Meer waardering voor natuur. Van lawaai in je leven naar stilte.

Lawaai en stilte

 

Ik moet het lawaai buiten sluiten

om boven het lawaai uit te stijgen.

Het lawaai dat onderbreekt, dat verbreekt.

Het lawaai dat isoleert.

 
Achteraf gezien heeft die burn-out van mij in 2010 heel veel goeie dingen opgeleverd.
Ik had een team van vier deskundige medici om me heen. Mijn huisarts, de bedrijfsarts, een eerstelijns psycholoog en een psychosomatisch fysiotherapeut.
Voor hen was het een pittige klus om mij ‘wakker’ te maken over daar waar ik nog mee bezig was. Na dertien maanden hard werken had ik eindelijk nieuwe inzichten over waar het leven van het leven werkelijk om draait en ging bij mij het roer van mijn levensstijl 180 graden om.
 
Een van de oefeningen die ik in het begin van zowel mijn huisarts als de bedrijfsarts kreeg was om tenminste een uur per dag in de buurt en in de natuur te gaan wandelen en eens stil te staan bij dat wat ik zag. Ik en stilstaan? Ik schaamde me in het begin kapot. Mijn prima salaris van de gemeenschap doorbetaald krijgen en ‘rustig’ een uurtje in de buurt en in de natuur wandelen…
 
Veel tijd aan de natuur besteedde ik tot dat moment niet. Ik leerde de natuur vanaf toen eigenlijk pas kennen. Van het lawaai in mijn leven kwam ik heel, heel langzaam, steeds meer in de stilte terecht. Mijn fotografie hobby hielp een handje (zoals de foto van één van de vele vlinders in onze tuin in Thailand op dit moment bij dit blog). En die natuur heeft inmiddels in mijn leven een prominente plek. Zeker ook als levensinspiratiebron en bij mijn dagelijkse meditatie.
 
De natuur is een wonderlijk gegeven dat we tijdelijk in bruikleen hebben gekregen. Prachtig om van te genieten. Heerlijk om erin tot rust te komen. En ook, hoewel ik niet echt een tuinliefhebber ben, boeiend om in te werken.
 
Je bewust’zijn’ komt los. Je gaat bewuster kijken en vooral zien, luisteren en vooral horen. Je merkt ‘verstoringen’ van de stilte op. Wind, de geluiden van vogels, een blaffende hond, een vis die in de vijver opspringt en een vogel die er in duikt om zo'n vis te vangen. Regen op de bladeren van de bomen, een werkende boer in het veld en af en toe een loeiende koe. Het gigantische palet aan en binnen kleuren. Bijvoorbeeld alleen al tientallen kleuren groen.  
Het is een opnieuw bewust ruiken, voelen en soms zelfs proeven. Zeker met een partner die op ons land zoveel groenten, fruit en kruiden verbouwd en daar mee kookt.
 
Het zijn dingen waar je normaal nauwelijks acht op slaat. Omdat het gewoon is? Nou nee, nu besef ik dat het heel veel kleine ‘wondertjes’ zijn. Het is veel meer omdat je er de tijd niet voor neemt. Al het andere (hollen) is veel belangrijker en moet vooral, is de mantra die je zelf in je hoofd hebt ingeprent.
 
En die tijd niet aan jezelf gunnen is kansen laten liggen. Je slaat de gratis hulp om tot rust te komen, je hoofd leeg te maken, energie, inspiratie en creativiteit op te doen, gewoonweg af. Door maar door te hollen raakt je batterij niet alleen (te) leeg maar laadt hij (burn-out) ook bijna niet meer op.
 
Mijn hoofd is zo goed als leeg, ik voel me gezond en gelukkig weer in balans. Stress weet ik me nog slechts te herinneren. Een van mijn lessen is dat ik me veel en veel eerder de tijd had moeten gunnen om die natuur meer in mijn leven toe te laten en te integreren. Op de keper beschouwd absoluut geen tijdverspilling omdat je na je bezoek weer fris naar dingen kijkt en sneller met creatieve oplossingen komt.
 
Weer een reden, meer een opdracht, om veel beter voor die natuur te zorgen en er respectvol mee om te gaan. “Laat niet als dank…”. Die gift moet ook voor volgende generaties in (betere) conditie zijn.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

 

Huichelaars. Voor mij een blijvende allergie.

Huichelaars, ik heb er volgens mij een zesde zintuig voor, ben er alert op én gevoelig voor.

Volgens mij gaat het onkruid dat voor een groot deel, alweer elf jaar geleden, een grote bijdrage leverde aan mijn burn-out nooit meer uit mijn systeem weg. Er gaat geen maand voorbij of dromen over huichelaars waarmee ik ben omgegaan komen weer op.

Huichelaars zijn van alle tijden en tref je helaas ook wereldwijd. Berichten die ik nu regelmatig hoor of krijg over ‘smerige’ praktijken en 'vieze spelletjes' hebben dan ook helaas invloed op me. Bedrog, onderdrukking, corruptie, kwaadaardigheid tegenover mensen en dieren, moord, etc., maken me bedroefd en zelfs weleens wat opstandig. Ik ben soms verbijsterd over de macht van misstanden en hoe mensen er mee weg (lijken te) komen.

Voor mij zijn huichelaars mensen van wie de buitenkant absoluut geen afspiegeling is van hun binnenkant. Netwerkers van huis uit hebben ze mooie praatjes, een glimlach of grijns op hun gezicht, vaak veel ‘vrienden’ en ‘kruiwagens’ op vele niveaus waardoor ze voor hun praktijken zijn ingedekt. Ze praten daar waar het hun uitkomt recht wat voor de wereld om hen heen totaal krom is. Hebben altijd wel een excuus en liegen als de beste. Regels voor anderen gelden voor hen niet. In een machtspositie lopen ze ook nog eens met witte boorden rond of dragen zelfs een uniform. Hun drijfveren zijn eigen belang. Macht, geld, zogenaamde status, bewondering (narcisten), jaloezie en vaak, dieper gekeken, ook angst.

De bron van dat wat we doen ontspringt in ons hart. Kwaad zowel als goed. Huichelaars gebruiken twee verschillende maskers, 'gezichten'. 

Oprechte mensen hebben geen masker nodig. Je hoeft dan immers maar te zijn wie je echt bent. Mensen die het hart op de juiste plaats hebben geven stabiliteit en houvast in je leven. Huichelarij daarentegen maakt de wereld rot.

Wie goed doet, goed ontmoet. Eigenlijk, de wet van Karma (actie en reactie). Mijn moeder zou zeggen; “Maak je niet te druk, ze krijgen uiteindelijk hun trekken wel thuis”. Iets dat ik niet alleen geloof maar waarop ik ook vertrouw. In de praktijk ben ik inmiddels gelukkig al aardig wat ontmaskeringen van huichelaars tegengekomen.

Het blijft voor mij een leerproces met daarin juist niet te veel aandacht aan die huichelaars en hun praktijken te geven. Een kwestie van herkennen, niet van de leg raken en snel de focus verleggen naar dat wat in de meeste mensen juist zo gigantisch deugt en voor goeds uit het hart komt en die voorbeelden te volgen.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Zie en ken jij je eigen plek? De meeste mooie dingen zijn gratis.

Wij gaan haast elke avond uit eten. Dat heeft niets met wat ze in Thailand ‘HiSo’ (mensen met een rijke achtergrond of hogere sociale klasse) noemen. Laten we gewoon lekker normaal blijven doen zeg ik altijd maar. Stel je dus ook iets anders voor dan dat we elke avond naar een luxe restaurant gaan. Het zijn gezellige plekken in onze buurt met prima en eenvoudig eten. We sparen er tijd en geld mee en komen ook nog eens andere mensen tegen voor een leuk gesprek (voor zover ze niet in hun mobiel hangen).
 
Een paar dagen geleden had ik het er daar met kennissen die hier ook wonen over dat we hier zo vaak prachtige vogels in de tuin hebben. Elke keer weer een fantastische ervaring. We toonden de foto’s die je ook bij dit blog ziet. Ook andere ‘restaurant’ bezoekers waren geïnteresseerd en kwamen kijken.
 
“Zitten die vogels echt in jullie tuin? Dat kan niet. Die tref je hier niet aan” werd er gezegd. “Nog nooit hier gezien.”

Dat is toch vreemd vind ik. In de anderhalf jaar dat wij hier nu wonen komen we die dieren hier diverse keren per week tegen. Elke ochtend tijdens yoga en meditatie komen er 'bezoekers'. Ik publiceerde er al eens een blog met veel foto’s over. En als wij in de ochtend lekker buiten op ons terras de tijd nemen voor ons ontbijt dan is het fantastisch om dat wat er in de natuur om ons heen gebeurt te aanschouwen. Je ogen, oren, neus en gevoel ervoor open stellen.
 
Niet alleen al die vogels maar ook al de verschillende planten met hun verschillende vormen en kleuren, de steeds wisselende luchten en de spelende kalveren in de tuin van de boer naast ons. De bries, de geluiden, de reuk. En, niet te vergeten dat wat we tot dan toe met onze eigen handen hier al hebben gebouwd. Het is dagelijks een nieuwe mooie en gratis real-time movie. 
 

En inderdaad, daar moet je even de tijd voor nemen en die verslavende mobiel voor wegleggen (je hebt immers tijd genoeg). En dat heeft niets te maken met de plek waar wij nu wonen. Ik had dezelfde ervaringen op de diverse plekken waar ik in Nederland woonde. Je kent je eigen stek vaak nog niet voor de helft.
 
Het blijft ontdekken én genieten als je je ervoor open stelt en je focus wat verlegt. En daarvoor hoef je niet op een volgende vakantie te wachten.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Over ‘oprechte’ verjaardagswensen en vriendschappen

 “Weet je wat de relatie is tussen je twee ogen?

Ze knipperen samen, ze bewegen samen, ze huilen samen,

ze zien dingen samen, en ze slapen samen, maar zien elkaar nooit.

 

Dat is wat vriendschap is!”

 
Ik kwam dit stukje tekst uit een artikel vorige week ergens op internet tegen. Het paste goed bij een paar gesprekken die ik met mijn partner en mijn twee kids had over vriendschappen en verjaardagswensen. En jawel, ook nu weer het liggen mijn ervaringen zeker weten ook aan mij...
 
Vriendschappen, hoeveel had ik er en hoeveel heb ik er? Toen ik nog mijn profiel op de ‘sociale’ media had, had ik enorm veel ‘vrienden’. Ik moet er nu nog vaak om lachen als mijn voormalige Duitse buurvrouw altijd praat over haar ‘Facebook vrienden’.
 
Toon Hermans begon zijn gedichtje “Vriend” met de zin; ”Je hebt iemand nodig….” En misschien draaien veel vriendschappen helaas juist wel daar om. Mensen die je voor of om iets nodig hebben.    
 
Steevast stuurde ik mensen op, of zelfs een dag vóór hun verjaardag, een verjaardagswens. Elk jaar een andere. Elke ochtend als ik mijn mobiele telefoon aan zette, sprongen mij de verjaardagen van de dag direct tegemoet. En natuurlijk stuurde ik een felicitatie.
Regelmatig kreeg ik een spontane reactie van de jarige Job terug dat hij of zij het zo geweldig vond dat ik aan de geboortedag dacht. Nou, sorry om te zeggen, ik dacht er, met uitzonding van mijn partner, mijn kids en mijn broers en zussen, meestal niet zelf aan. Het was die machine die het allemaal voor me bewaarde en me er automatisch aan herinnerde. Een vernieuwing van de oude verjaardagskalenders die je bij mensen op de wc zag hangen. Grappig eigenlijk die plek. Had je iets om naar te kijken. En ook dat is voor velen inmiddels veranderd. De mobiel gaat immers bij velen mee de wc op. Een verslaafde behoefte naast de dagelijkse behoeften op die plek.
 
Ook op mijn verjaardag stroomde mijn berichtenboxen over van de ‘spontane’ felicitaties. Zo geweldig dat mensen er ieder jaar maar weer aan dachten. Die berichten blijven inmiddels nagenoeg uit. Het is erg stil geworden met verjaardagswensen en ook met mails als je niet meer op die sociale media bent aangesloten en uit het formele arbeidsproces bent. Wie heeft je immers feitelijk dan ‘nog nodig’? Rust in de tent zou mijn moeder zeggen.

Eerlijk is eerlijk, ik mag niet klagen. Van een bank hier in Thailand en een paar bedrijven waar ik ooit iets kocht zijn er mensen die er kennelijk nog wel aan denken. Steevast krijg ik van hen een oprechte verjaardagswens ;).
 
Mijn zoon, die veel vrienden heeft, merkte onlangs na zijn verjaardag op dat zelfs een aantal van zijn aller beste vrienden zijn verjaardag hadden vergeten. En dat terwijl hij zeker wist dat zijn naam nog steeds op die oude verjaardagskalender in hun wc stond.
Niet dat hij zich dat persoonlijk heel erg aantrok maar hij had het wel opgemerkt. Mensen waar je dag en nacht voor klaar staat en waar hij ook altijd klaar voor zal blijven staan. Een probleem? Niet echt natuurlijk. En toch is het tekenend voor de echte waarde van een vriendschap. Het zijn van die kleine dingen die in vriendschappen een beetje de waarde tonen. En ook mijn dochter heeft vergelijkbare ervaringen.
 
En zo kun je je dus afvragen waarom, hoeveel en waarin je investeert. Wat de waarde is voor jou en voor die ander. En ja, dat is wel een hele zakelijke beredenering als je ook de emotionele waarde van een oprechte vriendschap in ogenschouw neemt. In tijden van (persoonlijke) crisis leer je je echte vrienden kennen weet ik uit ervaring.
 
Van mijn eigen ‘oude’ grote ‘echte’ vriendenkring is inmiddels weinig tot niets meer over. En, ik zei het in het begin van dit blog al, dat ligt zeker ook aan mij.
 
En is het in veel gevallen eigenlijk ook niet heel normaal? De meeste vriendschappen zijn slechts tijdelijk voor een periode dat je samen op eenzelfde weg loopt. Vaak in en voor die periode niet minder oprecht. Zoals die ogen waar ik het blog mee begon. Echte vrienden hoef je niet eens te zien. Ze zitten in je hart. En zelfs een felicitatie voor de verjaardag is niet nodig. Die oprechte wensen van hen ken je immers al lang. 

Ik las vanmorgen trouwens dat het gisteren 'internationale honden dag' was. Er wordt wat verzonnen. En toch... eerlijk is eerlijk. Misschien zijn dieren, en met name honden,  wel de meest oprechte vrienden. 

 
Zodra je je koers in je leven verlegt laat je vrienden en krijg je vrienden. Dat heeft heel veel met je eigen opstelling en houding te maken. Al die vrienden van de basisschool en van al die opleidingen die ik daarna mocht volgen, van de bar die ik ooit runde, vanuit mijn verschillende werkkringen en uit serviceclubs, tsjonge ik had er wat, er is nog een handje vol contacten over.
 
En voor mij zijn dat nu juist de echte oprechte blijvende en vooral waardevolle vriendschappen.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Wat bied je de liefdesbaby nog voor schrale en eenzame toekomst aan?

Meer en meer denk ik, en verbaas ik me, over de wereld waarin ik leef. Mijn blog van vorige week was er eigenlijk ook een uiting van. 

We hollen maar door en zijn zo snel met onze camerabeelden en nieuwsberichten dat we vaak de kans voorbij laten gaan om stil te staan bij wat er nu eigenlijk gebeurt of gebeurd is. Laat staan dat we de moeite nemen om te proberen de impact ervan te zien op onze toekomst en die van nieuwe generaties. Kortom, van bezinning komt meestal maar weinig tot niets terecht. 

We zijn gewend aan het ‘huisje, boompje, beestje’ gedrag en volgen het haast als vanzelfsprekend. Zo overkwam het ook mij. Je gaat trouwen, zoekt en koopt of huurt een huis, werkt samen aan een loopbaan, mooie auto en 'natuurlijk' probeer je ook aan kinderen te beginnen. Het hoort er immers bij. Op de sociale media worden alle liefdes baby's van je vrienden getoond, en je wilt er zelf toch ook een beetje bij blijven horen. Wat is het leven zonder baby shower lijkt het wel als ik verhalen om me heen hoor. 

Echt eigenlijk nooit vroeg ik me af of met kinderen beginnen nu wel zo wijs en verantwoord was. En in de 'nieuwe normaal' wereld waarin we inmiddels leven vraag ik me dat nog veel meer af. 

En, begrijp me niet verkeerd, ik ben super blij met de twee gezonde kids die wij mochten krijgen. 

Hier in Thailand zijn kinderen, al van generatie op generatie, in de meeste gevallen de pensioenvoorziening voor de ouders. In de Westerse cultuur is dat anders.

Steeds vaker hoor ik verhalen van mensen die het automatisme van kinderen krijgen heroverwegen. Een zeer verstandige move vind ik persoonlijk. Zeker ook als ik terug denk aan mijn tijd in Nederland waar bij de kinderopvang vlak bij kinderen meer werden gedumpt en haast letterlijk moesten worden gevangen. De ouders waren druk met zich zelf en echt tijd en aandacht voor hun kids bleek er door de haast vaak niet te zijn. 

De wereld verandert niet meer in een sneltrein vaart maar met de snelheid van een TGV. Nieuwe technologie, uitputting van de aarde, klimaatverandering met alle daarbij behorende ellende van dien, crises, virussen en noem maar op.

En niet alleen de wereld verandert supersnel. Tijden ook. De maatschappij is veranderd, mensen zijn veranderd, gedrag is veranderd, verdraagzaamheid en individualisme. En zelfs in letterlijke zin is de afstand tussen mensen door de techniek misschien dan wel klein geworden maar in de praktijk steeds verder vergroot.

Wat bied je je liefdesbaby nog voor schrale en eenzame toekomst aan, vraag ik me inmiddels regelmatig af. En wat moet je daar allemaal niet voor over hebben? Wat voor verantwoordelijkheid neem je op je schouders? "Bezint eer ge begint" is ook hier geen gek spreekwoord. 

En wat mijzelf betreft in relatie tot onze twee wereldburgers... Mocht ik nooit opa worden (iets wat ook zo bij die vanzelfsprekendheid lijkt te horen), dan ben ik over die 'schok' op voorhand al heen ;). Het is hun leven en zijn ook hun persoonlijke keuzes die ik respecteer. 

Als het zo is, waar het boeddhisme van uit gaat, dat ik na dit leven weer een nieuw leven krijg, dan hoop ik dat ik me dit blog tijdig herinner of wie weet het ergens op tijd nog eens tegen kom. 

Bewust kinderloos, en dat is niet egoïstisch want er zijn immers meer dan genoeg kinderen op deze aarde, hoeft nog niet zo’n gekke optie te zijn.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Eén wereld met exponentiel groeiende tegenstellingen

Per minuut sterven er momenteel wereldwijd zo'n elf mensen aan honger of ondervoeding. Stukken meer dan door de huidige viruscrisis. Wereldwijd kampen 155 miljoen mensen met acute honger of erger. 20 Miljoen meer dan een jaar geleden. Dat blijkt uit een rapport van Oxfam Novib.

Een in mijn ogen misplaatste en misselijkmakende reactie van een van de andere lezers van het artikel dat ik drie weken geleden op internet tegenkwam vermeldde dat dit heel natuurlijk is en te maken heeft met het recht van de sterkste…
Misschien dat ook dat steeds ergere afsmelten van de ijskap van de aarde en de klimaatveranderingen met de daaraan gekoppelde natuurrampen gaat over het recht van de sterkste.

En, en daar gaat het Oxfam rapport niet over, wat te denken over de toenemende pijnlijke 'honger' in onze wereld aan aandacht, geborgenheid en vriendschap waar misschien ook nog wel meer mensen aan leiden (of lijden)?

In diezelfde week een artikel over dat je toch in de toekomst in je leven een ruimtereis niet mag missen. Zonder ruimtereis heb je in de toekomst niet meer geleefd zo lijkt het. Als je maar geld hebt (kaartjes zijn inmiddels al te koop vanaf slechts zo'n half miljoen USD), en… het brengt innovatie.

Hoezo steeds meer tegenstellingen in onze wereld. Niet gek dat steeds meer mensen er ziek van worden en uit balans raken. Misschien dat dat wat er steeds meer gaande is politiek uit te leggen is als een extra bijdrage aan de ‘nieuwe afstand' en de 'nieuwe normaal' maatschappij...

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Eindelijk steun om meer professioneel te improviseren.

Foto: Nu punt NL

Verbazing en blijdschap toen ik een artikel onder ogen kreeg waarin door het Instituut Fysieke Veiligheid (met als voorganger de Rijksbrandweeracademie in Arnhem waar ik ooit de 21^e opleiding tot beroepsbrandweer officier mocht volgen) stelde dat één van de lessen van de viruscrisis is dat Nederland het heil niet primair moet zoeken in nog meer draaiboeken en scenario's, maar beter moet leren improviseren.

Het was ruim twintig jaar geleden, in mijn functie van brandweercommandant van de gemeenten Kerkrade en Landgraaf tot op de dag van mijn vertrek uit het vak, dat steevast mijn credo was om in ons werk in de hulpverlening en rampenbestrijding ‘professioneel te improviseren’. Mijn meer dan fantastische burgemeesters Wöltgens en Janssen van destijds steunde dat van harte.

Professioneel improviseren is niet ‘doe maar een dotje’. Het is vanuit vakmanschap, noem het maar meesterschap, kijken en durven te besluiten wat een crisissituatie nodig heeft om schade en leed aan en voor anderen zoveel mogelijk te beperken en de periode van ellende zo kort mogelijk te houden. Jawel een vak! En daarna ballen tonen om uit te leggen wat en waarom je dat, vanuit die afweging en overtuiging én de situatie op dat moment (achteraf is het altijd gemakkelijker praten en vooral oordelen) gedaan hebt. 

Die twee burgemeesters hadden geloof en vertrouwen in ons vak en predikte regelmatig: “Los jij (lossen jullie als hulpverleners) het maar op. Wij dekken het (bestuurlijk) wel af. Regelmatig kwam dit gezegde voorbij zeker ook in relatie tot de samenwerking met onze fijne Duitse buren waar alles tot op dat moment nog veel meer in regels en normen was gegoten. Iets waar je niet van mocht afwijken.

Hoe zot ik het vond om volgens allerhande ARBO regels en aan lijnen te moeten oefenen, nee, natuurlijk ben ik niet tegen veiligheid, maar in de praktijk met situaties te maken te krijgen waarin, om mensen te redden, je als vakmensen toch regelmatig echt die regeltjes los moet laten. En jawel, daaraan kleven risico’s (van het vak).

Het internationale Rode Kruis, waar ik een aantal jaar vrijwillig als crisismanager voor paraat mocht staan, is voor mij een voorbeeld van een organisatie waar dit steevast in de praktijk wordt gebracht. Fantastisch om voor te kunnen en mogen werken. 

Doorspekte juridische procedures en bestuurlijke koppen die toch vooral niet mogen rollen, zorgden er jaar na jaar voor dat regeltjes om nog te kunnen functioneren en nog meer draaiboeken volkomen werden dichtgetimmerd. Lef om er nog van af te wijken werd steeds minder. Hoezo veerkracht? Volg het protocol omdat je dan ‘nooit’ kan worden afgerekend op ‘foute’ beslissingen. Ze waren immers vooraf en meestal achter een bureau al bedacht…

Optreden bij rampen en crises vergt, wereldwijd, meesterschap door specialisten die bezielend vanuit hun professionaliteit besluiten durven te nemen om er (nog) het beste van te maken. 

De stelling uit het rapport van het IFV maakte me dan ook toch nog steeds, na zoveel jaren uit het vak, ontzettend blij. Regels en protocollen zijn er om, indien beter en nodig, vanaf te wijken. 

Professioneel improviseren, en zeker niet alleen in de rampenbestrijding en crisisbeheersing, roept specialisten op om het lef te tonen om er in de praktijk voor anderen het beste van te maken. Dat noem ik meesterschap tonen. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Meer dan een wonder dat alles het doet.

Het lijkt allemaal zo gewoon maar dat is het natuurlijk niet. Mensen die tijdelijk of langdurig met lichamelijke of mentale klachten moeten omgaan of leven met een handicap weten er alles van. En als je zelf je voet verstuikt, een keer spierpijn hebt of je je ergens bezeert dan voel je al snel wat voor tijdelijke ‘beperkingen’ dat oplevert.
 
Vanmorgen dacht ik er weer eens aan. Alles functioneert al meer dan vierenzestig jaar bij mij. Ik ben tot nu toe kern gezond. Het feit dat we, mijn vriendin en ik, met onze eigen handen iets unieks in Thailand kunnen bouwen is er het zichtbare resultaat van.
 
En als er als eens een keer een ongemak optreedt dan is dat lichaam zo gigantisch goed in staat om zichzelf te herstellen. Wat mij betreft als het effe lukt geen medicamenten voor nodig. Ik herinner me een gezegde: “Met medicijnen duurt het herstel ongeveer zeven dagen, zonder ongeveer een week”.
En nee, dat zelf herstel zal niet voor eeuwig door gaan. Ook dat hoort bij de natuur. Ouder worden kan immers met gebreken komen. En toch “behaalde resultaten in het verleden” geven me nog steeds een meer dan goed gevoel voor de toekomst.
 
Goed om weer eens even bij stil te staan en vooral ook om dankbaar voor te zijn. Gezond zijn is geen vanzelfsprekendheid maar blijft voor mij een wonder.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Vrijheid. Je zit soms jezelf in de weg.

(Foto: Reuters)

Na mijn meditatie en yoga las ik vanmorgen dit:

“Datgene wat je het meest verhindert om werkelijk vrij te zijn, is je neiging om verstrikt te geraken in angsten en verwachtingen over wat ik 'had moeten' of 'zou moeten' doen of zijn. Vaak heb je reflexen die je verlammen en je verhinderen om nieuwe ruimtes te ontdekken waarbinnen je kan groeien.”

Veel mensen laten zich meer en meer in hun vrijheid van nog zelf kunnen denken beperken. Misschien is het een vorm van slaafse luiheid en volgzaamheid geworden om maar te geloven in alles wat je uit (sociale) media op kunt pikken. Het is slaafs smullen van tv, kranten, YouTube en sociale media. We kunnen, zo lijkt het, niet meer zonder. Het is een vorm van eenzaamheidverslaving geworden. Een eenzaamheid die daadwerkelijk verlamt, angstig maakt en je verhindert om nieuwe ruimtes te ontdekken en te groeien. Om dingen weer in realistische proporties te zien en te zetten en wat luchtiger, ook nog, van leven te genieten.

Twee voorbeelden van hier:

Mensen raken steeds meer in angst. In mijn beleving momenteel door een overkill aan (sociale) media-aandacht en focus op een wereldwijd virus. Natuurlijk is er iets aan de hand in de wereld. Niemand ontkent dat. Ook ik kan het oplopen net als zoveel andere infecties en ziekten. Maar is er ook nog iets anders, en met name iets positiefs, om over te praten? En, in relatie tot dit blog, nemen we ook nog de vrijheid om zelf eens na te denken en dingen in proportie te zien. 

 
Een krantenkop van afgelopen week:
“Naarmate de uitbraak verergert, wordt de Thaise tempel overspoeld met crematies van het coronavirus.”
(De foto, bij dit blog als een van de foto’s bij het artikel).

En als laatste nieuws van vandaag dat een crematie ruimte in Bangkok, na vijfentwintig jaar gebruik met gemiddeld drie crematies per dag gedurende die tijd (zo'n vijfentwintig duizend), helaas is ingestort. Als oorzaak wordt de extra belasting door sterfgevallen van het virus genoemd en terloops wordt er ook een banknummer genoemd om te doneren voor nieuwbouw. 

Nu moet je weten dat het land waar ik met veel plezier al meer dan negen jaar te gast ben, meer dan veertig duizend boeddhistische tempels kent. Overigens met nagenoeg evenzoveel daaraan gekoppelde crematoria.

Op dit moment komen er, officieel aangegeven door de autoriteiten gerelateerd aan dat virus en verspreid over het hele land, helaas ongeveer honderd mensen per dag om. Regulier telt dit land ca. zestienhonderd sterfgevallen per dag. En die honderd komen er lang niet allemaal nog eens extra bij.

Kun je dan spreken van het ‘overspoelen’ van tempels met crematies van het coronavirus? Of het nu ineens pardoes door extra crematies door het virus instorten van een gebouw?

Gemiddeld is het er één op vier honderd tempels... In mijn beleving niet echt een gigantische hogere drukte van belang. Dit soort berichten boezemt bij mensen alleen maar meer angst en onrust in.

Het tweede voorbeeld. Zo’n ruim veertien duizend 'positieve tests' (ze worden nieuwe gevallen genoemd) gisteren. Mensen die zelf meestal nog niet eens weten, of er beroerd van zijn, dat ze het virus onder de leden hebben en gelukkig over het algemeen zonder veel problemen snel herstellen. Het ministerie van volksgezondheid van ons buurland Maleisië, als voorbeeld, verkondigde onlangs dat van hun twintigduizend besmettingen op een zekere dag,  98.1% van de mensen die besmet waren niet of nauwelijks klachten hadden.  

Maar de voortdurende focus op de grote getallen doen het naar buiten toe, in relatie tot het kweken van angst, buiten toe heel aardig.

De bevolking telt hier, met alle expats die hier wonen en werken (en helaas momenteel zonder toeristen), zo’n tweeënzeventig miljoen zielen. De wederom eenvoudige rekensom geeft dan aan dat er één op de gemiddeld vijf duizend mensen positief getest wordt. In mijn beleving geen getal om heel erg angstig van te worden.

Maar mensen zijn bang, heel erg bang en maken het zelf alleen nog maar erger. Gigantische werkloosheid, zelfmoord, depressies, een economie die steeds verder instort (onder andere door de toeristenindustrie die zo goed als plat ligt) en vul verder maar in. Ernstige effecten. 

En moeten we dan steeds maar slaafs afwachten omdat we er toch niets aan kunnen veranderen? Onzin!

We kunnen er zeker iets aan veranderen. Kom met jezelf in actie. Eén van die zaken is om weer eens wat vrijer te gaan denken en je minder aan te trekken van dat wat er voortdurend aan negatieve informatie op je wordt afgevuurd. Informatie die je ziek maakt.

Verdiep je in een hobby, lees weer eens een spannend boek, pak je fiets en ontdek (eindelijk) eens je eigen omgeving, ga er op uit met de hond, geniet van elkaar, en zo is er nog heel veel positiefs meer. 

Stop met het voeden van het media systeem en het delen van al het (soms zelfs fake) 'nieuws'. En vraag, als er weer eens over wordt gesproken, om het eens over iets anders te hebben. Iets dat werkelijk interessant voor je is, je laat groeien en je opbeurt. 

Stop met jezelf op voorhand alweer wijs te maken dat het gemakkelijk gezegd is maar voor jou zo moeilijk te verwezenlijken. En draai jezelf geen rad voor ogen dat er niets meer over is om voor te leven of om van te genieten. Je weet immers diep van binnen dat dat niet zo is. 

Wees en/of wordt creatief. Vindt de ‘uitknop’ van die luie apparaten en heb het lef om bewust weer eens andere dingen in je leven ‘aan’ te zetten en wat meer te gaan genieten. 

En vooral, schiet niet door in angsten en zorgen, denk vrij. Je zit jezelf met je gedrag vaak veel te veel in de weg. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Je zult maar minister-president of minister van volksgezondheid zijn…

Nee, ik bedoel niet alleen in Nederland maar wereldwijd.

Je moet toch momenteel mentaal en fysiek totaal gesloopt worden door de voortdurende stroom van modder en kritiek die er van minuut tot minuut over je inzet op je wordt afgevuurd.
Ik zag net een stukje van een livestream van een debat over de ontwikkelingen van het wereldwijde virus dat landen aardig in de greep houdt. Menselijk gezien om niet goed van te worden. En ja, in dit soort functies moet je zeker tegen kritiek kunnen en er mee weten en leren om te gaan maar dit is toch al te gek. 
 
Een deel van mijn laatste job was besluitvorming in situaties van rampen en crises. Een verantwoordelijke opgave en in sommige situaties, zeker ook binnen de wereld van het Internationale Rode Kruis, leven en dood.
 
Met overgave, informatie van dat moment, beste bedoelingen, gericht op de verwachte ontwikkelingen van de situatie en vooral ook gevoel neem je besluiten. Achteraf heel makkelijk om over te oordelen (en te veroordelen).
 
Niet alleen in Nederland maar ook in Thailand en de rest van de wereld zie en voel ik dat wereldleiders proberen de huidige viruscrisis binnen de mogelijkheden, met haar onvoorspelbaarheid en met de aanwezige hulpmiddelen zo goed mogelijk te bestrijden. Of je zo'n baan werkelijk moet ambiëren op dit moment is voor mij de vraag. Knap dat mensen er niet voor weglopen. 

 
(Sociale)media en ‘de beste stuurlui die aan wal staan’ (inclusief de dames en heren politici die over de schouders mee kijken) weten achteraf alles beter. Inderdaad, “achteraf kijk je een koe in de kont” luidt het Nederlandse spreekwoord.
 
En nee, ook ik ben het met alle maatregelen en beperkingen niet eens. Het is zoals het is. En toch, ongeacht politieke partij of stroming ook… het is en blijft MENSENwerk. En ondanks dat prima salaris (dat regelmatig wordt genoemd) toch eens een dank je wel voor de inzet!
 
Misschien ook eens een positief signaal tussen alle modder die voortdurend gegooid wordt.
 
Het blijft apart dat iedereen het kennelijk beter weet.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Voel je snel stukken beter

Ik weet niet wat het is maar het lijkt erop of de stroom van negatieve berichtgeving dagelijks toeneemt. (Sociale) media is het negatieve medicijn en velen van ons genieten ervan, misschien om erbij te horen, om al dat negatieve nieuws ook nog eens dunnetjes te verspreiden naar al hun sociale media ‘vrienden’.

Het is een bewezen feit dat mensen tien keer meer aandacht aan negatief nieuws dan aan positief nieuws besteden. En al die negativiteit maakt somber en ziek.
Ik las onlangs dat de constante aanval van negatief nieuws je perspectief op de toekomst vervormt en je vermogen remt om zelf een positieve impact te maken. 

Het is een ander wereldwijd virus waaraan we nauwelijks aandacht besteden. Een verslaving die we ongemerkt blijven voeden met onze telefoonverslaving. Je komt toch nagenoeg niemand meer tegen zonder een mobieltje in zijn of haar hand of (maar heel kort) in de broekzak?
 
Er is juist zoveel positiefs te melden en daarvoor heb je (sociale)media niet eens nodig. En nee, dat is jezelf geen rad voor de ogen draaien. Het is een kwestie van je mindset veranderen en je focus verleggen.
 
In mijn lessen toonde ik regelmatig een bordje dat aan onze hotelkamers hing: “Don’t disturb” stond op de ene kant. “Clean up room” aan de andere. Een eenvoudige herinnering.
 
Wil je je snel stukken beter voelen? Laat je dan niet verstoren. Verandering van mindset, zet dat apparaat gewoon eens uit. Echt, het lukt. Het is mij ook gelukt. Ik heb zelfs al jaren geen sociale media meer en dat scheelt me een hoop tijd die ik aan andere, meest positieve dingen, besteeds.
Moeilijk? Dat toont je verslavingsgraad aan.
 
Clean up room? Waarom maak je je zo druk en maak je je zorgen over die dingen waarop je geen invloed hebt of juist wel? (zie bijvoorbeeld mijn blog van vorige week). Ruim eens op en maak ruimte.
Verleg je focus en geef aandacht aan die dingen, hoe klein misschien ook, die je positieve energie opleveren. Ze zijn er zeker weten ook voor jou!
 
En, over dat delen gesproken, geef een ander eens een complimentje of een positief woord. Het doet wonderen.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Je zorgen maken? Pure tijdverspilling

Het was afgelopen week weer een leuke opfrisser. Ik schreef er al eens eerder over. De onzin van jezelf zorgen maken. Ik kreeg er een kort leuk filmpje van Gauer Gopal Prabhu over toegestuurd van een goeie kennis hier in Thailand. 

Een eerste reactie van me was een lach en daarna een dieper ‘inderdaad, zo is het ook’.

Al veel eerder kreeg ik het inzicht dat je zorgen maken over dingen waar je in je leven mee te maken hebt of krijgt niet alleen grote tijdverspilling en verstoring van je nachtrust zijn maar ook ziek maken en vooral helemaal niets oplossen. Tijdens een van mijn lessen filosofie hier in Thailand kreeg ik dat ooit van een monnik mee. En als je er dieper over nadenkt dan kan je niet tot een andere conclusie komen.

Ons brein gaat ongecontroleerd met alles aan de slag en stopt, zolang we in leven zijn, nooit. De meest vreselijke dingen zien we met ons gebeuren en we gaan ons zelfs op die situaties voorbereiden. Steeds weer kom je erachter dat het meestal anders en ook in de meeste gevallen milder uit pakt. En op het moment dat we met een situatie moeten omgaan dan hebben we allang alle vaardigheden in huis om er mee om te gaan.

En ik weet, gemakkelijker gezegd dan gedaan. Waarom? Omdat we het onszelf nooit hebben aangeleerd om te stoppen met zorgen maken en ons brein te temmen. Het management ervan in onze eigen hand te nemen. We leren maar niet van eerdere ervaringen die ons keer op keer laten zien dat het zinloos was.

Prabhu geeft met de sheet (zie foto bij dit blog) tijdens een presentatie netjes aan hoe het werkt.

Heb je een probleem in je leven? Nee? Dan hoef je je ook geen zorgen te maken.

Ja? Stel je zelf dan de vraag; “Kan ik er zelf iets aan doen?”. Is het antwoord ja, doe er dan iets aan en stop om jezelf zorgen te maken. Is het antwoord nee? Ook dan is het geen reden om je zorgen te maken. Die zorgen zijn zinloos en leveren je immers niets in je voordeel op. Ze maken niet alleen jou maar ziek maar beïnvloeden ook je omgeving.

Soms is het goed daar weer eens bij stil te staan. Het slaapt zoveel beter. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com