Geluksmoment. Een goeie start in onze kleine wereld.

Vanmorgen vroeg: 
Een koele bries. De zon komt langzaam weer op. Start van een nieuwe dag. Allerhande verschillende vogels fluiten. Koeien grazen in ons weiland. Een aantal kalveren komen drinken uit de waterbak die we, dicht bij ons huis dat we aan het bouwen zijn, dagelijks met fris water uit onze bron vullen. 

Ik mediteer en doe mijn dagelijkse uur Kundalini yoga. Tegen mij aan ligt steevast hond Cupid. Onder aan de trap van de veranda op de mat geniet Kadhow van de eerste zonnestralen van de dag. Singto houdt vanuit haar prive 'villa' het vee op het land in de gaten. Phatsamon plant Dragon Fruit planten in onze tuin. Onze bouw vordert zonder enige haast. 

Ik ben me bewust van wederom een geluksmoment en een goeie start van de dag.

Wat ben ik blij en dankbaar dat ik hier al bijna elf jaar in Thailand kan en mag wonen. Ik ben, voor zover ik weet, nog steeds super gezond. In ieder geval al die jaren hier al. Ook nog steeds sterk genoeg om helemaal zelf en samen met Phatsamon tot nu toe onze bouw te kunnen realiseren 

Al drie jaar dagelijks in werkkleding en met veiligheidsschoenen. Totaal niet mee in de 'laatste mode' of met de laatste trends. Wat boeit het? Een goed, haast dagelijks, contact met de kids en een fijne relatie met mijn vriendin. 

Geen rekeningen voor gas, water, waterschapslasten, WOZ, rioolrecht, afvalstoffenheffing, vastrecht voor diverse meters, energietransportkosten, of andere in Nederland zo bekende rekeningen. Geen hypotheek, leningen, afbetalingen of schulden. Nagenoeg geen verzekeringen. Maar beperkt last van de (ook hier) torenhoge inflatie. Heerlijk geen 'sociale' media. 

De radio en televisie staan eigenlijk nooit aan. We hebben er de tijd niet voor over. Dat geeft ook een redelijke afstand van het wereldnieuws. 

Kortom geen zorgen en het voelt als een soort van voortdurende vakantie. En natuurlijk zijn we ons er van bewust dat dat in een klap zou kunnen veranderen. De wereld is broos en mensen zijn broos. Het is niet mijn kop in het zand steken want ik weet nog steeds redelijk wat er allemaal speelt maar toch is het een bewuste keuze om me te focussen op onze eigen kleine wereld. En wat het is is het, maar dat wat er in de grote wereld aan spelletjes gespeeld worden en trucks worden uitgehaald is vanuit die kleine wereld steeds sneller, vaker en beter te doorzien en zelfs vaak te voorspellen. Dat is overigens geen complotdenken.  

Achteraf ben ik meer dan super blij dat ik met 54 jaar door mijn burn-out niet meer met werken in het stressvolle klimaat door kon en moest stoppen. Blij ook om toen de keuze te hebben gemaakt om toekomstig verlies aan pensioen maar op de 'koop' toe te nemen, het roer van mijn leven definitief om te gooien, om te scholen en te kiezen voor Leven. 

Hoe anders is het dan voorheen en voor velen nog steeds nu. 

Je moet toch ziek worden van al het steeds negatievere nieuws en wereldklimaat waarin we leven. Het nieuws lijkt wel een voortdurende film die haast alleen nog maar draait om criminaliteit, moord-, schiet- en (het schijnt modern te zijn) steekpartijen. Bedreigingen, drugs, oorlog, vernietiging, martelpraktijken, moordwapen leveranties, vluchtelingen, en machtspelletjes. Corruptie, witte boorden criminaliteit, zakkenvullerij en armoede. Stakingen, klimaatverandering, natuurrampen, virus angst creatie, spionage, en wat al niet meer. Er lijkt maar weinig optimistish te melden. En al die berichten worden tussendoor ook nog eens allemaal vrolijk afgewisseld met de ontwikkelingen van de financiele markten en indexen (yep, lekker belangrijk) en voortdurende en verstorende schreeuwende marketing. Je moet immers toch wel blijven kopen. Wat een wereld... Een wereld die meer en meer door mensen ziek wordt gemaakt. 

Wat een toekomst voor nieuwe generaties. Je moet je in mijn ogen als (mogelijk toekomstige) ouders toch eens afvragen in hoeverre je nog de verantwoordelijkheid kunt, wilt en durft te dragen om kinderen in deze wereld te zetten.  

Blij met, en dankbaar voor, de geluksmomenten hier in onze kleine wereld op onze stek in Thailand. Het was zomaar deze morgen weer eens een overweging...

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

HiSo honden, die Chinese Labrador en Koninklijke Thaise Tempelhond van ons

In de thaise cultuur is het onderschijd in klassen voor bijna iedereen van grote waarde. De koning, samen met de boeddha staan op het hoogste voetstuk. De rijstboeren, letterlijk met hun blote voeten in de modder, op het zevende en laagste plateau.

De term HiSo wordt hier veelvuldig gebruikt waarmee mensen aangeven dat ze van hoge komaf (high society) zijn, 'hoge' posities met veel invloed bekleden, veel geld (of schulden?) hebben en/of zeer goeie relaties hebben (vrienden) in of met het hogere ambtelijke of politieke milieu. Er wordt hoog tegenop gekeken. 

Het is even wennen, goed om te weten en soms toch ook een beetje om te lachen waar mensen zich allemaal al niet druk over maken. Mijn hele leven heb ik er zelf weinig mee gehad. Leuk om 'baas' te zijn maar als je team met de handen in de zakken blijft staan...Wat stel je dan eigenlijk voor? In de Westerse cultuur stel je samen juist meer wat voor in mijn beleving en ervaring. 

Dat HiSo wordt ook pittig in nagenoeg alles door de mensen hier nagestreefd. Velen maken er een fantastische uiterlijke show van waarbij ze zich tot gigantisch diep in de schulden steken om maar te laten zien dat ze een of een paar klassen hoger zijn dan ze daadwerkelijk zijn. Pracht en praal en vooral glimmende heilige koeien (auto's, is schreef er al eens eerder over) op afbetaling. Hoe het huis er, zeker ook van binnen uit ziet is niet van belang. Het uiterlijk telt. Die auto, kleding, schoenen, sieraden en niet te vergeten de laatste 'mode' mobiele telefoon. Het schijnt een meerwaarde te hebben op het werk en in de sociale contacten bijvoorbeeld. Marketing speelt er handig en eenvoudig op in. 

De Chinese namaakindustrie vaart er wel bij. Het is big business. Werkelijk alle 'merken' zijn hier voor een prikje en haast niet te onderscheiden van echt, als namaak te koop. 

Als je als Thaise man of vrouw een relatie met een buitenlander hebt dan heb je ook een HiSo streepje voor. Bij ons is dat er inmiddels hier helemaal af. Wij lopen bijna zeven dagen in de week en al bijna drie jaar lang in onze werkkloffies. De gedachte is dat wij 'stikky' (op onze centen zitten) zijn. Wie bouwt er nu zelf zijn eigen huis? Dan kun je kennelijk geen werklui betalen en dus zit je niet ruim bij kas, is de gedachte. Anderzijds wordt er ook wel weer gekeken en gepraat over de voortdurende stroom van bouwmaterialen die we hier aanvoeren. Soms, en voor de gein om roddelen een beetje aan te wakkeren, rijd ik een soort van 'ererondje' met onze truck door het dorp als we weer spullen hebben gehaald. 

Onlangs zaten er een aantal dorpsbewoners bij elkaar naast een weiland toen achter elkaar drie betontrucks bij ons kwamen afleveren. Toen vroeg er iemand aan me:"Drie???" met drie vingers in de lucht en een vragend gezicht met een uitdrukking van 'Toemaar Pietje' dat kost een paar centen. Dan moet er toch iets aan de hand zijn? Vast een dikke vette lening (helaas ook mis gegokt). Toch een beetje HiSo met die andere manier van bouwen dan dat we hier gewend zijn? Nee, dit kan niet!"

Ik vind het werkelijk genieten en af en toe vangen we via, via wat van de gesprekken en gedachtes op. 

Afgelopen week kwamen we er wederom achter dat zelfs honden in dat roddel en HiSo gedrag een rol spelen. Dit land heeft er een overkill aan en jawel, inmiddels hebben wij er nu ook drie. Kadhow, die mij bijna 11 jaar geleden in een tempel uitkoos, Cupid die haast exact een jaar geleden geboren werd als pup van de hond van Phatsamon's moeder, en sinds ongeveer drie weken Singto die als ongeveer vijf weken oude pup in het bos vlak bij ons gedumpd was.  

Al jaren terug werd me duidelijk dat een tempelhond in het HiSo-streefmilieu niets, maar dan ook niets voorstelt. Je moet toch wel een 'merk' hebben. 

Ik vind het gewoon zielig om hier huskies te zien rondlopen (rondhijgen) bij deze temperaturen. Die honden kunnen zich in dit klimaat, in mijn ogen, niet echt lekker voelen. Maar goed. 

Als puppy werd nog gedacht dat Kadhow een Duitse herder was maar niet dus. Gewoon een heerlijke tempelhond. 

Ik kwam op het idee om Kadhow als 'merk' 'Royal Thai Tempel Dog' te geven en jawel hoor... hij kwam in de omgeving direct op een hoger plan te staan. 

Pas kwam het in ons praathuis ook weer ter sprake. Voor de 'brands' wordt aardig wat geld neergeteld en jawel... dan hoor je er wel bij. Kadhow, Cupid en Singto hebben niets gekost (hoewel ze toch aardig wat kosten natuurlijk maar ze leiden dan ook een aardig HiSo leventje bij ons). Die horen hier dus niet in een HiSo status. Geweldig.

Cupid werd ook aangehaald als maar gewone Thaise straathond. En dat is ze natuurlijk ook, hoewel weldegelijk een scheet van een dier. Phatsamon werd er een beetje pissed over. 

Toen we thuis kwamen had ze al snel een oplossing. Ze zei me; " Kadhow, Royal Thai Temple Dog'. Voor Cupid heb ik een andere oplossing. Shenshen Labrador. De vader van Cupid woont hier in het dorp en is een labrador. 

Shenshen Labrador? Wat is dat in vredesnaam nu weer?

Nou het is een kopie merk. En Shenshen in China staat er in Thailand om bekend als stad waar de namaakindustrie floreert. We hebben dus gewoon een Labrador kopie uit China. Een Chinese Labrador.

Iedereen weer blij en tevree en voor de omgeving doen we 'gelukkig' met onze zalige dieren weer mee met en in de HiSo race. Er is weer iets nieuws, en heel speciaals, om over te praten. 

Voor Singto komt over een tijdje vast ook een HiSo oplossing van haar afkomst. Ze moet eerst nog even wat groeien en dan maken we er ook wat moois van. 

Je blijft lachen. Mee doen met de uiterlijk vertoon show. 😊😇

(P.s. Alle foto's bij dit blog zijn van gisteren).

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

  

Van appelsap naar Kasteel Schaloen

Ik zit alweer ruim anderhalve week in mijn halfjaarlijkse zesweken 'alcoholvrij vakantie'. En dat betekent dat ik in plaats van bier sodawater drink en dat regelmatig mix met vruchtensap. Vaak vers, regelmatig ook uit een pak.

Afgelopen week waren de pakken sinasappelsap bij de Makro hier in Surin op. Niet getreurd. Er zijn talloze andere sap keuzes (en wat schieten de prijzen absurd steeds verder door de grote zakkenvullers omhoog). 

Voor de afwisseling nam ik een keer appelsap mee.

Twee dagen later dronk ik er van. En na de eerste slok begon zich een film in mijn hoofd af te draaien. Deze smaak appelsap was de trigger. Exact hetzelfde als de appelsap die ik als jong broekie, zo'n kleine zestig jaar geleden, tijdens onze vakantie met ons gezin op het terras van kasteel Schaloen in Oud-Valkenburg dronk. 

We gingen niet vaak op vakantie. Mijn moeder hield er niet van en ze wilde de kat niet alleen laten. Mijn pa echter genoot altijd van eropuit gaan. Dus soms ging ik alleen met mijn vader. In een caravan en tent kamperen in Zandvoort en zelfs een keer samen naar Auffach in Oostenrijk. Ook een ervaring met vele herinneringen op zich trouwens. 

Oud-Valkenburg was bij mijn pa favoriet. Steevast gingen we naar een eenvoudig familie (Willems-Diederen) pension (met de naam Oud-Valkenburg) in Oud-Valkenburg, en mijn ouders boekte dan half-pension. In de ochtend zalige broodjes met jam die ze daar zelf gemaakt hadden. Vers eitje van eigen kippen. In de achtertuin veel dieren, het leek wel een kinderboerderij. Ik bracht er uren door. 

Mijn pa maakte altijd vroeg een wandeling de berg op en het bos in achter het pension. Boven op de berg zwaaide hij met zijn wandelstok waar ieder jaar een metalen plaatje bij kwam. Ik zie het voor me. 

Na het avondeten in het pension gingen we bijna altijd er met z'n allen op uit. Regelmatig naar Valkenburg zelf om bij de poort wat te drinken en in de speelgoed winkel rond te kijken. Ik hield er diverse teddyberen aan over. 

Ook staken we soms schuin de provinciale weg voor het pension over en liepen dan naar kasteel Schaloen. Mijn ouders huurde dan een metalen roeiboot waarmee ik door de slotgracht kon roeien. Regelmatig verstopte ik me voor de grap met die boot in de ronde gaten onder de toegangsbrug en wachtte er stilletjes tot de lichte paniek bij mijn moeder opkwam omdat ze me niet meer zag. 

En steevast, voor mij, dat koude flesje (B3) appelsap op het terrasje. Zalig en dus oprecht een smaak om nooit meer te vergeten.

Afgelopen 20 januari schreef ik mijn blog over de herinneringen aan geur. Toeval dat nu deze film weer even terug kwam maar dan door smaak. 

Fijne en eigenlijk super eenvoudige vakanties. Heerlijk even tijd met en voor elkaar. Mijn pa werkte eigenlijk altijd.

En wellicht was dit ook wel de basis dat ik me zo geweldig thuis voelde in mijn baan als brandweercommandant in Zuid-Limburg. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

 

Yellow River. Zo komt 'Jan Splinter' door de winter

Hoewel regelmatig inmiddels overdag alweer temperaturen van rond de veertig graden Celsius, is het hier toch nog steeds formeel winter.

Afgelopen zaterdagavond toen we in het praathuis hier in het dorp wat aan het eten waren, kwam er ineens een Thaise man van een jaar of vijftig binnen lopen. In de bijna drie jaar dat ik nu over het algemeen in dit deel van Thailand woon had ik hem nog niet eerder gezien. De eigenaar vertelde dat hij in het dorp woonde maar eigenlijk altijd in Bangkok werkte. 

Eigenlijk wankelde hij een beetje binnen. Een gitaar hing om zijn shouder, een dik boek met muziek en songteksten in zijn hand en in de achterzak van zijn broek een i-phone. 

Al wachelend vertelde hij in het Thais dat hij elke ochtend om elf uur al bier begon te drinken en dat hij nu op de vlucht was voor zijn dochter. Ongeloofwaardige blikken en gezichten van de gasten waarop een glimlach verscheen. 

Hij ging aan een tafeltje achterin, vlak naast ons, zitten. Hij legde het boek open op tafel, sloot zijn i-phone aan op een muziekbox, nam de gitaar van zijn schouder op schoot en wilde gaan zingen. Dat ging eerst met wat storingen en gekraak van de geluidbox gepaard waarvoor hij zijn excuses aanbood. Het eerste biertje werd hem, ter geruststelling denk ik, door de Thaise vrouw van onze Australische kennis aangeboden. 

Even later bleek dat hij eigenlijk helemaal geen gitaar kon spelen, de songteksten niet of nauwelijks kon lezen, erbarmelijk zong en vertrouwde op karaoke nummers op zijn mobiele telefoon. Hilarisch. 

Iedereen begon te lachen en, niet om aan te horen, het lied 'Yellow River' mee te zingen en elk verzoeknummer was bij hem voorhanden. Het duurde soms even om op te zoeken maar snel daarna ging hij weer gitaar 'spelen' en uit volle borst mee 'zingen'. 

Hij kreeg meer bier, heerlijk eten en aardige tips aangeboden. 

Wij kwamen allemaal niet meer bij van het lachen en het werd een groot feest. 

Phatsamon en ik zijn om ongeveer half tien naar huis gegaan en ik heb nog dik een uur na zitten lachen. Dit doet deze man dus in Bangkok, en deze avond een keer bij ons omdat hij even thuis was maar op de vlucht voor zijn dochter hier. 

Zo komt Jan Splinter dus heel eenvoudig door de winter. Van zijn leven maakt hij op zijn manier niet alleen voor zichzelf een feest. Hij laat ook anderen er van meegenieten en ontspannen. 

Ik stuurde twee filmpjes die Phatsamon maakte naar een hele goeie bekende in Nederland die nog maar kort op late leeftijd gepensioneerd is en zich dag en nacht voor de gemeenschap heeft ingezet. Zijn fijne reactie was: " Dit ziet er zeer ontspannen uit Frans. Jaloersmakend. En ruimte om te leven. In Nederland is het klimaat steeds stressmakender. Fijn om te zien dat jullie het zo naar jullie zin hebben." 

En zo is het. Genieten van het leven.

  

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Geen 'spionage' ballon maar wel een nieuwe ster aan het firmament. Even voorstellen: Singto.

We stonden, dinsdagmiddag 8 februari om vier uur,  op het punt om de badkamervloer voor ons nieuwe huis op afschot te gaan storten. De betonmolen was al gevuld met het juiste mengsel en gelukkig nog zonder water en draaide nog niet. Het onderlaag van de vloer was voor het storten al schoon- en nat gemaakt. 

Ineens onze hond Cupid helemaal over de rooie. Gebeurt wel eens vaker en ik sloeg er niet veel acht op. Phatsamon vroeg me even geen lawaai te maken. Ze hoorde volgens haar in de verte het geluid van een puppy in paniek. 

Volgens mij was het een roofvogel die ook dat soort geluid maakt om aandacht vanuit de lucht te trekken. Maar voor de zekerheid stopte we onze activiteiten en gingen we toch even op speurtocht.

Op ongeveer honderdvijftig meter bij ons huis dat we aan het bouwen zijn vandaan, in het bos, was daadwerkelijk een super kleine (ongeveer 5 weken oude) puppy. Gewoonweg gedumpt tegen een boom en tussen wat takken. 

Werkelijk, een walchelijke actie. Ik begrijp dit soort mensen niet die vooraan in de tempel zitten om te chanten, donaties te geven aan de monniken, en te vragen voor een beter volgend leven. Volgens mij, maar wie ben ik, werkt Karma toch echt anders. Helaas kom je dit soort mensen overal in de wereld tegen. 

Het komt vast door mijn opvoeding en de invloed van mijn moeder hoe je respectvol met (huis)dieren om moet gaan. Dieren dumpen? Zoiets doe je gewoon niet en het vertelt in mijn ogen heel veel over wat voor persoon je bent. 

Het dier zat werkelijk bomvol met luizen, vlooien en teken. Geen feest kan ik je zeggen en we zijn er die dag tot laat in de avond en zelfs midden in de nacht mee bezig geweest om, niet gelogen, meer dan duizend van die kriebels te verwijderen. Door het krabben en bijten zat haar huid vol met wonden en bloedstolsels, kortom, zeker voor deze kleine 'leeuw' geen pretje. De 'stofkam' moest er door omdat ook wasbeurten en andere middeltjes niet goed werkten. Pas vanmorgen was ze eindelijk helemaal schoon. 

Van Cupid hadden we nog haar eerste kleine bench. We hadden die aan de zus van Phatsamon uitgeleend maar ze gebruikte hem niet meer. Dat kwam goed van pas.  

Hondenroedelleider Kadhow ging er goed mee om en toonde zich security guard tijdens de nacht door buiten naast de kooi te slapen en die kleine veilig te houden (bijvoorbeeld tegen slangen en leguanen). Wel laat hij zien en merken dat hij 'in charge' is en de baas blijft. 

Cupid helmaal in haar nopjes. Ze heeft, in haar ogen, een speelkameraadje die het ineens doet. Wat ik daarmee bedoel is dat we, toen we Cupid kregen haar een knuffelleeuwtje gegeven hebben. Het is haar puan (Thais voor vriendje) en geloof het of niet, die teddybeer lijkt sprekend op onze nieuwe ster aan het firmament. Toch zal Cupid nog een paar weken moeten wachten met haar 'ruige' spel. De puppy moet eerst wat aansterken en groeien. Nu af en toe even met elkaar aftasten maar wel met Cupid aan de lijn. 

We houden 1 januari maar aan als haar verjaardag.  

Volgende week (na ongeveer 45 dagen vertelde de dierenarts ons hier) gaat ze voor haar eerste check en injectie set. Sterilisatie  over een aantal maanden bij de dokter in Chiang Mai die ook Kadhow en Cupid prima geholpen heeft. 

En dan kom je op het zoeken voor een naam voor in haar paspoort (vaccinatieboekje). Vele namen passeerde de revu. En uiteindelijk bleven we toch hangen in een Thaise naam voor deze wederom 'no brand' Thaise hond. 

SINGTO 

(wat betekent (kleine) leeuw). 

Ruimte hebben we hier meer dan genoeg en aan aandacht en verzorging zal het ook niet ontbreken. En toch... onvoorzien toch ook wel weer een verandering en soms natuurlijk ook beperkingen in relatie tot keuzes in de toekomst. Daar staat vast ook weer heel veel plezier tegenover. Dieren horen er in ons leven gewoon altijd al bij. Wat overigens niet wil zeggen dat we staan te trappelen om nog meer van dit soort verrassingen door mensen die hun dieren over de schutting gooien.

Het wordt vast een mooi avontuur met deze Singto erbij.  

 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

'Smoel'

Gisteren zijn drie nieuwe pyramidewachters voor de tweede piramide die we hadden besteld gearriveerd. Ze komen, net als bij de eerste gastenpiramide, op de hoeken te staan.

Het zelfde uiterlijk als de eerdere drie maar toch net weer iets anders. Het blijft handwerk. 

Ze geven, in mijn beleving, net dat beetje meer 'smoel' en net dat ietsje meer extra accent aan het (hoewel egyptische) uiterlijk van onze Thaise bouwwerken die we al hebben neergezet. Ook voor het huis dat we nu aan het bouwen zijn hebben we gisteren wat ideeen opgedaan.

Het woord 'Smoel' en hoe er mee om te gaan heb ik van mijn vader meegekregen. Toen hij jong was werkte hij een aantal jaren als etaleur bij Vroom & Dreesman in Haarlem. Je maakt zaken aantrekkelijker door het smoel te geven. Let wel, dat is geen bedrog. Ik kom daar zo op terug. Het is het aantrekkelijk maken en soms letterlijk er het licht op zetten. 

'Smoel' leerde ik ook in de horeca. Net dat klein beetje extra aandacht. Soms in kleur, soms in smaak combinatie, maar toch het 'uiterlijk vertoon'. 

En zo ging het ook in mijn werk. Je product aantrekkelijk en toch steeds oprecht 'verkopen' omdat je zeker weet dat het dat waardig is. 

Eerst maar eens even over dat 'let wel' dat ik hierboven opmerkte. 

Van mijn pa leerde ik om, als basis, te gaan voor kwaliteit. Als je zelf niet in die kwaliteit gelooft of daar niet voor gaat, teken je uiteindelijk voor je eigen ondergang en niemand wil meer wat met je te maken hebben. 

Voor snel zakken vullen, zoals helaas juist nu te veel gebeurt, werkt het even maar klanten binden door continuiteit... ho maar. 

Daarnaast, geen gebakken lucht verhalen maar alleen de waarheid vertellen. En voor wat betreft mijn voormalige restaurant werk aan ging, gewoon goede kwaliteit van super verse producten maar toch verpakt in een aanlokkelijk uiterlijk. En vaak net wat extra specifieke aandacht voor de gast (die altijd weer speciaal is). Niets mis mee. 

Na zijn jaren als etaleur werkte mijn pa jaren als vertegenwoordiger voor Droste chocolade en Koetosari koffie. En ook daar hetzelfde liedje. Super kwaliteit, en wanneer het niet je smaak is??? So, what? Er zijn zat andere merken die jouw smaak papillen misschien beter beroeren. 

Mijn broer volgde het zelfde principe. Ook hij was een periode van zijn leven vertegenwoordiger en stond voor de kwaliteit van het product dat hij verkocht. Hij werkte onder andere in de dierenvoeding. En als klanten zijn product niet zinde omdat het in hun ogen 'niet te vreten' was dan at hij met een lach het voer voor hun ogen zelf op om aan te geven dat ze het verkeerd zagen. Maar prima, neem gewoon een ander merk en word daar blij van en mee. 

Ook wij gaan straks, als ons bouwproces voorbij is en we gasten voor programma's kunnen ontvangen, voor kwalteit. Net zo goed overigens als ons bouwen nu. 

En die tempelwachters, ik moest er weer even aan denken, geven net wat extra Thaise 'smoel' aan onze bijzondere piramides in Thailand die we hier voor toekomstige gasten hebben neergezet. 

Smoel. Geen mooi opgeklopt gebakken lucht verhaal maar, gewoon zeker weten, een geweldige en aantrekkelijke ervaring. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Corona vaccins (en meer) voor overledenen bij de Makro

Afgelopen weekend, 21 en 22 januari, vierden we hier voor de tweede keer dit jaar Nieuwjaar. Half april de derde en laatste keer met het Thaise Songkran. Je moet het vieren van (en verdienen aan) rituelen hoog houden natuurlijk. Kerstmis blijft hier toch nog steeds wat achter maar is inmiddels ook aardig op weg richting volgende bestseller. 

We kregen een hartelijke uitnodiging van een Australisch/Thais koppel dat net als wij ook hier in ons dorp woont om het Chinese nieuwjaar samen te vieren. Zij heeft een familie achtergrond in China. 

Dit Chinese nieuwe jaar is het jaar van het (water) konijn. Daarmee heb ik overigens nu alle 12 Chinese sterrenbeelden hier in Thailand mee gemaakt. Op zich ook een mijlpaal. Mijn visum is twee weken geleden gelukkig weer voor een jaar verlengd en ik ben daarmee voor het twaalfde jaar wonen en leven in Thailand onderweg.

Het Chinees Nieuwjaar meemaken is altijd toch weer wat bijzonders. Zeker als je kijkt naar de culturele gebruiken op de tweede nieuwe maan na de kortste winterdag.

(Overleden) familie speelt de hoofdrol samen met het verdrijven van 'boze' geesten. Dat laatste gebeurt met grote hoeveelheden vuurwerk. 

Onze gastvrouw verzocht ons om voor de party begon eerst te douchen. Je moet immers met een letterlijk schone lei beginnen. 

Voor mensen met een Chinese achtergrond is het Chinese Nieuwjaar één van de drie momenten in het jaar dat je overleden familieleden van eten, geld, en zoveel meer, voorziet. Daarvoor worden eten en drankjes bij een foto van een familielid gezet of wordt in het algemeen voor familieleden papier geld, etc., verbrand. 

Afgelopen jaar zagen we, om een idee te geven, voor overleden familieleden (welliswaar van papier)  gecopieerd geld (dodengeld), goud, overhemden, auto's, schoenen, I-phones, horloges, portemonees, etc. in de brand gaan. Niet anders overigens dan voorgaande jaren voor dit van origine taoïstisch ritueel. De doden leven immers verder en hebben ook in het Hiernamaals van alles nodig zo is de culturele beleving. Een digitale transfer van geld werkt niet. Verbranden is dan ook de beste en snelste oplossing is de gedachte om het verder leven zo goed mogelijk te houden. 

En alles is bij onze Makro in Thailand te koop. Erg slim. De afgelopen week puilde deze horecasuper wederom, de tweede keer dit jaar, uit zijn voegen. En niet alleen deze supermarkt. Heel veel andere winkels bleven niet achter. 

Nieuw dit jaar was dat er ook (papieren) corona vaccins met wegwerp injectiespuiten en medicijnen werden verkocht om, door verbranding, op te sturen aan overledenen. Niet goedkoop overigens.

Toen wij dat verhaal hoorden moesten we in eerste instantie toch even stevig lachen en we dachten dat het een grap was. 

Zowel Phatsamon als ik zeiden haast gelijktijdig:"Was er ook een papieren dokter of zuster te koop om die vaccins bij de overledenen te zetten?" 

Nee, helemaal mis en ongepast. Het was bloedserieus en we kregen het afgelopen zaterdagmiddag ook te zien de dozen met injectiespuiten, vaccins en medicijnen. 

Maar ja, nuchtere Nederlander en even iets te kort door de bocht gereageerd. Ik wist niet dat als je al dood bent je toch nog ziek kan worden en kennelijk zelfs nog een keer kan overlijden. 

Gelukkig, afkloppen, zijn wij hier zonder vaccins, boosters en wat dan ook meer, nog steeds gezond (denken we). Wie weet dat onze natuurlijke afweer door het niet dragen van mondkapjes en het niet overtollig wassen van onze handen nog niet is aangetast. Het blijft natuurlijk afwachten. 

Het is niet altijd makkelijk om met cultuurverschillen om te gaan. Je moet ze in eerste instantie, en natuurlijk ook tot op zekere hoogte, respecteren. Het is immers maar wat je van huis uit hebt mee gekregen. 'Spirits' staan hier in Thailand bijvoorbeeld erg hoog in het vaandel. Ik heb het er niet zo op als ik eerlijk ben moet ik er. met respect, regelmatig ook een beetje om lachen. In mijn ogen vaak een aangekweekte angstcultuur die met de paplepel is ingegoten. Mijn paplepel was gewoon anders. Wat overigens niet wil zeggen beter natuurlijk. 

Phatsamon zegt altijd dat we de achtergrond van de verschillende culturen moeten leren kennen en samen moeten kiezen voor een middenweg. Dat lukt over het algemeen in de meeste gevallen goed. 

Dat jaarlijkse Chinese nieuwjaar blijft toch voor mij altijd interessant en verrassend. 

Toch hoeft er van mij tegen wat voor enge ziekte ook in de naar ik hoop verre toekomst van mijn dood geen vaccin door mijn kinderen of partner 'nagestuurd' te worden en laat ook die 'sociale' media I-phone maar op deze wereld. 

Als het mogelijk blijkt dan ga ik lekker gezond door met dagelijkse yoga en meditatie om geond te blijven en verder... Gewoon lekker rusten in vrede en een klein beetje een oogje in het zeil houden voor die dierbaren die er dan nog niet zijn. 

Geen verbrandde producten, laat staan injectiespuiten en vaccins, voor mij. Hoe goed en lief door anderen ook bedoeld. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

De blijvende herinnering door en met geur.

Ooit heb ik er denk ik al eens eerder over geschreven. Het overkwam me alweer. 

Even nadat we hier in Surin met onze bouw begonnen kocht ik op een markt tegenover een van onze bouwmarkten drie nacht planten (Dok Ratree, Yasmin (betekenis: "Geschenk van God")). In de tuin van mijn huis in Mae Rim en in het plantsoen er tegenover merkte ik de daar wilde planten, jaren geleden voor het eerst op. Nou ja, opmerken? Je kunt er gewoon niet omheen. Een onbeschrijflijke en meer dan fantastische geur die zich een aantal keren per jaar voor dagen uit de bloemen, die alleen in de nacht open gaan, verspreidt. 

Als we 's avonds in een van onze piramides gaan slapen hangt die geweldige geur in de badkamer omdat er een plant vlak bij het raam van de badkamer staat. Inmiddels groot genoeg om te bloeien. En als we in de avond op onze TED's veranda zitten is dat niet anders. Die geur maakt blij en blijft verrassen. 

Zonder dat je er misschien ooit bij stil staat is/zijn onze reuk zintuig(en) van alle zintuigen het best in staat om ervaringen en herinneringen op te slaan. En het mooie van die herinneringen en ervaringen met geur is dat als je na een lange periode een geur weer waarneemt die je herkent, je gelijk ook de hele ervaring en beleving wereld, tot vaak in details, van destijds weer terug krijgt. Als een soort trigger van herinneringen. 

Die nachtbloemen bij ons maken me blij en roepen tot in detail herinneringen op uit het verleden. En dat heb ik overigens met veel en veel meer andere geuren ook. Geur slaat zich volgens mij op een speciale manier in je geest op. De 'film van toen' begint gelijk weer te draaien als je je door die geur wederom laat beroeren. 

Ik weet haast zeker dat ook jij die ervaring(en) kent en/of hebt. Gaaf eigenlijk dat het zo werkt. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com