vrijdag 2 december 2022

Wat is vakantie?

De broer van mijn vriendin heeft een paar weken vakantie. Hij werkt op een bank in een naburige stad van waar wij hier in Thailand wonen. Het is de perioden van het oogsten van de rijst en met zijn nevenfunctie als rijstboer besteedt hij zijn vakantie daaraan. Mijn vriendin merkte op dat zij en ik eigenlijk altijd vakantie hebben. Maar is dat eigenlijk wel zo?
 
In ons ‘praathuis’, het restaurantje in ons buurdorp waar we regelmatig in de avond te vinden zijn, hadden we het er met een paar kennissen over. Eén van hen was net terug van een paar dagen vakantie met zijn partner naar de kust in het zuiden.
 
Onze discussie in het praathuis leverde op dat vakantie eigenlijk niet meer is dan ‘verandering’ van je dagelijkse doen en een tijd om weer eens even te resetten van de bezigheden waaraan je je dagelijks overgeeft.
 
In die conclusie kan ik me goed vinden.
Zowel mijn partner als ik zitten niet meer in een actief arbeidsproces bij of voor een werkgever om onze boterham te verdienen. Ook geen enkele stress meer. Dagelijks klussen we aardig wat af in ons proces om een klein privé spiritueel centrum met eigen handen te bouwen. En toch is het fijn om ook af en toe daar de knop om te zetten en even met onze dieren naar mijn ‘vakantie’ townhouse op de prachtige natuurlijke residences in Mae Rim, Chiang Mai, te gaan.
 
Inderdaad, het is even de verandering. Weer tijd nemen om je face-to-face te verbinden met mensen die je goed kent en/of dierbaar zijn. En hoewel wij 24 uur per dag met en bij elkaar zijn en blijven is het toch weer even een aardig verzetje. Een andere manier van ontspanning en inderdaad weer even resetten en andere banden en contacten weer aanhalen. En dat doen onze honden zienderogen ook. 
 
Soms heb ik het erover dat we even vakantie nemen tijdens onze voortdurende vakantie. Zo voelt het ook en toch is vakantie tijdens die ‘vakantie’ een zeer welkome afwisseling.
 
Mijn werk in Nederland vond ik bijna altijd superfijn, uitdagend, afwisselend en aantrekkelijk. Ik ging er ook aardig, misschien wel te veel doordat ik er een burn-out door opliep, in op.
Ik kon en mocht het roer hier 180˚ omgooien door mij om te scholen in filosofie, meditatie, yoga, tantra en life-& talent coaching. En nu ben ik in mijn oorspronkelijke vak en studierichting van architectuur en constructie weer actief. Het leven, en voornamelijk de levensstijl, hier is echt totaal anders. Geen gehol.
Ook leeftijd speelt voor mij een rol. “Het hoeft allemaal niet meer zo nodig.” als het ware. Niet dat ik alles al gezien heb of zo, verre van dat maar carrière, bijvoorbeeld, hoef ik niet meer zo nodig te maken.
 
Mijn voormalige bedrijfsarts, Chris Jiskoot, hield me eens voor dat, om je daadwerkelijk te resetten (weer eens op adem te komen noem ik het maar) je het jezelf moest gunnen om tenminste een aaneengesloten periode van drie weken die verandering met jezelf aan te gaan. Eén week afbouw, één week optimaal die verandering in gaan en één week je weer langzaam voorbereiden op het vervolg van het traject waarin je zit. En ontspannen is dan vooral niet je telefoon van de zaak mee nemen om 'lekker belangrijk' of 'lekker verantwoordelijk' bereikbaar te zijn. Chris had en heeft gelijk. Verandering. Daarvoor kun je er op uit trekken, hij hield bijvoorbeeld van zeilen, maar dat hoeft niet en al zeker niet ver.
 
En wat werken betreft… Je hoeft dus niet drie weken slap te hangen en lullig te kijken. Fysiek en mentaal inspannen in en voor totaal iets anders, kan relaxen en is immers ook verandering. Het draait om het afschakelen van je dagelijkse bezigheden en je inzet en aandacht op eens wat totaal anders richten. En aandacht (quality time) voor je gezin hoort daar in een werkzaam leven als prioriteit zeker ook bij.
 
Ook wij hopen, ondanks onze voortdurende ‘vakantie’ nog lang de knop tenminste twee keer per jaar om te kunnen en mogen zetten in een welkome verandering en resetten.
 
Goed voor je gezondheid volgens mij.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 25 november 2022

Stank voor dank.

En jawel hoor, ik ben er weer voor de zoveelste keer ingetrapt. Dit keer met een stel uit Australie. Er kan nog geen dankjewel vanaf. Persoonlijk vind ik het meer dan onfatsoenlijk maar het is volgens mij inmiddels de wereld van "Ikke, ikke, ikke". Blij dat ik anders ben opgevoed. 

En ik mag nog blij zijn dat ik niet op de 'sociale' media ben omdat het me dan volgens mij nog veel vaker zou overkomen. Ik zie het zelfde fenomeen bij mijn vriendin en hoor het van diverse mensen die daar lid van zijn met hun grote aantalen Facebook, Twitter en Linkedin "vrienden". 

Het verloopt ongeveer zo:

Hallo Frans,

Herinner je je mij nog? Ik volgde een programma bij je op het resort en moet daar nog vaak aan terug denken. Ik heb er enorm veel profijt van gehad. Je hebt iets positiefs bij me/ons losgemaakt... bla, bla, bla, wollig verhaal. 

Hoe gaat het met jou? Ben je nog steeds actief in.... etc. etc. We zijn erg benieuwd.

En dan altijd in de laatste alinea komt boven drijven waarom hij/zij of ze je echt benaderen. De zogenaamde 'hamvraag' of je iets voor ze kunt betekenen omdat ze met dit probleem, deze situatie, het plan voor een nieuwe reis of wat dan ook in gedachten zitten. Inmiddels zelfs aangevuld met adviezen over bouwen. 

En ja, het maakt me blij als mensen zich mij nog kunnen herinneren en het voelt op zich ook goed als ze je om iets vragen zodat ze wellicht een inzicht krijgen waarmee ze vooruit kunnen. 

Een beetje vereerd en trots (dombo die ik ben) geef ik altijd antwoord en meestal kost me dat aardig wat tijd en ook uitzoekwerk. Binnen een paar dagen een antwoord waarmee mensen verder kunnen en, daar vroegen ze immers ook om, en ook hoe het hier gaat. 

En daarna...?
Je hoort meestal nooit meer wat. Nog geen dankjewel kan er af. Stank voor dank. Jammer van je tijd en inzet en in mijn ogen meer dan onbeleefd. 

Afgelopen week spraken mijn vriendin en ik er over tijdens het ontbijt. Ook zij heeft heel veel ervaringen met vrienden die eigenlijk achteraf helemaal geen vrienden blijken te zijn maar alleen contact opnemen als ze je willen gebruiken. Verdere interesse is er niet. 

Individualisering groeit en deze ezel zal er nooit aan wennen en nog vaak zijn hoofd stoten aan dezelfde steen. 



Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 18 november 2022

Kun je een geheim bewaren? Zeg het niet tegen…

In het restaurantje in ons buurdorp, waar we vaak ‘s avond eten, vroeg een van onze kennissen afgelopen week: “Kun je een geheim bewaren?”. Nog voordat ik er antwoord op had geven vertelde hij me met een lach op zijn gezicht dat hij in de loterij in Engeland een prijs had gewonnen. “Zeg het alsjeblieft verder tegen niemand.” was zijn aanvulling.  
Eindelijk had hij een keer £ 10 gewonnen De glimlach kwam nadat hij jarenlang bij elkaar honderden pounds sterling had ingelegd. Het lijkt de Nederlandse postcode- of staatsloterij, of de twee wekelijkse nationale loterij hier in Thailand wel. Het spekken van de nationale schatkist 😉.

De vraag: “Kun je een geheimpje bewaren?” en het aanvullende zinnetje “zeg het tegen niemand”, ondanks dat het hier natuurlijk gekheid was, resoneerde even. Het is immers toch niet meer dan roddel en achterklep waar feitelijk helemaal niemand iets mee opschiet? Dit soort uitspraken zijn slechts aandachtstrekkers en als je erop in gaat dan kun je er ook nog eens aardig op afgerekend of kwaad op aangekeken worden mocht ‘het geheim’ toch uitlekken. En ook hier in Thailand hoor ik die vragen van kontakten die we onderhouden regelmatig.
 
De persoon die de vraag stelt geeft voor zichzelf al direct het antwoord dat hij of zij in ieder geval ‘het geheim’ zelf niet kan bewaren en het wil delen. Zoals iedereen al lang weet blijft helemaal niets een geheim en is het slechts een kwestie van tijd voordat de waarheid boven tafel komt. Ongeacht waar het over gaat of om draait.
 
Misschien kwam de resonantie van het zinnetje: “Zeg het niet tegen…” uit mijn verleden. Uit de persoonlijke contacten tussen mijn pa en ma met hun familie kwam die opmerking vaak boven drijven. En ja, die roddels, zo noem ik ze voor het gemak maar, trokken de aandacht en zorgde vaak voor aardig wat hilariteit. Ze werden dus juist wel met velen gedeeld.
 
"Vertel het niet tegen…", "Kun je een geheim bewaren?", trekt onnodige aandacht en draagt niets bij. Vele verhalen worden er soms ook nog eens bij verzonnen bij het doorvertellen om de story nog smeuiger te maken.
 
Hoewel ik denk een geheim te kunnen bewaren geef ik inmiddels standaard als antwoord dat ik dat juist niet kan. Gefronste wenkbrauwen bij de verteller en vooral rust aan en in mijn eigen hoofd. Vertel het me maar niet of vertel het me zonder die restrictie. Scheelt een hoop problemen en lachen doe ik gelukkig nog steeds ook zonder al die vermakelijke ‘geheimen’, meer dan genoeg.

En ja, iedereen mag het nu weten, mijn Engels/Australische kennis hier in ons dorp heeft dus 10 pond in de Engelse nationale loterij gewonnen. We wachten nog steeds op een biertje na deze prijs kanjer😉. Vertel het alsjeblieft niet verder.  



Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 11 november 2022

We denken te bekrompen

Ik herinner me nog de discussies die achter gesloten deuren, of terwel ‘besloten’, plaats vonden over het salaris dat de regionaal commandant brandweer en directeur Veiligheidsregio moesten ontvangen. Het ministerie had daar richtlijnen voor uitgegeven.
 
In regio’s als bijvoorbeeld Amsterdam, Rotterdam, Den Haag of Utrecht vormde dat niet echt een probleem. De stedelijke kernen waren en zijn, althans voor Nederlandse begrippen, immers ‘groot’. Maar voor regio’s met centrum gemeenten die relatief klein zijn was het altijd toch een aardig heet hangijzer.
 
Het bestuur van de gemeenschappelijke regeling die een veiligheidsregio vormt bestaat uit de burgemeesters van die regio en meestal levert de grootste gemeente (qua inwoners) de voorzitter.
 
Hoe kan een regionaal brandweercommandant en/of directeur veiligheidsregio als basis nu meer verdienen dan een burgemeester? Het was soms wat zuur om met een bevordering of rangniveau in te stemmen als bestuur. En in mijn tijd werden zelfs de ‘Balkenende’ normen erbij gehaald. Ik haalde, overigens volledig onterecht, het landelijke nieuws dat ik in één jaar tijd in 2011 maar liefst bijna een half miljoen euro als ‘veelverdiener’ had opgestreken. Ik heb jaren op mijn balkon op de uitkijk gestaan wanneer het zou arriveren maar helaas. Het kwam nooit. Ik kreeg slechts een excuusbriefje achteraf van mijn bestuur over fout geleverde informatie en van Google het bericht dat ze de onjuiste berichten over mij daarover niet konden verwijderen. Maar toch… Ik verdiende een prima salaris en betaalde overigens vanzelsprekend ook pittig belasting daarover.
 
Daarover gaat het in dit blog niet. De titel luidt immers: “We denken te bekrompen”.
 
Al eerder heb ik geschreven dat de blik van velen, in mijn ogen, erg beperkt is. En hoewel we over een World Wide Web beschikken gebruiken we dat dáár niet of nauwelijks voor. Zelfs Europa is voor velen te ver weg terwijl datzelfde Europa nagenoeg alles voor Nederland bepaalt. En buiten Europa kijken is voor de meesten helemaal een ver weg show. En dat terwijl oplossingen voor nagenoeg alle problemen in de wereld al lang voor het oprapen liggen. Ik kom daar zo nog even op terug. Nee, we navelstaren in ons eigen kleine wereldje en willen vooral ook alles zelf bedenken en oplossen. 
 
Mijn eerste letterlijke ervaringen met dat over grenzen kijken deed ik op in 1980 tijdens mijn werk als uitvoerder in de bouw voor de firma Ballast Nedam in Dharaan, Saoedi-Arabië. Inderdaad hard werken en daar stond een uitstekend salaris tegenover. Haast niet te vergelijken met dat wat mensen op mijn leeftijd in Nederland verdienden.
 
Hetzelfde zie ik inmiddels met mijn dochter (33 jaar jong). Zij werkt op dit moment voor haar baas tijdelijk in en voor een nikkelmijn in Kalgoorlie, Australië. Inderdaad ook heel hard werken en vooral ook je organisatietalent gebruiken en je koppie erbij houden. Dagelijks hebben we contact en ze straalt over haast alles wat ze daar te doen heeft en meemaakt. En het salaris? Ze verdient momenteel meer per maand dan ik op het eind van mijn loopbaan als directeur van een veiligheidsregio. Super tof. 
Nee, vertel me wat, geld maakt zeker weten niet gelukkig. Aan geluk kun je zelf veel doen en je moet er ook een beetje geluk mee hebben. Toch brengt ze met dit extra spaargeld haar jeugddroom sneller dichterbij.   
 
Afgelopen week zei ze me dat ze enorm veel werk hadden en mensen via onderaannemers er voor zochten. Ze verdienden er zoveel geld mee dat ze van gekkigheid niet meer wisten waaraan ze het uit konden geven. 
 
Over grenzen kijken en durven te stappen. En ja dat is soms wat loslaten, lef hebben, in jezelf geloven, niet zeuren en gewoon doen. Het leven is een leerschool en kan een fantastisch avontuur zijn. En neem je in zo'n avontuurlijke expeditie niet altijd jezelf mee? Als je daarop al niet kunt vertrouwen, waarop kun je dan nog vertrouwen? Wat kan er dus eigenlijkmisgaan?

Die bekrompenheid heeft vaak te maken met dat stemmetje in je hoofd. En daarmee bedoel ik niet die fantastische intuitie die in je leeft. Het is het stemmetje dat in je is ontstaan door verhalen van anderen die je, meestal goed bedoeld, zijn ingeprent. Dat dit niets voor jou is, dat jij dat niet kunt, dat het niet bij je past, de risico's die er aan vast zitten, collega's en vrienden die je 'verliest', etcetera. Angst. Als er al een idee in je ontstaat zorgt dat stemmetje er direct al voor dat de lol snel van dat idee af is en je het maar laat om het door te zetten. 
 
Dat over grenzen durven stappen geldt dust zeker weten niet alleen voor de hoogte van je salaris. Ook voor problemen of uitdagingen waar je tegen oploopt in je werk. Alle oplossingen zijn al lang voor handen merkte ik hierboven al op. Je moet ze alleen weten te vinden. Die ervaring deed ik op tijdens mijn werk voor het internationale Rode Kruis. Hoezo werkt een netwerk (en dat bedoel ik niet in relatie tot kruiwagenspelletjes om hogerop te komen)? Diverse mensen in de 'grote' wereld zijn gespecialiseerd en hebben ervaringen met problemen waar jij misschien ooit maar een keer in je leven tegen aan loopt. Er is zoveel kennis, ervaring en kunde op deze wereld. Dat Rode Kruis wist er kundig gebruik van te maken. Een les in mijn leven. 
 
Denk out of the box, laat je niet leiden door wat anderen van je vinden of door regeltjes en omstandigheden die je eigenlijk gevangenhouden. Zie jezelf groter dan je soms denkt te zijn en neem geen genoegen met minder. Je bent het toch waard? Inderdaad ben je in de ogen van anderen dan misschien wat ‘anders’. So what? 

Niet slaphangen, lullig kijken en Facebooken op de bank met de gedachte, op voorhand, dat je al moe wordt van werken, maar gewoon aanpakken en je talenten voor jezelf en de wereld om je heen inzetten. Je bent immers uniek en waardevol.  

En, als jij echt zo goed bent, en dat ben je, en anderen willen daarin niet mee, dan missen die een geweldige kans door die top set aan talenten van jou om dingen beter te laten werken niet te gebruiken. Op naar de volgende die daar wel waardering voor kan opbrengen. En daarin is mijn zoon weer een aardig talent. Handen uit de mouwen en als het niet zint happy verder bij een ander. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 4 november 2022

Super fijne week

Soms heb je met je gezin van die weken in je leven waar je er nog wel meer van zou willen hebben. Puur geluk waar je dankbaar voor mag zijn. En wie zou er als vader of moeder niet super blij zijn als het met hun kinderen goed gaat?

Mijn zoon Rik tekende de overeenkomsten voor zijn eerste eigen huis en mijn dochter Carlien kreeg na een procedure van vijf jaar haar 'permanent residence' van de overheid in Australie. 

Twee heel verschillende trajecten die niet zonder slag of stoot en over één nacht ijs zijn gegaan en die bij toeval haast op dezelfde dag deze week met goed gevolg werden afgerond. Resultaten waar zij blij mee zijn en ik naast super blij ook meer dan trots op ben.  

Soms denk je tijdens opvoeden; "Waar moet dit heen?" en dat heeft alles te maken met je eigen verwachtingen en wensen over de toekomst van je kind of kinderen waar je de zorg voor hebt. Je gunt ze immers het beste. Je komt er achter dat sturen in een richting die voor hen niet past of waar de tijd absoluut (nog) niet rijp voor is, averechts werkt. Mijn ouders, en met name mijn moeder, slaagde daar overigens bij mij wel aardig in. En toch, generaties veranderen en dat geldt ook voor onze kids. 

Ik ben er achter dat het veel beter is om ze met hun talenten en vaardigheden hun eigen weg te laten vinden waarbij je contact houdt, weet wat er speelt en leeft, en de deur altijd open is en blijft mocht er 'advies' of een luistend oor nodig zijn. 

Dat wat je er ooit heel jong samen hebt ingebracht en de aandacht die je hebt besteed en blijft houden, ondanks dat zaken soms anders lopen dan jij wilt, anders uitpakken of tegen zitten, blijft altijd een basis. Dan kan, ondanks al dat zorgen maken dat je regelmatig doet, hun levensweg toch eigenlijk helemaal niet ontsporen? Daar kun je op vertrouwen.

En dat was weer eens die geweldige beleving van afgelopen week. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 





Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 28 oktober 2022

Haast elke week het zelfde liedje

Het hoort tot de Thaise cultuur en al zeker hier op het platteland. Dit jaar is het aardig extreem. Er gaat haast geen week voorbij of, vaak al om vijf uur in de ochtend, wederom het zelfde liedje. Soms zelfs niet een maar twee of drie keer per week.

Letterlijk het zelfde liedje dan en meestal drie tot vijf dagen achtereen. Meestal wordt het de dag ervoor vooraf gegaan door drie grote knallen van vuurpijlen. Na wederom die knallen, na die drie tot vijf dagen, is het dan weer even een paar dagen 'stil' of is inmiddels hetzelfde liedje uit een andere richting alweer te horen. 

Die knallen geven de richting aan waarheen de geest moet gaan. Een teken dat er weer iemand in ons dorp of in een van de dorpen rond ons is overleden. Ik vraag me werkelijk zolangzamerhand af of er nog iemand overblijft. In ieder geval kampen we hier in mijn beleving met een aardige oversterfte.

De moeder van Phatsamon, mijn partner, hoeft bijna geen dag meer te koken. Ze heeft het aardig druk om alle crematies met haar vriendinnen af te lopen. 
Zo'n crematie plechtigheid hier is dagenlang een samenkomst van mensen en de magen, typisch Thais, worden de hele dag door rijkelijk gevuld. Tenten met stoelen en tafels worden ingericht, op straat een rood zwaailicht dat je voorzichtig moet rijden omdat er iets te doen is, een heuse extra keukentent met buurtdames die koken en de hele dag door die zelfde muziek. Afgewisseld weliswaar door het chanten van de dorps tempel monikken die nadien ook (als eersten) komen eten en hun financiele donatie in ontvangst nemen. En ook de mensen die lootjes verkopen voor de staatsloterij lopen vrolijk rond. Je kunt immers daar maar het geluk vinden.
En heel normaal om ook voor diegenen die niet op de uitvaart die dag kunnen komen, eten te laten inpakken voor thuis. Er wordt goed voor je gezorgd en de donatie die je doet om een beetje in de kosten bij te dragen wordt in een boek keurig netjes bijgeschreven. Bij je eigen uitvaart krijg je van de familie van de overledene die je bezocht meestal hetzelde bedrag terug. Een soort van begrafenis spaarfonds waarbij je gratis eten en drinken krijgt. 

En dat liedje is per streek weer verschillend. Hier in Surin is het "Toranee Kunsaeng". Op youtube is de versie niet te vinden maar mocht je geinteresseerd zijn, deze komt in de buurt. 

Het is me af en toe wat teveel van het goede. Vooral de zware en harde bassen, waar de Thai kennelijk dol op zijn, staan me wat tegen en al zeker als ik nog lig te slapen.
Lachwekkend heb ik al diverse keren aan mijn vriendin aangegeven dat ze het niet in haar hoofd moet halen om, mocht ik eerder dan haar dood gaan,ze dit liedje bij mijn crematie te laten spelen. Als het wel gespeeld wordt kom ik mijn kist uit en jaag ik iedereen letterlijk de tent uit. Gewoon gezellige muziek omdat het mooi geweest is en ik prima van mijn leven heb genoten met een biertje er bij past me beter. Maak er een feestje van is mijn leus en ga niet zitten treuren. Daar schiet immers niemand iets mee op. Geniet nog even van fijne herinneringen. En in mijn kids ga ik door. Ze komen immers voor 50% uit mij voort. Fijn die trekjes, die ook ik geerfd heb, nu al regelmatig in ze terug te zien. Optimist tot in de kist en enthousiast tot de laatste snik. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Dingen die mij met de paplepel zijn ingegeven. En niet zeuren, gewoon aanpakken en doorgaan.

Alles is hier anders. Je moet niet vergelijken. En hoewel dat liedje me regelmatig stoort, ben ik aan de andere kant eigelijk ook altijd weer blij als ik het hoor. Ik ben er dan immers nog en daar hoop ik nog effe mee door te mogen en kunnen gaan. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 21 oktober 2022

Wereldleiders ‘regeren’ en laten velen onnodig creperen…

Het is toch allemaal meer en meer scheef aan het groeien in onze wereld.
Met ons belastinggeld doneren we wereldwijd aardig wat af. Hoe die wereldwijde belasting donaties door regeringen gebruikt worden geeft in mijn beleving een steeds grotere scheefgroei te zien.
 
Wapens, wapens en nog eens wapens. Al meer dan bijna drie kwart jaar horen we niet anders meer. Voor biljoenen wordt erin gestoken en gaat eraan op. Als broodjes die over de toonbank gaan waardoor de andere ‘boodschappen’ uiteraard maar even moeten wachten. Afgelopen woensdag werd bijvoorbeeeld bekend dat het EU-parlement in de begroting van volgend jaar nog eens 850 miljoen euro extra voor deze oorlog en de gevolgen daarvan wil opnemen. Ferme taal van wereldleiders die aangeven dat we er allemaal mee door gaan 'zolang het nodig is'. En dat bovenop het bedrag van 18 miljard euro voor het komende jaar dat Europa dat al is toegezegd. 

Je zou haast gaan denken dat er meer achter zit. Jaren moest defensie bezuinigen en werd ook ingezet op het ondersteunen van 'vredesmissies'. Op zich niet verkeerd. Ook inzet van defensie bij rampen in ons land was en is een goeie zaak. De 'wapenspeciaalzaken' zagen de inkomsten toch niet zoals verwacht stijgen en dat wat er nu speelt is immers voor hen weer eens een gigantische boost. Angst doet het goed. We zagen (en zien) het immers ook bij een virus dat jarenlang de media aandacht (of propaganda?) kreeg. 

Het lijkt erop dat het kopen, leveren en produceren van wapens topprioriteit is geworden. En wat de uiteindelijke bijdrage aan problemen is… ze worden alleen maar groter. Het Tom & Jerry spel van jij doet mij dít aan dan doe ik jou op mijn beurt weer iets ergers aan. Het gaat maar door en zo we door de eeuwen heen al weten lost het niets op. Het zorgt voor ellende, massa vernietiging, rivieren van bloed en tranen, onvoorstelbare materiele gevolgschade en eeuwigdurende haat.
 
En de wereld gaat door met de ‘technische innovatie’ van nog ergere en slimmere vernietigingsmechanismen en maakt er regelmatig een grote parade van om ‘macht’, pracht en praal te tonen of door weer eens in de schijnwerpers te gaan staan met ‘testen’ en ‘oefeningen’.
 
En als we eerlijk zijn dan wordt het gedrag inmiddels in de afgelopen paar generaties met de paplepel ingegoten. Als een soort van eenzaam volksvermaak. We gamen wat af en dat is voor het merendeel gericht op elkaar op een ‘sportieve’ manier op een schermpje elektronisch afmaken. Het is toch ook zo ‘heel normaal’ voor velen. Onderdeel van je ‘opvoeding’ en je bestaan…
 
Hoewel dat wat er nu in de wereld gebeurt ook op soort spelletje lijkt is het dat weldegelijk niet. Iedereen ervaart de gevolgen van bijvoorbeeld de inflatie en zoals ik al een paar keer eerder schreef zijn er een aantal slimmeriken die hun zakken stevig vullen. Ik las dat de productiekosten van een ‘goedkope’ Iraanse kamikaze-drone ‘slechts’ 20.000 dollar zijn. Nou, als je dat zo leest dan lijkt het wel een aanbieding… doe er dan nog maar een paar honderd. Het is toch te belachelijk voor woorden?
 
En overigens vraag ik mij werkelijk regelmatig af waar we ons allemaal mee willen en of moeten bemoeien en in mengen. En ook dat is al eeuwen een terugkerend fenomeen. Alsof ieder land op zijn of haar eigen bordje niet genoeg problemen heeft om zelf aan te pakken en op te lossen.
Let wel, ik zeg niet dat je anderen dan maar niet hoeft te helpen. Ik zet echter vraagtekens bij deze extreme en voortdurende ‘hulp’ zelf.
 
Daar waar met bakken en nog eens bakken geld gesmeten wordt om wapens te kopen, smeken miljoenen mensen in de wereld om hulp. Ze creperen. Honger, ingestorte huizen door overstromingen, droogte, erbarmelijke levensomstandigheden, enzovoort. Ze zijn met hun verhalen en hulpgeroep op de achtergrond geraakt. Miljoenen kinderen extra die door het smijten met uitgaven aan oorlogen in zware armoede moeten leven.
En wat te denken van Nederland zelf? Ook daar merken inmiddels tienduizenden gezinnen dat de klok aardig en steeds luider ‘bezuinigen’ slaat.  
 
Het gaat goed en alles wordt vast beter. Misschien goed dat er toch eens een aantal mensen, die met ons geld aan de touwtjes trekken of sturing geven, een wat ander inzicht krijgen in wat er echt beter moet en kan met dat geld. En natuurlijk mag je daarbij ook over eigen (lands)grenzen kijken.
 
En uit die, in mijn ogen, betere bestedingen vloeien geen bloed, tranen en haat. Ze creëren een betere toekomst en een betere balans in onze wereld.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 14 oktober 2022

Waarom zou God alleen in Frankrijk moeten Leven?

Ik hoorde de uitdrukking vorige week weer ergens. “Leven als God in Frankrijk”. Vreemde uitdrukking eigenlijk. Enig speurwerk leverde me op dat die uitdrukking op verschillende plekken in de wereld ook nog weer anders wordt uitgelegd. Ik houd het op; genieten van het leven. Leven met een hoofdletter ‘L’.
 
Ik vraag me af of Frankrijk dé enige en uitgelezen plek is om onbezorgd en gemakkelijk te leven. Het land kampt immers ook met heel veel problemen en de zelfde door slimmerikken veroorzaakte 'cost of living crisis'. Veel mensen hebben het er zeker weten niet makkelijk. En ja, de natuur is er mooi en afwisselend en, met name op het platteland, is de levensstijl gemoedelijk en met weinig tot geen stress. Niet voor niets aantrekkelijk voor velen om er hun vakantie te vieren.
 
Van één van de leermeesters in mijn leven, voormalig burgemeester van Kerkrade en eerste kamerlid Thijs Wöltgens, kreeg ik zijn ‘Bourgondische’ levensstijl zijdelings mee. Dat Bourgondische is vanzelfsprekend ook geassocieerd met Frankrijk. Het verwijst naar een levensstijl en houding waarin genieten centraal staat.
 
Als je er heel even bij stil staat dan kun je snel een hele lijst met plekken op de wereld opschrijven waar dat genieten van het leven voor mensen niet zo makkelijk of zelfs totaal onmogelijk is. Als bijvoorbeeld vrijheid je ontnomen wordt of is, of je mag je mening onder een regime niet uiten, of je zit zwaar in de lichamelijke of mentale problemen en bent misschien totaal afhankelijk van anderen, of je kunt in je basis levensbehoeften niet (meer) voorzien. Dan wordt het aardig lastig om van leven te genieten. En nee, iedereen weet, dat zijn helaas geen uitzonderingen.
 
Toch hebben we veel zelf in de hand, net zoals ik vijf weken geleden in mijn blog ook al schreef. Iedereen loopt in zijn of haar leven zijn levenspad (zoals de foto bij dit blog van het labyrint dat ik in Chiang Mai maakte). Bergen, dalen en koersverandereningen. Positieve en negatieve momenten en ervaringen en ook wendingen in de lente, de zomer, de herfst en de winter van je leven.

En nu ik in die herfst van mijn leven ben aangekomen valt het me steeds meer op dat meer en meer mensen om me heen wegvallen. Afgelopen week ook weer een aantal verhalen van familie en kennissen dat het met iemand 'plotseling afgelopen was'. Op die momenten staan we er weer even bij stil en zijn we ons bewust van hoe broos ons leven eigenlijk is. We staan er nauwelijks bij stil dat naast dat we elke dag een dag ouder worden en bij ons leven optellen, we ook elke dag een dag afstrepen. Goed om te proberen de nadruk op het Leven van het leven te blijven leggen en zo min mogelijk tijd 'te verspillen'. 
 
Soms is het ondanks alle ellende waarin we kunnen zitten goed om er ook eens bij stil te staan dat we het misschien zo slecht toch nog niet hebben. Zo’n wandeling in een labyrint bijvoorbeeld kan je zo’n spiegel ervaring opleveren. Dit labyrint is een kopie van dat, jawel, uit Chartres (Frankrijk). Ook diverse bezoeken die ik aan Lourdes bracht gaven me dat inzicht. Je denkt soms dat je veel problemen hebt maar als je de verhalen hoort of letterlijk de handicaps van anderen ziet dan word je stil. Ik vond het de grootste kracht (en eigenlijk echt een wonder) van Lourdes. Je kon er de afweging van je eigen problemen maken ten opzichte van die van anderen… Dat maakt stil.
 
Om te genieten van leven heb je meestal helemaal niet veel nodig. De meeste dingen die er echt toe doen zijn vaak ook nog eens gratis. 
Ik herinner me nog steeds de diverse bezoeken die ik in het eerste decennium van 2000 aan Roemenië bracht en de ontmoetingen die ik er had. En ook als ik zie hoe mensen hier op het platteland in Thailand om mij heen met maar heel weinig leven dan moet ik me soms diep schamen. En ondanks hun 'bijna niets hebben'… die mensen vieren en Leven heel vaak met die hoofdletter ‘L’. Weinig tot geen stress, genieten van kleine dingen, niet te veel klagen en vooral aandacht voor elkaar. Zoals Thijs Wöltgens me liet zien, het heeft vooral ook te maken met je levenshouding.
 
Het Leven van het leven kan op veel en veel meer plekken in de wereld dan alleen in Frankrijk. Misschien zelfs wel, ondanks alle problemen waarmee je misschien te maken hebt, bij jezelf thuis.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 



Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 7 oktober 2022

Zeeën raken nooit vol

Na regen komt zonneschijn. Nou, dat mag wel weer eens voor ons met de extreme monster moesson die we hier in Thailand beleven. Lange periodes van lockdowns waar we niet aan ontkomen en ontkwamen omdat de onverharde dorps toegangsweg naar ons land niet meer begaanbaar was en nog steeds niet is.
Olympische zwembaden vol water zijn er over ons heen uitgekiept, afgelopen week meer gewoon een soort van voortdurende waterval. Met z’n allen helpen we de natuur om zeep en die natuur slaat terug. Die klimaatverandering merk je dus ook hier met dit extreme weer.

Sommigen zeggen dat er niets met de natuur aan de hand is en dat de wisselingen van het weer en al het natuurgeweld dat rampen veroorzaakt al van alle tijden zijn. De geschiedenis leert dat natuurrampen inderdaad van alle tijden zijn. We zijn feitelijk ook al decennia van generaties achter elkaar die natuur omzeep aan het helpen. De gevolgen worden, wereldwijd, steeds extremer en het wordt er niet leuker op. 
 
Als opstekertje merkte mijn jongste zus, toen ik van het voortdurende slechte weer hier een beetje genoeg kreeg, op; "Na regen komt zonneschijn". Ook las ik pas geleden op een ochtend: "Zeeën raken nooit vol."
En als je er even bij stil staat is het inderdaad allemaal een kringloop. Na zonneschijn komt immers uiteindelijk toch ook weer regen. En zo is er een kringloop met alles. 

Er is eigenlijk helemaal niets nieuws onder de zon. Dat wat er gebeurd is, zal nog eens gebeuren en wat er gedaan is, wordt nog eens gedaan. Een oud-collega van me bij de veiligheidsregio merkte het al eens op in relatie tot de bestuurlijke besluitvorming. Ook daar was het eigenlijk een haast voorspelbare cyclus. En met producten is het niet anders. En ja, de buitenkant ziet er misschien wat anders uit en/of de kwaliteit of aansturing veranderen wat. Dat noemen we dan innovatie. Alles is voortdurend in werking maar als basis blijft het gelijk. Het heeft al veel eerder bestaan.
 
Dat gezegde over die zeeën fascineerde me. Hoewel het heel eenvoudig te begrijpen is en ons op de basisschool al wordt uitgelegd blijft het toch een onvoorstelbaar mooi ‘wonder’ die kringloop. Het water verdampt, komt als regen (nou dat zien we hier dus) op het land terug en het netwerk van stroompjes, beekjes en rivieren brengt het weer terug naar de zee.
Net zoals het dagelijks ritme van de opkomende en ondergaande zon een kringloop is en bijvoorbeeld ook de wind die vanuit een ontstane onbalans de balans weer opzoekt. Niet gek die wind of storm overigens met een wereld die, als je op de evenaar zou wonen, 1.670 km/uur rond draait. Gaaf eigenlijk dat we daar niet veel van merken.
 
En als je dat idee van die kringloop dan weer even doortrekt dan geldt dat ook voor generatie na generatie. Mensen moeten al een standbeeld hebben gekregen om na een aantal generaties nog te worden herinnerd. En zo vergaat dat, heel natuurlijk, ook met ons. Hoe vaak denk je bijvoorbeeld aan de vader of moeder van je opa’s en oma’s?  Die zijn toch al lang uit beeld? Ik ken ze in ieder geval niet. Ja ik zou ze, van mijn vaders kant althans, waarschijnlijk nog uit de stamboom die ooit door een neef gemaakt is kunnen vissen. 
 
Als ik er wat bij stil sta dan komt de vraag in me op wat we ons toch allemaal druk maken met al ons hollen, zwoegen, stressen en altijd alles wat er in de wereld om ons heen gebeurt steeds meer te volgen. Wat levert het immers uiteindelijk allemaal op? Het maakt je meestal alleen maar minder blij. 

Er is uiteindelijk niets nieuws onder de zon. Het is voor jezelf misschien maar beter om wat rustiger en bewuster in- en uit te ademen en te ontspannen. Gewoon wat minder stress en te genieten van die dingen die zelfs helemaal niets kosten. Ook onze generatie, jij en ik, wordt immers uiteindelijk, heel natuurlijk en realistisch, weer snel vergeten.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

  
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)