Frans Captijn: Magische levensreis (Deel 5) / Magic life journey (Part 5) Brandweeracademie & Gelderse Achterhoek

Woensdag 8 juli / Wednesday July 8, 2026.

Na de wat zware 'zwarte dag', herinneringen en ervaringen, van de dag ervoor gingen we in de vroege ochtend, het was voor ons nog steeds erg koud, in het bos naast ons hotel wandelen.

Het ontbijt van het hotel was voor mij een verrassing. Wasa knackebrood, chocolade hagelsag en zelfs ERU smeerkaas.

Na het ontbijt, via Arnhem, door naar de Gelderse Achterhoek.

In Arnhem bezochten we de Rijksbrandweeracademie waar ik uiteindelijk tot en met mijn MCDm (Master in Crisis and Disaster Management) afstudeerde.

Op 29 juni 2010 reikte ik er ook het eerste exemplaar van mijn boek: "Speurtocht naar persoonlijk meesterschap" uit aan de managers van de Academie voor Leiderschap Veiligheidsregio's.

Roy Penders, coordinator Facitaire Zaken & Huisvesting van de diverse locaties van het NIPV, ontving ons als een soort van eregasten. Ik ken hem nog van weleer.

Het gebouw is inmiddels omgedoopt in NIPV (Nederlands Instituut Publieke Veiligheid). In mijn ogen een prima ontwikkeling. Als je in nood bent wil je immers de meest passende hulp op het snelste moment voor de deur hebben. Een logische die ik vanaf het begin bij de brandweer al had. De brandweer, politie, geneeskundige hulpverlening, defensie, het waterschap, de gemeente, provincies, water- & energiebedrijven, en noem maar op, zijn immers niet individueel het beste! Het gaat om de perfecte manier van samenwerking waar de uitkomst veel meer is dan de som van de individuele delen. Een netwerk organisatie dus waarin specialisaties worden ingezet voor het beste resultaat. De burgers betalen er immers ook met z'n allen zat voor.

Veiligheidsregio's als netwerkorganisaties zijn niet meer dan logisch en het NIPV onderwijst met name die netwerksamenwerking voor een veilig en veerkrachtig Nederland. En daar ben ik tot op de dag van vandaag trots op!

En hoewel die gedachte nu zo logisch als wat is, was dat destijds nog lang niet het geval. Het oude gedachtegoed dat je de grootste en belangrijkste speler moest zijn, binnen de brandweer, de politie, gezondheidszorg, etc. was diep geworteld. En individuele spelers, die zichzelf meer dan belangrijk vonden, verzette zich stevig.

In Zeeland, de regio met het op Rotterdam-Rijnmond na, grootste regionale en nationale risico, kreeg ik als directeur zelfs het verbod om een netwerkorganisatie te bouwen door bewuste dwarsliggers. In de notulen van de vergaderingen van destijds staat die zinsnede ook letterlijk opgenomen.

Een schok omdat ik daarvoor juist was aangetrokken en de wervingsadvertentie in de krant daar specifiek op inzette; "Een netwerker pursang, die optimale samenwerking tussen alle individuele organisaties die een bijdrage aan fysieke veiligheid binnen onze mooie provincie Zeeland verzorgen, tot stand brengt".

Burgemeesters die het eigenlijk toch wel zagen zitten waren bang voor de hoofdrolspelers die tegen waren. Het zorgde voor mijn burn-out omdat het trekken aan een dood paard werd.

Achteraf gezien het goed nieuws, hoewel ik als kapitein ruim anderhalf jaar geknokt heb om toch op het schip van 1350 super gemotiveerde collega's terug te komen, was dat ik veel eerder dan destijds gewild en ook gedacht, veel in eerder in Thailand een nieuw leven kon opbouwen.

180 Graden anders, na het afronden van opleidingen op de Boeddhistische universiteit in Chiang Mai Thailand, en door opleidingen in Nederland, als gecertificeerd meditatie-, Kundalini yoga-, en Tantra docent en ook in Nederlands en Engels gecertificeerd life- & talent coach.

Een verademing.

Het gebouw herkende ik nog van buiten. Van binnen heeft er door de jaren een totale verandering plaats gevonden. Roy leidde ons rond.

Ook brachten we een bezoek aan het ere-veld van tijdens de uitoefening van hun dienst overleden brandweerlieden. Ter ere van hen en van ons werden de gekruiste fonteinen aangezet.

Jaarlijks vindt op de derde zaterdag van juni de Nationale Brandweerherdenking plaats. Een gebruik/ritueel dat door heel Nederland bij alle korpsen wordt gevolgd met gekruisde lage druk stralen ter nagedachtenis van gevallen collega's tijdens de uitoefening van hun werk.

Een emotioneel moment daar even...

Het was even zoeken maar Phatsamon vond me op de foto van de 21e basisopleiding tot beroepsbrandweer officier Rijksbrandweeracademie (RBA) (1982 - 1984).

Ook gaf ze in het auditorium een lezing over veiligheid in Thailand (met dank aan mijn dochter voor het gebruik van AI ;)).

Zoals je op de foto's hieronder kunt zien leken de gasten/studenten op het eerste moment erg geintersseerd. Maar Thais ging er toch niet goed in dus lieten ze Phatsamon 'met lege handen' en lege stoelen achter ;).

Van Roy kregen we een fantastische lunch in het NIPV restaurant aangeboden. Met dank aan Roy voor zijn tijd en wederom geweldige inzet.

After the somewhat heavy 'black day', memories and experiences of the day before, we went for a walk in the woods next to our hotel in the early morning—it was still very cold for us.

The hotel breakfast was a surprise for me. Wasa crispbread, chocolate sprinkles, and even ERU cream cheese.

After breakfast, via Arnhem, we continued on to the Gelderse Achterhoek.

In Arnhem, we visited the Dutch Fire Service Academy, where I eventually graduated up to and including my MCDm (Master in Crisis and Disaster Management).

On June 29, 2010, I also presented the first copy of my book, "Speurtocht naar persoonlijk meesterschap" (In search for Personal Mastery), to the managers of the Academy for Leadership Safety Regions.

Roy Penders, Coordinator of Facility Management & Accommodation for the various NIPV locations, received us as guests of honor. I know him from way back.

The building has since been renamed NIPV (Netherlands Institute for Public Safety). In my view, this is an excellent development. After all, when you are in need, you want the most appropriate help at your doorstep at the fastest possible moment. This is a logical principle I held right from the start at the fire department. The fire department, police, medical emergency services, defense, water boards, municipalities, provinces, water and energy companies, and so on, are not individually the best! It is about the perfect way of collaborating where the outcome is much more than the sum of the individual parts. A network organization, therefore, in which specializations are deployed for the best result. After all, citizens collectively pay a considerable amount of tax for it.

Safety regions as network organizations are nothing short of logical, and the NIPV specifically teaches this network collaboration for a safe and resilient Netherlands. I am proud of that to this day!

And although that idea is now as logical as can be, that was far from the case at the time. The old mindset that you had to be the biggest and most important player—within the fire service, the police, healthcare, etc.—was deeply rooted. And individual players, who considered themselves more than important, put up a strong resistance.

In Zeeland, the region/province with the greatest regional and national risk after Rotterdam-Rijnmond, I was even forbidden as director from building a network organization by deliberate obstructionists. That phrase is literally recorded in the minutes of the meetings from that time.

It came as a shock, because that was exactly what I had been hired for, and the recruitment advertisement in the newspaper specifically targeted this: "A networker through and through, who establishes optimal cooperation between all individual organizations contributing to physical safety within our beautiful Zeeland province."

Mayors who actually saw the potential, were afraid of the key players who were opposed. It led to my burnout because it became like flogging a dead horse.

In hindsight, the good news—although I fought for well over a year and a half as a captain to get back on the ship of 1,350 super-motivated colleagues—was that I was able to build a new life in Thailand much sooner than I had wanted or expected at the time.

180 Degrees different, after completing studies at the Buddhist university in Chiang Mai, Thailand, and through training in the Netherlands, as a certified meditation-, Kundalini yoga-, and Tantra teacher as well as Dutch/English certified life & talent coach.

A breath of fresh air.

I still recognized the Dutch Fire Service Academy building from the outside. Inside, a total transformation has taken place over the years. Roy showed us around.

We also visited the memorial field for firefighters who died in the line of duty. In their honor, and ours, the crossed fountains were turned on.

The National Fire Service Memorial takes place annually on the third Saturday of June. It is a custom/ritual observed by all fire departments throughout the Netherlands, featuring crossed low-pressure water jets in memory of colleagues who fell while performing their work.

An emotional moment there...

It took a bit of searching, but Phatsamon found me in the photo from the 21st basic training course for professional fire officers National Dutch Fire-Service Academy (RBA)(1982 - 1984).

She also gave a lecture in the auditorium about safety in Thailand (thanks to my daughter for using AI ;)).

As you can see in the photos below, the guests/students seemed very interested at first. But the Thai language didn't go down well, so they left Phatsamon 'empty-handed' and with empty chairs ;).

Roy treated us to a fantastic lunch at the NIPV restaurant. Thanks to Roy for his time and, once again, his great effort.

21e opleiding tot beroepsbrandweerofficier RBA Schaesbergen-Arnhem
21st yeargroup professional fire-service officer at the RBA Schaesbergen-Arnhem

Interested students/visitors (thanks to AI)

In de middag door naar de Gelderse Achterhoek.

Met heel veel plezier heb ik, mijn eerste baan als brandweerofficier na mijn opleiding in Shaesbergen-Arnhem, in Doetinchem, voor de Regio Achterhoek (Samenwerkingsverband Oost-Gelderland) gewerkt. Ik heb er ook mijn toenmalige vrouw leren kennen.

Samen met Phatsamon bezocht ik de huizen waar ik in Doetinchem en Gaanderen gewoond heb. Vanuit het huis in Doetinchem trouwde ik op 27 mei 1988. Het was toen, volgens Achterhoeks gebruik, volledig versierd.

De brandweerkazerne van Doetinchem, naast het politieburo aan de Cornelis Missetstraat was er niet meer en de nieuwe kazerne konden we niet vinden. Het was ook al wat later en we wilden naar ons hotel dat we in Zeddam hadden geboekt.

Op weg daar naar toe kwamen we langs een restaurant "De Aziatische Keuken" en alleen dat woord al maakte Phatsamon haar "noodle verslaving" wakker. Die avond dus op naar dat restaurant om te eten.

En in Nederland kennen we het gezegde; " Het kost een paar centen maar dan heb je ook wat." Dat werd meer dan waarheid op deze plek. Ik heb veel Chinees-Indisch restaurant ervaringen (ook vanuit de brandweer) in Nederland opgedaan, maar dit overtof echt alles!

Na het meer dan uitstekende diner terug naar ons hotel in Zeddam die avond.

Opmerking:

Een lang verhaal en toch nog even dit. Doetinchem en de regio Achterhoek was voor mij een meer dan fantastische start. Ik mocht samenwerken met een kleine groep beroeps medewerkers en zo'n 500 professionele vrijwilligers.

Doetinchem was dan wel mijn standplaats maar je vond mij overal in de regio. Wat moet je ook als vrijgezel op dat moment. Elke avond bezocht ik wel een oefenavond bij een van de actieve vrijwilligers korpsen. En naast plv. regionaal commandant van de regio, startte ik als vrijwillig hoofdbrandwacht bij een van de vier groepen van het Doetinchemse brandweerkorps onder leiding van, toen nog vrijwillig, commandeur Henk Eskes. Mijn baas had er grote bezwaren tegen en ik vond het gewoon gaaf om ook in mijn vrije tijd met de brandweer praktijkervaring op te doen en collegialiteit te ervaren. De brandweermensen in die hele regio waren een grote familie.

Ook reisde ik met de internationale wedstrijdploeg van Doetinchem mee. Ondermeer naar Warschau, de hoofdstad van Polen. Met het hele internationale team van het korps organiseerden we deze internationale vaardigheidstoetsen ook in Doetinchem. En natuurlijk waren mijn ouders, als mijn grootste fans, er bij. Een paar indrukken gaan hierbij.

Mijn politieke baas was de burgemeester van Lichtenvoorde (Jacques Groffen). Dolle momenten, zeker als super jonge waarnemend commandant omdat mijn veel oudere baas door het bestuur van de regio zijn functie moest neerleggen en we een lange tijd nog geen opvolger hadden gevonden.

Mijn brandweerbazen waren de destijds regionaal commandant en de vrijwillig commandant van Doetinchem. Het kon eigenlijk, achteraf gezien helemaal ook niet en toch, het was meer dan komisch en fantastisch en... ik was gezinslid van alle korpsen.

In the afternoon, on to the Gelderse Achterhoek.

I thoroughly enjoyed working my first job as a fire officer after my training in Shaesbergen-Arnhem, in Doetinchem, for the Achterhoek Region (East Gelderland Cooperation). I also met my former-wife there.

Together with Phatsamon, I visited the houses where I had lived in Doetinchem and Gaanderen-Doetinchem. I got married from the house at the Klootsemastraat in Doetinchem on May 27, 1988. At the time, according to Achterhoek custom, it was fully decorated as you can see.

The Doetinchem fire station, next to the police station on Cornelis Missetstraat, was no longer there, and we could not find the new station. It was also getting late, and we wanted to go to the hotel we had booked in Zeddam.

On the way there, we passed a restaurant called "De Azië Keuken," (The Asian Kitchen) and that word alone awakened Phatsamon's "noodle addiction."

So, off we went to that restaurant that evening to eat.

In the Netherlands, we have the saying: "It costs a pretty penny, but you get what you pay for." That proved to be more than true at this place. I have gained a lot of experience in Chinese-Indonesian restaurants in the Netherlands (including from the fire department using these kitchens when we had a long job to do), but this really surpasses everything!

Back to our hotel in Zeddam that evening after the more than excellent dinner.

Note:

It's a long story, but just this: Doetinchem and the Achterhoek region were a more than fantastic and happy start for me. I got to work with a small group of professional staff and about 500 professional volunteers. Doetinchem may have been my base, but you could find me everywhere at every fire-station in the region in the evenings.

What else could you do as a bachelor at that time? Every evening I would attend a training session at one of the active volunteer brigades. And in addition to being Deputy Regional Commander of the region, I started as a volunteer fire-fighter , so not at all an officer, in one of the four units of the Doetinchem fire brigade, under the leadership of Commander Eskes, who was still a volunteer at the time.

My regional boss had strong objections to it, and I just thought it was cool to gain practical experience with the fire department and experience camaraderie in my spare time as well. The firefighters in that entire region were one big family.

I also traveled with the international competition team from Doetinchem-fire brigade. Among other places, to Warsaw, the capital of Poland. Together with the entire international team of the brigade, we organized these international skills tests in Doetinchem as well. And of course my parents, as my biggest fans, were there. Here are a few impressions.

My political boss was the mayor of Lichtenvoorde (Jacques Groffen). Really crazy and amuzing moments with him, especially as a super young acting regional commander, because my much older boss had to step down from his position due to the regional board, and we hadn't found a successor for a long time.

My fire brigade bosses were the regional commander at the time and the volunteer commander of Doetinchem. Actually, in hindsight, it shouldn't have been possible at all, and yet, it was more than comical and fantastic and... I was a family member of all the brigades.