Veerkracht... al 7 (13) dagen geen water

Ik sta er versteld van en dit is typisch Thais en absoluut niet Nederlands. 

Ons dorp zit al zeven dagen zonder water. En nee, omdat wij onze eigen voorziening hebben, hebben wij er geen last van. De dorpsbewoners, waaronder de moeder van Phatsamon (80 jaar) en een broer en zus met hun gezin, wel. En niet zo'n klein beetje ook. 

De dorps watervoorziening komt uit een reservoir en een geboorde put. Dat water gaat, om druk op het systeem te krijgen, in een watertoren. Let wel, het gaat niet over drinkwater. Dat wordt hier uit grote flessen gebruikt. 

Hoewel we onze eigen bron getest hebben, en het water aan de eisen van drinkwater voldoet, hebben ook wij die grote flessen. Dat water wordt door de overheid periodiek getest en de kosten van een eigen drinkwater installatie met filters weegt, met alleen ons als twee gebruikers en af en toe wat visite, niet op tegen het systeem met de flessen uit de fabriek. 

Het ongemak van al zeven dagen zonder water zit hem zo je kunt begrijpen in o.a.: Je toilet niet kunnen gebruiken, je niet kunnen douchen/wassen, je kleren niet kunnen wassen, sommige zaken koken, je tuin niet kunnen sproeien voor de eigen groenten die mensen hier verbouwen, etc.. 

Het begint inmiddels een kleine ramp te worden. Watertrucks uit de stad hebben we nog niet gezien. 

Op dit moment zitten we zo'n beetje op de helft van het droge seizoen. De koele periode van het droge seizoen is voorbij. Het is de laatste twee weken in de middag alweer rond de 35 - 36 graden C en het is gort en gort droog. Daar komt vanaf april weer verandering in met in september regelmatig in het noorden en midden van Thailand weer overstromingen. 

Sommige mensen gaan zich in de avond inmiddels wassen in de vijver van de tempel. Kinderen maken er ook met plezier gebruik van en plonsen in hun blootje aardig wat in het (warme) water af. Ook wordt het water gebruikt om kleding te wassen. Het is een soort terug naar af en of het allemaal 'gezond' is weet ik niet maar je moet wat. 

Wij hebben onze familie hier aangeboden om bij ons water te halen en te douchen in onze gasten piramide. Phatsamon brengt haar moeder een paar keer per dag emmers water om haar toilet te vullen en zich te kunnen wassen. 

En wat die veerkracht betreft? Je hoort eigenlijk niemand in het dorp klagen. Er wordt aan gewerkt en het komt vast weer goed. Het is wat aanpassen maar het lukt allemaal wel is het credo hier. Hoe anders zou er in Nederland op gereageerd worden en de kranten zouden er vol van staan. Hier slechts een berichtje in de dorps Facebook groep waar Phatsamon lid van is. 

Er is de afgelopen week driftig op diverse plekken in het dorp geboord tot op 200 meter diepte. En geloof me, om het water vanuit die diepte opgepomt te krijgen heb je een dompelpomp met een pittige capaciteit nodig met ook nog eens pijpwerk dat op die druk is afgestemd. 

Tot drie keer toe niets tot eindelijk, gisteren, water naast een koeienstal werd aangeboord. Echter erg ver van het innamepunt bij de watertoren (die je op de foto, rechts iets boven het midden naast de boortoren, in de verte kunt zien). De wegen moeten nu open om daar leidingen naar toe te kunnen leggen.  

Typisch hier. Iedere keer weer een ceremonie vooraf met wierook, water en bloemen om de geesten te vragen om het boren naar water maar te laten slagen.

Water is er inmiddels, maar dus ook nog niet. Er is in ieder geval hoop (hoewel dat eigenlijk nooit weg was). Onze dorpsburgemeester heeft het water uit de nieuwe bron (foto boven) goedgekeurd. 

Als het een heel klein beetje meezit dan is het vanmiddag of zaterdag weer allemaal weer voor elkaar. 

En zo maak je ook hier altijd weer wat mee. 

De wereld heeft dus ook in ons dorp de afgelopen week gewoon doorgedraaid en die dorpsbewoners hadden gelijk. 

Je kunt je druk maken wat je wilt maar dat lost niets op en brengt alleen jezelf maar van de leg. Het komt allemaal weer op zijn pootjes terecht en dat duurt soms effe. 

Gewoon 'een beetje' veerkracht tonen... Ik blijf het knap vinden maar ze hebben gelijk. 

Ps1. Aanvulling vrijdagmiddag 5.45 PM Thaise tijd: Het laatste nieuws naar de inwoners van het dorp is dat ze mogelijk pas komende woensdag weer water hebben. Hoezo veerkracht...

Ps 2. Donderdagmorgen 27 februari had mijn schoonmoeder, na 13 dagen, eindelijk weer water.

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Nieuwsgierigheid naar geld? De dokter is erg tevreden!

Iets dat in de cultuur hier heel gewoon is, is dat je eigenlijk van vanalles vraagt wat de ander er voor betaald heeft of wat hij of zij aan geld ontvangt. Het is een soort aangeleerde nieuwsgierigheid die is  uitgegroeid tot gewoonte. En volgens mij staan de mensen er hier ook eigenijk niet eens meer bij stil. 

Als je een conversatie tussen Thaien onderling aanhoort dan kom je daarin ook steevast diverse keren het woord 'Baht' (de Thaise munteenheid) tegen. Het schijnt super interessant te zijn om het daarover te hebben en met elkaar te vergelijken. 

In Nederland zijn we daar niet zo aan gewend en voor mij went het ook nooit. Kortom, in dit geval is mijn Westerse opvoeding en cultuur 'sterker' en ik doe er zelf niet aan mee. Het interesseert me ook niet.  

Ik ben over enorm veel dingen heel erg open maar er zijn ook grenzen. Hoeveel pensioen krijgt Frans nu? Wat heeft die piramide jullie gekost? Wat heb je voor die keuken betaald? Waarom gaan jullie bijna elke dag uit eten? Wat kost dat? Waarom doen jullie bijna alles in de bouw zelf? Willen jullie geen bouwvakkers betalen? 

Er gaat geen week voorbij of die vragen, of anderen, krijgen we wel een aantal keren uit verschillende hoeken. Yep, we leven in een dorp en het schijnt kennelijk enorm interresant te zijn om dat allemaal te weten. Vraag me niet waarom maar het zal vast stof om te kunnen roddelen op kunnen leveren. We horen verhalen over ons ook regelmatig, stevig verdraaid door het doorvertellen aan elkaar, terug. 

Pas kwam Phatsamon weer met diverse van die vragen thuis nadat ze ergens was gaan lunchen. Het gaat, met uitzondering van mijn kinderen en broers en zussen, voor mij niemand een zak aan. 

Phatsamon is er ook al jaren geleden mee gestopt. Denk van ons wat je wilt denken en doe ermee wat je ermee wilt doen. Wij doen wat we doen en hebben in ieder geval, zoals het gros van de mensen hier die er tot over hun oren in zitten, geen schulden of leningen. 

Toch komen die vragen op de meest onverwachte momenten en ik word er af en toe wat moe van. 

We hadden het er samen over hoe we er in het vervolg op zouden reageren en jawel... we vonden een oplossing. 

Die informatie die mensen over financien, gedrag en levensstijl willen hebben is immers totaal niets zeggend en is ook meestal totaal uit enig verband gerukt. Volgens ons is het ook een automatisme in een soort (ongepaste) interesse tonen. 

En dat brengt me op die oplossing die we inmiddels gebruiken. Het is de uitspraak: 'De dokter is erg tevreden". 

Als ik diverse vrienden en bekenden en ook soms familie vraag naar uitslagen van medische onderzoeken dan krijg ik regelmatig als antwoord: "De dokter is erg tevreden". Ik maak er vaak een grap over. Het is immers niet veel zeggend. 

Als voormalig brandweercommandant was ik ook heel regelmatig trots en tevreden op het werk dat ons team samen geleverd had. Erger was voorkomen en veel werd toch nog 'gered'. En toch waren huizen of gebouwen van slachtoffers of bedrijven verwoest, waren personen of dieren omgekomen, of zaten ze stevig in de ellende. En wij maar 'tevreden zijn'. Die getroffenen waren dat meestal niet. 

Ik ben dus meer benieuwd naar een antwoord hoe tevreden jij bent en of en hoe je verder kunt. 

Samen moesten we erg lachen om die vergelijking en dat bracht ons bij ons antwoord dat we inmiddels nu steevast al een paar weken gebruiken. 

Wat heb je daar nu voor betaald?: "De dokter is erg tevreden!" 

Gelijk is dat hele gedoe afgelopen (en maken mensen natuurlijk hun eigen verhaal ;)). Ga lekker iemand anders vermaken met je 'interessante' vragen ;).

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Je verleden is geen excuus

Het zal wel toe-val zijn. De afgelopen weken heb ik drie gesprekken mogen voeren met mensen waarbij het kwam over hun verleden. 

Het is een meer dan bekend fenomeen dat de eerste ca. 7 jaar van je leven enorm bepalend zijn voor de ontwikkeling van je persoonlijkheid en karakter. Profesionele hulpverleners, zoals psychologen, gaan niet voor niets in heel veel gevallen bij een hulpvraag samen eerst met je op zoek naar je achtergronden en opvoeding. 

Meestal zijn verschillende zaken die je samen in zo'n zoektocht vindt van grote invloed. Iets dat, als je ouder wordt, steeds meer helder wordt. Je kunt immers als je ouder wordt feitelijk heel emotionele zaken uit het verleden op een meer rationele manier gaan bekijken. Het geeft je inzichten over bijvoorbeeld je gedrag, angst, manier van handelen, of je reacties naar je omgeving nu. 

Zonder er ooit erg in gehad te hebben, heb je jezelf een manier aangeleerd om op een voor jou zo positief mogelijke manier verder te kunnen gaan of zelfs in vervelende situaties te kunnen overleven. Soms is dat zelfs het wegstoppen van vervelende situaties of emoties en dat maakt je, vanuit een soort bescherming, hard en/of ongeinteresseerd. 

In de jaren dat ik op het gezondheidsresort als life- & talent coach en meditatie & yoga docent werkte heb ik super veel mensen mogen ontmoeten. En die drie gesprekken van de afgelopen paar weken resoneerde weer met veel ervaringen uit diverse ontmoetingen uit die tijd. 

In mijn beleving is het op zoek gaan naar je verleden om inzicht te krijgen in de mogelijke kern van belemmeringen waar je tegenaan loopt, absoluut niet verkeerd. Het daarin blijven hangen daarentegen wel. 

Het is te gemakkelijk om je/het verleden de schuld te blijven geven van problemen waar je nu mee kampt. Dat is immers vanuit een soort gemakzucht in je cirkeltje blijven hangen en je zelf pamperen dat jij het allemaal ook niet kunt helpen. Dat kun je inmiddels immers wél.

Een goeie vriend vertelde me dat hem in zijn jeugd door zijn vader verteld was dat hij niets waard was. Een super negatieve emotionele beleving die je niet in de kouwe kleren gaat zitten. Nu, rationeel, wist hij al lang dat die 'mantra' die hem was aangepraat, absoluut niet waar was. 

Hij heeft een meer dan pracht set aan talenten, heeft al enorm veel mensen met zijn inzichten en kennis geholpen en stelt dus weldegelijk heel wat voor. 

En zo is dat overigens met iedereen mits je jezelf niet door invloeden van buitenaf belemmert om jouw specifieke talenten te leven en te delen. Dat is immers de missie van je leven. Het maak niet alleen jou maar ook iedereen om je heen het meest gelukkig. Dat unieke en specifieke puzzelstukje van jou is nodig. Niet iets dat je jezelf van een ander die je 'beter' vindt hebt gecopieerd en aangeleerd. Dat is en blijft immers niet echt. Anderen hebben dat overigens meestal haarfijn in de gaten. 

En dan hoorde ik, in twee van die drie gesprekken, dat iemand dingen wel opmerkte, hoorde en zag, maar niet tot actie kwam "omdat het niet in mijn systeem zit". Yep, zo lust ik er ook nog wel tien. 

Alles was vroeger voor deze personen geregeld en ze hadden geen ander inzicht gekregen dan dat alles wel voor ze opgelost werd. 

Bij een van die twee, een volwassen vent, was zijn moeder er tot op de dag van vandaag nog mee bezig. Dat voelde goed. Hij kon blijven gamen in zijn gameroom en zichzelf verstoppen. Het kwam allemaal wel. Een soort van lekker achterover leunen en het komt wel goed... Aangeleerde luiheid. 

En als er dan in het leven van zo'n persoon iets gebeurt dan staat de wereld op zijn kop en blijken de onderontwikkelden zelfstandigheid & verantwoordelijkheid een grote domper en tegenslag op de zelfredzaamheid. 

Ik zeg je dat dit soort gedrag en luiheid bij anderen in een gezin, relatie of werkgerelateerd team, slecht valt. Is dat je verantwoordelijkheid voor het geheel nemen? 

Het goeie van dat iets waarvan je erachter gekomen bent dat het 'niet in je systeem zit', is dat je dat er in kunt brengen. 

Zalig, je hoeft immers niets af te leren maar je moet iets aanleren. Je hebt er, in verreweg de meeste gevallen, ook helemaal geen 'professionele hulp' bij nodig. Het is, op welke manier verkregen dan ook, de herkenning en erkenning van het gemis van het inzicht, het gemis of het ontbreken van je actie.

Om dat te veranderen moet je dus terug naar, of beter nog verder gaan met, jezelf opvoeden. Niet door iemand die je een steuntje in de rug geeft (in mijn beleving). Die tijd was in je jeugd. Je bent immers 'groter gegroeid' en zou inmiddels toch wel een stootje moeten kunnen verdragen. 

Een trap met een klomp onder je kont en jezelf een ultimatum stellen of laten stellen. Niet met de bedoeling om door anderen, achterover leunend, geeerd te worden (je zou je kapot moeten schamen) maar gewoon om je verantwoordelijkheid te nemen. 

Een kwestie van aanleren. Je beloont jezelf en je (dierbare) omgeving er mee. Een kwestie van aanpakken en dus... in actie komen. 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

En toen kreeg hun dochter een relatie met een meisje. Hun wereld stortte (even) in.

We hebben hier diverse Thaise kennissen. 

Een koppel daarvan heeft twee volwassen dochters. Hun oudste dochter werkt inmiddels en de ander studeert nog. Alletwee hebben/hadden ze een vriend.

Inderdaad, hadden. Dochter 1 heeft pas de relatie met haar tweede vriend verbroken. De wereld van haar ouders en ook de wereld van de ouders van haar vriend stortte in. Haar reden om met haar vriend te stoppen was dat ze op haar werk een leuke meid tegen kwam waarop ze gek werd. En nu zijn die twee stapel verliefd op elkaar. 

Haar, bijna, schoonouders hingen huilend aan de lijn naar haar eigen ouders. Ze konden het allemaal niet geloven en begrijpen. Haar ouders zelf waren ook de weg aardig kwijt. 

Haar moeder vertelde ons emotioneel dat als ze dit vooruit geweten had, ze nooit aan kinderen begonnen was. Een klap niet alleen in haar gezicht. Zeker ook (super belangrijk hier in Thailand) in het gezicht van haar familie. Zo wordt de voornaamheid daarvan hier, overigens in mijn beleving, met de mond naar de buitenwereld beleden. 

Haar vader was zo enorm boos dat hij via de 'sociale' media van zijn dochter zijn ongenoegen over 'deze ongewenste vertoning' aan de contacten van zijn dochter aan de kaak stelde. 

Dochter lief explodeerde daar haast weer door en vertelde haar moeder dat ze niet meer thuis wilde komen. 

Je hoort het aan, voelt de onaangename energie en spanning van het moment, en vraagt je af wat er nu eigenlijk allemaal werkelijk aan de hand is. 

Is de prioriteit voor je kinderen dan niet dat je als ouders gaat voor het geluk van je kinderen?

Het hele gebeuren had dan ook even 'bezinktijd' nodig. Een dag later, bij toeval, zagen we die kennissen weer. En, verrassing, de oudste dochter kwam toen wij er even waren met haar nieuwe vriendin op een scooter aanzetten. Even voelde je de spanning en toen was het ijs gebroken. Een prima move van hun dochter en, gelukkig, gingen haar ouders er in mee. 

Al zeker in een land als Thailand zijn andere dan heterogene relaties niet meer dan normaal. Het draait om geluk van mensen met elkaar en die persoonlijke keuze moet en kun je niet meer dan respecteren. 

Tof om daar getuige van te zijn geweest en twee girls, van halverwege de twintig,  super gelukkig met elkaar te zien. Ouders mee te maken die zich aan dat geluk, na een kleine hobbel, hebben over gegeven. 

Niets mis mee. Ga voor, en respecteer, ieder zijn of haar persoonlijke keuze voor geluk. 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Honden vergiftigen en daarna 'gewoon' weer naar de tempel... Een zwarte vlek in deze cultuur.

Ik ben boos!
Ik schrijf dit blog op vrijdagavond 17 januari 2025. Ik weet, het helpt niets maar ik wil het toch even van me afschrijven. Wat zitten er ook hier erg veel zwarte vlekken in de cultuur. 

We zijn net terug van ons dorpsrestaurantje en werden door onze Duitse kennis met zijn Thaise vrouw, die hier vlakbij wonen en er ook waren, verrast met een (helaas in Thailand over bekend) verhaal. We werden ook gewaarschuwd voor onze honden. 

Een van hun honden is al meer dan een week vermist. Een andere honden van ze kwam zwaar vergiftigd thuis aanlopen. Ze hopen dat hij het, na het opwekken van over geven met het door de bek naar binnen duwen van vier rauwe eieren en daarna spoelen met sodawater, toch nog redt...

Tot op heden, afkloppen, zijn wij de dans nog ontsprongen met onze honden. Zo lang als ik hier nu woon hoor ik niet alleen de verhalen maar heb ik heel, heel veel super trieste gevallen van vergiftiging van honden en katten hier gezien. 

Als je er last van hebt, of dieren haat, dan maak je je er op die manier 'gewoon' vanaf. Een gesprek met, bijvoorbeeld, je buren of overlast gevers aangaan zit er niet in. Mensen hebben er het lef niet voor en je zou weleens gezichtsverlies kunnen leiden. Vergiftigen is een 'goeie' optie en daarna ga je heel gewoon weer naar de tempel om 'tamboen' (donaties geven) te doen voor een beter volgend leven van jezelf. 

Is dat de leer van de Buddha? Volgens mij niet. Ik walg van deze praktijken. 

Even voorop gesteld. Wij houden dan wel van honden maar dat betekent niet dat 'dus' iedereen daar dan maar van zou moeten houden. Hier in Thailand leven de meeste honden dag en nacht buiten (die van ons zijn 'snachts gelukkig binnen) en ja, honden kunnen pittig je nachtrust verstoren. Zeker als de dames loops zijn. 

Daarnaast zijn honden familie van de wolf. En als je niets te eten hebt, dan ga je dus op jacht of het zit in je genen om te jagen. En als jij dan net, voor eigen gebruik, kippen rond je huis hebt rond lopen... dan sneuvelen er soms wel eens een paar. Niet de bedoeling natuurlijk want jouw eten (of inkomen) wordt gepikt.

En hoewel blaffende honden meestal niet bijten vinden mensen op hun fiets of bromfiets het niet fijn als er een hond blaffend naar hen toe komt. Je kent die dieren meestal niet en verhalen zat van ongelukken die, met name fietsers, door honden die wilden bijten omdat je in hun territorium komt, genoeg. 

Dat maakt je vanzelfsprekend allemaal niet blij. 

De honden van de zus van Phatsamon hier in het dorp zijn regelmatig met stokken geslagen of met een kapmes bewerkt. En of dat nu echt allemaal nodig is vragen we ons af. Je kent de omstandigheden niet en mensen die kwaad zijn of zich bestolen voelen kunnen vanuit een impuls rare dingen doen.

In Chiang Mai onlangs, toen we in de buurt van het vakantieverblijf met de honden in het bos wandelden en een jonge vrouw tegen kwamen, kwam er ineens een knipmes tevoorschijn om onze dieren aan te vallen die, echt waar, helemaal niets deden. Ze waren enthousiast om iemand te zien. En ook dat kan voor de ander natuurlijk anders over komen. Maar gelijk een mes trekken...? Die energie pakken dieren overigens ook snel op en ja, dan kan het mis gaan. 

Beelden in mijn hoofd, zoals de foto bij dit blog, te over van zoveel honden en katten die ik vergiftigd langs de kant van de weg heb zien liggen. Lost dit het 'probleem' voor je dan op. 

De laatste tijd hoor ik veel verhalen over alcoholvergiftiging van inwoners en toeristen in diverse landen. Soms denk ik dat zo'n flesje voor diegenen die dit soort zaken op zijn of haar geweten heeft. aardig in Karma past. 

We doen er alles aan dat onze honden en katten andere mensen en dieren niet verstoren. Sterilisatie, op ons terrein blijven, blaffen zo veel mogelijk afleren, in de nacht binnen, als we er zelf niet zijn aan de lijn of met ons mee daar waar we naar toe gaan. Daarnaast wonen we 500 meter van het dorp af. 

Hopen dat ons deze ellende bespaard blijft...

Het goede nieuws dat we gisteravond hoorde is dat de hond die weg was, hoewel aardig 'beschadigd' toch na bijna tien dagen weer thuis is. De andere was opgegeven maar lijkt het toch te kunnen gaan overleven. Wat het uiteindelijke blijvende letsel is zal de komende tijd uitwijzen. 

Een trieste zwarte vlek in deze cultuur. 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Wennen aan klimaat kent toch zijn grenzen

Van mijn zoon kreeg ik foto's en filmpjes van de sneeuw in Nederland gestuurd. Een soort verlate Kerst plaatjes die overigens veel herinneringen oproepen. Zeker ook aan 'koud'. 

Jl. vrijdagavond zaten ook wij te trillen in ons dorpsrestaurantje. Trillen? Yep! En inderdaad van de kou. 

Geloof het of niet, het was 18 graden Celcius met een best gure wind. Mijn handen raakten versteend van de kou. 

Toen wij op het eten dat we besteld hadden aan het wachten waren, kwam er een moeder met haar zoon op een scooter aan om eten af te halen. Dikke kleding, helm, mondmasker op (de ingepeperde pandemie angst) en handschoenen aan. 

Eerlijk is eerlijk, ook ik stierf het dus een beetje af. 

In de kerk moest ik afgelopen zondag wel erg lachen. Een andere Farang (buitenlander) met zijn Thaise vrouw en kinderen, die ik er regelmatig zie, waren er ook. De man had, net als ik, een ijsmuts op zijn hoofd. Daarnaast een dik wintersport jack en, toen hij opstond, zag ik dat hij een super dunne korte broek aan had met flipflops aan zijn voeten. Brrrrr.... en volgens mij draagt die combinatie niet zoveel bij aan je wat warmer te voelen ;).

Afgelopen maandagmorgen was het hier 8 graden Celcius. Zonder wind en met dikke kleding aan is dat voor mij haast niet meer te doen. Phatsamon heeft er nog meer moeite mee. Haar moeder loopt als een soort van Eskimo-Zombie rond op die momenten. Dikke ijsmuts op haar hoofd en diverse lagen kleding.

Kortom ik ben hier, in de lange periode die ik hier nu woon, aardig gewend. 

Vond ik het in het begin, toen ik in Chiang Mai ging wonen, nog heerlijk om met deze temperaturen in een t-shirt op de scooter te rijden... ik moet er niet meer aan denken. 

We slapen op dit moment onder een dik dekbed. Airco of ventilator aan? Uitgesloten. Normaal slaap ik op bed in plaats van 'onder de wol'. De tweede helft van december en de eerste helft van januari is dat anders. Eerlijk is eerlijk, het slaapt toch wel super lekker onder een dekbed. 

Overigens, overdag, meer dan perfect weer om aan het bouwen te zijn. En daar maken we op dit moment goed gebruik van bij het zetten van de tegels op onze buitengevels. 

De honden liggen in de nacht 'in het pluche'. En slapen, zo werkt de natuur, opgerold (de twee poppies ook nog tegen elkaar) om zo 'warm' mogelijk te blijven. Singto, onze enige langharige hond, geniet in ieder geval nu van haar warme lange vacht. 

En ook kalfjes die hier deze dagen het licht zien worden met een dikke vacht geboren. In de zomer is dat anders. Top dat de natuur er allemaal heel natuurlijk voor zorgt. 

De vette hond van mijn favoriete PTT-tankstation in de stad (foto boven) heeft, ondanks zijn dikke vacht en voldoende spek op zijn botten, van de eigenaar toch ook een t-shirt aangekregen. Een maandje geleden, toen het kouder begon te worden hier, was ik hem bij de pomp kwijt en vroeg ik waar hij was. De pompbediende (die hebben ze hier steevast nog) wees naar de voordeur van het kantoortje. Daar lag hij zich in de zon met zijn t-shirt op te warmen.  

Je past je aan een ander klimaat stapje voor stapje aan. Dat kent overigens zijn grenzen. Ik ben in mijn beleving in Nederland geboren voor Azie. Tot op zekere hoogte heb ik geen moeite met de warmte. Ook kan ik nog steeds met frisheid goed leven. Boven de vijfendertig begin ik met de temperaturen meer last te krijgen. 

Dat aanpassen wil overigens dus niet zeggen dat je er daardoor altijd beter tegen kunt. Gemiddeld komt de temperatuur hier overdag met uitzondering van die genoemde koude periode niet onder de dertig graden Celsius. En over een kleine drie maanden gaan we vast de zesenveertig net als vorig jaar weer halen.

Phatsamon is er aan gewend en ik tot op zekere hoogte. 

Ik denk dat het mogelijk ook te maken heeft met een ander type huid waarmee je geboren bent. Gisteren was ik op de bouw voor het eerst in weken weer aan het zweten. Het was in de middag alweer eenendertig graden. Over een klein maandje loop ik vast en zeker dagelijks weer liters transpiratie op een dag leeg. Phatsamon zit dan weer letterlijk lekker in haar vel. 

Voor mij is het dus momenteel overdag tijdelijk wat meer lagen kleren aan. Over een tijdje, in de hete periode, juist de meest minimale totale katoenen huid bedekking om tegen de zon beschermd te zijn en om het zweet te kunnen opnemen. 

Hier langer wonen past je gevoel tot op zekere hoogte, super natuurlijk, aan.  

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Voor een prikkie uit eten. Heel normaal

Vorige week kreeg ik een artikel uit Nederland toegestuurd waarin gesteld werd dat voor een prikkie uit eten gaan nog maar een zeldzaamheid is. 

Gesteld werd dat uit eten gaan steeds meer voor 'de rijken' is weggelegd. 

Het CBS geeft aan dat de afgelopen vijf jaar de prijzen in restaurants 27% zijn gestegen. Fastfood en afhaalmaaltijden zelfs 38%.

Hoewel ik alleen heel soms bij een fastfood keten kom om een softijsje van 12 THB / ca. 33 Eurocent (tot een paar maanden geleden, voor jaren, 10 THB / 28 Eurocent) te kopen, zie ik ook daar op de 'menu' borden dat de prijzen de afgelopen tijd gigantisch zijn gestegen. Veel Thaien moeten zo goed als hun dagloon op tafel leggen voor zo'n meestal ongezonde snelle 'vetklep hap'. Een bak gefrituurde kippenpootjes, of een hamburger met een paar dunne frietjes met een beker frisdrank. Hoe ze dat financieel rooien, rooien ze het, maar ze staan er in in rijen voor. Wie weet kun je ook daar al hier een lening voor krijgen.  

Ik denk dat, met name in de grote steden hier, de prijzen van 'high-so' restaurants ook pittig gestegen zullen zijn. Wij komen er zo goed als nooit. Fantastisch vinden we overigens in Chiang Mai bijvoorbeeld diverse brunch buffetten die door hotels worden aangeboden. Voor zo'n zes euro per persoon kun je twee uur tafelen van een overrijk aanbod top bereid eten. We gaan hier in Surin binnenkort ook zo'n buffet uitproberen.

Maar zo'n 'high-so' restaurant is ook helemaal niet nodig. We hebben hier geweldige alternatieven die, in verhouding met Nederland, top menu's voor een prikkie aanbieden. 

Wij gaan, zo goed als elke dag, hier uit eten. Dat gaat veranderen als ons huis klaar is denk ik, maar dat is niet vanwege de kosten. Meer omdat ik het zelf hartstikke leuk vind om te koken en ik daar dan meer de tijd voor neem.

Restaurantjes zijn hier, door het hele land, te kust en te keur in alle soorten en maten te vinden. Je struikelt er haast over. En daarnaast hebben we hier een top aanbod van vers eten in de street-food tentjes waar je meestal ook gewoon aan een tafeltje kunt zitten. En niet te vergeten op iedere markt. 'Talaat' worden die hier genoemd en ook daar struikel je over. En laat je als toerist niet weerleiden door alle goed bedoelde adviezen van GGD's om vooral geen 'streetfood' te eten en ook geen ijsblokjes in je frisdrank. Er is helemaal niets mis mee. Het ijs komt van speciale ijsblokjes fabrieken van prima getest water en, ga er maar van uit, als ergens veel Thaise mensen zitten dan is het eten er prima.

 

Volgens mij zijn er niet veel Thaien, zeker de jongere garde niet, die thuis vaak koken. En volgens mij is dat buiten de deur eten of afhalen op de markt nog veel goedkoper ook, en spaart het tijd. Wel jammer van die bergen plastic die daarvoor extra wordt gebruikt (en nadien lukraak overal op straat en in de natuur weg worden gegooid). 

In ons dorpsrestaurantje hebben we elke avond een prima maaltijd. Je bestelt wat je wilt en het wordt vers voor je klaar gemaakt. Altijd vers en niets uit een blikje of potje. Vis, vlees, kip, tofu, of wat dan ook en vooral veel verse groenten. Frisdrank en een grote fles (620 cc) bier er bij. Bijna altijd voor nog geen 3,50 Euro per persoon. 

En ga je naar een wat duurder restaurant waar we met gasten regelmatig naar toe gaan (als op de foto hierboven), dan zijn we per persoon misschien het dubbele kwijt. 

Voor een prikkie uit eten? Hier heel normaal en zeker niet alleen voor de rijken weg gelegd. 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Alweer een nieuwe expeditie. Zit niet bij de pakken neer!

Gelukkig Nieuw Jaar!

Als je de voorspellingen allemaal moet geloven dan wordt dit jaar (2025) voor de wereld niet zo geweldig. Geld, macht en positiespel gaan (zoals altijd en dit jaar nog veel doortrapter en nu ook AI-(kunstmatige intelligentie) gedreven) door. Rampen dienen zich, zeker ook door de niet meer te stoppen (en door onszelf georganiseerde) klimaatverandering, meer aan. Volgens de voorspellingen zetten we dit jaar in op het verval van onze wereld richting het einde ergens in het jaar 5000. 

Nu pas? Volgens mij zijn we al decennia lang bezig om de boel om zeep te helpen. Maar wie ben ik? Geen waarzegger/toekomstvoorspeller in ieder geval. We gaan volgens de voorspellingen zelfs dit jaar buitenaartse wezens ontmoeten en zullen de mondkapjes weer op moeten. Het kan (en wie weet zal) verkeren... 

En toch... 

Een nieuw jaar, nieuwe kansen, een nieuwe expeditie, ondanks al die voorspellingen! Er is ook nog steeds hoop, en gelukkig heb je daarvan zelf nog steeds aardig wat in je eigen handen. Zit dus niet bij de pakken neer! 

Vaak maak je jezelf gek door al deze verhalen, en maak je je veel te vroeg (onnodig) zorgen. En nee, ik heb het niet over je kop in het zand steken. Er is zeker in onze wereld iets aan de hand en stevig steeds meer mis. 

Afgelopen kerstavond waren we hier in de buurt uitgenodigd op een feest van een Engelsman en zijn Thaise vrouw, samen met hun familie en vrienden. In mijn hele leven was het nog nooit eerder gebeurd dat ik mezelf 'vrij' gaf op die avond en nacht, omdat ik altijd naar de nachtmis ging om mijn Kerst te beginnen. Dit jaar was die viering een dag vooruit geschoven omdat er, doodeenvoudig, geen priester bij ons op Kerstavond voorhanden was. 

Tijdens het, overigens super gezellige, feest en toen ik een compliment maakte over hun in mijn ogen uitmuntende organisatie, zei de Engelse gastheer ineens lachend tegen me:

"Frans, toen ik 43 jaar oud was ging ik scheiden. Mijn wereld stortte in en ik had absoluut geen hoop meer dat het ooit nog goed met mij en mijn leven zou komen. 

Als ik nu, achteraf, terug kijk heb ik de meest fantastische en onvoorstelbare ervaringen gekregen en opgedaan, en woon ik nu hier. Kijk wat er in de wereld gebeurt. Naar Engeland terug, in dat systeem en met wat er allemaal gaande is, hoef ik niet alleen echt nooit meer, maar kan ik ook niet meer. En ook ons feest op deze manier, als voorbeeld, is een van de dingen die het heeft opgeleverd. Ik had me dat in Engeland nooit kunnen veroorloven. 

Super dat ik niet in onze relatie, die uiteindelijk bleek niet meer te werken, ben blijven hangen. Het heeft me heel veel gebracht en twee mensen nieuwe kansen gegeven."  

En eerlijk is eerlijk, ook ik begon te lachen omdat zijn uitspraak best een feest van herkenning was. 

Let wel, een echtscheiding is over het algemeen een ramp. Zeker als er ook kinderen in het 'spel' zijn. Het is absoluut geen ramp voor de advocatuur. Die smullen er van. Ze weten met hun creativiteit van mensen tegen elkaar uitspelen en de koppen van bijna ex-partners totaal op hol te brengen, de zakken goed te vullen. Een scheiding blijft een persoonlijke ramp voor tenminste twee ooit (ex)geliefden die ineens tot 'partijen' en 'clienten' zijn omgedoopt en zeker ook voor kinderen als die er zijn. Absoluut geen aanrader dus.  

Maar moet je dan doorgaan in dat wat, na veel proberen, blijkt geen toekomst (meer) te hebben. Vroeger viel je buiten de boot en schaamde je je ervoor. De familie ging 'over straat' als soort van schande en zelfs in gezinnen keken broers en zussen elkaar niet meer aan. Nu is het, hoe jammer misschien ook maar wel in de meeste situaties een bevrijding, meer schering dan inslag. 

En misschien ben ik, vanuit mijn ervaringen, toch wel een beetje een waarzegger. 

Nadat alle gedoe voorbij is, soms zelfs al daarvoor, kom je er achter dat als de ene deur dicht is, er automatisch een andere deur voor je open gaat. En dat is eigenlijk, uitzonderingen daargelaten, bijna bij alles. Ook als je in rouw en verdriet beland bent bijvoorbeeld. 

Punt daarbij is wel dat je dan ook die 'oude deur' daadwerkelijk moet sluiten. Niet dat de deur dicht gaat dus, maar dat de deur daadwerkelijk dicht is en je het een plek gegeven hebt voor jezelf. De boel op een kiertje houden en blijven hangen in verdriet, bezorgdheid, angst, eenzaamheid, of wat dan ook, levert je die nieuwe deur die voor je open gaat niet op. 

Het is met dankbaarheid voor dat wat je geleerd hebt, de ervaringen die je hebt opgedaan, dingen die je zonder die ander nooit had kunnen ontdekken of meemaken, een kwestie van los laten om open te staan om nieuwe dingen te ontdekken en daar waar je wil weer vast te pakken. Een expeditie in doorstappen met jezelf aangaan. 

En de praktijk wijst uit dat dat eigenlijk zo met alles gaat. We hebben enorm veel veerkracht. 

Je zorgen maken is verspilde energie en je geest is in staat je veel, haast ontdenkbare meest vreselijke, situaties voor te schotelen waar je automatisch plan A, B, C of hoeveel meer voor gaat ontwikkelen. Niet een beetje, maar bakken verspilde energie en tijd. Ga maar eens bij jezelf na. Meestal pakken die toestanden totaal anders uit in situaties die je nog nooit voor jezelf verzonnen had en je ging er gewoon, al dan niet creatief, in mee en handelde er naar beste vermogen in. 

Je kunt je dus beter zorgen maken, hoewel (?), als je zeker weet hoe een situatie is. En zet die zorgen dan om in toekomstperspectief. Wat is er te ontdekken, te leren, hoe kun je door? 

Een nieuw jaar, nieuwe kansen in ontwikkeling en aanpassing. Een nieuwe expeditie! Succes en zit niet bij de pakken neer. Het komt goed!

Op 31 december dit jaar kun je voor jezelf de balans weer even opmaken om ook daarna, als je gezond blijft, weer in die voortdurende cyclus door te stappen. 

Frans Captijn  

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com