Magische levensreis (deel 10) / Magic Life journey (part 10) Uitleg van het magische / Explanation about the magic

(Laatst aangepast 30 juli 2026 / Last updated July 30, 2026)

Uitleg:

Zoals ik in het begin al schreef had onze reis een twee-tal (als ik eerlijk ben drie-tal) doelen. 

1) Phatsamon kennis laten maken met mijn land van oorsprong door het volgen van mijn levensreis. Het bezoeken van de plaatsen waar ik gewoond, gestudeerd en gewerkt heb. 

2) Kennis maken met de enige twee directe familieleden die er op dit moment nog over zijn van ons gezin van 5 (met aangetrouwden 10); Mijn zus en mijn schoonzus. Met elkaar zijn we nog met z'n viertjes (mijn zus, mijn schoonzus, Phatsamon en ik) nu nog over. 

Het derde (prive-)doel was voor mij persoonlijk het belangrijkste, een verrassingsbezoek waarover ik in mijn reisverslagen niet schrijf. Het was de reden waarom ik het toch nog een keer waagde om het trainerende traject van de aanvraag van een Schengenvisum voor Phatsamon aan te vragen om voor maar liefst twee weken (jawel super kort, en goed dan toch, twee weken) Nederland te bezoeken.

AL(!) die doelen zijn met meer dan succes gehaald. Inmiddels vertel ik hier in Thailand aan vrienden en kennissen om me heen dat als ik onze reis een waardering tussen 1 en 5 sterren zou moeten geven me dat niet lukt. Het zijn er voor ons tenminste 500!

In deel 1 van mijn blogreeks, mijn reis en herinneringsverslagen, die ik op 18 juli 2026 met je begon te delen, schreef ik al bij Opmerking 1:

Waar magische momenten ontstonden geef ik dat aan met de afbeelding:

De fles van het merk "Magic Moments" in een handpalm.

Het magische van onze reis was dat er totaal onverwacht een tweede reis, 

als gratis waardevolle aanbieding, voor mij onder lag te wachten. 

Uitleg:

Ik denk dat iedereen, op de levensweg van zijn of haar leven, dingen mee maakt die gewenst of ongewenst zijn/waren, de verwacht of onverwacht zijn/waren, die goed of minder goed afliepen/aflopen, of wat dan ook. Het leven van niemand gaat uitsluitend alleen maar bergopwaarts. En voor iedereen is de levensreis anders. 

Het is ook de reden dat ik in individuele- en groepstrajecten die ik mocht begeleiden op het wellnessresort waar ik in Chiang Mai werkte, altijd met labyrinten werkte. Ook bij ons huis in Surin heb ik er, voordat we met de feitelijke bouw begonnen, een aangelegd (foto hiernaast). 

Ze bieden magische energie en reflecteren onverwachte inzichten, vaak emotionele verhelderingen, in je leven als je ze gebruikt als je persoonlijke levensweg.  

Zoals iedereen weet zijn er eigenlijk, voor iedereen hetzelfde, maar twee overeenkomsten die hetzelfde zijn: Je wordt geboren en je gaat weer dood. Zo helder en natuurlijk is dat. De weg ertussen, ontstaat en is voor iedereen anders. 

Iedereen krijgt, net als DNA, nog een andere unieke code mee waarover meestal nauwelijks wordt gesproken en/of die bij de meeste mensen niet eens echt goed bekend is. Het zijn je talenten. 

Die unieke set aan gereedschap waarmee je jouw missie kunt verrichten. 

De meeste mensen staan er nauwelijks bij stil en plooien zich in een richting die ze wordt opgedrongen of die ze willen nastreven omdat ze bij anderen de 'voordelen', de 'rijkdom' of het 'geluk' zien. Vaak overigens enorme show zoals ook iedereen weet maar toch... Mensen gaan er voor. 

Ze dwingen zich in een keurslijf dat helemaal geen maatwerkkleding is die je vanaf je geboorte al hebt mee gekregen. Het uiteindelijke resultaat? Je kapot werken en, achteraf bekeken, uiteindelijk het geluk helemaal niet vinden zoals je je dat voor jezelf had voorgesteld. 

En ja, gemakkelijk gezegd, je kunt niet alles bereiken zoals luid door de wereld om je heen wordt toegeschreeuwd. Ik schreef er al eens eerder een blog over. 

En het is ook helemaal waar dat je een beetje geluk moet hebben met de plek waar je geboren wordt, de kansen die je kunt pakken, de mogelijkheden die je kunt en mag benutten, de ouders die je in jouw talenten stimuleren en niet in dat waardoor ze zelf in een 'beter daglicht' komen te staan. Allemaal niet zo gemakkelijk. 

En toch, creativiteit en out-of the box durven en willen denken kan aardig helpen. Anders dan op voorhand jezelf eenvoudig wijsmaken dat "dat voor jou nu eenmaal allemaal niet is weg gelegd". 

Overkomt je dat allemaal wel, dan mag je daar super dankbaar om zijn. 

En ik voel dat ik die kansen en mogelijkheden heb gekregen en mogen ontvangen en ben daar dan ook meer dan dankbaar voor. 

Diverse keren heb ik in mijn blogs die ik allemaal al geschreven heb en in de afgelopen serie 'reisset' in het bijzonder, dat als ik mijn talenten kon en mocht laten stromen, het me geen energie kostte maar juist opleverde. En... de rest, vooral dat geluk (en voor velen waar het haast uitsluitend om draait dat salaris) was altijd meer dan genoeg. 

En ook dat vanzelfsprekend met ups en downs maar mijn weegschaal sloeg en slaat van dat geluk (en die dankbaarheid) volledig door. 

Overigens, wat dat salaris betreft weet iedereen dat je daar ook, vanaf een zeker moment, aan went en dat het voor velen nooit genoeg kan zijn. 

Het plots resoneren van al mijn talenten als voorbeeld:

Een meer dan fantastisch moment dat ik mijn set aan talenten op een juiste manier heb ingezet en inzet had ik onverwacht gisteravond. 

Ik vertelde Phatsamon wat mij eigenlijk bij het vakgebied 'brandweer' bracht. 

Mijn opleiding, achtergrond en referentie, heb ik in de (internationale) bouwwereld en in de horeca. In de jaren 80 kon ik geen werk vinden doordat Iran en Irak met elkaar in oorlog waren en de wereld in crisis belandde (geschiedenis herhaalt zich?).

Op het publicatiebord van mijn opleidingsinstituut bouwkunde & architectuur hing een flyer over de opleiding bij de brandweer. Ook mensen met technische HTS of TH opleiding bouwkunde werden gezocht. 

Maar brandweer? Ik was niet zo'n jongetje dat van kindafaan dat in zijn hoofd had en ik had ook helemaal niemand in de familie of die ik kende, die daar nu banden mee had. 

Maar goed, je zit zonder werk, ik had die zaterdag niets te doen en er was een open dag bij de brandweer Haarlem aan de Gedempte Oude Gracht (waar destijds de kazerne centrum gehuisvest was). Ik er maar eens naar toe. 

Gigantisch druk. Vooral met kinderen die vergezeld door hun ouders kennelijk wel van jongsafaan dat soort van rode autos 'helden syndroom' in hun bloed hadden meegekregen. Het leek meer op een soort schoolreisje van de lagere school als ik eerlijk was. 

En toch, toen ik een stap binnen zette voelde ik een bijzondere energie. Een energie van rust en van actie als ik die energie nu weer opnieuw beleef. Ook een hele speciale geur die er in dat gebouw hing.

Maar toch... iets voor mij? En de kans om daar als officier bij te komen was maar heel erg beperkt. Er waren dat jaar, voor de 21e opleiding tot beroepsbrandweerofficier in Arnhem- Schaasbergen nog maar drie plekken vrij voor heel Nederland. 

Auto's, brandweermannen (destijds helaas nog geen vrouwen), techniek, rust, spanning, aansprekende demonstraties en ook een film in een leslokaal van de kazerne. Een echte open dag. 

Ik ging die film maar eens bekijken en gisteren, na wat speuren op Youtube, keek ik na bijna 46 jaar die film opnieuw. Een wervingsfilm van zo'n 25 minuten voor de werving van nieuwe vrijwilligers. Een film gemaakt door en voor vrijwilligers bij de brandweer met de titel: "We komen er aan". (de link heb ik gekoppeld)

Die film geeft van dat actie aspect (de repressie genoemd) binnen de brandweer een goed beeld. 

Toen ik die film zag, en dat gebeurde gisteravond exact hetzelfde opnieuw, werden werkelijk al de talenten die ik heb meegekregen enthousiast en kwamen in beweging. Ik werd niet warm maar heet en werd intens blij. Dit was het voor mij! 

En, jawel, een van die drie plekken bleek in 1982, na een uiterst intense en pittige selectieprocedure voor mij weg gelegd.

Hiernaast mijn eerste bezoek aan de brandweeracademie samen met mijn oudste zus Astrid, nicht Irene & neef Fons jr.. 

Terug naar die, soms op momenten, onstuimige levensreis.

Ik geloof dat haast iedereen ook herkent en erkent dat er in je leven op enig moment zaken nog steeds niet helder zijn. 

Waarom ze je overkwamen, wat de echte achterliggende redenen zijn, de schaduwkanten die duidelijkheid konden brengen maar maar niet in het licht kwamen. Onopgeloste zaken omdat je dacht dat ze niet oplosbaar zijn of niet oplosbaar meer zijn. Dierbaren kunnen immers bijvoorbeeld zijn overleden. Jammer en soms een beetje dom. Je bent 'te laat' en kunt het ze niet meer vragen. Dingen die je zijn aangedaan of overkomen. Situaties waarvan je tot op de dag van vandaag nog steeds last hebt en die je in de weg zitten. En ga zo maar door.

Het magische van mijn onderliggende reis was dat er op de momenten, aangegeven in mijn reisverslagen met het plaatje van die fles "Magic Moments" de meest vreemde, soms boven natuurlijke, wonderbaarlijke, absurde, totaal onverwachte, handreikingen naar me werden gedaan of kant en klare antwoorden en oplossingen werden gegeven. 

En verklaar mij maar voor gek maar Phatsamon was er, soms in de grootste verbazing om wat er met mij gebeurde of ons overkwam, op een zelfde manier bij om dat te ervaren. 

Alle voor mij tot nu onduidelijke zaken in mijn leven, uit mijn verleden, al die onopgeloste zaken kon en kan (het proces is nog niet klaar) ik nu niet afsluiten maar, veel mooier en beter omdat het zaken specifiek in en uit mijn leven zijn, af ronden. Ze verstoren mijn geluk en mijn gedrag niet meer. Verdriet, ongeloof en onbegrip, zijn vertrokken.  

Iets waar ik meer dan dankbaar voor ben.

Het was en is toe-val. Het viel ons inderdaad allemaal zomaar toe... 

Vanzelfsprekend deel ik al die inzichten en handreikingen niet met je (Alleen mijn kinderen en, voor een groot deel mijn zus, kennen ze). Als ik het zou delen zou je het zeker weten ook niet geloven en toch..., vraag het aan Phatsamon, het is ons allemaal 'magisch' overkomen. 

Vandaar dan ook "Magische" levensreis.

Nabrander: 

Ik zocht en vond het plaatje met die fles van het merk "Magic Moments", voordat ik met het schrijven van mijn blogs/verslagen begon op internet. 

Nu net kom ik er achter dat "Magic moments" meestal verwijst naar een klassiek popnummer uit 1957 (let wel mijn geboortejaar) van Perry Como. 

Daarnaast is het gekoppeld aan een romantische dramafilm voor televisie met John Shea en Jenny Seagrove in de hoofdrollen. Ik kan je verklappen dat onze dubbele reis onze relatie enorm verhelderd en versterkt heeft iets dat past in de Tantra filosofie waarin ik als docent ben opgeleid. 

Last but not least is het, zoals op de foto, een Vodka merk dat, binnen grenzen, zorgt voor ontspanning en vermaak.

Explanation:

As I wrote at the beginning, our trip had two (to be honest, three) goals.

1) To introduce Phatsamon to my country of origin by tracing my life journey. Visiting the places where I have lived, studied, and worked.

2) To meet the only two immediate family members currently remaining from our family of 5 (10 including in-laws); my sister and my sister-in-law. There are only four of us left now.

The third (private) goal was personally the most important to me: a surprise visit that I do not write about in my travel reports. It was the reason why I dared to go through the tedious process of applying for a Schengen visa for Phatsamon one more time, in order to visit the Netherlands for no less than two weeks (yes very short, but anyway, two weeks).

All (!) those goals were achieved with more than success. By now, here in Thailand, I tell friends and acquaintances that if I had to give our trip a rating between 1 and 5 stars, I wouldn't be able to. For us, it's at least 500!

In Part 1 of my blog series – my journey and memory reports, which I started sharing with you on July 18, 2026 – I already wrote in Note 1:

Where magical moments occurred, I indicate this with the image:

A bottle, brand name "Magic Moments" in the palm of a hand. 

The magic of our trip was that, totally unexpected, a second trip lay waiting for me underneath, as a valuable free offer.

Explanation:

I think that everyone, on the path of their life, experiences things that are/were desired or undesired, expected or unexpected, that turned out/turn out well or less well, or whatever else. No one's life goes exclusively uphill. And for everyone, the journey of life is different.

That is also the reason why I always worked with labyrinths in the individual and group programs I was privileged to facilitate at the wellness resort where I worked in Chiang Mai. I also installed one at our house in Surin before we started the actual construction (picture on the left)

They offer magical energy and reflect unexpected insights, often emotional clarifications, into your life when you use them as your personal life path.

As everybody knows there are actually only two similarities for everyone that are the same: You are born and you die. That is how clear and natural it is. The path in between emerges and is different for everyone.

Just like DNA, everyone is given another unique code that is usually barely spoken about and/or is not even really well known to most people. It is your set of talents.

That unique set of tools with which you can carry out your mission. Most people hardly stop to think about it and bend themselves in a direction that is forced upon them or that they want to pursue because they see the 'benefits', the 'wealth', or the 'happiness' in others who show them. Often a huge show, by the way, as everyone knows, but still... People go for it.

They force themselves into a straitjacket that is by no means custom-made clothing that you were given from birth. The ultimate result? Working yourself to death and, in hindsight, ultimately not finding the happiness at all that you had imagined for yourself.

And yes, it is easy to say, but you cannot achieve everything as is loudly shouted at you by the world around you. I wrote a blog about this before.

And it is also entirely true that you need a bit of luck with the place where you are born, the opportunities you can seize, the possibilities that are available and affordable, and parents who encourage your talents rather than things that put them in a 'better light'. None of that is easy. 

And yet, creativity and the courage and willingness to think outside the box can be quite helpful. Rather than simply telling yourself in advance that "that just isn't meant for you."

If all of that does happen to you, then you should be incredibly grateful for it.

And I feel that I have been given and allowed to receive those opportunities and possibilities, and I am therefore more than grateful for them.

Several times in my blogs that I have already written, and in these last 'travel set' blogs in particular, I have stated that when I could and was allowed to let my talents flow, it did not cost me energy but actually yielded it. And... the rest, especially that luck (and for many, what it almost exclusively revolves around, that salary), was always more than enough. 

And naturally, that too has its ups and downs, but the scales tipped and continue to tip completely over with that happiness (and gratitude).

By the way, regarding that salary, everyone knows that you get used to it at a certain point, and that for many, it can never be enough.

The sudden resonance of all my talents as an example:

I had an unexpected, more than fantastic moment last night where I deployed and continue to deploy my set of talents in the right way.

I told Phatsamon what actually led me to the field of 'firefighting'.

My education, background, and references are in the (international) construction world and in the hospitality branch. In the 1980s, I couldn't find work because Iran and Iraq were at war with each other and the world plunged into crisis (history repeats itself?).

On the notice board of my educational institute, Building Engineering & Architecture, i found a flyer about joining as a professional fire-officer the fire department. They were also looking for People with a technical HTS or TH education in construction.

But the fire-service? I wasn't the kind of boy who had that in his head from childhood, and I didn't have anyone in my family or whom I knew who had any ties to it.

Anyway, you're out of work, I had nothing to do that Saturday, and there was an opendoorday at the Haarlem fire department on the Gedempte Oude Gracht (where the main fire-station was housed at the time). So I decided to go over and to got some impressions.

Hugely busy. Especially with children accompanied by their parents who had apparently inherited that sort of red car 'hero syndrome' in their blood from a young age. It felt more like a primary school field trip, if I were honest.

And yet, when I stepped inside, I felt a special energy. An energy of calm and of action, as I relive that energy now. And a special smell connected with that building. But still... was this something for me? 

And the chance to join as an officer was very limited. That year, for the 21st professional fire officer training course in Arnhem-Schaasbergen, there were only three spots left for the entire Netherlands.

Cars, firefighters (unfortunately no women back then), technology, calm, excitement, engaging demonstrations, and also a film in a classroom at the fire station. A real open day.

I decided to watch that film, and yesterday, after some searching on YouTube, I watched it again after nearly 46 years. A recruitment film of about 25 minutes for the recruitment of new volunteers. A film made by and for fire department volunteers titled: "We're on our way." (I have linked to find the movie on youtube)

That film gives a good picture of the action aspect (called repression) within the fire department.

When I saw that movie, and exactly the same thing happened again last night, all the talents I was brought with me truly became enthusiastic and sprang into action. I didn't just get warm, but hot, and became intensely happy. This was it for me!

And, sure enough, one of those three spots turned out to be meant for me in 1982, after an extremely intense and tough selection procedure.

Picture of my first visit to the Dutch Fire-service College together with my oldest sister Astrid, my niece Irene and my nephew Fons jr..

Back to that, at times, turbulent journey through life.

I believe that almost everyone also recognizes and acknowledges that at some point in your life, things are still not clear.

Why they happened to you, what the real underlying reasons are, the shadow sides that could have brought clarity but simply did not come to light. Unresolved matters because you thought they were unsolvable or no longer solvable. After all, loved ones may have passed away. Too bad and sometimes a bit stupid. You are 'too late' and can no longer ask them. Things that were done to you or happened to you. Situations that still bother you to this day and that stand in your way. And so on.

The magic of my underlying journey was that at the moments indicated in my travel reports with the picture of that bottle of "Magic Moments," the strangest—sometimes supernatural, miraculous, absurd, totally unexpected—helping hands were extended to me, or ready-made answers and solutions were provided. 

And call me crazy if you like, but Phatsamon was there, sometimes in the greatest amazement at what was happening to me or befalling us, experiencing it in the same way.

All matters in my life and my past that were unclear to me until now, all those unresolved issues, I could not and cannot (the process is not yet finished) close now, but—much more beautifully and better, because they are matters specifically within and outside my life—round them off. They no longer disrupt my happiness or my behavior. Sadness, disbelief, and incomprehension have departed.

Something for which I am more than grateful.

It was and is co-incidence. It indeed just all came to us to solve, to give answers and as guidance to find the right answers...

Obviously, I am not sharing all those insights and helping hands with you (Only my children and, to a large extent, my sister know them). If I were to share it, you certainly wouldn't believe it either, and yet... ask Phatsamon, it happened to us all 'magically'. 

Hence "Magical " Life Journey.

Postscript:
I searched for and found the picture with that bottle of the brand "Magic Moments" before I started writing my blogs/reports on the internet.

I have just discovered that "Magic Moments" usually refers to a classic pop song from 1957 (mind you, my birth year) by Perry Como. 

Additionally, it is linked to a romantic television drama starring John Shea and Jenny Seagrove. I can tell you that our double journey has greatly clarified and strengthened our relationship, something that aligns with the Tantra philosophy in which I was trained as a teacher.

Last but not least, as shown in the photo, it is a Vodka brand that, within limits, provides relaxation and entertainment.

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Magische levensreis (Deel 9) / Magic life journey (Part 9) Weer naar Thailand / Back to Thailand again

Aan alles komt ook weer een eind zo ook aan onze reis. 

Zoals we nagenoeg begonnen met een bezoek aan mijn zus, zo sloten we dat ook met en bij haar af. 

Ze nam haar hondje Tirza naar de lunch mee. Het fijne restaurantje is aan de overkant van haar huis en haar hond, als hond van de buren, is er kind aan huis merkten we ;). 

Phatsamon wilde op de terugtocht van Middelburg, via Heemstede waar mijn zus woont, naar Schiphol-Amsterdam, voor haar moeder in Zeeland nog kersen plukken. Na de ervaring met de boomgaarden in de omgeving van het Zeeuwse Borssele en op de markt in Eygelshoven, de zaterdag ervoor, 'stuiterde' ze helemaal om dat te gaan doen. 

Dat kersenplukken in Zierikzee hadden we vier maanden geleden al met de boerderij geregeld. Helaas hebben we het moeten laten schieten. 

Ook een zak speciale Turks/Roemeense witte bonen en zaad voor spinazie om eens hier te proberen, die mijn zus op ons verzoek had weten te bemachtigen, mochten bij navraag helaas in Thailand niet worden ingevoerd.

 

Overigens, toen we weer in ons thuisland aankwamen leek de douane na een lange werkdag erg moe of net op het punt van dienstwissel. We hadden eigenlijk zo door kunnen lopen. En toch... met dat risico wil je een fijne  vakantie, en al zeker als je net half duizelig na een lange reis terug uit het vliegtuig bent gestapt, niet lopen. 

Jammer maar helaas dus. 

Het goede nieuws was dat we een paar uur langer met en bij mijn zus konden zijn om de 'container' vol ervaringen, indrukken en vooral ook magische momenten, te kunnen delen. En dat is geweldig gelukt. 

Een uur voor afspraak onze huurauto van 'Dollar rent a car' (onderdeel van Hertz) op de luchthaven Schiphol afgeleverd. Werkelijk een fluitje van een cent. Binnen 10 minuten helemaal gecheckt en prima in orde.

Enorme rijen op schiphol voor de Check-in. Gelukkig waren we drie uur voor vertrek aanwezig dus wederom geen stress. 

Met Eva-air wederom een prima vlucht richting hun eindbestemming Taipei (tussenstop Bangkok) gehad. 

En toen... aangekomen op Suvarnabhumi airport in Bangkok (een van de twee luchthavens die Bangkok heeft). 

Nog maar kort was de zogenaamde Thaise "THIM-App" voor inchecken en een gratis 30-dagen toeristenvisum geintroduceerd. 

En werkelijk, petje af, super! Binnen 10 minuten, ja een klein beetje zoeken zo de eerste keer, gratis geregeld. 

Dat is toch echt heel wat anders dan drie maanden nodig hebben om haast op je blote knieen te smeken om een Schengen visum als je twee weken in Nederland op vakantie wil. 

Toch bleek de immigratie er nog niet helemaal op ingespeeld te zijn. Wachtrijen om Thailand op dat moment binnen te komen van bijna twee uur. En als je na een lange vlucht (of voor velen meerdere vluchten) dan eindelijk, moe, al dan niet met je zeurende kids, op je bestemming bent, dan gaf dat zichtbaar en merkbaar aardig wat irritatie. Voor velen geen goed begin van de vakantie en slechte reclame voor 'ons' land waarin we wonen.

Een goeie Duitse vriend in Mae Rim van ons had daar een paar dagen voor aankomst via de media van gehoord/gelezen en gaf mij een geweldige tip. Officieel getrouwd met een Thaise vrouw kon ik, samen met haar, de immigratiebalies voor "Thai Citizen" gebruiken. Binnen 10 minuutjes waren we samen helemaal volgens de regels en, met mijn "re-entry permit" binnen mijn lopende jaar visum weer binnen. 

Met de taxi met een super vriendelijke taxichauffeur naar het busstation en met de laatste bus van die dag van Nakhon Chai Air dik zeven uur terug naar Surin. Onze auto stond al op ons te wachten met een (op dat moment nog slapende) security guard er bijna naast. 

Het was inmiddels 01.30 uur in de ochtend van zaterdag 18 juli. 

De thuis komst met onze honden, eerlijk is eerlijk, was een beetje een domper. Ze lagen heel diep te slapen en hadden samen effe tijd nodig om te beseffen wat er aan de hand was. 'Ontdooid' sprongen ze na een minuut of vijf als dollen om ons heen. 

En ook wel eerlijk is eerlijk...

Het is prima om weer thuis te zijn na ons fantastische avontuur. 

En dat vond mijn schoonmoeder "Khun Iam Yai" (82) ook. Ze keer uit naar de aankomst van haar klomp pantoffels.

Met de bouw verder laat ik nog even rusten. Ik schrijf eerst mijn blogs, nog een blog over wat het magische was en is, de lessen die ik geleerd heb om zaken rond te maken en een soort van toegift, zullen nog volgen. 

Dank jullie allemaal voor jullie tijd en aandacht en we hopen dat jullie niet alleen onze reis (mijn levensreis) een heel klein beetje hebben mee beleefd, maar er ook een beetje plezier aan hebben beleefd.  

Everything comes to an end, and so did our trip.

Just as we practically started with a visit to my sister, we concluded it with her.

She brought her little dog, Tirza, along for lunch. The lovely little restaurant is across the street from her house, and her dog—being the neighbors' dog—is practically part of the family there, we noticed ;).

On the return journey from Middelburg, via Heemstede where mij sister is living, to Schiphol-Amsterdam, Phatsamon wanted to pick cherries for her mother in Zeeland. After the experience with the orchards in the area around Borssele in Zeeland and at the market in Eygelshoven the Saturday before, she was practically bouncing with excitement to go and do it.

We had already arranged that cherry picking in Zierikzee with the farm four months ago. Unfortunately, we had to pass on it. Upon inquiry, a bag of special Turkish/Romanian white beans and spinach seeds to try out here, which my sister had managed to obtain at our request, were also unfortunately not allowed to be imported into Thailand.

By the way, when we arrived back in our home country, the customs officers seemed very tired after a long workday or just about to change shifts. We could actually have walked right through. And yet... you don't want to take that risk on a nice holiday, especially when you've just stepped off the plane feeling half-dizzy after a long journey.

Too bad, but that's how it is.

The good news was that we could spend a few extra hours with my sister to share the 'container' full of experiences, impressions, and especially magical moments. And that worked out wonderfully well.

We dropped off our rental car from 'Dollar rent a car' (part of Hertz) at Schiphol Airport an hour before our appointment. Truly a piece of cake. Fully checked within 10 minutes and in perfect order.

Huge queues at Schiphol for Check-in. Fortunately, we were there three hours before departure, so once again, no stress.

We had another great flight with Eva Air towards their final destination Taipei (stopover Bangkok).

And then... arrived at Suvarnabhumi Airport in Bangkok (one of the two airports Bangkok has).

The so-called Thai "THIM App" for check-in and a free 30-day tourist visa, had only recently been introduced. 

And truly, hats off, it was great! Arranged for free within 10 minutes—yes, a little bit of searching the first time.

That is really quite different from needing three months to practically beg on your bare knees for a Schengen visa if you want to go on holiday in the Netherlands for only two weeks.

However, it turned out that immigration hadn't quite prepared for it yet. Queues to enter Thailand at that time lasted nearly two hours. And when you finally arrive at your destination after a long flight (or for many, multiple flights), tired, with or without your whining kids, it caused quite a bit of visible and noticeable irritation. 

For many, not a good start to the holiday and bad publicity for 'our' country in which we live. 

A good German friend of ours in Mae Rim had heard/read about this in the media a few days before our arrival and gave me a great tip. Being officially married to a Thai woman, I was able to use the immigration desks for "Thai Citizens" together with her. Within 10 minutes, we were back inside together, fully in accordance with the rules and with my "re-entry permit" within my current year visa.

By taxi with a super friendly taxi driver to the bus station, and on the last bus of the day from Nakhon Chai Air, a good seven hours, back to Surin. 

Our car was already waiting for us with a security guard (who was still sleeping at the time) close to it.

It was now 1:30 a.m. on Saturday, July 18.

Coming home with our dogs, to be honest, was a bit of a letdown. They were sleeping very soundly and needed a moment together to realize what was going on. 'Thawed out,' they were jumping around us like crazy after about five minutes.

And also, to be honest...

It is fine to be home again after our fantastic adventure.

And my mother-in-law "Khun Iam Yai" (82) thought so too. She looked forward to the arrival of her "wooden shoe" slippers to wear.

I'm putting the rest of our constructionwork on hold for a short while. 

I'm writing my blogs first; another blog about what was and is magical, the lessons I learned to finalize things, and a sort of encore will follow.

Thank you all for your time and attention, and we hope that you not only experienced our journey (my journey through life) a very little bit, but also enjoyed it a little.

Helaas pindakaas. Mag Thailand niet binnen.
Sad but true. Not allowed to enter Thailand. 

Gelukkig na 1.592 km weer veilig en zonder schade retour.
Fortunately, back safely and without damage after 1.592 km.

Bijna twee uur wachttijd voor de immigration balies in Bangkok, maar gelukkig niet voor ons.
Almost two hours of waiting at the immigration desks in Bangkok, but luckily not for us.

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Magische levensreis (deel 8) / Magic life journey (part 8) Zeeland

Maandag 13 tot en met woensdag 15 juli / Monday July 13 - Thursday July 15, 2026.

(aangevuld 29 juli,2026 / updated July 29, 2026)

Na ons bezoek aan onze zoon en dochter in Zuid-Limburg gingen we door met mijn levensreis naar mijn laatste standplaats, Zeeland. 

De Regionale Brandweer Zeeland, bij wet vastgelegde gemeenschappelijke regeling van alle gemeenten in de provincie, was op zoek naar aan een: 

"Regionaal commandant brandweer / Beoogd directeur van de nieuwe te vormen hulpverleningsorganisatie".

De personeelsadvertentie vermeldde verder dat de persoon die gezocht werd, bij voorkeur een afgeronde opleiding in Master in Crisis and Disaster Management had. Daarnaast moest hij/zij beschikken over ervaring in het leiding geven aan alle taken en facetten van de dagelijkse oranisatie zelf en ook aan complexe operationele taken waaraan de regio zowel intern als extern zou kunnen worden blootgesteld. 

Een bevlogen ervaren netwerker die de partijen die een rol vervulde in fysieke veiligheid, brandweerzorg, geneeskundige hulpverling en rampenbestrijding, bij elkaar wist te brengen. 

En, hoewel ik nog 1 jaar voor mijn Masters te gaan had, vond ik die baan na mijn ervaringen van het bouwen van Parkstad-Limburg een logisch gevolg. Bestuurlijke steun voor het bouwen van een nieuwe hulpverleningsorganisatie en het samenbrengen van partners. Niet meer dan een logisch gevolg. 

En inderderdaad, na diverse gesprekken met het bestuur, de ondernemingsraad, de commissaris van de Koningin (destijds was onze Koningin Beatrix nog 'aan de macht') en het doen van allerhande psychologische tests, een assessment onderzoek en een antecedentenonderzoek. Bleek ik de persoon die uit de kandidaten boven kwam drijven. 

Mijn talenten konden weer lekker verder stromen en, met die uitgesproken visie en dekking vooraf van het bestuur, moest dat gaan lukken. Met bruisen kon ik weer verder. Een prima vooruitzicht. 

Ik begon dan ook als regionaal commandant brandweer van de regio/provincie en sloot, onverwacht en ongewild na een eenzijdig ongeval/blackout in de Westerscheldetunnel en een daarop volgende burn-out die me nog steeds parten speelt, mijn loopbaan in de functie van Algemeen directeur van de Veiligheidsregio Zeeland af. 

Daarnaast was ik namens de toenmalige Raad van Regionaal Commandanten en het Overleg Directeuren Veiligheidsregio's de nationale liason naar onze netwerkpartner het Nederlandse en Internationale Rode Kruis met de voor ons basis vestiging in Den Haag en de internationale vestiging in Geneve in Zwitserland. 

Om die organisatie beter te leren kennen en ook, met toestemming van mijn eigen bestuur binnen 24 uur en voor de eerste paar weken bij rampen, crisis en oorlogen wereldwijd beschikbaar te zijn als FACT-Member (Field Assessment and Coordination Team),  kreeg ik nogal wat aanvullende theoretische en praktische trainingen. 

Meer dan fantastische ervaringen in een netwerkorganisatie pur sang, in Nederland, Zwitserland en in de diepe vrieskou, ijs en dikke sneeuw, in Finland.  

Onze levensreis begon met molens en water en eigenlijk sloten we die in Zeeland ook met waterwerken, waaronder de Oosterschelde kering, af. 

Naast Phatsamon een stukje van Zeeland en de plek waar ik woonde te laten zien hadden we de bedoeling om ook wederom in de vermomming met mijn onverzorgde grijze lange haren pruik van 'Frank', vier mensen die aan de top van mijn lijstje van 'dierbaar' staan en waarmee ik ook nog steeds contact heb, te ontmoeten. 

Dat waren mijn voorzitter van de veiligheidsregio, de voormalige manager van onze gemeenschappelijke 112 meldkamer, mijn toenmalige hoofd van HRM en Financien en als 'kers op de taart' mijn directe voormalige secretaresse en haar man. 

Jammer genoeg, en met respect, kwam dat idee maar voor 50% uit. 

Met mijn voorzitter kon ik, door wat voor reden dan ook, geen contact krijgen. De manager van onze gemeenschappelijke meldkamer was de dagen dat wij naar Zeeland konden komen net met zijn broer van 92 in het buitenland op vakantie. Vanzelfsprekend een voor hem toch nog veel heugelijker feit dan voor onbekende 'Frank' (die even namens Frans Captijn wilde komen afgeven ;) ) de deur open te doen. 

Jammer maar helaas. 

De andere twee lukten wonderwel fantastisch en eigenlijk nog veel meer dan volgens het plan dat Phatsamon en ik ons vooraf ook maar hadden kunnen voorstellen. 

En, o ja, lol, denk wat je wilt denken bij de laatste foto's met mijn voormalige secretaresse. 

Onze relatie was en is gelukkig nog steeds heel intens, Aukje was immers jaren mijn echte manager, en van elkaar wisten we alles wat er in elkaar omging. Ze stemde in met het plaatsen van een paar foto's over onze ontmoeting en over het emotionele moment waarop ze spontaan voor Phatsamon en mij achter haar grootste vriend, haar piano, ging zitten en er uit haar diepste zelf muziek door ons ontvangen mocht worden die ons een tijd lang, ondanks de hoge temperaturen in Middelburg, kippenvel bezorgde. 

En ja, zo'n intens hechte band en samenwerking kan in onze ogen gelukkig in deze tijd ook nog steeds. Wat er ook van of over gedacht of gevonden wordt. Het bleef heerlijk bij een regelmatige ferme knuffel. 

Mijn pa zou dus ook met een zeer gerust en vertrouwd hart zeggen; "Jongen, lekker lullen laten".

Hierbij een foto impressie van ons Zeeland bezoek. 

Opmerking:

Ook dit bezoek had voor ons een dubbele betekenis. Kennismaking voor Phatsamoon en herbeleving van mij. 

Dit keer geen brandweerkazernes, Ambulanceposten, gemeentehuizen of wat dan ook. Hoewel totaal anders dan mijn ervaringen in Barneveld waarover ik eerder schreef, liep ook Zeeland anders af dan ik ooit had gedacht, verwacht en gewild. Ik kom daar in mijn nabeschouwing na alle reisverslagen nog op terug. 

Wat ik al wel kan verklappen is dat ik na onze reis, de indrukken en vele diepe herinneringen en herbeleving, inmiddels anders aan kijk tegen mijn uitstekende salaris en inmiddels nu mijn voor Thailand prima pensioen en AOW (vanzelfsprekend en heel normaal beiden stevig gekort omdat ik Nederland immers vroegtijdig heb verlaten). 

Mijn uitstekende salaris kwam-, en mijn pensioen en AOW komen, uit belastinggeld. Afdrachten van burgers, bezoekers en bedrijven. 

Een salaris, door het Rijk vastgesteld, net als voor iedereen, verbonden aan mijn taken, bevoegdheden en vooral verantwoordelijkheden. Niet meer dan normaal dat je je daar voor de volle 100% voor inzet. 

Als ik daar, NU, na mijn levensreis die we twee weken door Nederland gemaakt hebben en de inzichten die ik gekregen heb, naar kijk is dat anders. 

In Zeeland kreeg ik, zo is mijn overtuiging nu, uiteindelijk dat salaris omdat ik geforceerd werd me over te geven aan het systeem (het politiek en bestuurlijke spel) dat achter die mooi opgestelde woorden van de wervingstekst schuil ging. 

Om vooral NIET mezelf te zijn en mijn talenten en enthousiasme, om er met die hele grote (ca.1350 personen) regionale club van gemotiveerde kanjers van medewerkers, NIET meer te delen.

Het verstoorde in de praktijk steeds verder voor anderen hun spel waar mee zij bezig waren en zette, achter gesloten deuren, onderlinge bestuurlijke banden en samenwerking steeds verder op scherp. 

Een dieptrieste ontdekking...

Er was bestuurlijk helemaal geen overeenstemming om een nieuwe samenwerkende hulpverleningsorgansatie te gaan vormen of, op dat moment, netwerkpartners bijeen te brengen. Het was uiterlijke schijn. Daarnaast was er de angst dat dit geld zou kunnen gaan kosten. Dat geld moest uit de begrotingen van de gemeente komen en iedere burgemeester moest daar, vanuit zijn of haar politieke verantwoordelijkheid, zelf voor bij de gemeenteraad voor aan de bak en niet een wethouder. Soms geen klusje dat je populair maakt. 

Zeeland, na de regio Rotterdam-Rijnmond, met zijn basis risico's, de zeescheepvaart, overstromingsrisico (Watersnoodramp 1953) en Kerncentrale, moest het van het ministerie ook beter gaan doen. 

De bestuurlijke spanningen liepen op enig moment zo hoog op dat zelfs de minister van Binnenlandse Zaken (Johan Remkes), naar Zeeland afreisde om de lokale bestuurders hierover en over hun gezamenlijke verantwoordelijkheid te onderhouden. 

De minister was tot in detail, door zijn liasons, ook op de hoogte van alles wat er, ook achter gesloten deuren in Zeeland, speelde. 

Uiteindelijk kwam die Veiligheidsregio er zoals iedereen weet toch. Dat kwam echter doordat die wettelijk opgelegd en verankerd werd en niet, zoals dat in Zeeland het geval leek, vanuit een werkelijk eigen wens enthousiast werd ontvangen. 

After our visit to our son and daughter in South Limburg, we continued my life journey to my final posting, Zeeland.

The Regional Fire Service Zeeland, a legally established joint arrangement of all municipalities in the province, was looking for a:

"Regional Fire Chief / Intended Director of the new emergency response organization to be formed".

The job advertisement further stated that the person being sought preferably had a completed Master's degree in Crisis and Disaster Management. Additionally, he/she had to possess experience in leading all tasks and facets of the daily organization itself, as well as complex operational tasks to which the region might be exposed, both internally and externally.

A passionate, experienced networker who knew how to bring together the parties playing a role in physical safety, fire services, medical assistance, and disaster management.

And, although I still had one year to go to finish my Master's, I found that job a logical next step after my experiences building Parkstad-Limburg. Administrative support for building a new care organization and bringing partners together. Nothing more than a logical consequence.

And indeed, after various conversations with the board, the works council/union, the Queen's Commissioner (at the time, our Queen Beatrix was still 'in power'), and undergoing all kinds of psychological tests, an assessment, and a background security check, I turned out to be the person who rose to the top of the candidates.

My talents could flow freely again and, with that clear vision and prior backing from the board, it was bound to work out. I could move forward again, full of energy. A great prospect.

I therefore started as the regional fire chief of the region/province and, unexpectedly and unintentionally following a single-vehicle accident/blackout in the Westerschelde Tunnel and a subsequent burnout that still plagues me, concluded my career in the position of General Director of the Safety Region Zeeland.

In addition, on behalf of the Council of Regional Commanders and the Consultative Body of Directors of Safety Regions, I served as the national liaison to our network partner, the Netherlands and International Red Cross, with our base in The Hague and the international branch in Geneva, Switzerland.

To get to know that organization better, and also to be available as a FACT Member (Field Assessment and Coordination Team) worldwide during disasters, crises, and wars—with the permission of my own board—with the approval of my own board within 24 hours and for the first few weeks, I received quite a bit of additional theoretical and practical training.

More than fantastic experiences in a network organization par excellence, in the Netherlands, Switzerland, and in the freezing cold, ice and thick snow, of Finland.

Our life journey began with windmills and water, and in fact, we concluded it in Zeeland with waterworks, including the Oosterscheld - barrier.

Besides showing Phatsamon a bit of Zeeland and the place where I lived, we also intended to meet four people who are at the top of my list of 'dear' people and with whom I am still in contact, once again disguised with my unkempt long grey hair wig of 'Frank'.

These were my chairman of the safety region, the former manager of our joint 112 dispatch center, my then Head of HRM and Finance, and, as the 'Cherry on the puding', my direct former secretary and her husband.

Unfortunately enough, and with all due respect, that idea only came to 50% fruition.

For whatever reason, I couldn't get in touch with my chairman. The manager of our shared control room was on vacation abroad with his 92-year-old brother on the days we were able to come to Zeeland. Naturally, that was a much more joyous occasion for him than opening the door for unknown 'Frank' (who just wanted to drop things off on behalf of Frans Captijn ;) ).

Too bad, but that’s how it is.

The other two turned out wonderfully fantastic, and actually much better than the plan Phatsamon and I could have imagined beforehand.

And, oh yes, lol, think what you will about the last photos with my former secretary.

Fortunately, our relationship was and still is very intense; after all, Aukje was my real manager for years, and we knew everything that was going on inside each other. She agreed to post a few photos of our meeting and of the emotional moment when she spontaneously sat down at her greatest friend, her piano, in front of Phatsamon and me, allowing us to receive music from her deepest self that gave us goosebumps for quite some time, despite the high temperatures in Middelburg.

And yes, in our view, such an intensely close bond and collaboration is fortunately still possible in these times. Regardless of what people think or feel about it. It remained delightful with a regular, firm hug.

So my dad would also say with a very calm and confident heart: "Son, just let them talk."

Here is a photo impression of our visit to Zeeland.

Note:

This visit, too, held a double meaning for us. An introduction for Phatsamoon and a reliving of my own experiences.

This time, no fire stations, ambulance posts, town halls, or anything of the sort. Although totally different from my experiences in Barneveld, about which I wrote earlier, Zeeland also turned out differently than I had ever thought, expected, or wished. I will return to this in my retrospective following all the travel reports.

What I can already reveal is that, after our trip, the impressions, and the many deep memories and reliving of experiences, I now view my excellent salary (and my pension & State pension (AOW),—which is fine for Thailand, naturally and quite normally—severely cut because I have, after all, left the Netherlands early), differently.

My excellent salary came—and my pension and state pension both come—from tax money. Contributions from citizens, visitors, and companies.

A salary, set by the State, just like for everyone else, linked to my duties, powers, and above all, responsibilities. It is only just normal that you commit yourself to that 100%.

When I look at it now, after the two-week journey through the Netherlands we took on my life journey, and the insights I gained, it is different.

In Zeeland, I am now convinced, I ultimately received that salary because I was forced to surrender to the system (the political and administrative game) that lay hidden behind those beautifully worded recruitment texts.

Above all, to NOT be myself, and to STOP sharing my talents and enthusiasm with that huge (around 1350 persons) regional club of motivated, outstanding employees.

In practice, it increasingly disrupted the game others were playing and, behind closed doors, put mutual administrative ties and cooperation under increasing strain.

A deeply sad discovery...

There was absolutely no administrative consensus to form a new collaborative emergency services organization or, at that time, to bring together network partners. It was mere facade. Additionally, there was the fear that this might cost money. That money had to come from the municipal budgets, and every mayor, acting on his or her political responsibility, had to personally lobby the municipal council for it, rather than an alderman. Sometimes that is not a task that makes you popular.

Following the Rotterdam-Rijnmond region Zeeland, with its core risks—maritime shipping, flood risk (the 1953 North Sea flood disaster), and nuclear power plant—was also expected by the ministry to perform better.

At one point, administrative tensions ran so high that even the Minister of the Interior (Johan Remkes) traveled to Zeeland to discuss this matter with local administrators and pointed at their shared responsibility.

Through his liaisons, the Minister was also aware in detail of everything that was going on in Zeeland, even behind closed doors.

Ultimately, as everyone knows, that Safety Region was established anyway. However, that was because it was legally mandated and enshrined, rather than, as seemed to be the case in Zeeland, being enthusiastically received based on a genuine personal desire.

Kerncentrale
Nuclear power-plant

Uitzicht Brasserie Westbeer in Terneuzen waar ik
regematig met mijn voorzitter overlegde.
View of Brasserie Westbeer in Terneuzen, where I
regularly consulted with my chairman.

Middelburg

Een talentvol ingericht knus hotel met perfecte zorg.
A talentedly decorated, cozy hotel with perfect care.

Frank kwam wederom een cadeautje namens ons afgeven.
Frank again presenting a gift from us.

Mijn huis dat ik na 7 jaar te koop, na een vies spelletje van 'vrienden' kon verkopen.
My house, for sale for 7 years, I was able to sell after a dirty 'friends' game.

Grieks /Greece restaurant Onassis

De plek waar voormalig CvdK's Wim van Gelder & Carla Peijs er,
tegen de stroomvan de regionale bestuurders in,
toch nog iets van probeerden te maken.
The place where former Queen's Commissioners Wim van Gelder &
Carla Peijs, against the tide of the regional administrators,
still tried to make something of it.

Hemelse verrassing van het delen van talent van Aukje.
Heavenly surprise of Aukje's talent sharing.

Restaurant papegaai / parrot "Coco" 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com