vrijdag 21 juli 2023

Nog steeds hulpverlener in hart en nieren

Afgelopen woensdag morgen was het voor de zoveelste keer weer zover. 
Mijn dochter schreef me via Whatsapp: "Misschien ook wel een reden waarom je nu in Thailand woont."

Wat het is, is het, maar in de elf jaar dat ik hier nu woon ben ik al zo vaak als eerste getuige geweest van ongelukken die hier gebeuren. 

De brandweer rukt hier niet of nauwelijks uit. Ik heb er al eens eerder over geblogd. Thailand is een land dat, zeker in de steden, altijd 'wakker' is. Reden dat mensen over het algemeen heel snel een begin van brand opmerken. Oplettendheid, zoals het ooit bestaande Nederlandse 'Brandpreventje' het in de toenmalige campagnes opmerkte. 

Ik was zo'n twintig jaar geleden uitgenodigd om deel uit te maken van een europese delegatie voor een onderzoek naar 'sustainable health and safety' in de regio's Nonthaburi en Pak Kret in Thailand. We bezochten ook de brandweer in Bangkok. Het is allemaal anders georganiseerd en, hoewel ze hier over van alles en nog wat aan technische middelen en moderne voertuigen beschikken en vanzelfsprekend ook 24 uur paraat zijn, komen ze er maar weinig uit. Brandjes worden over het algemeen in de kiem door mensen zelf of door hun buren gesmoord. 

Anders dan bij verkeersongevallen natuurlijk. Die zijn er, of niet. En de meeste verkeersongelukken gebeuren hier met scooters. 
Tot op de dag van vandaag zijn de Thai bang voor allerhande ziektes. Ze dragen (nog steeds) een masker op de scooter. De helm blijft meestal, door de hoge temperaturen en het ongemak, buiten schot. En een scooter of brommer is hier een motorvoertuig. De dingen halen met gemak 90 tot 100 km/uur en zijn dus ook op de snelwegen hier. Het wemelt er van, kun je wel zeggen. 

Rijden op de wegen hier is echt totaal anders dan in Nederland. Je hebt er ogen en oren in je hele lijf voor nodig en dan nog wordt je regelmatig 'overvallen' door de meest vreemde capriolen die pardoes worden uitgehaald. En dat geldt niet alleen voor motoren, brommers of scooters. Ook auto's kunnen er wat van. Spookrijders tegenkomen is hier eigenlijk gewoon een gegeven. Met of zonder verlichting zowel overdag als in de nacht. Ik kijk er meestal niet echt meer van op. 

Eerlijk is eerlijk, ook mijn eigen rijgedrag is hier door de jaren heen aardig veranderd. Ik denk dat ik in Nederland, op zijn minst, snel een bekeuring zou oplopen. 

Terug naar dat verkeer. Door het rijgedrag en ook door de kwaliteit van de wegen hier, waar overigens in heel Thailand stevig aan wordt gewerkt om te verbeteren, heel veel ongelukken. En door wat voor reden dan ook ben ik er heel vaak als een van de eersten bij. 

En ja, dan steekt die passie van brandweerman en hulpverlener toch direct de kop weer op. Werk aan  de winkel om er nog het beste van te proberen te maken. Laten alarmeren, de ongevalsplek organiseren, eerste hulp voor zover mogelijk en stabilisatie. En, hoe gek het ook klinkt, opdrachten uitdelen. De meeste mensen rijden door en omstanders die er vaak snel zijn, staan te kijken en weten niet wat ze kunnen doen. Hoe vervelend de situatie ook, ik vind het fijn om te doen. Phatsamon denkt er soms anders over als ze er weer eens bij is maar is achteraf toch altijd weer trots.

Zo ook dus weer afgelopen woensdag. De werkplek veilig stellen voor verkeer. Twee ambulances laten bestellen. Eerste zorg voor drie slachtoffers, stabiele zijligging, begin van de reanimatie procedure (bleek achteraf gelukkig niet nodig omdat de man na de pijnprikkel al zelf terug kwam), water, kussentjes en paraplu's regelen om schaduw voor de gewonden die op het asfalt lagen. Info en prioritering doorgeven voor de naderende ambulances en andere omstanders vragen om hulp. En nadat de Thaise hulpverleners er waren info overdragen en weer vertrekken. 

Misschien gek gezegd, het geeft me altijd weer een goed gevoel. Dat voormalige werk van me was (en is) nog steeds een passie. Fijn om dat af en toe nog eens te beleven en er hier wat mee te kunnen doen.   



Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 14 juli 2023

Dat vind je nog hier: 1,60 Euro voor 18 verse rozen. En een top idee... dat we gaan navolgen.

Ik schreef al eerder dat we tijdens ons regelmatige bezoek aan Chiang Mai eigenlijk altijd best druk zijn. Dit jaar zijn we, door de problemen met mijn rug, niet eens toegekomen om iedereen die we wilden bezoeken te zien. We hopen dat over een aantal maanden ook weer goed te maken. 

Op vrijdagavond 23 juni jl., waren we uitgenodigd voor een Zwitserse Kaasfondue party. En natuurlijk ga je daar niet met lege handen naar toe. We kochten een goeie fles wijn en op onze vrijdagmarkt liepen we die middag tegen super verse rozen met lange stelen aan. 
Het zijn de Hilltribes (bergvolk hier) die de rozen hoog in de bergen telen, in de ochtend 'oogsten' en ze op de markt bij ons in de middag verkopen. Een grote bos van 18 stuks, met elke bloem in een speciaal netje verpakt, voor 60 THB (omgerekend 1,60 Euro). We konden er bij de gastvrouw twee vazen mee vullen. Niet voor te stellen voor deze kwaliteit als ik de prijzen van boeketten in Nederland op internet soms voorbij zie schieten. Hier is het de normale prijs. 

Die Nederlands/Zwitserse gastvrouw weet wat gastvrijheid is en ze heeft er een geweldig leuke formule voor ontwikkeld. 

Een keer in de ongeveer twee maanden organiseert ze bij haar thuis een etentje voor een wisselende groep mensen. Eerst wat nader kennis maken bij een fijn aperitief en daarna met de club op haar buiten terras aan tafel. 
We zijn al vaak en met veel plezier van de partij geweest. Ze doet alle voorbereidingen zelf en op de avond van het etentje heeft ze een aantal dames die voor de gasten en het uitserveren van het diner zorgen. Zij is dan vrij voor het contact met haar gasten.

Het leuke aan haar formule, vinden wij, is dat ze er iedere keer weer in slaagt om steeds andere mensen aan tafel te krijgen. Mensen die zij kent maar die elkaar meestal niet of maar beperkt kennen. En zo kom je dus steeds nieuwe mensen bij haar tegen en wisselen de gesprekken zich ook over steeds andere onderwerpen tijdens het diner af. 

Dit keer organiseerde ze dus een fantastische kaasfondue met voor ons tien onbekenden. Allemaal een andere achtergrond, andere levensverhalen, ervaringen en ook met verschillende nationaliteiten en dus culturen. Geweldig om verhalen te horen en soms ook andere opvattingen uit te wisselen. Interesse te geven en te krijgen, respect te tonen, en vrij te zijn in dat wat je deelt. Je voelt je oprecht uitgenodigd om verhalen te delen. Wederom een enorm fijne avond en... we kennen ze nu een beetje beter.  

We hebben besloten om dit idee, zodra ons huis in Surin klaar is, over te gaan nemen. Face-to-face communicatie met goeie gesprekken, een heerlijk diner en een goed glas met dat wat je maar wilt. En... geen enkele verstorende mobiel op tafel. 

Hoe eenvoudig kan gezelligheid en contact met anderen niet zijn?


Frans Captijn (Gangey Gruma) 








Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 7 juli 2023

Onze nieuwe koers in Tambun. Bezoek aan een hondenopvang dit keer.

In mijn blog van 16 juni jl. vertelde ik al over mijn, wederom, negatieve ervaring met Tambun (de verdienste van geven vanuit het Boeddhisme). Het is bij de mensen hier met de paplepel ingegeven en via de dorpsluidsprekers die hier overal in de dorpen en steden hangen om mensen op de hoogte te houden van activiteiten en dorpsnieuws, wordt er regelmatig ook toe opgeroepen. 
De idee is dat je zoveel mogelijk moet geven om een beter volgend leven te krijgen. Met het geven aan tempels en monniken schijn je de meeste 'punten' daarvoor te vergaren. Geven aan andere dingen levert naar ik heb horen zeggen minder voor je 'toekomst' op. 

Dat hele Tambun is een aardig goeie business heb ik het idee. 
Een Duitse vriend van ons vertelde me dat in het dorp waar zijn vrouw gewoond heeft, de hoogte van de donaties met de namen van de gevers via de dorpsluidsprekers worden omgeroepen. 
Kijk, dat werkt. Ook al heb je niet veel om weg te geven, je wil ook geen gezichtsverlies leiden (en al zeker niet in de cultuur hier). Je doet dus maar mee en geeft dus ook. 
 
Onze ervaring van het tempel Tambun evenement op zaterdag 10 juni in Chiang Mai was voor ons de druppel. Niet om regelmatig wat weg te geven maar wel om de richting van giften aanzienlijk bij te stellen. Tempelgebouwen, Boeddha beelden, crematoria en 'sober' levende monniken met vette bankrekeningen (waarover de media helaas meer en meer publiceert) die zich hoog boven anderen verheven voelen, zijn er in onze ogen voldoende. Sponsors, met name ouderen en zakenlui, die aan deze 'doelen' blijven geven zijn er ook nog steeds te over. Reden genoeg om onze 'tambun koers' te verleggen zowel voor wat betreft de doelen als voor wat betreft het geven van geld.  

Op zestien juni vertelde ik al dat we die verdienste van geven alleen nog rechtstreeks doen aan mensen, dieren en situaties in onze omgeving die dat in onze ogen echt nodig hebben. En dan als uitgangspunt in natura en niet meer met geld. Er zijn veel schrijnende situaties die een steuntje in de rug goed kunnen gebruiken en er ook nog eens super blij mee zijn. Dat voelt anders dan dat een gift met de (on)nodige arrogantie in ontvangst wordt genomen. 
De hele wereld kunnen we, hoe schokkend de situaties en beelden die goede doelen organisaties met een verzoek om donaties ook vaak zijn, niet helpen. 
Hier op deze plek zijn we niet voor niets terecht gekomen denken we en hier kunnen we rechtstreeks een helpende hand bieden. 

Tambun, dit keer hondenvoer, dus aan een hondenopvang waarover ik eerder al sprak. Ons bezoek moest een weekje worden uitgesteld tot zaterdagmiddag 24 juni jl. We hadden 40 kg hondenvoer bij onze dierenarts hier gekocht en die gaf er gratis voor ons goeie doel nog twee pakken met kluiven bij. 

Toen we er naar toe gingen was het letterlijk hondenweer. Bakken en bakken regen en we waren vooraf gewaarschuwd oude kleren aan te trekken. Dat bleek een goed advies. 

We troffen een jonge vrouw aan die werkelijk vanuit passie haar leven heeft ingezet om straathonden te helpen en met name om ze te laten castreren en steriliseren. Tempels barsten van de honden en ook op straat in Thailand kun je ze niet missen. De opvang zelf was eigenlijk niet de inzet maar er was geen andere keuze. Thuis hield ze er maar liefst dertig honden. In de opvang die wij bezochten waren er ongeveer twintig en alles bij elkaar (met tempels erbij) draagt ze inmiddels de dagelijkse zorg voor meer dan honderd honden. Slechts enkelen worden er geaddopteerd en dat geeft soms wat verlichting. 

Te triest om te horen dat mensen en ook tempels niet of nauwelijks iets over hebben voor honden. Als ze er komt wordt er zelfs soms om een donatie voor de tempel gevraagd. En de monnik die vertelde helaas geen geld te hebben om te helpen, verscheen hier pas geleden in de krant omdat hij door de politie was opgepakt met miljoenen Thaise Baht op zijn bankrekening. Te triest en het moet niet gekker worden. 
De vrouw, samen met maar een paar mensen die soms wat bijspringen, zorgt voor al die honden door het aanbieden van hondenvoer, medicatie, sterilisatie, castratie en het in uiterste noodzaak bieden van onderdak. En dat naast haar fulltime baan. 

Over passie gesproken. Ze kende de namen van alle honden en wist van iedere hond veel achtergrond te vertellen. Dat voer van ons kwam direct heel goed terecht. 

We zijn er een uurtje gebleven en werden, toen we weer vertrokken, vanaf een soort van uitkijktoren door diverse dieren met hun kwilspelstaarten uitgezwaaid. 

Kijk, en deze koers voelde voor ons nu eens super goed. Iets waarmee we zeker ook door zullen gaan. Niet voor een (nog) beter volgend leven. Dat wachten we, als dat er al in zit voor ons, wel af. Meer om daadwerkelijk een heel klein beetje bij te dragen aan dingen die er in onze ogen en in onze omgeving weldegelijk toe doen.  



Frans Captijn (Gangey Gruma) 




Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 30 juni 2023

Het 'nieuwe en digitale normaal' maakt mij niet blij en gelukkig

Ik merk steeds vaker dat ik, hoewel nog steeds regelmatig een puppy, van een andere generatie ben. 
Gisteren, alaaf, op de kop af 66 jaar jong en gelukkig nog steeds sterk en gezond.
Iets dat de afgelopen week ook bleek uit een onaangenaam avontuur dat ik mee maakte. Bij een vroege ochtend wandeling met de honden kreeg ik een voltreffer aanval van 8 wespen waardoor ik in een ambulance op weg naar het ziekenhuis door mijn allergie in shock raakte en op de IC van het Lanna ziekenhuis in Chiang Mai belandde. Gelukkig nog net op tijd en gezond er weer uit om mijn verjaardag te kunnen vieren. En ook mijn hernia is gelukkig zo goed als over. 

Inmiddels al meer dan vijf jaar blij met Phatsamon die, in relatie tot mij door ons leeftijdverschil, van een soort tussen generatie is.
 
Het 'nieuwe en digitale normaal' staat me steeds meer tegen. Als ik er mee word geconfronteerd ben ik steeds vaker blij en gelukkig dat er nog zat dingen in mijn kennelijk kleinere wereld over zijn die voor mij meer waardevol zijn en diepgang hebben.

Gemiddeld zo'n twee keer per jaar gaan we voor een periode van ongeveer een maand naar mijn huis in Chiang Mai. En hoewel dat voor ons een soort van vakantie is, is het toch ook altijd een drukke tijd. Vrienden bezoeken, naar onze tandarts hier, de dieren vaccineren (dit keer de sterilisatie van Singto), enzovoort. 
In Chiang Mai wonen heel veel expats en de stad is daarop met meer voorzieningen voor (grotere) buitenlanders ingesteld. 

In Surin is het voor mij bijvoorbeeld moeilijk om aan kleding en schoeisel te komen die mij passen. Maatje 44 schoenen blijven te klein voor iemand die gewend is aan 46 bijvoorbeeld. In Chiang Mai is het allemaal vrij eenvoudig te krijgen. 

Naast het aanhalen van de diverse contacten die we er hebben gaan we dan ook steevast shoppen. Er zijn meerdere moderne en grote winkelcentra. Phatsamon, yep het 'tussen generatie gen', wil dan altijd ook graag voor de lunch naar haar 'Dragon restaurant'. Toen ze nog voor een bank in Bangkok werkte ging ze er bij speciale gelegenheden met collega's wel eens naar toe. Twee weken geleden op een zaterdag gingen we er samen voor.

Helaas voor ons moest je voor de Dragon buiten wachten tot er een tafeltje vrij was. Niet mijn ding. We vonden dus een andere 'aanrader' van Phatsamon. Restaurants te kust en te keur en vanuit allerhande landen. 

En hier begint het eerste 'niet aan kunnen wennen'. Ik heb jaren in de horeca en op diverse plekken gewerkt. Een restaurant is voor mij een restaurant en dat heeft toch andere kenmerken dan de modern ingerichte eetzalen in een shopping mall. Zelfs het kleine dorpsrestaurantje waar we wekelijks een paar keer in Surin naar toe gaan ademt een veel gemoedelijkere sfeer uit. Maar je moet soms ook eens meebewegen. Dus... naarbinnen met de geit. 

Op de tafel een vast gemonteerd computerscherm waarop reclames rondsuisen en waarop je je eten kunt bestellen. In het Thais en in het Engels. Helaas kun je het scherm niet op de stand 'uit' zetten. Je krijgt gelijk ook je rekening te zien. 
Om je heen mensen die aan zo'n zelfde tafel met bestel tv zitten en vooral in hun mobiel hangen. Een volgende voortdurende ergernis voor me. Waar is het echte  contact? Maar goed, meebewegen zei ik al. Het is immers het 'nieuwe normaal'.

Na een paar minuten rijdt er ineens een karretje met een muziekje en digitale draaiende ogen en een smile naar onze tafel. 62 staat er op (ja er gaan veel tafeltjes in zo'n eetzaal). Dat is ons nummer! Hoe geweldig!. Het karretje rijdt eerst iets voorbij, draait dan om en begint iets in het Thais te lullen. 
In zijn 'buik' staat achter perspex deurtjes het eten dat Phatsamon had ingedrukt. En even later nog een keer zo'n karretje. Ja, mijn vriendin was er nu weer een keertje dus dat moesten we natuurlijk ook een beetje vieren. En de prijzen? Een biertje bijna drie keer zo duur dan in een normaal en gezellig restaurant hier in de buurt. 
Bediend worden door een robot. Hoe fantastisch is dat niet? Grrrrrrr, niet mijn ding.

Na ons 'restaurant' bezoek zochten we even de sanitaire voorzieningen op. Een klein stukje lopen. Onder weg liepen we langs tien van een soort van ouderwetse telefooncellen. Allemaal vol met twee tot drie mensen die zich voor een beeldscherm vergaapte en liedjes aan het zingen waren. Een soort van karaoke box. Let wel, karaoke op zich vind ik af en toe ook leuk. Maar gezellig jezelf in een glazen hokje met airco opsluiten om liedjes te zingen en dan ook nog met je verslavende mobiel in je hand??? Nou ja, toch ook niet echt mijn ding...

Frans, je wordt een ouwe zeur! Dat kan dan wel wezen. Helaas pindakaas. Ik kan (en wil) er niet aan wennen. Dat middagje 'shoppen' was voorlopig voor mij voor een half jaartje wel weer genoeg. 
Gelukkig zijn er nog heel veel dingen om me heen die me een stuk blijer maken. 

Mijn moeder zou zeggen: "Je hebt in ieder geval voor Phatsamon een offertje gebracht" 😃.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op 1 opmerking:

vrijdag 23 juni 2023

De gelukkige niet-politie agent

Als we weer voor een paar weken in Chiang Mai zijn gaan we als het even lukt elke vrijdagmiddag naar de grote markt in Mae Rim om inkopen te doen. 
Een grote keur aan dingen en voor wat betreft groente, fruit, vlees, kip, etc., super vers en van goeie kwaliteit. Het zijn vaak de mensen uit de bergen hier die hun producten verkopen. 

De markt heeft ook een gezellig 'barretje'. Daar moet je je niet teveel bij voorstellen. Het is een tentzeil op bamboe palen en verroeste metalen tafeltjes met plastic stoelen op een slecht gestorte betonplaat. En eigenlijk draait het daar helemaal niet om (en al zeker niet meer na een paar biertjes). Het gaat om de gezelligheid, contact en mensen kijken. Bier, Thaise whiskey, frisdrank en water worden er verkocht en ook cigaretten (per stuk). En de prijzen zijn meer dan schappelijk. Een grote fles (bijna 3/4 liter) bier met een emmertje ijsblokjes (bier drinken we hier zalig meestal met ijsblokjes er in) voor nog geen 1,75 Euro. 
Regelmatig ga ik al in de bar zitten terwijl Phatsamon, soms met haar vriendin hier, gaat shoppen. Andere kennissen zitten er soms al of komen wat later. Prima voor elkaar. 

Rond een uur of vier komt ook 'onze' politie agent op zijn brommer omdat de markt rond een uur of half vijf op zijn drukst is. Een drankje dat ik aanbiedt wordt steevast door de barman en hemzelf met een lach afgeslagen. Tijdens 'diensttijd' drinkt hij niet. Keurig netjes. Elke week straalt hij alsof nog steeds zijn jongensdroom in vervulling is. 

Niet gek. Hij stelt ineens wat voor en mensen hebben respect voor hem. Hij is namelijk helemaal geen politieagent. Als je wat beter naar hem kijkt kom je er achter dat hij eigenlijk een soort 'ratjetoe' vertoning is. Volgens mij heeft hij alles op een dump op de kop getikt maar het ziet er bij elkaar aardig professioneel uit. Op een afstand niet van echt te onderscheiden. 

Zijn laarzen zijn te groot en erg oud maar toch glimmen ze nog aardig. Zijn politievest heeft hij haast zeker hier in de stad gekocht. De helm die hij draagt komt uit Pattaya van een oude diender en inplaats van een pistool heeft hij in een leren tasje zijn mobiel en een portofoon die ik hem overigens nog nooit heb zien gebruiken. De rode zwaailamp is hier ook in de winkel te koop.
We denken dat het een soort van door de markt ingehuurde verkeersregelaar is die zijn outlook in de jaren heeft omgetoverd tot surogaat politieman. 

Wat maakt het uit? De man heeft zienderogen elke vrijdag de middag van zijn leven en doet, met een brede grijns, prima werk bij het proberen mensen veilig te laten oversteken. 

Wekelijks altijd weer een lust om naar te kijken en van te genieten. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 16 juni 2023

Negatief Karma graaien

Een paar weken geen blog gepubliceerd. We zijn, na een pijnlijke reis door mijn hernia, een paar weken geleden in Chiang Mai aangekomen om daar wat te herstellen. Dat gaat vooralsnog langzaam en toch ook voorspoedig. 

Vorige maand woonde ik inmiddels alweer elf jaar in Thailand. In die tijd heb ik aardig wat gezien en aardig wat geleerd. Ook over de cultuur en vooral ook over het Boeddhisme. Dat Boeddhisme, als bron, was een aardige openbaring. Een filosofie om bewuster en vanuit een diepere beleving te leven. Het leverde en levert me heel veel inzichten op. Veel van die inzichten mocht ik al ervaren en ook delen. Zeker in de periode dat ik op het voormalige gezondheidsresort hier in Chiang Mai werkte. Ik kijk er naar uit om in de toekomst, op onze nieuwe plek in Surin, opnieuw die inzichten met onze bezoekers te mogen delen.  

Sinds ik voornamelijk op het platteland in Surin woon en de uitvoering en het uitdragen van die fantastische levensfilosofie zie heb ik juist daar een andere kijk op gekregen. In mijn ogen wordt het te hoog verheven en wordt er door velen vroom en met de nodige arrogantie stevig aan verdiend. En dat terwijl de basis juist ondermeer draait om tevredenheid met dat wat je hebt en afstand van materialisme. Helaas zijn in de media steeds vaker de uitwassen van die uitvoering te vinden en het is slechts het topje van de ijsberg. Eigenlijk te triest voor woorden omdat de basis juist zoveel goeds biedt. 

Zeker de oudere generatie is het boeddhisme met de paplepel ingegeven. Het doen van 'Tambun' (de verdienste van weggeven) als onderdeel bijvoorbeeld is een activiteit die er aan bijdraagt om goed Karma te verzamelen voor een beter volgend leven zo is de gedachte en leer. En van die Tambun wordt in de praktijk door ontvangende partijen vaak ook pittig misbruik van gemaakt. Ik zie het van wel heel nabij bij de moeder en haar vrienden en vriendinnen van mijn partner.
Het lijkt een gemakkelijke manier van geld verdienen. En juist dat staat me tegen. Mensen die weinig hebben en daarvan nog een groot deel weg geven, met hoop op een betere toekomst, waar anderen zich aan verrijken. Moeilijk het anders te zien en zeker iets dat niet hardop gezegd mag worden en al zeker niet tegen die oudere generatie. Zelf ben ik er een beetje klaar mee. 

Een voorbeeld dat overigens voor mij afgelopen zaterdag nog meer roet in het eten gooide bij deze ervaring. 
Anderhalve week geleden werden we door een Duitse kennis en zijn Thaise vrouw uitgenodigd om die dag met hen mee te doen met een Tambun event in de tempel van ons buurdorp hier in Chiang Mai.  

De opzet was dat je eten verzorgde voor mensen die dat nodig hadden en dat gratis weg gaf. 
We gingen afgelopen vrijdagmiddag met z'n viertjes naar de grote markt om verse spullen te kopen. Een pickuptruck aardig vol met vers fruit en andere lekkernijen. Het werd in ongeveer twee honderd porties in zakjes verdeeld. En wij waren niet de enigen. Er stonden zo'n honderd tafels klaar van mensen die dit ook op hun manier deden en natuurlijk de bekende bananenboom en schatkist waarin je de envelop met tempeldonatie kon prikken. Dat wordt dan weer gebruikt voor nog weer een tempelgebouw of boeddha beeld erbij. 

We waren er erg vroeg die zaterdag om de spullen klaar te maken. Monniken in opleiding die in hun mobiel hingen (iets dat, vind ik, niet hoort maar het is 'nieuw normaal' ofzo...) en geen acht sloegen op de bezoekers en zich te lui voelden om een handje te helpen. Vlak na ons arriveerden ook de mensen voor de andere tafels. Werkelijk stapels met verschillend eten en drinken tot de ijscoman (of liever gezegd vrouw) die klaar ging staan om gratis ijsjes te scheppen voor die mensen die nu niet zo heel vaak zich een ijsje konden permiteren (dat was immers het uitgangspunt). De bananenboom en schatkist werden inmiddels ook voller en voller en ook meer monikken van buurtempels arriveerden en gingen een grote hal in waar ook later een rijkelijke lunch voor ze werd geserveerd. 

Na boeddhistische gebeden en chanten zouden de tafels door de monniken gezegend worden en zou het 'startsignaal' voor het eten uitdelen beginnen. 
Helaas... Het werd ineens 'Ikke', 'Ikke', 'Ikke' dat de klok sloeg. Op het signaal werd door de menigte niet meer op gewacht hoewel de hoofdmonnik het tij nog probeerde te keren.  

Als raven kwamen er mensen, volwassenen en kinderen, met grote tassen die in een mum van tijd met twee tot drie tegelijk alles van de tafels weggraaiden. 
Binnen een tijdsbestek van vier tot vijf minuten was werkelijk alles, in mijn ogen, gewoon gejat en absoluut niet door mensen die het nodig hadden. We konden helemaal niets weggeven. Het was graaien wat de klok sloeg omdat het gratis was. 

Mijn vriendin merkte, in het Thais, op dat het leek of er hongerige demonen met grijparmen uit de hemel kwamen en dat dit negatief Karma verzamelen was. Iets dat door een aantal Thaien, hoewel nog steeds met een glimlach, niet echt werd gewaardeerd. En toch... het was gewoon zo. 

Voor mij was dit de druppel. Het is over en uit wat mij betreft in relatie tot tempels en monniken.

Nee, natuurlijk niet dat geven. Dat doe ik echter alleen nog rechtstreeks aan mensen, dieren en situaties die dat in mijn ogen echt nodig hebben. Die zijn er immers meer dan genoeg. 
Komende week gaan we naar een hondenopvang. 40 kg 'Tambun' (hondenvoer dit keer) hebben we daarvoor inmiddels al hier in huis. Dat voelt stukken beter dan dit negatieve Karma graaien dat we afgelopen zaterdag hebben mee gemaakt. 
P.s.: In mijn blog van 7 juli aanstaande zal ik er over vertellen.

Ik kan het helaas niet mooier vertellen en nogmaals, dat Boeddhisme blijft als basis gigantisch waardevolle inzichten bieden en daar draait het uiteindelijk echt om. Iets waarvan ik hoop nog heel veel te kunnen oppakken. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op 1 opmerking:

vrijdag 26 mei 2023

Europa, de VS en Rusland houden opruiming

Heel veel jaren heb ik in Roemenie, dicht bij Oekraine, met Duitse collega's samen gewerkt aan een verdere verbetering van de brandweerzorg. Met mijn stichting die ik had deed ik ook een klein project in Oekraine hoewel ik daar zelf nooit ben geweest. 

Ik ken en voel het platteland in die omgeving een beetje. En ik ben er van overtuigd dat de situatie in Oekraine niet anders is. Mensen hebben bijna niets. Hun huis, voor zover je het soms nog een huis kunt noemen, is hun thuis en de dieren en de oogst leveren meestal net genoeg op om te overleven. Wat heb je meer nodig? Zij zijn er over het algemeen tevreden mee. Ze geven er om elkaar, zeker in de dorpen. Het is hard werken waarbij de strenge winters ook nog eens voor extra zware tijden zorgen.  
Gastvrijheid, ook mijn kinderen kunnen er over meepraten omdat ze alletwee eens met een transport naar Roemenie met me zijn mee geweest, te over. Vrienden voor het leven. De mensen leven er vreedzaam.

Hoe anders is dat inmiddels in bijna een derde van Oekraine geworden. Het overgrote deel van het zuid-oosten is verworden tot een schroothoop. Een oud ijzer dump. Nog niet eens een 'sloop' want alles wat je er tegen komt is al totaal gesloopt. 

Die vredige tuin die je had, zoals de foto hierboven, is opslag geworden waar naar verwachting nog veel meer staal bij gaat komen. Je gammele huis is, voor zover het er nog staat, nog gammeler geworden. Je dieren zijn door anderen geslacht en je buren misschien gevlucht, gedeporteerd, omgekomen of vermoord. 

Rusland, Europa en Amerika houden opruiming en jouw tuin mag ongevraagd de ouwe roestende rotzooi voor decenia bewaren. Je omgeving en het leven van jouw generatie is in ieder geval vergald. Voor diverse generaties na jou blijft het er onveilig leven door alle 'verrassingen' die nog onontploft in de grond met dank zijn achter gelaten.  

Opruiming 'met een warm hart' om weg te geven en, voor wat betreft Europa en Amerika, ook het aanbieden van een helpende hand voor bij de wederopbouw. In Europa lopen de constructie en infrastructuur bedrijven zich alweer warm. Hoe meer er aan gort geholpen wordt hoe meer het straks oplevert. Het spreekwoord: "De ene zijn dood is de ander zijn brood" bestaat immers niet voor niets. 

Oorlog is 'goed' voor de economie wordt wel gezegd en het levert een geweldige impuls in nieuwe technologische ontwikkelingen op... Een mogelijkheid om van je oude rotzooi af te komen zodat je snel over 'nog geavanceerder' kunt beschikken. Nog geavanceerder om mensen en dieren te vermoorden, natuur te vernietigen en dorpen en steden weg te vagen en vooral ook angst in te boezemen waardoor de 'vrede' zogenaamd bewaard kan worden. Wat een leven van mensen en dieren voorstelt speelt toch niet echt mee? Daar maken we nadien een mooi monument voor en we zetten er vast (net als zoveel monumenten van andere oorlogen) een tekst als bijvoorbeeld: "Niet meer/Nooit meer"  boven zodat we jaarlijks kunnen gedenken. De geschiedenis leert dat die teksten niets helpen. Er wordt helemaal niets van geleerd.
Knapt de groei van de economie al niet uit zijn of haar jas en gaan de technologische ontwikkelingen nog niet snel genoeg?

Welke gekken doen elkaar dit allemaal aan over de ruggen van onschuldige mensen die gewoon hun, keiharde, bestaan in vrede aan het leven waren. 
En alle mooie verhalen en historische achtergronden ten spijt, waar het vanzelfsprekend in de kern om gaat is zoals altijd macht en geld. 
De mensen die daarmee het spel spelen begrijpen nog steeds niet dat dat 'standbeeld' dat ze voor de toekomst nastreven, zie wat er in de wereld gebeurt, heel snel van de sokkel wordt neergehaald door nieuwe generaties. 

Een triest vertoon waar ieder zijn belastinggeld in op gaat en die niemand echt vrolijk maakt. En wat al die beperkingen en politieke discussies in relatie tot klimaat, natuur, stikstof, CO2 en boeren aangaat...? Zeker weten dat al die afgeschoten munitie (wereldwijd) ook een fikse bijdrage levert. Je hoort er niemand over. Dit moet gewoon stoppen maar dat zal het helaas nooit. 

Blijf met je handen van de spullen, en dus ook het land, van anderen af en steek je geld in zaken die het leven wat plezieriger maken in plaats van het vergroten van schroothopen en grootschalige ellende. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 



Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 19 mei 2023

Confrontatie met niets doen maakt creatief

Morgen woon ik op de kop af 11 jaar aaneengesloten in Thailand. Niet dat we niet een keer tussendoor onze familie wilden bezoeken. Dat was, na heel veel administratieve visum ellende, allemaal rond maar een virus gooide net voor ons vertrek roet in het eten. We zijn nog steeds aan het proberen om ticketkosten van Thai Airways terug te krijgen helaas. Een nieuwe poging samen wagen zit er door teveel hobbels die we zouden moeten nemen voorlopig nog niet in.  

Die elf jaar is een aardig 'boek' aan splinternieuwe ervaringen geworden. Deze haast wekelijkse blogs geven een aardig overzicht. Super blij en dankbaar dat ik de stap naar Thailand gezet heb en ik hoop er nog heel lang te mogen genieten. 
En de expeditie gaat verder. Soms met vallen en opstaan. Het hoort er bij. 

Ons rijstveld is een paar dagen geleden weer geploegd. Morgen wordt het weer ingezaaid zodat de rijst over een maand of vijf weer kan worden geoogst. 
Phatsamon laat dat tot nu toe allemaal al jaren aan haar oudste broer over. Het is een stuk land van ruim zeven duizend vierkante meter dat aansluit op ons twee meter hoger gelegen bouwterrein. Die rijst er 'even' bij doen is te veel werk. Starend naar dat geploegde veld riep het creatieve gedachten op.  

Inmiddels ben ik ruim vier weken met mijn hernia onderweg en veel verbetering is er tot nu toe nog niet opgetreden. Lopen gaat redelijk, staan is erg vermoeiend en zitten gaat tot nu toe gewoonweg niet. En dat maakt je dagen echt anders kan ik je verzekeren. 

Het is rond zes uur (heel gewoon hier overigens) opstaan, met de honden wandelen, een uur yoga en hernia oefeningen, gember/citroen thee drinken, weer met de dieren erop uit, ontbijten en ruim twee uur plat. Daarna kort, omdat het veel te heet is, weer met de honden wandelen, oefeningen, late lunch. Dan loop ik alleen zelf nog zo'n drie kwartier en daarna weer ruim twee uur plat. Diner, koffie, honden uitlaten en plat met daarna nachtrust. 
Het lijkt een vol schema maar voor mij is het gewoonweg 'niets doen' en dat is, voor een (hyper) actief persoon als ik ben, een pittige confrontatie. 

De hele dag staart de bouw, die vanzelfsprekend nu stil ligt, me aantrekkelijk aan maar ik kan gewoon echt even helemaal niets. 
Mijn hoofd zegt: "Pure tijdverspilling", mijn lichaam:"Bekijk jij het maar even". En, verstand er een beetje bij houden, mijn lichaam heeft meer dan gelijk. Ik kan niet anders dan me overgeven aan mijn lichaam en dat vind ik niet makkelijk. 

En ook Phatsamon is momenteel aan haar rechter enkel aardig geblesseerd door een aluminium deurstijl die als een mes in haar hiel sneed toen die deur dicht viel. Ze mag tijdelijk een week eigenlijk niet lopen en probeert zich er zoveel mogelijk aan te houden. 
Met twee super jonge en speelse honden en een wat doorgewinterde oudere is het steeds even naar mogelijkheden zoeken. En... het lukt natuurlijk. 

Het is dus niet anders dan me aan de situatie over geven. En omdat het lijf dan nu even niet kan, begint het creatieve brein weer extra actief te worden. Eigenlijk niet goed maar wat moet je dan? De hele dag op mijn mobiel is voor mij geen optie.

Kortom, terug naar dat rijstveld, er is inmiddels een idee geboren om dat over een paar jaar, nadat onze bouw klaar is en mits we natuurlijk daartoe gezond in staat zijn, om ons rijstveld om te bouwen. De tuin- & landschaparchitecten zijn in ons een beetje wakker geworden. Het idee is om een soort van stilte bos aan te leggen waar je vanuit onze tuin rond ons nieuwe huis en de gastenpiramides in kunt lopen. Misschien houden we, meer voor de sier, nog een klein stuk rijstveld in takt.  

Phatsamon speelt al een tijd met het idee om het land te omheinen en er bomen te gaan kweken. De natuur een heel klein beetje helpen als tegenhanger tot dat wat er allemaal in de wereld gesloopt wordt. 

Dit rijstveld willen we ophogen door er in de lengterichting een lange vijver met een eiland of, liever nog, een drijvend paviljoen op een ponton in aan te leggen. We hoeven dan geen grond aan te voeren. Op het eiland of het drijvende ponton een Gazebo (als idee de foto hiernaast). Een wandelpad komt door het bos en rond de nieuwe vijver.

Bomen zijn hier in diverse soorten en maten te koop. Dit nieuwe bos moet ook een veilige plek bieden voor de uilen en prachtige vogels die we hier snel weer hopen te zien. 
Toch weer een aardig nieuw project voor over een tijdje zullen mijn kids zeggen. 

En met dit soort fantasieen, die wellicht toch ooit werkelijkheid worden, probeer ik de tijd een beetje te doden en me over te geven aan mijn lichaam om tijdelijk even niets te doen.  


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op 1 opmerking:
Abonneren op: Posts (Atom)