenkomsten of als hij gewoon voor het huis in de boom zat.

Een paar maanden geleden reed ik ’s avonds met Kadhow en mijn vriendin op de scooter het bos in voor de avondwandeling. We spraken over Otus en of de duvel er mee speelde, toen ik zijn toontje floot, kwam hij aanvliegen en landde in het licht van de koplamp. Kadhow, blij er gelijk naar toe. Even later vloog hij weer weg. Mijn vriendin geloofde het eerst niet en vroeg of hij het nogmaals zou doen. Dat is even een kwestie van proberen. En jawel, op mijn fluittoon kwam hij weer aanvliegen.

Tot voor kort was hij er dus in ieder geval nog steeds. Geweldig om te zien.  

Otus heeft kennelijk op diverse mensen veel indruk gemaakt.

Een jong stel dat een paar jaar geleden hier met mij werkte heeft hun zoon als tweede voornaam zelfs de naam Otus gegeven. Het kan verkeren. Otus leeft voort om het maar zo te zeggen.

Is iedereen weer bij.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Wat is eigenlijk karakter? Een filosofie.

Wat is eigenlijk karakter of aard? Die vraag kwam onlangs na een gesprek met iemand in mij op.

Ik zocht in Wikipedia en vond:

“Karakter of inborst is de combinatie van vaste innerlijke eigenschappen of karaktertrekken van een persoon. Deze combinatie bepaalt hoe een persoon met bepaalde dingen omgaat. Dit zijn relatief stabiele eigenschappen die moeilijk te veranderen zijn, dikwijls pas na intensieve en volgehouden training of therapie. Daardoor onderscheidt de karaktertrek zich van de gewoonte, wat meer een aangeleerde manier van reageren op zijn omgeving is die men weer kan afleren. Van invloed op het karakter zijn opgedane ervaringen.”

Verder schijft Wikipedia:

“Vermoedelijk ligt een deel van het karakter vast in erfelijke eigenschappen, maar zeker is hoe dan ook dat de omgeving een grote invloed heeft op het karakter. De opvoeding speelt dus ook een belangrijke rol.

De uitdrukking geen karakter hebben wil zeggen dat iemand geen eigen wil heeft of deze niet doorzet.”

En ja, ik kan me in dat eerste deel van die omschrijving over wat karakter zou betekenen aardig vinden. Voor wat betreft die aanvulling over waar het vandaan en hoe het beïnvloed wordt houd ik er inmiddels een iets andere filosofie op na. 

Het vastliggen van karakter en karaktereigenschappen gaat volgens mij veel verder dan erfelijke eigenschappen. Karakter is voor mij de energie van de ziel. De ziel als krachtbron om met de unieke set die ieder mens aan talenten heeft dát neer te zetten (het waarom van je leven) waar je hiervoor gekomen bent. Spiritueel? Misschien, slechts een filosofie.

En de omgeving en die opvoeding hebben natuurlijk een belangrijke rol. Maar niet om vorm en richting aan karaktertrekken te geven maar juist om te laten zien in welke mate de ziel van een persoon in het uitvoeren van zijn of haar specifieke taak (vanuit mijn opleiding tot talentcoach noem ik het de levensmissie) gestimuleerd of juist tegengewerkt wordt. En juist bij tegenwerking laat het karakter zich sterker zien omdat het een strijd aan gaat om de richting te kunnen behouden. En dat wordt heel vaak niet als positief ervaren.

Vaak hoor je de opmerking: “Dit heeft hij of zij van zijn vader, of dit van zijn of haar moeder of oma.” Dat kunnen overeenkomsten zijn maar dat hoeft nog niet iets erfelijks te betekenen.

Karakter is voor mij de energie van de ziel om je doel of missie te bereiken. Een uniek pakketje dat je bij je geboorte al volledig mee gekregen, niet geërfd, hebt en dat zich in meerdere of mindere mate uit in hoe je in je leven bij het vervullen van je taak wordt gestimuleerd of tegen gewerkt. Een pakketje dat een op een met die ziel, als je vanuit de Boeddhistische filosofie kijkt, met levens doorreist. Een soort voortdurende unieke vingerafdruk.

En als de uitdrukking ‘Geen karakter hebben’ zou betekenen dat iemand geen eigen wil heeft of deze niet doorzet, dan kun je er in mijn beleving haast gif op innemen dat diezelfde omgeving of opvoeding die door Wikipedia wordt aangehaald erin geslaagd is om deze persoon niet in zijn of haar missie te laten slagen maar juist tegen te werken.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com
Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

20 jaar geleden. Herinnering met een glimlach aan de verwachte Millenniumbug.

De tijd vliegt. Ik herinner me nog goed hoe de wereld bijna in paniek was tegen het einde van 1999 met de verwachte Millenniumbug.

In die tijd was ik commandant van de brandweer van de steden Kerkrade en Landgraaf. En hoewel er regionale en nationale coördinatie was over deze verwachte crisis, was ik de uitvoerend commandant en coördinator voor ons gebied voor het geval er dingen mis zouden gaan.

Wereldwijde en nationaal kwamen mensen met de grootste rampspoed ideeën van alles wat er maar mis kond gaan en wij, met onze fulltime en parttime professionele medewerkers, waren voorbereid om 'de problemen' die er zouden kunnen zijn op te lossen. Ik weet nog steeds niet waar we nu eigenlijk op voorbereid waren, hoewel we verschillende regionale oefeningen hebben gekregen om alle problemen aan te pakken. In mijn ogen was het allemaal een grote show.

Op dit moment zou de wereld compleet platliggen door de gecreëerde afhankelijkheid van automatisering. In die tijd was het nog net ietsjes minder.

Die oudejaarsavond hadden we een speciaal crisisteam op het stadhuis. Onze burgemeester, Thijs Wöltgens, en gemeentesecretaris, Chris Kuikman, hoofd van de politie, enz. waren er vanzelfsprekend ook evenals de belangrijkste woordvoerders van diensten. Een zogezegd multidisciplinaire club stond paraat. We wisten alleen niet voor wat.

En veel ambtenaren waren die nacht ook op het gemeentehuis. Triest dat ze niet bij hun familie konden zijn hoewel, ja dit is Kerkrade, veel families kwamen naar het gemeentehuis.

Het was eigenlijk een grote grap en, nu terugkijkend, naar mijn mening weer een soort multi marketingcampagne. Er werden enorm veel geld verdiend door de IT-industrie. Het moet in 2000 veel bonussen hebben opgeleverd voor de mensen die daarin werkte.

De herinnering met een glimlach is te wijten aan het feit dat beide burgemeesters van die steden, dus ook in die tijd Bert Janssen uit Landgraaf, van een Bourgondische levensstijl hielden. Dat zorgde er voor dat iedereen rijkelijk werd voorzien van eten en drinken. Het was meer een soort feestje en een crisis was in geen velden of wege te zien.  Met een glimlach naar het nieuws keken we naar de dingen die (dus niet) komen gingen op het eiland Kiritimati (waar een nieuwe dag in de wereld begint) en naar Australië.

En ja, precies op het Millenniumbug-moment in ons land, de jaarwisseling, was er voor het hele team champagne. En ook bij ons gebeurde er, naast het traditionele vuurwerk, helemaal niets. Dat had overigens niets te maken met al die nieuw computers die door veel bedrijven, instellingen en particulieren waren aangeschaft.

Goede oude tijden om te onthouden met een glimlach.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

De energie van je omgeving en de invloed op je gesteldheid

In de voetsporen van mijn moeder volgde ik ongeveer tien jaar terug een opleiding tot acteur. Mensen die me kennen zullen nu vast een glimlach op hun mond krijgen en denken dat ik dat niet nodig had. Klopt misschien ook wel omdat mijn ‘root talent’ van mijn talentenboom de ‘Nar’ is. En zeker weten heb ik die humor van mijn moeder mee gekregen. Maar toch, als eer aan mijn moeder die actrice was in onder andere de Haarlemse Stadsschouwburg, haalde ik mijn certificaat.

Een van de dingen die ik in dat vakgebied leerde was het anticiperen op de energie van de zaal. Van het publiek. Een ander ding, hoe je jouw energie door houding en gedrag kunt delen met uitsluitend het podium (een in jezelf blijven), met de eerste rij of rijen, met de zaal, of met het hele theater inclusief de balkons. Super interessant vond ik het en… een feest van herkenning. Ik ben een gevoelsmens en pik energie om me heen, zeg maar de atmosfeer, snel op. En ik weet wat een invloed dat op me heeft. Het maakte me zelfs in 2010 stevig ziek.

De basis energie van publiek dat naar een voorstelling komt is totaal anders op de vrijdagavond, de zaterdagavond, tijdens de matinee op zondag en op zondagavond. En hoewel je zelf de opdracht hebt om dezelfde voorstelling te brengen merk je dat dat de ene keer veel eenvoudiger is en beter stroomt dan de andere keer. Een van de grote invloedfactoren is die energie van de zaal.

In mijn baan als directeur stond ik vaak op het podium en sprak ik groepen mensen van allerhande niveaus toe. Vrij, een gave die ik van mijn vader mee kreeg. Spreken in het openbaar over zaken waar ik verstand van had of waar ik verantwoordelijk voor was vond ik altijd leuk.

Mensen die regelmatig mijn blogs lezen weten dat ik hier in Chiang Mai op zondag actief ben in de kathedraal. Ook daar sta ik haast wekelijks ‘op het podium’ om het maar even zo uit te drukken. De ene keer draag ik de lezingen voor, de andere keer ben ik cantor en zing ik psalmen bijvoorbeeld.

En afgelopen zondag, de derde zondag van Advent, werd ik weer met de neus op dat energiegevoel van mijn toneelopleiding gedrukt. Ik stond in het schema voor het zingen van de psalm. Fijn.

En toen ik voor de microfoon stond voelde ik de gemeenschap die er was, zo’n 300 mensen, in één woord ‘plat’. Totaal anders dan 'normaal'. Misschien, als vergelijk, een beetje zoals op de foto van hiernaast hoewel de energie daar heel goed zou kunnen zijn. Het voelde alsof er helemaal niemand was. Een gevoel dat niet aanmoedigde of uitnodigde om te zingen. Die optie was natuurlijk niet open dus ik zong weeldegelijk. En weet je, dat is heel hard werken. Alsof je je energie in een diepe put gooit en weg is het. En ook de respons vanuit de gemeenschap was gewoon plat.

Toen ik het nadien aan een paar mensen vroeg zeiden ze, inderdaad, het was heel anders dan anders. Dat jij dat opmerkt.

Een vrouwelijke collega zei me dat ze het ook heel sterk voelde, of eigenlijk dus niets voelde, en dacht dat het misschien kwam door de kerstbijeenkomst en het buffet dat we de avond ervoor met vierhonderd mensen hadden. Wie weet.

Je omgeving heeft een enorme invloed op je welbevinden en gedrag. Als er bijvoorbeeld enthousiasme of plezier is dan geeft je dat energie. Het is een aanmoediging en zaken vanuit jezelf stromen als vanzelf als je dingen wilt delen. In de situatie die ik hierboven omschreef of in een omgeving die je succes niet gunt is het hard werken geblazen en dat put uit.

Wees op je hoede, voel en probeer daar waar mogelijk die energie drainage te ontlopen. Beter voor je gezondheid.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Mindfulness is egoïstisch?

Al een tijdje voordat ik in 2010 mijn burn-out kreeg was ik met meditatie en mindfulness bezig. En tot op de dag van vandaag is dat deel van mijn huidige levensstijl. Al vaak schreef ik over de enorme wending in mijn leven. Voor mij is het veel meer een mee bewegen met de natuur en het ritme, vaak de cyclus, die je daarin tegen komt geworden. Zeker is het een vertraging en regelmatig ook een wachten en daar moet je aan wennen. De cultuur hier in Thailand helpt er een beetje bij hoewel ik toch nog steeds af en toe wat opstandig kan worden voor al dat grote op ons gemak. Maar goed, eerlijk is eerlijk, stress is inmiddels iets dat ik me nog maar vaag van vroeger kan herinneren. En met meer aandacht, of misschien moet ik zeggen minder afleiding, met zaken bezig zijn is zo gek nog niet en levert een hogere productiviteit dan al dat voormalige multitasking dat ik ooit deed.  

Een paar weken geleden maakte ik uit een artikel dat ik las op dat de schrijver mindfulness eigenlijk maar een hele egoïstische bezigheid vindt. En toen ik daar even over dacht vond ik dat helemaal nog niet zo’n gekke stelling. Voor mij is hij alleen iets te kort. Nog niet af.

Met mindfulness probeer je dingen zo te doen dat je er helemaal bij aanwezig bent. Geen stappen overslaan (veel minder fouten maken ook) en het natuurlijke proces volgen. Het brengt je dichter bij je eigen wezen. En ook wat die meditatie, de training van je geest, betreft draait het inderdaad om jou. Bij mij zorgt het er onder andere voor dat ik me als individu beter voel. Maar om dat nu egoïstisch te noemen…

Regelmatig haalde ik tijdens mijn meditatie, yoga en boeddhistische filosofielessen allerhande thema’s aan. Gasten vroegen er ook naar. In mijn blogs schreef ik vaak over die zaken.

Ik herinner me de schrik die vaak op de gezichten van deelnemers verscheen als ik stelde dat je vooral eerst goed voor jezelf moest zorgen en dat dat juist niet egoïstisch is. Ik bedoel daarbij niet de materiële zaak maar juist die gezonde geest in een gezond lichaam. Je holistische gezondheidsbalans (mentaal, fysiek, emotioneel, spiritueel en causaal (het contact met je omgeving met daarin energie leveranciers en energie afnemers)) moet op orde zijn. En dat vraagt aandacht en tijd. Inderdaad voor jezelf.

Dat is toch egoïstisch, zoals ook in dat artikel gesteld wordt? Niet dus. Het verhaal is namelijk helemaal nog niet af.

In mijn lessen gaf ik altijd als aanvulling: Als je niet eerst goed voor jezelf zorgt, hoe kun je er dan optimaal voor de ander zijn. En volgens mij maakt dat de cirkel weer rond. Ja, je begint met het werken aan jezelf om vanuit die stevige balans dat wat je in je hebt met de wereld om je heen te delen. En dat is een groeien in relaties met elkaar en een bijspringen waarin je elkaar kunt helpen om samen sterker te kunnen optreden. Het beste van jezelf daarin geven.

Niet zo egoïstisch volgens mij.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com

Levenslijnen en de toekomst. Het zichtbaar worden van het (jouw) plan.

Nee schrik niet. Dit is geen blog over toekomstvoorspellingen of handlezen.

Na een ochtendmeditatie een tijdje geleden vroeg ik mezelf af of ik 62 jaar geleden, als ik het toen als net geboren baby al had kunnen begrijpen, de toekomstvoorspelling van mijn leven dat ik tot nu toe gehad heb had geloofd. Als iemand, vanuit volle overtuiging en met de beste intenties had geprobeerd me dit te vertellen was ik denk ik schaterend van het lachen, en vooral met ongeloof, weg gelopen. Ik had er een hoop lol over gehad maar geloof en vertrouwen erin, nou nee niet echt. Laten we even met twee benen op de grond blijven staan… zou mijn gedachte eerder zijn. Dat zou ik helemaal nooit overleven.

Toen ik vanaf nu ging terugkijken kwamen er spontaan allerhande levenslijnen in mijn hoofd op. Niets bijzonders natuurlijk omdat ieder mens zo’n set heeft. We staan er alleen haast nooit bij stil.

Om er eens een paar te noemen: De lijnen van gezondheid, opleiding, vriendschappen en contacten, relaties, kinderen, plaatsen waar je gewoond hebt, geloof, werk, loopbaan & carrière, plezier & teleurstellingen, creativiteit, talenten invulling, geld, dieren in je leven, ontmoetingen, kansen, en zo kan ik nog wel even door gaan. De opsomming en het totaalaantal is voor iedere persoon hetzelfde. Het verloop is wezenlijk anders. En juist dat maakt levens, of levenswegen anders.

Die lijnen, of levenservaringen, starten bij je geboorte (of wie weet al daarvoor zouden de boeddhisten zeggen) en stoppen als je ophoudt met ademhalen (of wie weet zijn ze weer het begin van de nieuwe start). Ik ga daar nu maar even verder niet op in hoewel een interessant thema.

Sommige lijnen zijn nagenoeg recht en opgaand. Andere bochtig, onstuimig, soms dalend of trapsgewijze. Iedere lijn in ieder geval feitelijk onvoorspelbaar en onberekenbaar. Als het ineens bijvoorbeeld met je gezondheid totaal verkeerd gaat dan kan dat immers aardig wat effecten op je leven en levensstijl hebben. Vandaar ook dat ongeloof over die toekomstvoorspelling en verwachting dat ik na mijn geboorte zou hebben gehad.

Iedere lijn heeft een specifiek verhaal. Gelukkig voor mij persoonlijk tot nu toe nagenoeg allemaal doorspekt met vooral plezier.

Het is letterlijk ongelooflijk dat ik met al die ervaringen van al die lijnen hier in Thailand nu het leven leef dat ik nu leef. Eigenlijk een wonder. En nogmaals, ik ben daarin niet uniek want het geldt voor iedereen en heeft met wonen in Thailand niets te maken.

En vanuit die ervaring nu, geloof ik erin, en dat heeft niets met religie te maken maar heeft wellicht toch een spiritueel tintje, dat er weeldegelijk een levenspad voor je klaarligt. Stap voor stap wordt het plan voor je steeds meer zichtbaar.

Mijn zus was ondanks heel erg bedroefd dat haar zoon niet was aangenomen bij een baan die, dacht zij, op zijn lijf geschreven was. Hij was het niet geworden… Zeker balen op dat moment en toch kun je die ‘afwijzing’ zien als een boodschap dat er iets ligt te wachten dat vele malen meer ontwikkeling en groei oplevert. Overigens voor twee partijen, ook die nieuwe werkgever. Je ziet dat alleen pas later en niet op het moment dat je de afwijzing te horen of te zien krijgt.

Velen willen gaan voor ‘zekerheid’. Nou vergeet dat maar want dat bestaat niet of toch wel…?

Als ik terugkijk op al die individuele levenslijnen in mijn leven dan besef ik dat daarin ook weer een lijn te vinden is. Die lijn is mijn levensweg. En vanuit mijn denken en willen kan ik wel veel energie steken om die specifieke lijn te beïnvloeden maar helaas…

Deze tussenevaluatie, zo ik het maar even met een mooi woord noem, na die meditatie, geeft aan dat ik gewoon mag vertrouwen op die weg en dat het zeker weten allemaal ‘goed’ komt. Niet al te druk maken als zaken niet lopen zoals jij het allemaal graag zou willen (beïnvloeden).

Gewoon, voor zover dat kan, lekker leven en vooral zoveel mogelijk genieten vanuit optimisme. Want ook dat eindpunt van al die lijnen is onvoorspelbaar en komt zeker weten voor iedereen op enig moment in zicht.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Foto blog: http://franscaptijnhisworld.blogspot.com