vrijdag 28 oktober 2022

Haast elke week het zelfde liedje

Het hoort tot de Thaise cultuur en al zeker hier op het platteland. Dit jaar is het aardig extreem. Er gaat haast geen week voorbij of, vaak al om vijf uur in de ochtend, wederom het zelfde liedje. Soms zelfs niet een maar twee of drie keer per week.

Letterlijk het zelfde liedje dan en meestal drie tot vijf dagen achtereen. Meestal wordt het de dag ervoor vooraf gegaan door drie grote knallen van vuurpijlen. Na wederom die knallen, na die drie tot vijf dagen, is het dan weer even een paar dagen 'stil' of is inmiddels hetzelfde liedje uit een andere richting alweer te horen. 

Die knallen geven de richting aan waarheen de geest moet gaan. Een teken dat er weer iemand in ons dorp of in een van de dorpen rond ons is overleden. Ik vraag me werkelijk zolangzamerhand af of er nog iemand overblijft. In ieder geval kampen we hier in mijn beleving met een aardige oversterfte.

De moeder van Phatsamon, mijn partner, hoeft bijna geen dag meer te koken. Ze heeft het aardig druk om alle crematies met haar vriendinnen af te lopen. 
Zo'n crematie plechtigheid hier is dagenlang een samenkomst van mensen en de magen, typisch Thais, worden de hele dag door rijkelijk gevuld. Tenten met stoelen en tafels worden ingericht, op straat een rood zwaailicht dat je voorzichtig moet rijden omdat er iets te doen is, een heuse extra keukentent met buurtdames die koken en de hele dag door die zelfde muziek. Afgewisseld weliswaar door het chanten van de dorps tempel monikken die nadien ook (als eersten) komen eten en hun financiele donatie in ontvangst nemen. En ook de mensen die lootjes verkopen voor de staatsloterij lopen vrolijk rond. Je kunt immers daar maar het geluk vinden.
En heel normaal om ook voor diegenen die niet op de uitvaart die dag kunnen komen, eten te laten inpakken voor thuis. Er wordt goed voor je gezorgd en de donatie die je doet om een beetje in de kosten bij te dragen wordt in een boek keurig netjes bijgeschreven. Bij je eigen uitvaart krijg je van de familie van de overledene die je bezocht meestal hetzelde bedrag terug. Een soort van begrafenis spaarfonds waarbij je gratis eten en drinken krijgt. 

En dat liedje is per streek weer verschillend. Hier in Surin is het "Toranee Kunsaeng". Op youtube is de versie niet te vinden maar mocht je geinteresseerd zijn, deze komt in de buurt. 

Het is me af en toe wat teveel van het goede. Vooral de zware en harde bassen, waar de Thai kennelijk dol op zijn, staan me wat tegen en al zeker als ik nog lig te slapen.
Lachwekkend heb ik al diverse keren aan mijn vriendin aangegeven dat ze het niet in haar hoofd moet halen om, mocht ik eerder dan haar dood gaan,ze dit liedje bij mijn crematie te laten spelen. Als het wel gespeeld wordt kom ik mijn kist uit en jaag ik iedereen letterlijk de tent uit. Gewoon gezellige muziek omdat het mooi geweest is en ik prima van mijn leven heb genoten met een biertje er bij past me beter. Maak er een feestje van is mijn leus en ga niet zitten treuren. Daar schiet immers niemand iets mee op. Geniet nog even van fijne herinneringen. En in mijn kids ga ik door. Ze komen immers voor 50% uit mij voort. Fijn die trekjes, die ook ik geerfd heb, nu al regelmatig in ze terug te zien. Optimist tot in de kist en enthousiast tot de laatste snik. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Dingen die mij met de paplepel zijn ingegeven. En niet zeuren, gewoon aanpakken en doorgaan.

Alles is hier anders. Je moet niet vergelijken. En hoewel dat liedje me regelmatig stoort, ben ik aan de andere kant eigelijk ook altijd weer blij als ik het hoor. Ik ben er dan immers nog en daar hoop ik nog effe mee door te mogen en kunnen gaan. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 21 oktober 2022

Wereldleiders ‘regeren’ en laten velen onnodig creperen…

Het is toch allemaal meer en meer scheef aan het groeien in onze wereld.
Met ons belastinggeld doneren we wereldwijd aardig wat af. Hoe die wereldwijde belasting donaties door regeringen gebruikt worden geeft in mijn beleving een steeds grotere scheefgroei te zien.
 
Wapens, wapens en nog eens wapens. Al meer dan bijna drie kwart jaar horen we niet anders meer. Voor biljoenen wordt erin gestoken en gaat eraan op. Als broodjes die over de toonbank gaan waardoor de andere ‘boodschappen’ uiteraard maar even moeten wachten. Afgelopen woensdag werd bijvoorbeeeld bekend dat het EU-parlement in de begroting van volgend jaar nog eens 850 miljoen euro extra voor deze oorlog en de gevolgen daarvan wil opnemen. Ferme taal van wereldleiders die aangeven dat we er allemaal mee door gaan 'zolang het nodig is'. En dat bovenop het bedrag van 18 miljard euro voor het komende jaar dat Europa dat al is toegezegd. 

Je zou haast gaan denken dat er meer achter zit. Jaren moest defensie bezuinigen en werd ook ingezet op het ondersteunen van 'vredesmissies'. Op zich niet verkeerd. Ook inzet van defensie bij rampen in ons land was en is een goeie zaak. De 'wapenspeciaalzaken' zagen de inkomsten toch niet zoals verwacht stijgen en dat wat er nu speelt is immers voor hen weer eens een gigantische boost. Angst doet het goed. We zagen (en zien) het immers ook bij een virus dat jarenlang de media aandacht (of propaganda?) kreeg. 

Het lijkt erop dat het kopen, leveren en produceren van wapens topprioriteit is geworden. En wat de uiteindelijke bijdrage aan problemen is… ze worden alleen maar groter. Het Tom & Jerry spel van jij doet mij dít aan dan doe ik jou op mijn beurt weer iets ergers aan. Het gaat maar door en zo we door de eeuwen heen al weten lost het niets op. Het zorgt voor ellende, massa vernietiging, rivieren van bloed en tranen, onvoorstelbare materiele gevolgschade en eeuwigdurende haat.
 
En de wereld gaat door met de ‘technische innovatie’ van nog ergere en slimmere vernietigingsmechanismen en maakt er regelmatig een grote parade van om ‘macht’, pracht en praal te tonen of door weer eens in de schijnwerpers te gaan staan met ‘testen’ en ‘oefeningen’.
 
En als we eerlijk zijn dan wordt het gedrag inmiddels in de afgelopen paar generaties met de paplepel ingegoten. Als een soort van eenzaam volksvermaak. We gamen wat af en dat is voor het merendeel gericht op elkaar op een ‘sportieve’ manier op een schermpje elektronisch afmaken. Het is toch ook zo ‘heel normaal’ voor velen. Onderdeel van je ‘opvoeding’ en je bestaan…
 
Hoewel dat wat er nu in de wereld gebeurt ook op soort spelletje lijkt is het dat weldegelijk niet. Iedereen ervaart de gevolgen van bijvoorbeeld de inflatie en zoals ik al een paar keer eerder schreef zijn er een aantal slimmeriken die hun zakken stevig vullen. Ik las dat de productiekosten van een ‘goedkope’ Iraanse kamikaze-drone ‘slechts’ 20.000 dollar zijn. Nou, als je dat zo leest dan lijkt het wel een aanbieding… doe er dan nog maar een paar honderd. Het is toch te belachelijk voor woorden?
 
En overigens vraag ik mij werkelijk regelmatig af waar we ons allemaal mee willen en of moeten bemoeien en in mengen. En ook dat is al eeuwen een terugkerend fenomeen. Alsof ieder land op zijn of haar eigen bordje niet genoeg problemen heeft om zelf aan te pakken en op te lossen.
Let wel, ik zeg niet dat je anderen dan maar niet hoeft te helpen. Ik zet echter vraagtekens bij deze extreme en voortdurende ‘hulp’ zelf.
 
Daar waar met bakken en nog eens bakken geld gesmeten wordt om wapens te kopen, smeken miljoenen mensen in de wereld om hulp. Ze creperen. Honger, ingestorte huizen door overstromingen, droogte, erbarmelijke levensomstandigheden, enzovoort. Ze zijn met hun verhalen en hulpgeroep op de achtergrond geraakt. Miljoenen kinderen extra die door het smijten met uitgaven aan oorlogen in zware armoede moeten leven.
En wat te denken van Nederland zelf? Ook daar merken inmiddels tienduizenden gezinnen dat de klok aardig en steeds luider ‘bezuinigen’ slaat.  
 
Het gaat goed en alles wordt vast beter. Misschien goed dat er toch eens een aantal mensen, die met ons geld aan de touwtjes trekken of sturing geven, een wat ander inzicht krijgen in wat er echt beter moet en kan met dat geld. En natuurlijk mag je daarbij ook over eigen (lands)grenzen kijken.
 
En uit die, in mijn ogen, betere bestedingen vloeien geen bloed, tranen en haat. Ze creëren een betere toekomst en een betere balans in onze wereld.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 14 oktober 2022

Waarom zou God alleen in Frankrijk moeten Leven?

Ik hoorde de uitdrukking vorige week weer ergens. “Leven als God in Frankrijk”. Vreemde uitdrukking eigenlijk. Enig speurwerk leverde me op dat die uitdrukking op verschillende plekken in de wereld ook nog weer anders wordt uitgelegd. Ik houd het op; genieten van het leven. Leven met een hoofdletter ‘L’.
 
Ik vraag me af of Frankrijk dé enige en uitgelezen plek is om onbezorgd en gemakkelijk te leven. Het land kampt immers ook met heel veel problemen en de zelfde door slimmerikken veroorzaakte 'cost of living crisis'. Veel mensen hebben het er zeker weten niet makkelijk. En ja, de natuur is er mooi en afwisselend en, met name op het platteland, is de levensstijl gemoedelijk en met weinig tot geen stress. Niet voor niets aantrekkelijk voor velen om er hun vakantie te vieren.
 
Van één van de leermeesters in mijn leven, voormalig burgemeester van Kerkrade en eerste kamerlid Thijs Wöltgens, kreeg ik zijn ‘Bourgondische’ levensstijl zijdelings mee. Dat Bourgondische is vanzelfsprekend ook geassocieerd met Frankrijk. Het verwijst naar een levensstijl en houding waarin genieten centraal staat.
 
Als je er heel even bij stil staat dan kun je snel een hele lijst met plekken op de wereld opschrijven waar dat genieten van het leven voor mensen niet zo makkelijk of zelfs totaal onmogelijk is. 
Als bijvoorbeeld vrijheid je ontnomen wordt of is, of je mag je mening onder een regime niet uiten, of je zit zwaar in de lichamelijke of mentale problemen en bent misschien totaal afhankelijk van anderen, of je kunt in je basis levensbehoeften niet (meer) voorzien. Dan wordt het aardig lastig om van leven te genieten. En nee, iedereen weet, dat zijn helaas geen uitzonderingen.
 
Toch hebben we veel zelf in de hand, net zoals ik vijf weken geleden in mijn blog ook al schreef. Iedereen loopt in zijn of haar leven zijn levenspad (zoals de foto bij dit blog van het labyrint dat ik in Chiang Mai maakte). Bergen, dalen en koersverandereningen. Positieve en negatieve momenten en ervaringen en ook wendingen in de lente, de zomer, de herfst en de winter van je leven.

En nu ik in die herfst van mijn leven ben aangekomen valt het me steeds meer op dat meer en meer mensen om me heen wegvallen. Afgelopen week ook weer een aantal verhalen van familie en kennissen dat het met iemand 'plotseling afgelopen was'. Op die momenten staan we er weer even bij stil en zijn we ons bewust van hoe broos ons leven eigenlijk is. We staan er nauwelijks bij stil dat naast dat we elke dag een dag ouder worden en bij ons leven optellen, we ook elke dag een dag afstrepen. Goed om te proberen de nadruk op het Leven van het leven te blijven leggen en zo min mogelijk tijd 'te verspillen'. 
 
Soms is het ondanks alle ellende waarin we kunnen zitten goed om er ook eens bij stil te staan dat we het misschien zo slecht toch nog niet hebben. Zo’n wandeling in een labyrint bijvoorbeeld kan je zo’n spiegel ervaring opleveren. Dit labyrint is een kopie van dat, jawel, uit Chartres (Frankrijk). Ook diverse bezoeken die ik aan Lourdes bracht gaven me dat inzicht. Je denkt soms dat je veel problemen hebt maar als je de verhalen hoort of letterlijk de handicaps van anderen ziet dan word je stil. Ik vond het de grootste kracht (en eigenlijk echt een wonder) van Lourdes. Je kon er de afweging van je eigen problemen maken ten opzichte van die van anderen… Dat maakt stil.
 
Om te genieten van leven heb je meestal helemaal niet veel nodig. De meeste dingen die er echt toe doen zijn vaak ook nog eens gratis. 
Ik herinner me nog steeds de diverse bezoeken die ik in het eerste decennium van 2000 aan Roemenië bracht en de ontmoetingen die ik er had. En ook als ik zie hoe mensen hier op het platteland in Thailand om mij heen met maar heel weinig leven dan moet ik me soms diep schamen. En ondanks hun 'bijna niets hebben'… die mensen vieren en Leven heel vaak met die hoofdletter ‘L’. Weinig tot geen stress, genieten van kleine dingen, niet te veel klagen en vooral aandacht voor elkaar. Zoals Thijs Wöltgens me liet zien, het heeft vooral ook te maken met je levenshouding.
 
Het Leven van het leven kan op veel en veel meer plekken in de wereld dan alleen in Frankrijk. Misschien zelfs wel, ondanks alle problemen waarmee je misschien te maken hebt, bij jezelf thuis.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 



vrijdag 7 oktober 2022

Zeeën raken nooit vol

Na regen komt zonneschijn. Nou, dat mag wel weer eens voor ons met de extreme monster moesson die we hier in Thailand beleven. Lange periodes van lockdowns waar we niet aan ontkomen en ontkwamen omdat de onverharde dorps toegangsweg naar ons land niet meer begaanbaar was en nog steeds niet is.
Olympische zwembaden vol water zijn er over ons heen uitgekiept, afgelopen week meer gewoon een soort van voortdurende waterval. Met z’n allen helpen we de natuur om zeep en die natuur slaat terug. Die klimaatverandering merk je dus ook hier met dit extreme weer.

Sommigen zeggen dat er niets met de natuur aan de hand is en dat de wisselingen van het weer en al het natuurgeweld dat rampen veroorzaakt al van alle tijden zijn. De geschiedenis leert dat natuurrampen inderdaad van alle tijden zijn. We zijn feitelijk ook al decennia van generaties achter elkaar die natuur omzeep aan het helpen. De gevolgen worden, wereldwijd, steeds extremer en het wordt er niet leuker op. 
 
Als opstekertje merkte mijn jongste zus, toen ik van het voortdurende slechte weer hier een beetje genoeg kreeg, op; "Na regen komt zonneschijn". Ook las ik pas geleden op een ochtend: "Zeeën raken nooit vol."
En als je er even bij stil staat is het inderdaad allemaal een kringloop. Na zonneschijn komt immers uiteindelijk toch ook weer regen. En zo is er een kringloop met alles. 

Er is eigenlijk helemaal niets nieuws onder de zon. Dat wat er gebeurd is, zal nog eens gebeuren en wat er gedaan is, wordt nog eens gedaan. Een oud-collega van me bij de veiligheidsregio merkte het al eens op in relatie tot de bestuurlijke besluitvorming. Ook daar was het eigenlijk een haast voorspelbare cyclus. En met producten is het niet anders. En ja, de buitenkant ziet er misschien wat anders uit en/of de kwaliteit of aansturing veranderen wat. Dat noemen we dan innovatie. Alles is voortdurend in werking maar als basis blijft het gelijk. Het heeft al veel eerder bestaan.
 
Dat gezegde over die zeeën fascineerde me. Hoewel het heel eenvoudig te begrijpen is en ons op de basisschool al wordt uitgelegd blijft het toch een onvoorstelbaar mooi ‘wonder’ die kringloop. Het water verdampt, komt als regen (nou dat zien we hier dus) op het land terug en het netwerk van stroompjes, beekjes en rivieren brengt het weer terug naar de zee.
Net zoals het dagelijks ritme van de opkomende en ondergaande zon een kringloop is en bijvoorbeeld ook de wind die vanuit een ontstane onbalans de balans weer opzoekt. Niet gek die wind of storm overigens met een wereld die, als je op de evenaar zou wonen, 1.670 km/uur rond draait. Gaaf eigenlijk dat we daar niet veel van merken.
 
En als je dat idee van die kringloop dan weer even doortrekt dan geldt dat ook voor generatie na generatie. Mensen moeten al een standbeeld hebben gekregen om na een aantal generaties nog te worden herinnerd. En zo vergaat dat, heel natuurlijk, ook met ons. Hoe vaak denk je bijvoorbeeld aan de vader of moeder van je opa’s en oma’s?  Die zijn toch al lang uit beeld? Ik ken ze in ieder geval niet. Ja ik zou ze, van mijn vaders kant althans, waarschijnlijk nog uit de stamboom die ooit door een neef gemaakt is kunnen vissen. 
 
Als ik er wat bij stil sta dan komt de vraag in me op wat we ons toch allemaal druk maken met al ons hollen, zwoegen, stressen en altijd alles wat er in de wereld om ons heen gebeurt steeds meer te volgen. Wat levert het immers uiteindelijk allemaal op? Het maakt je meestal alleen maar minder blij. 

Er is uiteindelijk niets nieuws onder de zon. Het is voor jezelf misschien maar beter om wat rustiger en bewuster in- en uit te ademen en te ontspannen. Gewoon wat minder stress en te genieten van die dingen die zelfs helemaal niets kosten. Ook onze generatie, jij en ik, wordt immers uiteindelijk, heel natuurlijk en realistisch, weer snel vergeten.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

  

vrijdag 30 september 2022

Waar zijn Amerika en Europa als er (bijna) niets te halen valt?

Tienduizenden mensen omgekomen in oorlog Tigray.

Tigray is een noordelijke provincie van Ethiopië. De legers van Ethiopië en Eritrea en aanverwante milities zijn verwikkeld in een bloedige strijd met het Volksbevrijdingsleger van Tigray. Dat wil de macht over het eigen gebied. De oorlog in Tigray duurt al bijna twee jaar en heeft aan tienduizenden mensen het leven gekost. Miljoenen mensen zijn op de vlucht geslagen.
 
Vorige maand noemde de topman van de Wereldgezondheidsorganisatie het conflict de grootste humanitaire ramp van dit moment.
 
Voor de mobilisatie worden mensen van huis meegenomen, jongeren gaan naar militaire trainingskampen en kerkgangers worden zelfs uit diensten geplukt en naar het front gestuurd. Zo vertelt mevrouw Van Reisen, hoogleraar internationale betrekkingen en gespecialiseerd in de regio, uit berichten.
 
Tigray is grotendeels afgesloten van de buitenwereld. Telefoon- en internetverbindingen doen het niet, bankverkeer is niet mogelijk, er is geen elektriciteit en voedsel is bijna niet te krijgen.

Sinds het begin van de burgeroorlog zijn oorlogsmisdaden gepleegd door alle partijen in het conflict, dus ook door Tigrese troepen, staat in een VN-rapport dat maandag naar buiten kwam. Zo zijn Tigrese kinderen omgekomen door drone-aanvallen door de Ethiopische regering, wordt uithongering gebruikt als oorlogswapen en hebben Tigrese soldaten moeders verkracht voor de ogen van hun kinderen.
 
De EU veroordeelt de mobilisatie en zegt dat extra militairen alleen maar leiden tot verdere escalatie van het conflict.
 
(Bron: NOS.nl, zaterdag 24 september 2022)
 

Ik las dit bericht, waarvan slechts een fragment hierboven, afgelopen weekend op het internet. Ik wist van deze (burger)oorlog niet eerder. Mogelijk omdat ik het nieuws maar mondjesmaat volg.

Vlak daarboven een artikel van dezelde dag over de vermaningen van de Russische minister van Buitenlandse Zaken op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in New York aan het adres van de Verenigde Staten en Europa. Over hun bemoeienis met de Russische militaire operatie. 
Ik fronste toch even mijn wenkbrauwen. Het zijn niet uitsluitend alleen maar onwaarheden.

Die oorlog, want een militaire operatie is het al lang niet meer als dat het ooit al was, is verschrikkelijk en dagelijks word je er via de media mee geconfronteerd. Maar over de positie die Amerika in veel conflicten in de wereld en nu ook Europa innemen kun je ook wat dieper inzoomen. En zo diep hoeft dat in mijn ogen niet te zijn.
 
De vreselijke en smerige onmenselijke toestanden met tienduizenden doden in Tigray komt, voor mij in ieder geval op zijn minst gevoelsmatig, nagenoeg overeen met de horror in de oorlog tussen Amerika samen met het Westen met Rusland die in Oekraïne plaats vindt. Over de bemoeienis van Amerika lees ik in de berichten over Tigray echter niets en de EU veroordeelt slechts de mobilisatie en zegt dat extra militairen alleen maar leiden tot verdere escalatie van het conflict. 

Overigens is dat dus ook zo in het conflict, dat tot nu toe in Oekraïne met gigantisch veel leed voor alle partijen wordt uitgevochten. Nu ook nog eens met de mobilisatie van honderdduizenden Russen. En het maar blijven spekken van de oorlogsindustrie door productie en levering van meer en meer ‘geavanceerde’ techniek(en) en machines om mensen (en dieren) om zeep te helpen “om de vrede te herstellen”... 
 
Wat zou dan toch die inmenging van die ‘grootmachten’ in de wereld zijn. En die ‘grootmachten’ blijven natuurlijk in de wereld niet beperkt tot Amerika en Europa zo iedereen weet. Menig ‘machthebber’ zwaait de laatste tijd immers met zijn nucleaire ‘vuurpijlen’ in de media in het rond als is het inmiddels 'speelgoed' dat op de plank voor het oprapen ligt.
 
Als we de beelden zien die dagelijks onze richting op worden geslingerd, dan stellen mensen, levens, helaas kennelijk voor hen helemaal niets (meer)voor.
Macht, positiespel, status, haat en heb- & zelfzucht maken wilde beesten, zeg maar gewoon moordmachines, van mensen.
En of humanitaire hulp écht de basisreden is van de 'hulp' die geboden wordt, de wapens die geleverd, of de geldleningen die verstrekt worden (en de corruptie die er ook mee gepaard gaat) is voor mij dan ook maar zeer de vraag.
 
Veel meer draait het in mijn ogen, zoals eigenlijk altijd, om de vraag of er iets te halen, iets te verdienen valt. En die geweldige humanitaire hulp die aangeboden wordt heeft voor een groot deel juist ook een toekomstig economisch doel. Europese en Amerikaanse bedrijven bijvoorbeeld, bouwen de boel met dat geld dan wel weer op… Er moet wat te verdienen blijven immers.
 
Er is nog nooit een oorlog voorbij gegaan die weer een soort van technische revolutie heeft opgeleverd. Die in Oekraïne gaat over een tijd zeker de geschiedenis in als de verdere ultieme technische ontwikkelingen van de drone. Woensdag jl. zag ik dat drones zelfs al pizza's aan huis bezorgen. Het is allemaal al meer dan vijf jaar mogelijk kennelijk en wordt steeds verder ontwikkeld.  
Laten we allemaal hopen dat het door deze oorlog slechts bij drone ontwikkeling in relatie tot vredige pizza's blijft.
 
Nee, ik ben niet tegen hulp door landen aan landen. Goed als er wordt samengewerkt om te groeien en vrede te houden. Maar dan wél overal en met een grote vraag of wapens en nog meer militairen dat opleveren.
 
Als geld, economie en vaak ook daaraan gekoppelde corruptie de drijfveren blijven en dat moet ‘militair’ worden geregeld of afgedwongen dan zal dat, zoals de EU zo mooi ook voor het conflict in Tigray veroordeelt, alleen maar leiden tot escalatie van nog veel meer conflicten. En of dat duurzame groei voor mensen (anders dan diegenen die achter de schermen aan de touwtjes trekken), vrede, stabiliteit en voorspoed oplevert valt te betwijfelen. 
Tot nu toe raken we in de wereld in mijn beleving alleen maar dieper en dieper in de shit.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 23 september 2022

Nog meer sigaren uit eigen doos of is deflatie een vaccin tegen het geldzucht virus?

Door mismanagement, na overname, is het fantastische gezondheidsresort met een geweldig programma concept waar ik ooit in Thailand werkte, een aantal jaren geleden volledig om zeep geholpen. Dat was allemaal nog vóór de pandemie die uitbrak.

De pijlen waren door de nieuwe Chinese eigenaar uitsluitend gericht op zo snel mogelijk geld, geld en nog eens meer geld in de wacht slepen. Kamerprijzen werden, overigens eerlijk is eerlijk wel na een kleine renovatie, meer dan verdubbeld. Prijzen in het restaurant bleven niet achter en ook de groepsprijzen van programma’s van yoga, meditatie, massage, detox, trips, etc. gingen ineens torenhoog de lucht in. 
De kwaliteit van de service en motivatie van personeel liepen door een andere aanpak, gebrek aan kennis van de Thaise cultuur en gebrek aan kennis van en in de gezondheid- en wellness sector, terug. Jaarlijks terugkerende individuele gasten en groepen uit de hele wereld bleven weg. De focus kwam te liggen op uitsluitend Chinese gasten (die gaven immers in zijn beleving het meeste uit) en… ondanks allerhande marketingstrategieën, bleven ook die na een tijdje weg om nooit meer terug te komen.
 
Resultaat? Steeds meer klachten op onder andere tripadvisor, mensen die nog kwamen gingen bier, wijn en lekkernijen in het dorp kopen en ontweken het restaurant zoveel mogelijk. 
Betaling van de Thaise staf ging eerste steeds verder achterlopen en stopte uiteindelijk. Energie werd afgesloten. De deuren gingen dicht. Personeel probeerde juridisch nog iets te doen maar de 'vogel' was reeds gevlogen. 
Het pracht bedrijf was de nek om gedraaid, dood. De boel door het geldzuchtvirus omzeep geholpen. En nu? Geen onderhoud meer en, al zeker met het klimaat dat we hier hebben, tekent zich dat snel af. Allemaal super jammer van die unieke energierijke groene plek met doordachte fantastische programma's, die door velen een paradijs genoemd werd.  
 
Het kwam even in mijn hoofd terug omdat inflatie, inflatie en nog eens inflatie, ik noem het inmiddels 'geldzuchtziekte' veroorzaakt door een 'geldzuchtvirus', aan de orde van de dag is. En stop alsjeblieft met te geloven dat allemaal te maken heeft met een oorlog. Dat is misschien een druppel en een starter om diverse slimme zakkenvullers nog meer ziek van dat virus te maken.

Veel meer moet de ‘goedgevigheid’ die mensen tegemoet kwam tijdens de pandemie terug worden gehaald en betaald. 
Al die ‘gratis’ vaccins en boosters die 'gratis' werden en wederom opnieuw worden gegeven bijvoorbeeld. Schonk en schenken bedrijven als Pfizer, Moderna, AstraZeneca en Janssen Pharmaceutica die allemaal voor niets omdat ze het beste met de mensheid voorhebben? Het moet toch door iemand (uiteindelijk de burgers) worden opgebracht?
Veel slimmerikken maken er gebruik van om ‘gratis’ op die ‘oorlog golven’ mee te bewegen. Gemakkelijk om te beweren en te doen geloven dat de prijzen van grondstoffen zo enorm zijn gestegen en dus voor alles de boosdoener zijn. Vreemd dat, ook uit de politiek, inmiddels al gezegd en door velen gezien wordt dat als die grondstofprijzen dalen de productprijzen nooit maar dan ook nooit meer op hun retour gaan laat staan ‘de oude’ worden. Een door het geldzuchtvirus gemakkelijk ingevoerde structurele verhoging is gewoonweg een feit.   
 
Die oorlog lijkt wel inmiddels gemakkelijke marketing propaganda geworden.
‘Benzine is het afgelopen jaar nog nooit zo goedkoop geweest’, las ik in een kop van een artikel op het internet. Sporen mensen nog? 2 Euro 10 per liter. Is dat dan ‘goedkoop’?  
Een andere kop; ‘Gemiddeld huishouden gaat 190 euro per maand 'minder' betalen voor energie’. Helemaal niet. Je moet immers veel meer betalen dan vorig jaar. Je krijgt voor een jaar tot een zeker plafond compensatie. En ook dat is uiteindelijk natuurlijk weer een sigaar uit eigen doos. Het werd keurig netjes in de staatjes bij de miljoenennota gepresenteerd. Het moet immers toch ergens vandaan komen. Niet meer dan logisch.
En gisteren kondigde meneer of mevrouw Essent aan dat ze 'helaas' eind volgende week nog even snel de variabele tarieven van electriciteit met meer dan 50% en van gas met 30% omhoog gooien voor 1 miljoen Nederlandse klanten (en dat is inclusief energiebelasting en BTW inkomsten die daardoor ook weer lekker stijgen). Ze zullen de tranen wel in hun ogen hebben gehad toen ze het publiekelijk bekend maakten. Mogelijk van het lachen. Doekje voor het bloeden is dat ze er bij vertellen dat het tarief in de markt nog steeds erg laag is. Kun je nagaan welke super winsten er overal gemaakt worden.

Aanvulling vanmiddag bij dit blog die dat ook niet meer onder stoelen of banken schuift: Een kop op internet vanmiddag: "Nooit eerder boekten bedrijven zo'n hoge winst in het tweede kwartaal als in 2022, meldt statistiekbureau CBS.' 
 
Die sigaren uit eigen doos die de miljoenennota laat zien? 
De grootste inkomstenbron is de inkomstenbelasting gevolgd door de BTW.
De lonen moeten omhoog ‘om de inflatie tegen te gaan’. Dat betekent dus ook meer inkomstenbelasting. En als we dan weer meer gaan kopen betekent dat ook weer meer inkomsten uit de BTW. Klopt allemaal.
Maar waar komen die hogere lonen dan vandaan? Prachtig om te zeggen dat je dit niet allemaal kunt doorberekenen aan de klant. Aan wie dan wel? Hebben de eigenaren van bedrijven zoveel reserves en zijn ze zo goedgeefs gezind dat ze het dan zelf bijleggen? Ik denk het niet.
Kortom, de prijzen van goederen en diensten zullen dus verder stijgen.
 
Een restaurant of kroegbezoek komt je steeds duurder te staan en gaat steeds meer richting een elite uitje heb ik het gevoel. En over een bezoekje aan de snackbar ga je ook eerder nadenken als je een frietje pindasaus wil. En ja, logisch dat prijzen worden doorberekend. Maar voor wie blijven die bezoekjes, kosten-baten nog te doen? Gevolg moet haast zijn dat minder mensen dit soort van uitstapjes (over attractieparken nog niet gesproken) gaan maken, gaan besparen, en dus uiteindelijk de winst niet groter wordt.
 
Nee, ik ben geen econoom, ik weet ook niet alles beter en de hele situatie is vanzelfsprekend meer dan complex en toch… Een beetje kritisch zijn, niet betweter, vraagt ook naar mogelijk andere creatieve oplossingen.
 
Mijn gedachten gingen na diverse berichten die ik hierboven onder andere noem van afgelopen week dan ook weer richting de situatie van dat resort. Zou inflatie niet met een soort van deflatie te beteugelen zijn? En ja, ook daaraan zitten wat haken en ogen en het is niet de menselijke instelling die over het algemeen juist gericht is op consumeerderen. De prijs van iets laten zakken? Je zou wel gek zijn. Of toch niet?
 
Immers, als die kamerprijzen van dat resort, het restaurant, de programma’s en de trips juist, tegenovergesteld, iets zouden zijn verlaagd dan zouden er uiteindelijk veel meer gasten komen. Er zou meer worden geconsumeerd en hoewel een kleinere winstmarge per product/gast… het uiteindelijke resultaat zou een veel grotere winst zijn. Het is maar een idee.
Wij zijn er niet op ingesteld. Willen slechts meer, meer en meer. En wat die Chinese eigenaar betreft, volgens mij had hij dat met gemak ook kunnen krijgen. Maar juist niet door prijsverhoging (als, in mijn ogen, korte termijn zakkenvul stratiegie) maar juist door die prijzen te laten verlagen en de kwaliteit van de service en kennis van zaken te verhogen. En niet als even een tijdelijke aanbieding zoals die sigaren die we nu uit eigen doos voor een jaartje krijgen, maar structureel een reëel bedrag in relatie tot prima ‘waar voor je geld’. En dat is echt iets anders voor zowel ‘koper’ als ‘verkoper’ dan weg geven.  
 
Als je, bijvoorbeeld als product, het lef zou hebben om die prijs van dat biertje, dat glas wijn of dat gerecht in je restaurant te verlagen (en je hebt daar de mogelijkheid toe) zou dat dan juist niet een investering zijn in uiteindelijk veel meer gasten en daarmee een hogere uiteindelijke winst waar ook het personeel zijn of haar vruchten van plukt? Het is ook weer eens een opkikkertje voor mensen en geeft consumentenvertrouwen. De berichten op sociale media draaien om en worden weer eens positief in plaats van het maar door blijven hobbelen van crisis naar crisis alsof er niets anders meer is om voor te leven.  
 
Ik zal wel gek zijn en als niet meer met beide benen op de grond worden neergezet maar de huidige sigaar uit eigen doos regelingen stimuleren in mijn beleving de opwaartse inflatiespiraal en het geldzuchtvirus uiteindelijk alleen maar meer.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

vrijdag 16 september 2022

Ik ben hier meer dan een analfabeet en kan me toch goed redden.

Eigenlijk moet ik me meer dan diep schamen. Ik kan niet lezen, niet schrijven en zelfs haast ook de taal nauwelijks spreken. Ja, ik kan tellen en vragen hoe duur iets is, eten en een biertje bestellen en eigenlijk houdt het daarmee ook wel op. 
Ik ben hier in Thailand meer dan een analfabeet. Misschien een heel klein beetje een goedmakertje, ik ben niet de enige. Met mij zijn er tienduizenden expats hier in dit land die op dat gebied dezelfde ‘kwaal’ hebben dan ik.
 
En hoewel ik me in het Engels redelijk goed kan uitdrukken, het gros van de Thai, en al zeker de iets oudere generatie, spreekt geen Engels. Op het resort waar ik ruim vijf jaar werkte sprak zo’n beetje de helft van de staf dat overigens wél redelijk. En Nederlands is hier vanzelfsprekend niet echt een optie.
 
Alles is te leren en hoewel ik geen ‘aanleg’ voor talen heb geldt dat dus ook voor mij. Verschillende keren ben ik begonnen met cursussen. Waar ik werkte het vriendelijk verzoek om uitsluitend Thai met me te spreken (uit beleefdheid bleef dat door mijn Thaise gesprekspartners meestal maar beperkt tot 10 seconden), een aantal maanden les op school (waar ik regelmatig door onregelmatig werk verstek moest laten gaan), twee studieboeken met een cd, en online. Elke dag een half uurtje en dat voor bijna een jaar. En het is nog steeds meer dan bagger. Het lukt me gewoonweg niet en ik haal alles door elkaar. Ruim vier jaar een Thaise partner en we zijn zo goed als 24/7 bij elkaar. Wat spreken we samen? Engels.
 
En dat schrijven zoals ik dat op de lagere school leerde in een schrift met speciale lijntjes, waar je begint met het overtrekken van letters en nadien een voorbeeld letter krijgt die je uit je vrije hand moet naschrijven? Dat begon aardig maar… laat maar.
Let wel, geen enkel ‘bekend’ symbool. Ons alfabet kom je hier niet tegen. Het Thaise alfabet heeft bijna driemaal zoveel ‘letters’ dan waar wij mee gewend zijn te werken. Een westerling kan als basis Thais niet lezen. Geen punten of komma’s, geen hoofdletters. Alles aan elkaar en dan nog met van allerhande kriebels verfraaid. Met onze bekende balpen moeilijk te schrijven. Daarom hebben de balpennen die hier worden gebruikt ook een veel dunnere punt.  
 
Als voorbeeld het eerste couplet van het huidige Thaise volkslied dat we op schooldagen de kinderen van de basisschool in ons dorp altijd voordat de lessen beginnen horen zingen:
 
ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย
เป็นประชารัฐ ไผทของไทยทุกส่วน
อยู่ดำรงคงไว้ได้ทั้งมวล
ด้วยไทยล้วนหมาย รักสามัคคี
 
Vertaald:
Thailand omarmt in zijn boezem alle mensen van Thais bloed
Elke centimeter van Thailand behoort aan de Thais
Het heeft lang zijn onafhankelijkheid bewaard
Omdat de Thais altijd verenigd zijn geweest.
 
De Thaise taal is een toontaal. Er zijn vijf toonhoogten (hoog, laag, midden, stijgend en dalend) en als je een woord op een verschillende toonhoogte uitspreekt dan betekent het iets totaal anders. Dat is dus oppassen geblazen. De Thai ‘vergeven’ je alles omdat je probeert je best te doen. Mijn vriendin ligt regelmatig in een deuk van het lachen als ik iets probeer uit te leggen. Standaard zeggen de Thai dat hun taal heel eenvoudig is. Nou, voor een westerling die met de paplepel het anders heeft ingekregen, dus wél. Ik zeg inmiddels maar als grap dat ik het in een volgend leven wel zal leren.
 
En hoewel ik voor Nederlandse begrippen hier dus meer dan een analfabeet ben kan ik me hier toch al meer dan tien jaar uitstekend redden. En ook dat is eigenlijk verrassend en heeft veel met het acceptatievermogen van de Thai te maken. En ja, soms leidt het tot hilarische tafrelen of moet ik het anders uitleggen, uitbeelden of tekenen. Of je krijgt gewoon iets totaal anders op tafel dan dat je dacht te hebben besteld. Blijven glimlachen is de oplossing en vooral de ander geen gezichtsverlies laten leiden.
 
En natuurlijk was het meer dan een gemak voor de vergunning voor het zelf bouwen van ons huis dat al dat Engels van mij door mijn vriendin keurig in het Thais kon worden vertaald op de tekeningen en in alle officiële documenten. Tot zelfs mijn bouwkundig ingenieursdiploma moest in het Thais vertaald worden aangeleverd net als alle onderbouwing van de technische berekeningen en allerhande technische termen. En… gelukt.
 
Laat ik maar zeggen dat het de Thaise veerkracht is die me met mijn niet de taal machtig zijn hier goed overeind houdt. Hoewel het ‘Mai mi’ (dat hebben we niet) me soms wel iets te gemakzuchtig in winkels gezegd wordt terwijl je nog geen meter verder dat wat je zoekt in het schap ziet liggen.
 
Ik ga maar lekker 'ongeletterd' hier zo door en hoewel wat beschamend natuurlijk, hopen dat ik het op veel jongere leeftijd in een volgend leven, mocht dat nodig zijn, leer.


Frans Captijn (Gangey Gruma)