Een nieuwe 'Wij-generatie' is wellicht in de maak. Werk aan de winkel voor ouders.

Afgelopen zondag las ik twee quotes van Mahatma Gandhi:
 

“Every home is a university and the parents are the teachers.”

 

&

 

“If we want to reach real peace in this world, start with educating children.”

 

Er kwam van alles in me op en het resoneerde met een bericht dat ik van vriend Marcel Dassen onlangs toegestuurd heb gekregen en een gesprek met de Roemeense Cristina. Ze is de dochter van een goeie vriend van me in Roemenië, die me vertelde over de angst en, ja daar komt hij, ook de hoop waar ze daar vlak bij de grens met Oekraïne momenteel mee leven. 
 
Beelden van de ‘zogenaamde’ Coronarellen in Nederland en ook elders in de wereld kwamen op mijn netvlies terug. 'Zogenaamde' tussen aanhalingstekens, want die beelden en acties hadden helemaal niets met Corona demonstraties te maken maar met relschoppen, leedvermaak, molesteren en terreur.
En helaas, over het algemeen door jeugd en veelal gedreven door de ‘sociale’ media.
 
Voor mij heeft die Gandhi met deze quotes gelijk. Als je ze in samenhang bekijkt dan zegt het immers iets over de ouders. Die kinderen of jeugd weten vaak niet beter. Ze hebben oprechte interesse, aandacht en goed voorbeeld tijdens hun opvoeding gemist. Iets waarmee ik niet zeg dat dus alles maar de schuld van de ouders is maar het levert weldegelijk een basis in de periode waarin een kind het meeste wordt gevormd.
 
Ik heb er al eens eerder over geschreven. Ik herinner me nog de ‘kinderdump’ (het kinderdagverblijf) waar ik een tijd lang vlakbij woonde. Kinderen werden er haast letterlijk gedumpt uit de auto’s waarin hun gehaaste vader of moeder zat. Die waren immers alweer vol van stress door hun overvolle agenda’s.
En vijf minuten voor het sluiten van datzelfde dagverblijf een stoet van auto’s die nog net optijd waren met vaak nog meer gestreste ouders die hun kind kwamen oppikken en snel verder gingen naar sportschool, muziekschool, zwemmen, tennis of wat dan ook. De kinderen om rustig te blijven een i-phone in de hand zodat ze een spelletje konden spelen of een cartoon konden kijken op de achterbank van de auto.
 
In de stroom van de economische groei en uiterlijk vertoon moeten we mee. Werken, werken, werken. Hoge lasten en vette schulden. En natuurlijk is de periode van, zeker jonge, kinderen er een die bol staat van activiteiten. Juist ook wat carrière betreft. Het is allemaal moeilijk te managen en iedereen geeft er zijn of haar eigen draai aan. Vaak ten koste van die aandacht (en dus tijd) voor elkaar. Vaak ook gemiste kansen omdat het juist zo’n mooie tijd van de groei en ontwikkeling van kinderen is om wat bewuster mee te maken.
 
Het draagt bij aan vereenzaming en marketing speelt daar geweldig op in. Je moet vooral dingen hebben (kopen) om gelukkig te zijn en te kunnen blijven. Op de standaard YouTube hier in Thailand kun je geen muziek meer achter elkaar afspelen zonder interruptie van een of andere gillende reclame tussendoor. We hebben de ‘Generatie-Ik’ laten gebeuren en plukken er nu de ‘vruchten’ van.
 
Graag, en met toestemming van Marcel, deel ik een aantal fragmenten uit zijn bericht over zijn gedachten over de ‘Generatie-Wij’ in relatie tot de huidige ‘Generatie-Ik”.
 

‘Wij’ maakten vanaf onze jeugd al deel uit van een vriendengroep. Er bij horen was belangrijk en solidariteit kregen we met de paplepel naar binnen. Voor lange tenen of een kort lontje was geen plaats. Niet zeuren, maar je handen uit de mouwen steken en elkaar helpen waar je kon. Samen als jongeren buiten op een muurtje zitten en lol met elkaar hebben zonder iets te mollen. Even boos zijn en het daarna weer goed maken, zonder dreigen of wraak nemen. Nee, je had elkaar nodig en we corrigeerden elkaar waar nodig.

 

We spraken elkaar aan en we werden aangesproken en keken niet de andere kant op, omdat we er samen sterker door werden. We hadden van jongs af aan nog respect voor en luisterden naar autoriteiten omdat dit in het belang was voor de gemeenschap waar we deel van uitmaakten. Met elkaar praten, elkaar aankijken en echt contact maken was altijd iets heel normaals voor ons.

 

We demonstreerden vreedzaam voor vrede en heel wat vreedzame protesten veranderden de wereld in positieve zin. Er kwam een einde aan de koude oorlog en de muur viel die het westen met het oosten verdeelde. Er was Live Aid en Nelson kwam vrij. Het ging om hogere doelen en niet om eigen belang.

 

We zouden vroeger niet meer bijkomen van het lachen als we toen iemand zagen voorbijlopen, starend op een schermpje. In de trein of bus met een koptelefoon op of hardop bellen in een restaurant of café. Foto’s van jezelf maken en die ook nog aan iedereen laten zien. “Hé joh, waar heb jij last van?” Zouden we roepen en “Doe es effe normaal!” Het was voor ons ondenkbaar om urenlang op een scherm te turen zonder te bewegen.

 

Het is normaal dat tijden veranderen maar er is door ‘Generatie-Ik’ nog veel te leren en te ontdekken over belangrijke waarden als: gelijkheid, saamhorigheid en vrijheid.

Jij hoort er al lang bij. Je hebt het niet nodig om te benadrukken dat je zo anders bent. We zijn allemaal mensen en daarom gelijkwaardig.

Met geweld en vandalisme maak je vijanden. Met solidariteit en hulpvaardigheid laat je pas ballen zien en doe jij er toe. Daarop kan je bouwen en word je gezien.

Daar waar egoïsme begint ga je over de schreef. Door jezelf als middelpunt te zien, bedreig je de vrijheid.

 

Er is helaas een kleine minderheid die het verpest voor de meerderheid. Leer weer om met elkaar te praten en elkaar aan te kijken. Dat draagt bij aan gelijkheid, saamhorigheid en waarderen we weer met elkaar wat vrijheid echt inhoudt.”

 
Voor mij past het perfect in de Gandhi quotes. Er is veel te leren en wie weet kunnen opa’s en oma’s vanuit hun ervaring daar nog wel heel veel bij helpen.  Jammer en triest als, in sommige gevallen die ik ken, de banden door ouders bewust voor hun ‘ik-generatie kinderen in wording’ met opa's en oma's verbroken zijn. Die 'WIJ' boodschap komt nooit over en Karma levert die ouders uiteindelijk dezelfde tegenreactie op.
 
Terug naar de dochter van mijn Roemeense vriend. Er is hoop!
Cristina deelde met mij de angst die er ook in Roemenië ervaren wordt door de situatie die in haar buurland gaande is.
Ze vertelde ook dat ondanks alle ellende er ook heel veel goeds zichtbaar werd. De Roemenen hadden hun deuren geopend voor de vluchtelingen en boden zonder problemen aan hun buren een bed, eten, drinken en een dak aan. Saamhorigheid, gelijkheid en een samen streven, hopen en bidden om vrijheid. Er heerste weer een ‘Wij-gevoel” en dat was geweldig om te voelen.
 
En dat meer “Wij” ken ik ook terug door alle gedoe dat er rond de pandemie was en is. Mensen trekken naar elkaar toe. Met uitsluitend ”Ik” overleef je immers niet. Het is geen deel van de en je natuur. Laat staan dat je ooit echt geluk leert kennen.  
 
Wie weet dat die waarden die Marcel in zijn bericht noemt toch langzaam en meer en meer een rol gaan spelen. Goed om in de thuisuniversiteiten door de leraren (ouders) met hun kinderen daarover te praten en met ze te delen. Slechts een beetje aandacht en je kunt niet jong genoeg beginnen. En in de praktijk is bewezen dat als je moet lesgeven, iets aan anderen over moet brengen, je zelf nog het meeste leert.
 
Die nieuwe “Wij creatie” kan dan dus nog wel eens veel sneller gaan dan je denkt want ook de ouders steken er nog wat van op.
 
Iets waar ik erg op hoop.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Ervaringen na inmiddels twee maanden nieuws geheelonthouding.

Tijd vliegt. Er zijn alweer meer dan twee maanden voorbij dat ik het nieuws niet meer volg. Op 31 december jl. publiceerde ik er een blog over. 
Hoe is dat nu vroeg iemand me pas.
 
Eerlijk is eerlijk, helemaal geen nieuws binnenkrijgen blijkt gewoonweg in deze wereld niet mogelijk. Je zou er kluizenaar voor moeten worden en dat gaat me toch net wat té ver.
 
Ik moest bijvoorbeeld met mijn auto naar de dealer voor een reguliere onderhoudsbeurt en moest drie uur, overigens meer dan prima verzorgd, wachten. En jawel, de televisie staat voor de klanten aan en stort allerhande nationale en internationale ellende over je uit. Ik kan de Thaise taal dan wel zo goed als niet verstaan maar beelden zeggen meestal al genoeg. Ik ben niet de enige klant en kan die tv niet uitzetten en automatisch trekt het toch je aandacht. 
En ook als ik via Google op het internet iets wil opzoeken dan komt er meestal toch nog snel even een nieuwsbericht voorbij. Ik druk het snel weg maar de kop heeft je aandacht alweer getrokken.
 
Mijn zoon en dochter vertellen me heel af en toe iets positiefs wat er in de wereld gebeurt. Of mijn dochter zegt me dat het maar goed is dat ik het nieuws niet volg omdat de wereld gewoon meer dan ziek is. Het kan verkeren...
 
’s Avonds, in ons dorps restaurant, vertelt een Australiër die hier ook met zijn Thaise partner in de buurt woont regelmatig over wat hij de hele dag op zijn mobiel allemaal weer is tegen gekomen. Voor hem een aardig tijdverdrijf. Berichten over oorlog, demonstraties, over wat er allemaal speelt met de vorige president van Amerika, over de politiek in Engeland en Australië, de pandemie, het Thaise koningshuis, dat de rijkste man van de wereld een nieuwe vriendin heeft, en wat al niet meer. Ik kan er niets mee en hoef het ook niet te weten. Ik heb hem inmiddels gevraagd om die enthousiaste info wat te temperen. En werkelijk, respect, die oproep begint te werken. En ja, het wordt wat stiller hoewel er meer dan genoeg te bespreken overblijft. 
 
Vorige week probeerde ik me nieuws te herinneren waar ik me tien jaar geleden in de gemeente waar ik woonde, de provincie, ons land en in de wereld druk over maakte. Er kwam eigenlijk niets meer in me op. En geschiedenis is dan wel niet mijn ding maar toch. Was (en is) het dan allemaal tijdverspilling? En is het nu ongeïnteresseerdheid bij mij?
 
Zeker weten niet. Zeker toen ik nog volop in het arbeidsproces zat en veel met politiek te maken had moest ik toch een beetje bijblijven. En interesse heb ik deels ook nog. Nee, het is een mezelf afschermen tegen de continue stroom van negatieve informatie, angstverhalen, achterklap, macht, corruptie, politieke spelletjes en regelmatig ook fake nieuws en gewoonweg leugens. Die informatie heeft te veel invloed op mijn humeur. 
 
Het duurde, vanaf 20 december vorig jaar toen ik met mijn persoonlijke actie startte, ruim een week voordat ik gewend was om niet op de automatische piloot nieuwssites te bezoeken. Ik deed dat op zich al weinig maar toch…
 
En ja, het maakt wat eenzamer omdat je niet meer zo goed kunt ‘meepraten’. Je wereld wordt kleiner. Dat was hij overigens de laatste twee jaren toch al geworden door alle ontwikkelingen in de hele wereld. Voor wie overigens niet?
En soms mis je dus informatie die je (meestal lokaal) nodig hebt. Zo stond ik op een zondag voor een dichte deur van de kerk. Pas twee weken later kwam ik erachter dat die door alle regels hier gesloten was omdat er op de katholieke school één van de vierhonderd leerlingen positief getest was. Paniek. De kerk, vijf kilometer verderop moest toen ook maar twee weken dicht. Het kan verkeren, ook allemaal niet mijn ding maar het was wel op en in de (sociale)media gedeeld. Ik had het dus kunnen weten.
 
En gisterenmiddag ging het bijna mis. Ik was op onze bouw bezig en hoorde toen ik even een pauze had genomen ineens van iemand dat Rusland toch Ukraine was binnengevallen. En wat deed ik? Ik opende de website NupuntNL om het nieuws erover te lezen. Erg dom...

Een schokkende foto van een vrouw met haar hoofd in het verband en onder het bloed en schokkende nieuwsberichten. Ik werd boos, zelfs wat opstandig en op hetzelfde moment bedroefd en zelfs wat emotioneel. 
 
Mijn partner was met een vriendin aan het bellen en zag het met me gebeuren. Mijn gemoedstoestand ging onderuit. Ze stopte het gesprek en vroeg me om met het bezoeken van die nieuwssite te stoppen. “Kijk hier maar naar…jij kunt er niets aan veranderen”. Ze draaide haar telefoon naar me om en liet me een kort filmpje zien dat ze net van haar vriendin toegestuurd had gekregen. Een puppy die naar een witte eend toeliep en het dier vredig omhelsde. De foto bij dit blog is er een 'print screen' van.
 
En ja, dat is juist het tegenover gestelde van dat wat ik me vlak daarvoor had laten overkomen. En weer laat de natuur met deze dieren zien dat het allemaal weldegelijk anders kan. 

Ik keer haar aan, moest lachen en sloot die site gelijk maar weer af. Ik kan er daar inderdaad niets aan veranderen. Mijn enige invloed ligt in mijn kleine wereld om me heen hier.  
 
Yep, een kleinere wereld, dat wel, maar wel een voor mij meer waardevolle. 

En nog een bijkomend effect is, zoals iemand me uit mijn vriendenkring die ook met het volgen van het nieuws voor zover mogelijk gestopt is me schreef, is dat je 'helderder' wordt. Hij deelde: "Je krijgt nog beter door dat we alles wat 'de mainstream' schrijft en publiceert kunnen omdraaien en dat de massa stekeblind is.". Een ervaring die ik herken.  
 
Nee, het is voor mij niet mijn kop in het zand steken voor dat wat er in de wereld omgaat of egoïsme. Wél persoonlijke bescherming om mijn goede humeur, energie en gezondheid zo veel en goed mogelijk in stand te houden. En juist daarmee, althans dat is mijn idee, kan ik er beter voor die kleine wereld om me heen zijn.

 

Met die nieuwsgeheelonthouding ga ik dan ook nog maar even door.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

De geur van het bos. De meditatie van de natuur is weer voorbij

In de nacht van woensdag 2 februari jl. hadden we hier de eerste regen. Niet al te veel en eigenlijk, in de droge tijd hier in Thailand, een beetje ongewoon. Ik stond er toen nog niet zo bij stil. Nu blijkt die regen het startsignaal voor de natuur te zijn geweest om met haar meditatie te stoppen en haar nieuwe cyclus weer te starten. Je ziet en ruikt inmiddels de start van de lenteperiode van de lente.

 
Tijdens onze ochtendwandeling met Kadhow in het bos komt die fantastische frisse en jonge bosgeur je de afgelopen week weer tegemoet. Het maakt je opgewekt, blij en ook nieuwsgierig. Er is weer zoveel nieuws in de natuur, in het bos, onze tuin en om ons heen te ontdekken. Gisteravond nog nagenoeg volle maan. De sierduif in onze tuin die zich al broedend op haar nest gewoon laat aaien. Groen en bloemen die overal beginnen te ontspruiten. Wederom het zichtbare en tastbare bewijs dat de lente helemaal niet op 20 maart begint (dat is het hoogtepunt en feitelijk de start van de zomer van de lente) maar grofweg zes weken eerder.
 
Vanmorgen heb ik mijn camera maar weer eens meegenomen tijdens onze toch. Immers, waarom deze week in mijn blog niet gewoon eens wat beelden delen? Gewoon om je mee te kunnen laten genieten en je uit te nodigen om ook eens naar buiten te gaan voor een gratis ontdekkingstocht. Op het Noordelijk halfrond van onze planeet is het immers overal inmiddels al zover.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Teleurstellingen. Cadeautjes voor je toekomst.

Ik had vorige week vrijdag in mijn blog “Pa, wat is wijsheid?” aangekondigd dat ik het deze vrijdag zou hebben over teleurstellingen.
 
“Leur” in het woord teleurstelling betekent “verlies”.  Als verwachtingen of hoop op iets dat je hebt niet uitkomen dan kun je je teleurgesteld voelen. Meestal is dat maar van korte duur. En feitelijk ben je dus niets ‘verloren’ omdat je het helemaal niet had maar juist graag wilde hebben.  
Er zijn mensen die keer op keer teleurgesteld zijn of worden. Dat zegt iets over de verwachtingen die ze hebben. Ze raken er gefrustreerd van en wekken bij hun omgeving een gevoel van medelijden en zieligheid op, en mopperen vaak aardig wat af.  Het overkomt hen ook altijd… Domme pech (of toch niet)?
 
Als tiener was ik heel vaak teleurgesteld. Ik was misschien te verwend en wilde veel te veel. Daarnaast was (en ben) ik een druk ventje vol met creatieve ideeën die ik, zeker toen, ook gelijk in de praktijk wilde zien of brengen. En als dat niet ging of lukte, yep, dan was ik dus teleurgesteld. Mijn opgewekte humeur liep ook direct een aardige deuk op.
 
Mijn ouders, en met name mijn moeder, waren ook hierin mijn managers. En in dat woord manager schuilt het woord “manege”. Fantastische herinneringen daaraan overigens. Zeker ook met een eigen paard dat ik ooit had. Maar dat is weer wat anders.
 
Mijn managers leerden mij snel met teleurstellingen omgaan. En daarbij gebruikten ze die manege als voorbeeld. Ik was het paard (of meestal veulen) in die manege. De foto bij mijn blog, afgelopen woensdag door mijn dochter Carlien op haar werk van het paard Ginger in Perth gemaakt, geeft een idee.
En als ik teleurgesteld was dan stond ik dus, net als paard Ginger, te treuren in één van de vier hoeken. En als mijn moeder dan vroeg wat er aan de hand was dan morde ik en wilde ik niet praten. Ik was immers teleurgesteld en soms zelfs boos. Meestal overigens op mezelf.
 
Mijn moeder had de kunst om me op een zachte manier als het ware aan mijn halster vast te pakken en in die hoek te draaien. “Wat sta je nu te morren? Als je in die hoek naar buiten blijft kijken dan sluit je jezelf af. Draai je om en kijk dat het ‘speelveld’ van de manege veel groter is. Er zijn zelfs nog drie hoeken om te ontdekken over…”.
 
Ze moedigde me aan om snel los te laten en opnieuw te beginnen. En dat is volgens mij de hele truck over het omgaan met teleurstellingen. Wat natuurlijk niet zegt dat je je niet verbonden moet voelen met zaken zodat je sneller kunt loslaten. Verre van dat. Maar te lang vast blijven houden, houd je dus inderdaad in die hoek.
 
In relatie tot mijn blog van vorige week zie ik teleurstellingen dan ook als richtingaanwijzers op je levenspad.
 
Die lessen van mijn ouders hielpen bijvoorbeeld ook bij sollicitaties, psychologische testen en assessments die ik regelmatig moest doen. Ik vond die testen en assessments altijd prima. Van een negatieve uitslag hoef je toch niet teleurgesteld te zijn. Je moet jezelf juist feliciteren dat jij (en de potentiële nieuwe werkgever) mogelijk voor hopen ellende worden gespaard.
 
Teleurstellingen. Snel loslaten en opnieuw beginnen. Niet gaan zitten klagen en kniesoren. Je kunt erop vertrouwen dat er iets op je ligt te wachten dat veel beter bij je past of voor je is.
En dus zijn teleurstellingen eigenlijk cadeautjes voor je toekomst.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

" Pa, wat is wijsheid?"

Mijn zoon moest laatst ergens een beslissing over nemen die impact heeft op zijn (nabije) toekomst. Hij was aan het wikken en wegen over wat de juiste beslissing zou zijn en belde mij met de vraag: “Pa, wat is wijsheid?”
 
We kennen het allemaal. De afwegingen tussen ratio en emotie en ook over wat voor je toekomst het beste voor je is. Je wringt je in nogal wat bochten en het geeft soms slapeloze nachten. Je maakt misschien zelfs lijstjes met plus- en minpunten. Je raadpleegt vrienden en bekenden (mijn zoon heeft er gelukkig aardig wat) en toch kom je er niet uit. Hoe goed bedoeld ook, voor belangrijke keuzes brengen al die goed bedoelde adviezen je vaak juist verder van huis. Ze leveren zelfs nog meer twijfel op. Besluiten stel je langer en langer uit en het blijft je in een greep van onrust en twijfel houden. Van maar niet kunnen en willen kiezen.
 
Het leven is een leerschool. Als je de vraag op enig moment stelt wat wijsheid is, dan liggen de keuzes die je kunt maken meestal dicht bij elkaar. Ze kunnen wel totaal anders zijn maar gevoelsmatig, voor wat betreft de uitwerking van het resultaat blijft het een afweging. En ja, ze kunnen invloed hebben op je toekomst. En toch… Waar je de ene deur dicht doet gaat gelijk de andere open is mijn ervaring.
 
Toen ik nog heel jong was werd ik een paar keer erg nerveus toen ik met de uitslag van mijn citotoets in de zesde klas van de lagere school (groep acht nu) en een schooladvies in de hand én na de brugklas op de middelbare school, mijn studierichting moest kiezen. Het bepaalde immers je toekomst zo werd je door de wereld voorgehouden. Een ‘foute’ keuze… een slechte toekomst??? Wat een onzin weten we inmiddels allemaal. Ik schreef er al eens een keer eerder over.
 
Zelfs mijn vader gaf me diverse keren het goede voorbeeld. Je schoolt je, als je dat wilt, gewoonweg om naar iets waar je passie meer in ligt. Hij begon als loodgietersknecht, werd toen etaleur, daarna vertegenwoordiger en toen hij ongeveer 54 jaar was begon hij met zijn eigen massage en yoga praktijk. Inderdaad, het was aardig wat studie en ‘learning by doing’. Als je écht wilt en ervoor gaat dan zijn er meer dan zat mogelijkheden. Soms moet je wat creatief zijn en tegen de stroom van mensen die je gemakshalve voorhouden dat het niet haalbaar is of dat de tijd ongunstig is inzwemmen.
Ik volgde in zijn voetsporen van horeca in de bouwwereld. Van brandweerofficier naar life- & talent coach, tantra, meditatie en yoga docent. En nu ben ik als bouwkundige alweer een paar jaar actief. Het kan verkeren. Als je je maar overgeeft aan die innerlijke drive en vooral niet denkt dat die keuzes die je uit wijsheid moet maken je ‘eindstation’ van de toekomst betekenen. Alles komt goed.
 
Zodra je praat over ‘wijsheid’ mag je erop vertrouwen dat de keuze eigenlijk nooit verkeerd is. En achteraf is het altijd gemakkelijk terugkijken. Je hebt er echter nu niets aan. Een ‘wijs’ besluit kunnen anderen je niet adviseren. Ze kunnen proberen met je mee te denken maar je moet je afvragen in hoeverre ze jou, vanbinnen, diep kennen en voelen. En dat geldt niet alleen voor jou innerlijke zelf maar ook voor de situatie waarin je zit. Je kunt niet wijs zijn door andermans wijsheid.
 
Als ik op mijn leven tot nu toe terug kijk dan heb ik, achteraf gezien, nooit verkeerde beslissingen genomen. Immers ook de diverse ‘missers’ die ik maakte blijken achteraf een super bijdrage te hebben geleverd in het leven dat ik mag en kan leven. Het werden levenslessen en het leven tot nu toe een geweldige expeditie. De wereld hield niet op te bestaan.  
 
Misschien is de grootste wijsheid wel dat je kunt vertrouwen dat je een missie in je leven hebt en dat dingen op zijn plaats vallen. Je hebt er al je hele leven je unieke set aan talenten voor in huis.
En wat toekomst betreft… Dat wat je je nu voorstelt van die toekomst verandert vaak snel en is maar van een korte duur. Dan dient zich weer een nieuwe toekomst aan. Beter dus wat veerkracht inbouwen. Ik kom daar komende week op terug in relatie tot omgaan met teleurstellingen.
 
Dat betekent overigens niet dat je dus nu maar ‘slap moet hangen en lullig moet kijken’ omdat het vast wel goed komt. Ook het slechte pad (een weg waarvan je op voorhand zeker bent dat het jou uiteindelijk niets brengt in groei en ontwikkeling zoals bijvoorbeeld alcohol en/of drugs) inslaan is nou niet geweldig. Het is een weg van drijfzand waaruit maar moeilijk weer is terug te keren.
 
Wijsheid is al die unieke talenten die je hebt meegekregen laten samenwerken en tot je laten spreken in de keuze die je wilt maken. Zij geven jou zelf het inzicht. Vertrouw er maar op dat je achteraf kunt terugkijken op de juiste keuzes vanuit de situatie waarin je toen zat. Een rustgevend gevoel.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

  

Eenvoudig van dat depressieve gevoel af.

Mijn dochter woont al jaren in Perth, Australië. Omdat dat op het Zuidelijk Halfrond ligt zijn de seizoenen tegengesteld aan die van ons in bijvoorbeeld Nederland of Thailand. Onze zomer is daar winter en omgekeerd bijvoorbeeld. Op dit moment is het er dus zomer.

Ze werkt als technicus twee dagen per week met collega’s in technisch onderhoud en tenminste drie dagen, samen met de superfijne eigenaar (die ik haar tweede vader noem) op een (race)paarden en koeien farm. Ook op dit grote bedrijf is meer dan genoeg aan techniek en onderhoud te doen.

Al een aantal jaren inmiddels leven we zoals iedereen inmiddels wel beseft in een wereld waarin té zware aanslagen op ons gezonde verstand én onze innerlijke wijsheid gepleegd worden. Het geeft mensen een depressief gevoel en maakt zelfs letterlijk ziek doordat het energie vreet. Pilletjes zijn niet de oplossing. Ze onderdrukken slechts je lichaam en je geest en lossen niet echt iets op.

En die depressiviteit werkt als een soort virus. Je beïnvloedt, nee besmet, er je directe omgeving ook nog eens mee.  

Ook in Australië (waar niet) hebben ze er last van. Mijn dochter ervaart het ook. Op de plek waar ze twee dagen per week werkt staat de hele dag de radio aan. Ook in alle winkels die ze bezoekt dezelfde berichten. Mensen praten met elkaar haast over niets anders. De hele dag door bijvoorbeeld geen half uur zonder steeds weer dezelfde adviezen van de overheid. Je kunt het proberen te negeren maar ook de aandacht om dat te proberen versterkt juist een vorm van boosheid en onmacht. Het maakt depressief.
 
Een paar weken geleden vertelde ze me dat ze zich in een paar dagen tijd ineens stukken beter voelde. Het had volgens haar te maken met hoe blij ze zich voelde om als technicus op die boerderij vooral met die dieren, die paarden en koeien (en zonder radio), te zijn. Ook had ze een paar planten gekocht voor in de tuin. In die tuin bezig zijn gaf haar energie. Net als op haar motor uitwaaien als ze naar een paar vriendinnen ging om samen te gaan lunchen.

Geen vreemd verhaal dat ze me vertelde.

Het heeft alles te maken met dagelijks tijd voor jezelf vrijmaken (het heet jezelf respecteren en je niet druk maken over de mogelijke mening van anderen) én met de verbinding met de natuur. Een verandering van en in je levenshouding.

De natuur is niet alleen een voorbeeld voor ons maar ook een energiebron. En dat heeft niet alleen met de zon te maken maar juist met de verbinding die jij met de natuur (flora, fauna en ook bijvoorbeeld de wind) maakt.
 
En hoewel het in Australië op dit moment zomer is, lukt dat in ieder seizoen waar ook ter wereld. Dus ook in de Nederlandse winter.

Heb je er bijvoorbeeld al eens bij stil gestaan dat ieder seizoen ook weer seizoenen in zich heeft en dat de hoogtepunten van lente, zomer, herfst en winter niet op respectievelijk 21 maart, juni, september en december liggen? Die hoogtepunten liggen ongeveer zes weken voor die data. Ik schreef er ooit al eens eerder over. Er is zat te ontdekken.
 
In de tuin werken laat je misschien wat zweten. Tuinieren is niet echt mijn ding maar ik doe het wel regelmatig. Ondanks dat zweten laad je je levensbatterij enorm op. In letterlijke zin aard je jezelf als je met je blote handen de grond aanraakt of ingaat (zoals op de foto bij dit blog).
 
En wat dat tijd voor jezelf vrijmaken betreft zou je eens stil kunnen staan bij de huidige technologie. Ooit bij stil gestaan dat die, in zekere zin en met name voor wat ons oergevoel van communicatie betreft, eigenlijk ook dom, lui, afhankelijk en vooral kwetsbaar maakt? De wereld noemt het echter ‘smart’ (Smart phone, smart car, etc..). Zonder rekenmachine bijvoorbeeld lukt rekenen bij de meeste mensen niet eens meer en alles wat op het schermpje verschijnt wordt voor waarheid aangenomen. De intuïtie om die fout te zien hebben velen verloren.
 
Je kunt veel effectiever worden door wat meer tijd in stilte (zonder die radio, facebook, twitter, YouTube, je pc en noem maar op) door te brengen. Iets dat mijn dochter misschien onbewust die andere drie dagen veel meer doet. Wat is immers écht belangrijk in je leven?

Wat er feitelijk gebeurt is dat je je weer openstelt voor je natuurlijke gevoel en verbinding. Zoals het onverklaarbare gevoel en de geestelijke verbinding (noem het intuitieve communicatie) dat er vanaf het prille begin van de groei van een baby tussen moeder en kind is. Geen technologie voor nodig. Die stompt juist af.
 
Die aanslagen op je verstand en je wijsheid worden minder en ze gaan weer werken zoals het ooit vanaf je prille begin voor je bedoeld was. Depressiviteit hoort daar gelukkig niet bij.
 
Zomaar een paar tips met dit blog. En echt, het werkt. Slechts een kwestie van jezelf respecteren en gebruik maken van het aanbod dat er sinds je hier op deze aarde rondloopt al voor je was en gelukkig nog steeds is.
 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Gratis huurwoningen om de natuur een handje te helpen en nog meer te genieten.

Sinds kort heb ik twaalf ‘huurwoningen’ gratis beschikbaar gesteld.
Het helpt de natuur en wij genieten van de bedrijvigheid die er binnenkort in plaats gaat vinden.
 
Als ik terugkijk op mijn leven tot nu toe dan speelde dieren daarin een grote rol. Ieder dier die er bij ons huisgezin thuis ooit binnen kwam was blijvend verzekerd van perfecte opvang en verzorging. Mijn moeder had een zwak voor dieren. En ik heb er wat van mee gekregen.
 
Om eens wat te noemen. Achter in onze tuin aan de Lodeweijk van Deijssellaan 192 in Haarlem had ik een mooie, natuurlijke en grote volière gebouwd. Er pronkte een bord boven met de naam; "Vogellust". Niet alleen een lust voor de vogels maar ook voor ons  om naar te kijken. Er huisden met name tropische vogels. In de zomer gingen die vogels in hun nacht verblijf. In de winter naar binnen. Ik had er een plek voor in de achterkamer waar ooit een oude gashaard was ingebouwd én, niet te vergeten, in de keuken. Mijn moeder offerde er zonder probleem de grote keukenkast voor op. Aanwas van jonge vogels was er genoeg. 
 
Konijnen, cavia’s, honden, katten en vogels. Ik heb iets met vogels. Wellicht is het de vrijheid. Voor mij is de boerenzwaluw een van mijn favorieten. Vrijheid, hard werken, zorg voor het gezin, beweeglijkheid. Woorden die bij dit dier zo door mijn hoofd schieten.
 
Otus, de baby uil die ik hier in Thailand in 2014 op straat vond was een soort van herbeleving van dat vogel gevoel in me. Vier jaar kon ik dat dier opvoeden en de vrijheid uiteindelijk teruggeven. Een topervaring met vooral ook heel veel plezier. Geweldig om ook op de plek waar we hier in Surin wonen regelmatig twee verschillende uilen om ons heen te hebben. 
 

Elke ochtend ontbijten we buiten op onze veranda in Surin. We nemen er ruim (een uurtje) de tijd voor. Uitzicht over de bouw, de grote vijver, het labyrint, de bomen en struiken, het fruit en de groentes, de tuin en de rijstvelden. En naast me ligt meestal mijn fotocamera. Haast dagelijks ontbijt ook onze vaste vriend Kingfisher (uit onze vijver) mee. 
 
In deze tuin geen volière. Het is gewoon een grote open volière. Allerhande vogels in zwart, wit, geel, groen, blauw, bruin of prachtige combinaties. Grote en kleinere. Een lust om naar te kijken.

We slapen dagelijks met onze ramen open. Als de grote schare verschillende vogels ontwaken zijn ze voor mij de fantastische natuurlijke 'wekker' om op te staan, met yoga te beginnen en te gaan mediteren. Het is steeds opnieuw het ritueel van het vieren van een nieuwe dag die je weer krijgt. 

Ik kwam op het idee om die volière beleving nog dichterbij te halen en schafte begin januari 12 ‘huurwoningen’ (vogelhuisjes/broedplekken) aan die ik gratis aan het gevleugelde leven beschikbaar stel.
Vanaf onze veranda een goed zicht op alles.
 
Nu afwachten wat de natuur voor ons in petto heeft. De eerste nieuwsgierige mogelijke huurders dienen zich inmiddels al aan. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Goed gezelschap zonder paniek.

Rond de jaarwisseling hebben we van een korte vakantie, tijdens onze voortdurende vakantie, genoten. Weer even terug naar mijn huis in Mae Rim, Chiang Mai. Fantastisch weer en pracht natuur.
 
The Residences, waar mijn huis staat, zien er met een nieuw managementteam en een haast totaal vernieuwde staf weer als een paradijs uit. Ze hebben het afgelopen jaar veel werk verzet en het resultaat mag er zijn. Een pracht plekje om te bivakkeren.
 
Chiang Mai zelf likt een beetje de wonden van het gebrek dat er was en nog steeds wat is aan toeristen. Ook daar komen zaken gelukkig weer langzaam op gang. En ja, diverse mensen zijn nog steeds paniekerig en bang. Niet ons ding en het is maar waarop je de focus legt. Weg met al het negatieve paniekerige gedoe en heerlijk om al weken het nieuws niet meer te laten binnenkomen. Ik schreef er twee weken geleden al over.
En dat dat ten koste gaat van sociale contacten… helaas. Dan maar een kleinere wereld maar wél een waardevolle waarvan we kunnen genieten.
LEEF je leven is mijn motto en dat gaat gelukkig nog steeds erg goed.
 

Als we ons bouwproces in Surin weer even voor een paar weken verlaten om naar Mae Rim te gaan hebben we meestal een best drukke agenda. Zonder stress hoppen we naar koffieafspraak, lunch, brunch, diner, BBQ, wijnproeverij of feestje. 

Zalig om diverse ‘normale’ vrienden hier te hebben die over heel veel dingen vaak hetzelfde denken en waarmee je dieper kunt praten. Of die juist anders denken respecteren en vinden dat het de wereld kleurrijker maakt. Mensen die dan ook niet roddelen of jaloers zijn. 

Fijn om met dit soort mensen tijd door te kunnen brengen. 

 
Genieten van vooral dit soort Goed Gezelschap. Gezelligheid, verbinding. Face-to-face communicatie over normale dingen die in je leven gebeuren of ooit gebeurd zijn. Pandemie gezeur? Dat blijft lekker buiten. Prima eten en drinken, lachen en vooral veel plezier.
 
Jawel, het kan én het is er. Je hoeft er je deur maar voor open te zetten. Fijn thuis komen. Heerlijk dat goeie gezelschap. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Eenvoudig een (nog) betere dag.

Wie kent het niet? Ik ken het nog uit het verleden. Je wordt wakker en hebt alweer een vol geplande dag voor de boeg. Soms uitdagend, soms weer het zelfde, soms zie je er wellicht tegenop en heb je weinig energie.
 
Je staat op, gaat op enig moment naar de badkamer en kijkt daar wellicht even in de spiegel.
Weet je dat de helft van de mensen daar een hekel aan heeft? Ze zien zichzelf eigenlijk liever niet. Het overgrote deel van de dames die er wel in kijken begint al met ontevredenheid over hun uiterlijk. Fijn om iedere dag zelf naar buiten te kijken om niet met jezelf te hoeven te worden geconfronteerd zo lijkt het haast. Of misschien is het wel zo.
 
Tevreden zijn met jezelf, zoals je werkelijk puur natuur bent, laat staan van die persoon die je in die spiegel ziet houden is meestal ver te zoeken.
 
Kijk eens wat langer in die spiegel elke ochtend. Wat mag je deze nieuwe dag allemaal weer met dit super mooie en unieke mens doen? Wees (meer) trots op jezelf. Op de persoon die je van nature bent. Ongeacht je leeftijd, je huidskleur, die rimpel(s), dat litteken misschien.

Sta er eens bij stil dat je wonderbaarlijk mooi bent gemaakt. Jij bent uniek zoals je bent. En wil je dat ‘verbergen’ door eigenlijk op een ander te lijken? Weet dan dat die andere plek al door een unieke andere persoon is ingenomen en geloof wat minder in reclames die je, om slechts aan je verdienen, vertellen dat je veel en veel mooier kunt zijn en vooral niet tevreden met jezelf moet zijn. 
 
En als je dan elke ochtend iets langer puur natuur in die spiegel kijkt, lach dan naar jezelf. Er is helemaal niets om je voor te schamen. Geef jezelf na die lach een ‘High Five’ omdat je trots bent op jezelf. Het geeft je energie. Zeker weten dat je na een paar dagen al merkt dat je (nog) meer van die dag te genieten. Jij mag er immers zijn!

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com