Magische levensreis (deel 10) / Magic Life journey (part 10) Uitleg van het magische / Explanation about the magic

Zoals ik in het begin al schreef had onze reis een twee-tal (als ik eerlijk ben drie-tal) doelen. 

1) Phatsamon kennis laten maken met mijn land van oorsprong door het volgen van mijn levensreis. Het bezoeken van de plaatsen waar ik gewoond, gestudeerd en gewerkt heb. 

2) Kennis maken met de enige twee directe familieleden die er op dit moment nog over zijn van ons gezin van 5 (met aangetrouwden 10); Mijn zus en mijn schoonzus. Met elkaar zijn we nog met z'n viertjes (mijn zus, mijn schoonzus, Phatsamon en ik) nu nog over. 

Het derde (prive-)doel was voor mij persoonlijk het belangrijkste, een verrassingsbezoek waarover ik in mijn reisverslagen niet schrijf. Het was de reden waarom ik het toch nog een keer waagde om het trainerende traject van de aanvraag van een Schengenvisum voor Phatsamon aan te vragen om voor maar liefst twee weken (jawel super kort, en goed dan toch, twee weken) Nederland te bezoeken.

AL(!) die doelen zijn met meer dan succes gehaald. Inmiddels vertel ik hier in Thailand aan vrienden en kennissen om me heen dat als ik onze reis een waardering tussen 1 en 5 sterren zou moeten geven me dat niet lukt. Het zijn er voor ons tenminste 500!

In deel 1 van mijn blogreeks, mijn reis en herinneringsverslagen, die ik op 18 juli 2026 met je begon te delen, schreef ik al bij Opmerking 1:

Waar magische momenten ontstonden geef ik dat aan met de afbeelding:

De fles van het merk "Magic Moments" in een handpalm.

Het magische van onze reis was dat er totaal onverwacht een tweede reis, 

als gratis waardevolle aanbieding, voor mij onder lag te wachten. 

Uitleg:

Ik denk dat iedereen, op de levensweg van zijn of haar leven, dingen mee maakt die gewenst of ongewenst zijn/waren, de verwacht of onverwacht zijn/waren, die goed of minder goed afliepen/aflopen, of wat dan ook. Het leven van niemand gaat uitsluitend alleen maar bergopwaarts. En voor iedereen is de levensreis anders. 

Het is ook de reden dat ik in individuele- en groepstrajecten die ik mocht begeleiden op het wellnessresort waar ik in Chiang Mai werkte, altijd met labyrinten werkte. Ook bij ons huis in Surin heb ik er, voordat we met de feitelijke bouw begonnen, een aangelegd (foto hiernaast). 

Ze bieden magische energie en reflecteren onverwachte inzichten, vaak emotionele verhelderingen, in je leven als je ze gebruikt als je persoonlijke levensweg.  

Zoals iedereen weet zijn er eigenlijk, voor iedereen hetzelfde, maar twee overeenkomsten die hetzelfde zijn: Je wordt geboren en je gaat weer dood. Zo helder en natuurlijk is dat. De weg ertussen, ontstaat en is voor iedereen anders. 

Iedereen krijgt, net als DNA, nog een andere unieke code mee waarover meestal nauwelijks wordt gesproken en/of die bij de meeste mensen niet eens echt goed bekend is. Het zijn je talenten. 

Die unieke set aan gereedschap waarmee je jouw missie kunt verrichten. 

De meeste mensen staan er nauwelijks bij stil en plooien zich in een richting die ze wordt opgedrongen of die ze willen nastreven omdat ze bij anderen de 'voordelen', de 'rijkdom' of het 'geluk' zien. Vaak overigens enorme show zoals ook iedereen weet maar toch... Mensen gaan er voor. 

Ze dwingen zich in een keurslijf dat helemaal geen maatwerkkleding is die je vanaf je geboorte al hebt mee gekregen. Het uiteindelijke resultaat? Je kapot werken en, achteraf bekeken, uiteindelijk het geluk helemaal niet vinden zoals je je dat voor jezelf had voorgesteld. 

En ja, gemakkelijk gezegd, je kunt niet alles bereiken zoals luid door de wereld om je heen wordt toegeschreeuwd. Ik schreef er al eens eerder een blog over. 

En het is ook helemaal waar dat je een beetje geluk moet hebben met de plek waar je geboren wordt, de kansen die je kunt pakken, de mogelijkheden die je kunt en mag benutten, de ouders die je in jouw talenten stimuleren en niet in dat waardoor ze zelf in een 'beter daglicht' komen te staan. Allemaal niet zo gemakkelijk. 

En toch, creativiteit en out-of the box durven en willen denken kan aardig helpen. Anders dan op voorhand jezelf eenvoudig wijsmaken dat "dat voor jou nu eenmaal allemaal niet is weg gelegd". 

Overkomt je dat allemaal wel, dan mag je daar super dankbaar om zijn. 

En ik voel dat ik die kansen en mogelijkheden heb gekregen en mogen ontvangen en ben daar dan ook meer dan dankbaar voor. 

Diverse keren heb ik in mijn blogs die ik allemaal al geschreven heb en in de afgelopen serie 'reisset' in het bijzonder, dat als ik mijn talenten kon en mocht laten stromen, het me geen energie kostte maar juist opleverde. En... de rest, vooral dat geluk (en voor velen waar het haast uitsluitend om draait dat salaris) was altijd meer dan genoeg. 

En ook dat vanzelfsprekend met ups en downs maar mijn weegschaal sloeg en slaat van dat geluk (en die dankbaarheid) volledig door. 

Overigens, wat dat salaris betreft weet iedereen dat je daar ook, vanaf een zeker moment, aan went en dat het voor velen nooit genoeg kan zijn. 

Het plots resoneren van al mijn talenten als voorbeeld:

Een meer dan fantastisch moment dat ik mijn set aan talenten op een juiste manier heb ingezet en inzet had ik onverwacht gisteravond. 

Ik vertelde Phatsamon wat mij eigenlijk bij het vakgebied 'brandweer' bracht. 

Mijn opleiding, achtergrond en referentie, heb ik in de (internationale) bouwwereld en in de horeca. In de jaren 80 kon ik geen werk vinden doordat Iran en Irak met elkaar in oorlog waren en de wereld in crisis belandde (geschiedenis herhaalt zich?).

Op het publicatiebord van mijn opleidingsinstituut bouwkunde & architectuur hing een flyer over de opleiding bij de brandweer. Ook mensen met technische HTS of TH opleiding bouwkunde werden gezocht. 

Maar brandweer? Ik was niet zo'n jongetje dat van kindafaan dat in zijn hoofd had en ik had ook helemaal niemand in de familie of die ik kende, die daar nu banden mee had. 

Maar goed, je zit zonder werk, ik had die zaterdag niets te doen en er was een open dag bij de brandweer Haarlem aan de Gedempte Oude Gracht (waar destijds de kazerne centrum gehuisvest was). Ik er maar eens naar toe. 

Gigantisch druk. Vooral met kinderen die vergezeld door hun ouders kennelijk wel van jongsafaan dat soort van rode autos 'helden syndroom' in hun bloed hadden meegekregen. Het leek meer op een soort schoolreisje van de lagere school als ik eerlijk was. 

En toch, toen ik een stap binnen zette voelde ik een bijzondere energie. Een energie van rust en van actie als ik die energie nu weer opnieuw beleef. Ook een hele speciale geur die er in dat gebouw hing.

Maar toch... iets voor mij? En de kans om daar als officier bij te komen was maar heel erg beperkt. Er waren dat jaar, voor de 21e opleiding tot beroepsbrandweerofficier in Arnhem- Schaasbergen nog maar drie plekken vrij voor heel Nederland. 

Auto's, brandweermannen (destijds helaas nog geen vrouwen), techniek, rust, spanning, aansprekende demonstraties en ook een film in een leslokaal van de kazerne. Een echte open dag. 

Ik ging die film maar eens bekijken en gisteren, na wat speuren op Youtube, keek ik na bijna 46 jaar die film opnieuw. Een wervingsfilm van zo'n 25 minuten voor de werving van nieuwe vrijwilligers. Een film gemaakt door en voor vrijwilligers bij de brandweer met de titel: "We komen er aan". (de link heb ik gekoppeld)

Die film geeft van dat actie aspect (de repressie genoemd) binnen de brandweer een goed beeld. 

Toen ik die film zag, en dat gebeurde gisteravond exact hetzelfde opnieuw, werden werkelijk al de talenten die ik heb meegekregen enthousiast en kwamen in beweging. Ik werd niet warm maar heet en werd intens blij. Dit was het voor mij! 

En, jawel, een van die drie plekken bleek in 1982, na een uiterst intense en pittige selectieprocedure voor mij weg gelegd.

Hiernaast mijn eerste bezoek aan de brandweeracademie samen met mijn oudste zus Astrid, nicht Irene & neef Fons jr.. 

Terug naar die, soms op momenten, onstuimige levensreis.

Ik geloof dat haast iedereen ook herkent en erkent dat er in je leven op enig moment zaken nog steeds niet helder zijn. 

Waarom ze je overkwamen, wat de echte achterliggende redenen zijn, de schaduwkanten die duidelijkheid konden brengen maar maar niet in het licht kwamen. Onopgeloste zaken omdat je dacht dat ze niet oplosbaar zijn of niet oplosbaar meer zijn. Dierbaren kunnen immers bijvoorbeeld zijn overleden. Jammer en soms een beetje dom. Je bent 'te laat' en kunt het ze niet meer vragen. Dingen die je zijn aangedaan of overkomen. Situaties waarvan je tot op de dag van vandaag nog steeds last hebt en die je in de weg zitten. En ga zo maar door.

Het magische van mijn onderliggende reis was dat er op de momenten, aangegeven in mijn reisverslagen met het plaatje van die fles "Magic Moments" de meest vreemde, soms boven natuurlijke, wonderbaarlijke, absurde, totaal onverwachte, handreikingen naar me werden gedaan of kant en klare antwoorden en oplossingen werden gegeven. 

En verklaar mij maar voor gek maar Phatsamon was er, soms in de grootste verbazing om wat er met mij gebeurde of ons overkwam, op een zelfde manier bij om dat te ervaren. 

Alle voor mij tot nu onduidelijke zaken in mijn leven, uit mijn verleden, al die onopgeloste zaken kon en kan (het proces is nog niet klaar) ik nu niet afsluiten maar, veel mooier en beter omdat het zaken specifiek in en uit mijn leven zijn, af ronden. Ze verstoren mijn geluk en mijn gedrag niet meer. Verdriet, ongeloof en onbegrip, zijn vertrokken.  

Iets waar ik meer dan dankbaar voor ben.

Het was en is toe-val. Het viel ons inderdaad allemaal zomaar toe... 

Vanzelfsprekend deel ik al die inzichten en handreikingen niet met je (Alleen mijn kinderen en, voor een groot deel mijn zus, kennen ze). Als ik het zou delen zou je het zeker weten ook niet geloven en toch..., vraag het aan Phatsamon, het is ons allemaal 'magisch' overkomen. 

Vandaar dan ook "Magische" levensreis.

Nabrander: 

Ik zocht en vond het plaatje met die fles van het merk "Magic Moments", voordat ik met het schrijven van mijn blogs/verslagen begon op internet. 

Nu net kom ik er achter dat "Magic moments" meestal verwijst naar een klassiek popnummer uit 1957 (let wel mijn geboortejaar) van Perry Como. 

Daarnaast is het gekoppeld aan een romantische dramafilm voor televisie met John Shea en Jenny Seagrove in de hoofdrollen. Ik kan je verklappen dat onze dubbele reis onze relatie enorm verhelderd en versterkt heeft iets dat past in de Tantra filosofie waarin ik als docent ben opgeleid. 

Last but not least is het, zoals op de foto, een Vodka merk dat, binnen grenzen, zorgt voor ontspanning en vermaak.

As I wrote at the beginning, our trip had two (to be honest, three) goals.

1) To introduce Phatsamon to my country of origin by tracing my life journey. Visiting the places where I have lived, studied, and worked.

2) To meet the only two immediate family members currently remaining from our family of 5 (10 including in-laws); my sister and my sister-in-law. There are only four of us left now.

The third (private) goal was personally the most important to me: a surprise visit that I do not write about in my travel reports. It was the reason why I dared to go through the tedious process of applying for a Schengen visa for Phatsamon one more time, in order to visit the Netherlands for no less than two weeks (yes very short, but anyway, two weeks).

All (!) those goals were achieved with more than success. By now, here in Thailand, I tell friends and acquaintances that if I had to give our trip a rating between 1 and 5 stars, I wouldn't be able to. For us, it's at least 500!

In Part 1 of my blog series – my journey and memory reports, which I started sharing with you on July 18, 2026 – I already wrote in Note 1:

Where magical moments occurred, I indicate this with the image:

A bottle, brand name "Magic Moments" in the palm of a hand. 

The magic of our trip was that, totally unexpected, a second trip lay waiting for me underneath, as a valuable free offer.

Explanation:

I think that everyone, on the path of their life, experiences things that are/were desired or undesired, expected or unexpected, that turned out/turn out well or less well, or whatever else. No one's life goes exclusively uphill. And for everyone, the journey of life is different.

That is also the reason why I always worked with labyrinths in the individual and group programs I was privileged to facilitate at the wellness resort where I worked in Chiang Mai. I also installed one at our house in Surin before we started the actual construction (picture on the left)

They offer magical energy and reflect unexpected insights, often emotional clarifications, into your life when you use them as your personal life path.

As everybody knows there are actually only two similarities for everyone that are the same: You are born and you die. That is how clear and natural it is. The path in between emerges and is different for everyone.

Just like DNA, everyone is given another unique code that is usually barely spoken about and/or is not even really well known to most people. It is your set of talents.

That unique set of tools with which you can carry out your mission. Most people hardly stop to think about it and bend themselves in a direction that is forced upon them or that they want to pursue because they see the 'benefits', the 'wealth', or the 'happiness' in others who show them. Often a huge show, by the way, as everyone knows, but still... People go for it.

They force themselves into a straitjacket that is by no means custom-made clothing that you were given from birth. The ultimate result? Working yourself to death and, in hindsight, ultimately not finding the happiness at all that you had imagined for yourself.

And yes, it is easy to say, but you cannot achieve everything as is loudly shouted at you by the world around you. I wrote a blog about this before.

And it is also entirely true that you need a bit of luck with the place where you are born, the opportunities you can seize, the possibilities that are available and affordable, and parents who encourage your talents rather than things that put them in a 'better light'. None of that is easy. 

And yet, creativity and the courage and willingness to think outside the box can be quite helpful. Rather than simply telling yourself in advance that "that just isn't meant for you."

If all of that does happen to you, then you should be incredibly grateful for it.

And I feel that I have been given and allowed to receive those opportunities and possibilities, and I am therefore more than grateful for them.

Several times in my blogs that I have already written, and in these last 'travel set' blogs in particular, I have stated that when I could and was allowed to let my talents flow, it did not cost me energy but actually yielded it. And... the rest, especially that luck (and for many, what it almost exclusively revolves around, that salary), was always more than enough. 

And naturally, that too has its ups and downs, but the scales tipped and continue to tip completely over with that happiness (and gratitude).

By the way, regarding that salary, everyone knows that you get used to it at a certain point, and that for many, it can never be enough.

The sudden resonance of all my talents as an example:

I had an unexpected, more than fantastic moment last night where I deployed and continue to deploy my set of talents in the right way.

I told Phatsamon what actually led me to the field of 'firefighting'.

My education, background, and references are in the (international) construction world and in the hospitality branch. In the 1980s, I couldn't find work because Iran and Iraq were at war with each other and the world plunged into crisis (history repeats itself?).

On the notice board of my educational institute, Building Engineering & Architecture, i found a flyer about joining as a professional fire-officer the fire department. They were also looking for People with a technical HTS or TH education in construction.

But the fire department? I wasn't the kind of boy who had that in his head from childhood, and I didn't have anyone in my family or whom I knew who had any ties to it.

Anyway, you're out of work, I had nothing to do that Saturday, and there was an opendoorday at the Haarlem fire department on the Gedempte Oude Gracht (where the main fire-station was housed at the time). So I decided to go over and to got some impressions.

Hugely busy. Especially with children accompanied by their parents who had apparently inherited that sort of red car 'hero syndrome' in their blood from a young age. It felt more like a primary school field trip, if I were honest.

And yet, when I stepped inside, I felt a special energy. An energy of calm and of action, as I relive that energy now. And a special smell connected with that building. But still... was this something for me? 

And the chance to join as an officer was very limited. That year, for the 21st professional fire officer training course in Arnhem-Schaasbergen, there were only three spots left for the entire Netherlands.

Cars, firefighters (unfortunately no women back then), technology, calm, excitement, engaging demonstrations, and also a film in a classroom at the fire station. A real open day.

I decided to watch that film, and yesterday, after some searching on YouTube, I watched it again after nearly 46 years. A recruitment film of about 25 minutes for the recruitment of new volunteers. A film made by and for fire department volunteers titled: "We're on our way." (I have linked to find the movie on youtube)

That film gives a good picture of the action aspect (called repression) within the fire department.

When I saw that movie, and exactly the same thing happened again last night, all the talents I was brought with me truly became enthusiastic and sprang into action. I didn't just get warm, but hot, and became intensely happy. This was it for me!

And, sure enough, one of those three spots turned out to be meant for me in 1982, after an extremely intense and tough selection procedure.

Picture of my first visit to the Dutch Fire-service College together with my oldest sister Astrid, my niece Irene and my nephew Fons jr..

Back to that, at times, turbulent journey through life.

I believe that almost everyone also recognizes and acknowledges that at some point in your life, things are still not clear.

Why they happened to you, what the real underlying reasons are, the shadow sides that could have brought clarity but simply did not come to light. Unresolved matters because you thought they were unsolvable or no longer solvable. After all, loved ones may have passed away. Too bad and sometimes a bit stupid. You are 'too late' and can no longer ask them. Things that were done to you or happened to you. Situations that still bother you to this day and that stand in your way. And so on.

The magic of my underlying journey was that at the moments indicated in my travel reports with the picture of that bottle of "Magic Moments," the strangest—sometimes supernatural, miraculous, absurd, totally unexpected—helping hands were extended to me, or ready-made answers and solutions were provided. 

And call me crazy if you like, but Phatsamon was there, sometimes in the greatest amazement at what was happening to me or befalling us, experiencing it in the same way.

All matters in my life and my past that were unclear to me until now, all those unresolved issues, I could not and cannot (the process is not yet finished) close now, but—much more beautifully and better, because they are matters specifically within and outside my life—round them off. They no longer disrupt my happiness or my behavior. Sadness, disbelief, and incomprehension have departed.

Something for which I am more than grateful.

It was and is co-incidence. It indeed just all came to us to solve, to give answers and as guidance to find the right answers...

Obviously, I am not sharing all those insights and helping hands with you (Only my children and, to a large extent, my sister know them). If I were to share it, you certainly wouldn't believe it either, and yet... ask Phatsamon, it happened to us all 'magically'. 

Hence "Magical " Life Journey.

Postscript:
I searched for and found the picture with that bottle of the brand "Magic Moments" before I started writing my blogs/reports on the internet.

I have just discovered that "Magic Moments" usually refers to a classic pop song from 1957 (mind you, my birth year) by Perry Como. 

Additionally, it is linked to a romantic television drama starring John Shea and Jenny Seagrove. I can tell you that our double journey has greatly clarified and strengthened our relationship, something that aligns with the Tantra philosophy in which I was trained as a teacher.

Last but not least, as shown in the photo, it is a Vodka brand that, within limits, provides relaxation and entertainment.

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com