Onze privacy en de “Geluk illusie shows van het leven”. De kracht van Selfies.

Een paar weken terug een hoop commotie. Op Facebook verschenen berichten waarin werd aangegeven: “Morgen is de deadline !!! Alles wat je hebt gepost wordt publiek vanaf morgen. Zelfs de berichten die zijn verwijderd of ongeautoriseerde foto's.”. Channel 13 nieuws (heb ik nog nooit van gehoord overigens maar het is in ieder geval een ongeluksgetal) had het over de verandering in het Facebook-privacy beleid. Door een verklaring te posten zou je weer ‘veilig’ en je privacy gewaarborgd zijn.

Het bleek dat dit bericht een – zich snel verspreidende – grap was. Het was een van een aantal virale Facebook jokes, vermoedelijk alleen maar gemaakt voor het plezier van de grappenmaker. Veel mensen die zich zorgen maken over het verlies van hun privacy deelde deze verklaring, niet wetende dat het een grap was.

Deze week kreeg ik een zeer kort grappig YouTube filmpje toe gestuurd van een man die selfies van zijn vrouw en zichzelf maakte tijdens een woordenwisseling die zij met hem aan ging. Om haar te kalmeren nam hij steeds een Selfie, waarop ze samen een brede en gelukkige lach tonen, om de wereld te laten zijn hoe gelukkig ze samen wel niet waren.

De combinatie van deze twee voorvallen bracht me op het idee om dit blog te delen over de illusie van privacy en de gelukkige levens die we tegenwoordig in onze digitale en ‘sociale’ media wereld te zien krijgen.

De vraag die ik mezelf stelde was; "Hebben we eigenlijk nog wel privacy?"

De buurvrouwen die vroeger nog wel eens een oogje in het zeil hielden verstoren onze privacy niet meer. Ze zijn zo verbonden met hun mobiel dat ze nog nauwelijks oog hebben voor wat zich bij de buren af speelt. Daarmee echter hebben we de privacy niet terug.

  

Mijn waarneming en ervaring is dat we haar al heel lang geleden hebben verloren. Het is slechts een illusie, iets dat zich nog slechts in ons hoofd afspeelt, te denken dat we haar nog steeds hebben.

Zeker als je als Nederlander in het buitenland woont ervaar je dat het al lang niet meer alleen 'Big Brother' is die ons in de gaten houdt. Er zijn vele kleinere 'broeders' en 'zusters' die ook aardig gluren.

En zonder er bij stil te staan voeden we (of anderen over ons) alle systemen die ons steunen in het verlies van onze privacy als maar verder. Een continu proces. En als we er dan ineens mee worden geconfronteerd, zoals met het nep bericht op en over Facebook, gaan we mopperen of proberen we er voor te zorgen dat onze privacy ‘veilig’ blijft. Maar we zijn haar al kwijt… Het is te laat om onze privacy nog terug te krijgen (denk ik).

Het was en is onze eigen verantwoordelijkheid om dingen al dan niet te delen op bijvoorbeeld Facebook. Sociale media waar we notabene ook nog eens gratis gebruik van kunnen maken (of er gratis voor kunnen kiezen er geen gebruik (meer) van te maken. Iets dat ons overigens geen privacy terug geeft).

Overal ter wereld laten we sporen achter. Door te reizen (wereldwijde verbinding van onze i-phones etc., met de antennemasten waar we ons bevinden), aankopen (betalen met betaalkaart), ons gedrag (camera's op het werk, in het openbaar, in winkels, etc.), sociale media (laten zien en vertellen van de zonnige kant van het leven en het continue aangeven van die plekken waar we zijn, of waar we naar toe gaan), persoonlijke berichten over je op het internet (of die nu waar of niet waar zijn) die gemakkelijk via bijvoorbeeld Google zijn te vinden.

Kortom het is super gemakkelijk om ons op te sporen en om alles over ons te weten te komen.

In de wereld waarin wij leven is het, helaas misschien, zo goed als niet meer niet meer mogelijk om dingen te verbergen of meer privé te zijn.

En waarom niet delen zoals het leven werkelijk is? Wat is er eigenlijk te verbergen? Verbergen van dingen maakt zelfs andere mensen nieuwsgierig. Ze zijn daarmee een impuls die anderen bereidt maakt om er op een creatieve manieren achter te komen wat er gaande is (en er vanuit hun eigen beleving in veel gevallen ook nog eens hun eigen verhaal over te verspreiden).

Iedereen is al lang meester in de wetenschap dat het leven niet alleen maar fijn, mooi en pluizig is. Niet alleen maar liefde en licht. Er zijn altijd twee kanten, twee gezichten. Alles heeft immers licht en donker. Maar in verreweg de meeste gevallen zien we alleen de zonnige kant die wordt getoond. Bang voor de reacties van wat anderen wellicht wel zouden kunnen denken van de in onze ogen ‘minder rooskleurige’ omstandigheden in ons leven.

En ja, we zijn unieke persoonlijkheden. We zijn absoluut niet uniek, dat speelt zich alleen maar af in ons hoofd, in die dingen waar we last van hebben, waar we over piekeren, die ons in negatieve zin bezig houden of beïnvloeden; Verlies van werk, gebroken relaties, ziekte, misschien misbruik, geen gemoedsrust.

Door het groeiende inzicht dat ik heb in wat er in de levens van velen daadwerkelijk af speelt geloof ik die mooie verhalen op de sociale media steeds minder, gewoonweg vaak niet meer. De fantastische verhalen en de prachtige foto’s vol met brede lachen versluieren regelmatig de onderliggende waarheid. Ze tonen slechts de ‘perfecte’ show. En ‘The show must go on.”

Als je alles wat je ziet of leest op Facebook zou moeten geloven, dan is er bijna geen enkel persoon of gezin meer in deze wereld die of dat nog iets te klagen heeft. Hoe verschillend kan perceptie toch zijn…

Ik dacht er dan ook aan dat het bang zijn om onze ‘privacy’ te verliezen misschien te maken heeft met de angst om de wat minder zonnige kant van ons leven (ons levensverhaal zoals iedereen zo’n verhaal heeft) in het openbaar te tonen.

En daarmee missen we misschien aardig wat kansen. Kansen om voor die problemen of omstandigheden waarmee we kampen gratis hulp of andere creatieve inzichten te krijgen. We zijn immers met onze problemen helemaal niet uniek. We kunnen gratis en voor niets, niet als bemoeizucht maar als er voor anderen zijn, handreikingen krijgen om zaken in ons leven weer te laten stromen. Het is en blijft een persoonlijke keuze om die handreiking(en) al dan niet aan te nemen. Immers; Even goeie 'vrienden' toch?

Waarom bijvoorbeeld geheim houden dat je je baan kwijt bent geraakt? Veel contacten in het sociale netwerk zijn bereid om je op een creatieve manier te helpen of om andere oplossingen te vinden. En ook een steuntje in de rug of een schouderklop kan op zijn tijd geen kwaad om uiting van geloof of positieve energie te geven in een tijd dat je dat echt wel even kunt gebruiken.

Als je je down voelt heb je een gebrek aan energie om creatieve gedachten te laten ontstaan en het geloof in jezelf hoog te houden. Jouw waarheid aan ideeën of oplossingen is slechts een deel van dat wat er aan mogelijkheden is. Dat deel dat je, tot nu toe, mist is er vaak wel bij anderen die niet in het probleem of de situatie zitten maar er van een afstand naar kunnen kijken. Een waarneming zonder of tenminste vaak met vele malen minder emotie.  

Soms hoor je wel eens de quote: "Durf te vragen.”. Je kunt sociale media voor en in je leven gebruiken voor goede en slechte tijden. Durf je leven te delen waardoor je je open stelt voor anderen om er in moeilijke situaties of perioden voor je te zijn. Het is de bereidheid tonen om te durven ontvangen, je met anderen oprecht te verbinden en samen te gaan voor echt en zo gelukkig mogelijk leven. Er is niets te verbergen.

En ik hoor mensen denken… En hoe zit dat dan met jou Frans?

Ik prijs me dankbaar om, over het algemeen, een super fijn en verbonden leven te mogen en kunnen leven. Dat zegt overigens absoluut niet dat ik alleen maar gelukkige ervaringen ken. Net als vele anderen ben ook ik mijn baan kwijt geraakt, moest ik omgaan met hartzeer in liefde, met een echtscheiding, tegenslagen in het leven, bedreigingen en een poging tot ontvoering, en - nog steeds na zes jaar -, terugkerende gevolgen van mijn burn-out. Verschillende van die ervaringen deelde ik al in mijn weekblogs. Gewoon om te groeien door het delen van inzichten. Het maakte en maakt me sterker. Het beste ding misschien wel in mijn leven, en die mensen die me werkelijk kennen herkennen dat zeker, is dat ik mijn hele leven altijd al mijn innerlijke ‘nar’ levend houd. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

Ik heb niets te verbergen. En als je mijn naam intikt in google ... krijg je aardig wat verhalen van en over mij te zien. Geniet van de vele ‘story’s’ meestal opgetekend door anderen over mij. Ik ben de enige die mijn waarheid kent en ik ben blij om daarmee te leven.

Geniet van de voortdurende illusie shows van privacy en gelukkige levens. Lach er regelmatig om en lees ze met een tikkeltje zout in de overtuiging dat de waarheid net een tikkeltje anders kan zijn. En als je het met elkaar even niet meer ziet zitten… Selfies kalmeren ;)

Frans Captijn

www.captijninsight.com

Luister naar je gratis waardevolle persoonlijke raadgever. De zwarte kraai op je schouder.

In de westerse wereld is de dood een taboe. Mensen hebben problemen met de dood en willen er vooral ook niet aan denken of over praten. Diverse mensen leven dan ook alsof ze nooit zullen sterven en komen er als ze sterven pas achter dat ze eigenlijk nooit hebben geleefd.

Bijna vier en een half jaar woon ik nu in een andere cultuur, Thailand. In die cultuur is dood een normaal en geaccepteerd gegeven in de voortdurende levens- en persoonlijke ontwikkelingscyclus van geboorte, leven (je missie vervullen en groei van innerlijke wijsheid), dood (jezelf bevrijden van je lichaam, de tijdelijke tempel waar je in dit leven gebruik van mocht maken), opnieuw zijn (wedergeboorte), enzovoort. In Zuidoost Azië wordt het de cyclus van Samsara genoemd.

Omdat dood hier volledig is geaccepteerd en geïntegreerd is in het leven van alle dag, is het een krachtige en enorm waardevolle persoonlijke raadgever. En niet alleen dat. De dood kan ook een grote gids zijn in de beleving van zaken en in het relativeren van zaken waarmee je in je leven te maken hebt of waarmee je te maken krijgt.

We piekeren en tobben wat af. We moeten aan allerhande situaties het hoofd bieden. Regelmatig zijn we van slag omdat we geïrriteerd zijn. We kunnen gedesoriënteerd zijn en niet weten welk besluit we moeten nemen. We kunnen ons onzeker voelen, etc..

Waarom draaien we in zo’n situatie dan niet ons hoofd naar de linkerschouder om onze ‘zwarte kraai’ (de dood) om raad te vragen?

Het is slechts een kwestie van het je bewust zijn van die vogel die altijd al op je schouders zit omdat hij doodeenvoudig deel uit maakt van je leven. En vanuit die rol en positie die die vogel inneemt kan en zal hij altijd gratis goede raad en advies aan je geven over beslissingen die je moet maken. Je hoeft het alleen maar te vragen.

"In een wereld, mijn vriend, waar de dood de jager op jou is, is er geen tijd voor spijt of twijfels ... Je hebt weinig tijd, en al zeker niet voor onzin spelletjes. "

Carlos Castaneda

Stel jezelf eens de vraag: Als ik nog maar vier weken te leven zou hebben, zou ik me dan zo opwinden over deze zaak of dit probleem? Zou de manier waarop ik me er nu over opwind, me niet enorm storen? Zou ik mijn kostbare energie hieraan daadwerkelijk (nog) willen investeren?

Wij zijn meesters in het creëren van onze eigen illusies. Vaak zijn veroorzaken die negatieve gevoel en slapeloosheid. Vraag jezelf eens af wat al het lijden, piekeren, je twijfels, enz., je al écht in je leven tot nu toe hebben geholpen. Je hebt energie verslonden door het creëren van al die dingen in je hooft. Ze hebben je geholpen om het leven van je leven regelmatig te verstoren.  

Een ander nuttig ding van onze persoonlijke zwarte kraai?

Het spiegelt ons belachelijke jachtgedrag naar onze verlangens en het daaraan blijven vastklampen. Onze strijd voor het krijgen macht, status en positie. Wat stellen die eigenlijk voor? Zijn we feitelijk niet allemaal hetzelfde? Een van de belangrijkste bronnen van ons piekeren is een vals geloof in ons hoofd dat alles altijd zal blijven bestaan. De dood toont ons dat helemaal niets, maar dan ook niets, blijvend is. Alles is slechts tijdelijk.

“Berooid verlaten we deze wereld. Zonder lintjes, zonder titels, zonder succes, zonder mislukking.”                 

Nan Huai Chin

Wees je meer gewaar van je zwarte kraai. Nodig hem of haar uit om vaker je persoonlijke gratis waardevolle raadgever te zijn.

Als je het fenomeen 'dood' beter probeert te begrijpen zal je gegarandeerd een beter, gezonder, vrijer en vol leven hebben. En misschien zal je je daarin vooraleerst wat alleen (al-een) voelen.

Het gedicht "Helemaal Alleen" van het boek: "Bloemen van de Shanidar" vertelt:

Helemaal Alleen

Toen ik slechts voor een deel leefde

Had ik veel gezelschap

Toen ik volledig begon te leven

Was ik alleen

In het beste gezelschap

Leef je levensschat nu.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

Jaloezie. De parasiet die relaties en geluk kan vermoorden. Open je poort en leef vrij!

De meest fundamentele voorwaarde voor geluk is vrijheid, zo leert het boeddhisme. Vrijheid van de mentale vormen van woede, wanhoop, jaloezie en misleiding. Ze worden ook wel beschreven als mentaal vergif of als de eerste symptomen van geestesziekte (wat overigens nog niet wil zeggen dat het geestesziekte is).

Zolang dit gif in ons bivakkeert kan er geen geluk/welzijn (gemoedsrust) zijn.

Jaloezie is een parasiet die irritatie, afstand, haat en gevangenschap veroorzaakt. Als je dieper kijkt naar dit ‘mentale gif', dan kun je ontdekken dat dat tenminste met twee verschillende verschijnselen te maken heeft: met hebzucht en met een zich vastklampen. En hebzucht en vastklampen hebben op hun beurt altijd een relatie met materiële zaken, met omstandigheden of met relaties. Het een kan er niet zijn zonder de verbinding met het andere.

Hebzucht kun je zien als een buitensporige verlangen naar rijkdom, status / sociale positie of macht. Iemand zou graag iets hebben, dat iemand anders al heeft, maar het is moeilijk voor hem / haar om het te krijgen. Meestal heeft deze 'honger' te maken met materiële zaken of met het idee van een betere situatie (die we slechts van de buiten kant zien) waarin iemand anders zich bevindt. Vaak kun je achteraf ervaren dat iemand die ‘rijk’ lijkt wel eens straat arm kan zijn. Wat is immers rijkdom, status en macht? Nan Huai Chin: ‘Berooid verlaten we deze wereld, zonder lintjes, zonder titels, zonder succes, zonder mislukking’.

De Dhammakaya Foundation (Bangkok) Paperback: “Handleiding van de vrede” zegt over rijkdom:

"Kijk nooit op je eigen rijkdom neer" Dit kan betekenen dat je tevreden kunt zijn met bijvoorbeeld je ouders, je echtgenoot en je kinderen, met ons werk of iemands nationaliteit. Zelfs als er in jouw beleving iets fout aan zou zijn, is het noodzakelijk om de 'trots' te ontwikkelen voor die ‘rijkdom’ (let op: geen arrogante trots), dat maakt het de moeite waard om geleidelijk aan de nodige verbeteringen aan te brengen - in plaats van te pogen om het probleem op te lossen door van iemand anders iets weg te nemen (partner, werk, etc.). Als mensen tevreden met iets zijn, hebben ze de neiging om er vooruitgang mee te boeken - omdat tevredenheid, goed begrepen, aanmoedigt om werk te maken van dat waarmee we in contact komen. Je moet accepteren hoe je bent en gebruik maken van dat wat je hebt om het allerbeste uit jezelf naar boven te laten komen.

Als mensen zich al zelfverzekerd en tevreden voelen met de dingen die ze hebben of de situatie waarin ze zich bevinden, willen sommigen daar stevig aan vastklampen. Feitelijk proberen ze mogelijke verandering niet toe te staan. Jaloezie heeft in deze situatie alles te maken met het bewaken en zo nodig afslaan van alle mogelijke ‘aanvallen’ die, alleen in hun gedachten en soms als gevolg van ervaringen uit het verleden, hun positieve gevoel of emotie zou kunnen verpesten. Er is een voortdurend bewust- en alert zijn van mogelijke 'indringers'.

Iemand die jaloers is, lijdt in ieder geval aan gevoelens / emoties van onzekerheid, gebrek aan (zelf)vertrouwen, bezorgdheid en angst. Hij / zij zet zichzelf in een gevangeniscel van woede, haat, tekort, hulpeloosheid en antipathie. Een opstelling en houding waarin openheid, geïnteresseerd, gelukkig, positief, vreedzaam, liefdevol, sterk en relaxed zijn, nauwelijks nog een kans krijgt. Een gevangenschap veroorzaakt door zijn/haar eigen mentale gif en dus niet het ervaren van vrijheid en volledig geluk.

Jaloezie vergiftigt helaas niet alleen de persoon die jaloers is. De mentale symptomen besmetten en vervuilen ook relaties met anderen. Die besmetting kan uiteindelijk ‘dodelijk’ voor die relatie zijn. Daarmee wordt dan ook op een ‘natuurlijke manier’ het tegenovergestelde bereikt van dat wat de persoon die jaloers is juist niet wil. Jaloezie verwordt tot een soort persoonlijk masochisme. Jezelf pijn doen met ontevredenheid en door de fantasieën die je in je hoofd toe laat.

Detective gedrag van een van de partners ten opzichte van de andere - het altijd alert en wakker zijn en het geven van aandacht aan mogelijke 'indringers' – tonen geen vertrouwen in het hebben of het kunnen of willen opbouwen van een onvoorwaardelijke liefdesrelatie.

De natuurlijke reactie van de andere partner is om manieren te vinden om de jaloerse partner tevreden te stellen. Er ontstaat een voor hem/haar onnatuurlijk gedrag van alertheid om situaties die jaloezie bij de ander zouden kunnen opwekken niet te laten ontstaan. En dat gedrag valt dan weer op als zijnde ‘verdacht’. Feitelijk wordt de situatie hierdoor alleen maar erger.

Inmiddels lijden er dan al tenminste twee mensen aan een gebrek aan vrijheid en een gebrek aan geluk, door 'iets' dat in verreweg de meeste gevallen alleen slechts in het hoofd van een van hen is bedacht.

Jaloezie schept afstand en is een parasiet die de band in een relatie of in een liefdesleven langzaam weg vreet. Mensen die van elkaar houden (of hielden) kunnen zich enorm door dit proces benadeeld voelen.

Is er een oplossing?

Wat hierboven beschreven is handelt over het algemeen over de gevolgen van jaloezie. Wil je er iets aan doen dan moet je beginnen bij de oorzaak, bij de bron.

Het is kiezen voor een manier van werken aan die bron (waar komt de jaloezie vandaan? Wat levert het je op (of wat verlies je er mee?), van oefenen en het creëren van zelfvertrouwen. Een stap voor stap leren om je emoties te managen totdat je gewend bent aan die nieuwe manier ( een van vertrouwen, openheid, tolerantie en vrijgevigheid) en het een gedrag is geworden van tevredenheid en vertrouwen in en met jezelf.  

Vergelijk jezelf niet met anderen. Vergelijk je huidige relatie niet met eerdere ervaringen die je mogelijk hebt gehad. Vertrouw jezelf en de ander (totdat het tegendeel zou blijken maar op voorhand) en geef elkaar mogelijkheden. Gebruik je fantasie en inlevingsvermogen om jezelf beter in plaats van slechter te voelen. Stop met het spelen van de detective in je relatie. Wees mindful, sta open voor het je bewust zijn van dat wat er speelt. Geef je volledige aandacht aan de liefde in je relatie die je hebt (alles wat je aandacht geeft groeit). Geef bewust liefde aan jezelf (jij bent de gene die 24 uur met jezelf op trekt). Open je poort! Laat zaken stromen. Laat elkaar vrij in wie en hoe je bent en in hoe je doet om je uniekheid met elkaar en de wereld om je heen optimaal te kunnen delen. Wees compleet. Waardeer en accepteer verschillen in karakters en soms in culturen en religies en vertrouw op jullie verbinding met elkaar. Daarmee versterk je je onderlinge band in plaats van dat je hem laat slopen.

Mindfulness bevat de energie van inzicht. Inzicht kun je zien als verlichting. Om dingen en situaties lichter, vrijer te maken, dus dingen (weer) te laten stromen.

Thich Nhat Hanh: "Inzicht is de bevrijdende factor. Het is wat ons bevrijdt en ruimte schept om transformaties te laten gebeuren."

Jaloezie kan je gemoedsrust en je relatie verpesten; het kan ook een signaal zijn om je te laten inzien dat het tijd is om je opstelling en houding, je gedrag te veranderen. In plaats van jaloezie toe te staan om je relatie met een ander te ruineren kun je er ook voor kiezen om het signaal te gebruiken om jezelf beter te begrijpen.

Als je daarentegen te maken krijgt met de jaloezie van anderen, geef dan duidelijke je grenzen aan en bescherm jezelf om vooral jezelf te blijven.

Een laatste, mogelijk trieste, stap is de laatste stap van equanimity (in balans blijven en stoppen met piekeren of lijden).

Als je de situatie waarin je met een ander zit niet kunt of wilt accepteren… vind een nieuwe situatie en wees je er daarbij wel van bewust dat je mogelijk ook daar nieuwe situaties waarin je je aan kunt irriteren tegen kunt komen.

Open je poort. Voel je (samen) vrij. Wees gelukkig en tevreden met dat wat je hebt. Leef de uniekheid die je bent.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

Vergeven. Inzichten om lang te leven. Is er eigenlijk wel iets te vergeven?

Ik nodig onze internationale gasten elke ochtend uit om vragen te stellen over de Thaise cultuur, het boeddhisme en/of over dingen die ze in het/hun leven bezig houden. Onafhankelijk van elkaar heb ik de afgelopen weken vragen gekregen over het thema ‘Vergeven’. Daarover vragen geeft eigenlijk al aan dat het mensen bezig houdt. Het is een voortdurende stoorfactor in hun leven of in het leven van dierbaren. Een oproep om wat inzichten te delen die ik inmiddels hierover vanuit mijn werk hier, het bezoeken van lessen aan de boeddhistische universiteit in Chiang Mai en vanuit mijn eigen culturele achtergrond heb opgedaan.

Inzicht = Verlichting.

Zie dat niet direct als iets spiritueels dat je afhoudt om verder te lezen. Verlichting is een manier om letterlijk gewicht van je schouders af te laten glijden, je lichter te voelen, vrijere, los te laten en ruimte te creëren om nieuwe dingen te laten ontstaan die al lang voor je klaar liggen om te kunnen veranderen. Om weer stroming in je leven te krijgen.

De betekenis van het woord ‘vergeven’ kun je zien als ‘een nieuwe kans geven’. Dat is duidelijk iets anders dan ‘een tweede kans geven’. Als je uitsluitend een tweede kans geeft heb je in gedachten al de voorwaarden waaraan de uitkomst in de toekomst moet voldoen gemaakt. De vrijheid in de nieuwe uitkomst is daarmee feitelijk al weg. De uitkomst die ontstaat moet van harte door jou of door de ander kunnen worden geaccepteerd.

Vergeven heeft alles te maken met een (in jouw beleving of in de beleving van iemand anders)

‘verkeerd doen’ - iets dat je is aangedaan - in het verleden en je nu en mogelijk in de toekomst (nog steeds) dwars zit. Feitelijk wil je die verstoring niet langer meer en het dient je allerminst.

In het boeddhisme is ‘vergeven’ geen groot thema. Ik zal proberen daar wat uitleg over te geven.  

Allereerst is vergeven een manier van ‘geven’ waar je in letterlijk – fysieke - zin geen enkele moeite voor hoeft te doen. Het boeddhisme leert dat vergeving zich alleen in je hoofd af speelt. En het mooie is dat zodra het idee van vergeving al in je gedachten op komt de mogelijke verdienste (er iets goeds tegenover zetten, een offer brengen om te kunnen loslaten en verder te groeien) eigenlijk al in je hoofd is opgekomen.

Zelfs als je niet de minste fysieke inspanning hebt geleverd, ben je er al in geslaagd om verlichting ‘te verdienen’ door het geven van vergeving (Abhãyadãna). Zelfs met het geven van een glimlach aan anderen in plaats van je wenkbrauwen te fronsen of de ander een afkeurende blik te gunnen draag je al bij aan de oplossing en een stuk persoonlijke verlichting.

Geven is mildheid, vriendelijkheid, tonen. Dit betekent; 'Het van harte opofferen van je eigen 'bezittingen' - of loslaten van jouw standpunten / waarheid (dat immers niet meer dan een deel van de waarheid is) met de intentie om de verbinding met anderen (weer) te herstellen. Feitelijk om (weer) voor anderen beschikbaar te zijn om te kunnen helpen daar waar anderen het slechter hebben dan jijzelf.

Als je niet ‘van ganser harte’ kunt geven dan kan dat niet ‘geven om te vergeven’ worden genoemd. Het is dus breder dan het equivalent woord 'Caritas' in de Christelijke cultuur dat meestal beperkt is tot het geven van financiële middelen of goederen aan armen en zieken.

Hier wordt het woord intentie voor het eerst in relatie tot dit onderwerp geïntroduceerd.

Dat roept het tweede op. De vraag vanuit de boeddhistische filosofie blijft; Is er echt iets te vergeven? Vaak kun je ontdekken dat gedachten over het ‘kwaad’ dat er door jou of naar jou toe is gebeurd je maar in hun grip blijven houden omdat je niet de moeite neemt om dieper te kijken. Het verhaal van destijds vervorm je (maak je soms groter en vererger je) meestal ook nog eens omdat je er maar in blijft hangen. Je komt niet uit je vicieuze denk cirkel.

Het boeddhisme kent het zogenaamde Edele Achtvoudige Pad. Eén van de dingen daarin om gelukkig te zijn en te blijven heet de 'juiste intentie'.

Vergeving heeft iets te maken met dat wat er in het verleden is gebeurd en, in jouw beleving of de beleving van een ander, is mis gegaan. Op dit moment echter mag je er toch vanuit gaan dat je over dat moment en de omstandigheden waaronder het fout is gegaan in het verleden meer kennis, begrip, ervaringswijsheid en meer achtergronden hebt gekregen. Je hebt dus zondermeer hier en nu veel meer inzicht in de situatie van toen (als je het verhaal nog steeds kunt zien als dat wat er destijds écht mis is gegaan. Gebeurd is zonder het groter/erger te maken). Je zou zelfs kunnen proberen om zonder oordeel die situatie nog eens te onderzoeken of te beschouwen zodat je dat wat verkeerd is gegaan beter kunt begrijpen. 

Vanuit dat inzicht kun je je zelf af vragen of het daadwerkelijk op dat moment jouw bedoeling was - of de bedoeling van de ander naar jou toe was - om die persoon of situatie te beschadigen. Met andere woorden, door dieper en zonder oordeel nog eens naar die situatie van toen te kijken kun je je afvragen of de onderliggende intentie echt was om jezelf of anderen pijn te doen.

Er is een prachtige geleide meditatie / Dhama lezing die zegt:

"Wij kunnen schade veroorzaken en andere mensen kunnen ons pijn doen. Er is veel in het leven dat ons pijn doet. Je kunt je soms gekwetst voelen door wat andere mensen je hebben aangedaan. Maar mensen zijn mensen, zij maken fouten, kunnen soms onder stress staan, ze zeggen ze een scherp woord. En wanneer jouw hart daarvoor open staat… dan kan het je raken.

Maar meestal is er geen echte boosheid, niets persoonlijks bedoeld, in dat wat er wordt of is geuit. Het is niet zo dat mensen perfect of volmaakt zijn. In verschillende situaties wordt haastig gehandeld en worden fouten gemaakt. Het is dan wel echt heel gemakkelijk om jezelf vanuit een verongelijkte houding voor te houden; 'Dit overkomt mij ook altijd...', ‘iedereen is tegen mij…’.

Misschien kun je, op een andere manier dan waaraan je tot nu toe ooit gedacht hebt, jezelf voor houden… ‘Ze proberen een succes van me te maken’. Wij zijn zelf immers ook niet altijd perfect.

Soms moeten we ons openstellen voor vergeving. Meditatie bijvoorbeeld kan ons helpen in wat het betekent. Het leert ons dat we ons niet droevig hoeven te voelen en geen gevoelens van wraak hoeven te koesteren als dingen zich tegen ons lijken te keren.

Als we eerlijk tegenover onszelf zijn weten we al lang dat eigenlijk iedereen vanuit zijn of haar beste bedoelingen en vanuit bezieling verbinding wil. Soms wordt dat niet getoond of pakt dat verkeerd uit. Sommige mensen zijnhelaas zo het contact met mededogen, liefde en wijsheid, kwijt dat ze voortdurend, en vaak ook nog zonder dat ze het op dat moment echt zelf in de gaten hebben, dingen doen die anderen kwetsen. Dat kan misschien wel tragisch zijn, maar we moeten als we dat merken daardoor niet de moed verliezen We moeten begrijpen dat er mensen zijn die hopeloos verward zijn en nog moeten leren dat de manier van leven is om niet vast te houden aan verlangens en naar de buitenwereld toe juist vriendelijkheid te ontwikkelen.

Ons dit te herinneren stelt ons in staat om onzelfzuchtig te leven, leef voor het welzijn van anderen door dat te doen wat geluk en harmonie bevordert."

Vaak ervaren we in ons hoofd malaise in relatie tot onze behoefte om al dan niet te vergeven of om vergeving te krijgen. Als we dieper kijken kunnen we ontdekken dat andere mensen meestal helemaal niet de intentie hadden om ons pijn te doen. Wat is er dus te vergeven? Je creëert vaak je eigen lijden doordat je geen zicht hebt op een vicieuze cirkel die je vaak zelf hebt laten ontstaan. Het krijgen en delen van deze inzichten en ideeën kan zaken oplossen waardoor je jezelf lichter en vrijer voelt. Gewoon een makkelijke manier om van harte "Sorry" te zeggen.

Het boeddhisme leert ons dat de vrucht van vergeven een lang (er) leven is. Je gedachten vergiftigen immers niet langer meer jezelf en je omgeving. In de praktijk drukken Thaise mensen dat uit met een in mijn beleving fantastisch mooie symboliek. Ze verlengen de levensduur van gevangen dieren (bijvoorbeeld door het vrij laten van levende vis die voor consumptie op de markt wordt aangeboden door ze vrij te laten in een rivier of stroom (zie foto) of kopen dieren vlak voor de slacht op om ze nog een tijdje een langer leven in een rijstveld of weiland te gunnen).

Probeer eerst eens meer begrip te krijgen van de ware onderliggende intenties van dat moment waarop dingen verkeerd gingen. Als je ontdekt dat de intentie er helemaal niet was om anderen te beschadigen… waar pieker je dan nog langer over? Maak dingen, zonder te oordelen, helder in je hoofd om het juiste begrip te krijgen. Deel het met juiste communicatie (met de beste intentie en vanuit je hart) en voel de bevrijding. De vruchten? Lang leven.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Eis gesprek op! Voorbereidingen om de kunst van conversatie weer te herstellen.

We zijn de kunst van conversatie zo langzamerhand kwijt. Zonder er erg in te hebben ont-leert technologie onze gespreksvaardigheden. Regelmatig brengt ze zelfs schade toe aan persoonlijke interacties. Sommige mensen zijn zelfs bang voor een face-to face gesprek.

Een paar maanden geleden kocht en bestudeerde ik het boek "De kunst van communicatie" van Thich Nhat Hanh.  Kort geleden las ik een artikel van de socioloog Sherry Turkle. Ze bestudeerde 20 jaar de impact van technologie op de manier waarop wij ons als individu of als groep gedragen. Dat artikel bracht me op het idee om de eerste stap naar een herstel van de kunst van communicatie te delen. Misschien is die stap wel om gesprek weer terug te eisen. De meeste mensen zijn wellicht niet eens meer voorbereid om de kunst van communicatie te begrijpen.

Een persoonlijk ‘face-to face’ gesprek is het meest menselijke en geciviliseerde dat we in een relatie tot elkaar ter beschikking hebben. Je kunt het zien als daar waar empathie geboren is, waar de intimiteit van afkomstig is. Echte communicatie heeft alles te maken met oogcontact, het horen van de toon van de stem van een ander, het beschouwen van de bewegingen van het lichaam, het waarnemen van aanwezigheid / energie. Het is dat waar we leren over en van anderen en over elkaar.

Hedendaagse communicatietechnologieën zijn meer en meer verworden tot een verslaving, een soort drug. We denken dat we niet meer zonder kunnen leven. Ze geven ons het idee dat we nooit meer alleen hoeven zijn, dat we ons nooit meer hoeven te vervelen, dat we onze aandacht op dat kunnen richten wat we op ieder moment maar willen (tot soms vluchten voor dat wat we niet willen of voor onszelf aan toe), en dat we kunnen multi-tasken. Misschien is dat laatste nog wel het meest verleidelijke van allemaal.

Jezelf een moment van ‘verveling’ gunnen is cruciaal voor menselijke interactie en niet alleen voor dat. Het is ook van fundamenteel belang voor je hersenen. Deze periodes worden door onze hersenen gebruikt om ‘op adem’  te komen, om tot rust te komen en om de geest te zuiveren/te ordenen. Een voortdurende hoge stimulatie die bijvoorbeeld telefoons alleen al geven – zelfs op je nachtkastje - is zelfs medisch gezien risicovol.

Je hoeft helemaal niet anti-technologie te zijn. De roep is alleen om (meer) PRO face-to-face gesprek te zijn. Een kwestie van je er wat meer van bewust zijn dat onze technische ondersteunende middelen, zoals smartphones, dodelijk zijn voor een echt en kwalitatief hoogwaardig gesprek.

Een persoonlijk face-to-face gesprek:

1. Verhoogt de kwaliteit van dat waar je over praat

2. Verhoogt de empathische verbinding die mensen naar elkaar toe voelen
3. Toont een over en weer respect naar elkaar

Leef wat meer in harmonie met je mobiele telefoon. Hoe?
De foto rechts geeft aan hoe je dat in ieder geval niet doet. 

Creëer 'onschendbare plekken' - zoals de keuken, de eetkamer, de auto - die 'mobiel-vrij' en uitsluitend ‘gereserveerd’ zijn voor echt gesprek. Breng mobieltjes niet mee (en leg ze ook niet op tafel) tijdens ontbijt, lunch en diner. Maak maaltijden een moment waarbij je, naast bewuster genieten van dat wat je proeft, er bent om te luisteren en gehoord te worden.

Laat die menselijke momenten weer toe. Accepteer dat het leven niet een continue voedingsstroom van digitale informatie is. Leer weer te genieten van het tempo van conversatie. Voor empathie, voor verbinding met de gemeenschap, voor creativiteit.

Sta je open om gesprek weer terug te krijgen? Doe het gewoon!

Organiseer (meer) ruimte voor face-to-face gesprek in je dagelijks leven.

Neem daarna de volgende stap om de kunst van echte conversatie te herstellen en die vorm van communicatie (meer) te leven. Laat je verrassen door de verbinding die het je brengt. Je empathisch vermogen, introspectie, creativiteit, en intimiteit zullen zeker groeien.

(Met dank voor de inzichten uit het artikel van Sherry Turkle)

Frans Captijn
www.captijninsight.com

De vroege moed van een jonge arts om te stoppen om haar missie te vinden en te volgen

Afgelopen maandagmiddag, net toen ik een van mijn lessen aan het voorbereiden was, kwam er een college van me van onze marketingafdeling bij me aan huis met een jonge Thaise dame. Ze had van mijn activiteiten en recensies van gasten hier gehoord en was geïnteresseerd in mijn achtergrond en de manier waarop ik mijn lessen en programma’s uitvoerde. Mogelijk om in de toekomst samen te werken en omdat ze met een persoonlijke zoektocht bezig was.

Tijdens het gesprek dat we voerden kwam ik er achter dat ze voor arts had gestudeerd. Ze had drie jaar in die professie gewerkt. In die periode was ze achter gekomen dat ze haar missie er niet mee vervulde. Ze begreep dat ze de dingen die ze geleerd had meer in de praktijk moest brengen. Haar werkomgeving spiegelde haar, in deze eerste periode van haar loopbaan, dat ze voor haar doen in een soort routinematige manier met mensen aan de slag was. Niet haar doel in het leven. Ze besloot met haar werk te stoppen.

Het nemen van ontslag, inmiddels drie maanden geleden, gaf haar een stop moment. Een pauze om balans op te maken en uit te zoeken wat ze nu eigenlijk werkelijk in haar leven wilde. Geloof het of niet, ze sprak zelfs met ons (mijn dochter Carlien en ik) over wat ze graag als vervolgstappen in haar volgende leven zou willen doen (voor mij een super ervaring om te mogen horen, het maakte me wederom dankbaar voor het mogen leven in deze fantastische cultuur).  

Gezondheid, en haar studie en werk in deze richting, was absoluut geen verspilde tijd en moeite geweest. Het had haar geholpen om te ervaren wat ze niet echt wilde. Het had haar een stap dichter bij haar verlangens, voldoening en missie (in dit leven) gebracht. Ze was op dit moment, in haar beleving, nog niet in staat om de wereld in voldoende mate te dienen. Iets knaagde er aan haar waardoor ze nog niet volledig tot bloei kwam. Gezondheid in algemene zin was een prima keuze maar niet op de manier die ze als arts tot nu toe had ervaren. Ze wilde van zichzelf meer aanbieden en delen. Ze dacht er over om een nieuwe technologie, misschien zelfs een technisch hulpmiddel, te ontwikkelen om meer mensen minder te laten lijden en hun gezondheid en conditie voor een langere periode beter op peil te houden.

Met gezondheidszorg bezig zijn is holistisch aan de slag zijn. Lichaam, geest, emotie, omgeving en zelfs een spirituele component in een persoonlijke balans. Ze was naar India geweest om bekende plekken te bezoeken die de Buddha in zijn leven had aan gedaan. Ze nam kennis van boeddhistische filosofie en benadering hoe je mensen kon helpen om lijden te verlichten. Ze was geïnspireerd om mensen in deze tijd vanuit die zelfde intentie en achtergronden te helpen. Ze voelde zich bezield om die aanpak te vertalen op een manier die voor de huidige generaties meer tastbaar was.

Het voelde voor ons heel goed om met haar face-to-face deze conversatie te hebben en samen te delen en te groeien. Een zekere trots overviel me dat er mensen op mijn pad komen die het lef hebben om niet door te gaan met dingen te doen die ze eigenlijk niet liggen om geld te verdienen waardoor ze door moeten gaan met dingen doen die ze niet liggen. Deze jong dame had de moed om te luisteren naar haar bestemming. Om te stoppen, trots op zichzelf te zijn, op zichzelf te vertrouwen, terug te kijken slechts om te leren en er wijzer van te worden en moedige stappen voorwaarts te zetten om met de uniekheid van haar persoonlijkheid en aanpak te dienen. Iets waarmee ze zich zelf en de wereld om haar heen stukken blijer gaat maken.

Stop met het vinden van zondebokken en het maken van generale excuses die je helpen geloven dat het volgen van deze weg voor jou niet mogelijk is. Het zijn slecht de trucjes in je hoofd. Vertrouw op jezelf. Vind en volg het meesterschap in jezelf. Wees je eigen leven meester. Leef je missie, dat is geen moeilijke opdracht en geeft je zeker energie en flow, en beïnvloed op een positieve manier zowel jezelf als je omgeving door jouw uniekheid te zijn.

Frans Captijn


www.captijninsight.com

Vertrouwen in persoonlijke relaties. 99% Vertrouwen is geen enkel vertrouwen. Of…

Tijdens een van onze koppel/partner programma’s kreeg het thema vertrouwen ineens aandacht. Eerder dit jaar gaf ik aan het onderwerp vertrouwen en respect, in relatie tot werk en leiderschap al eens aandacht. Ik schreef toen:

“Als je vertrouwen moet opbouwen dan kun je je afvragen wanneer dat vertrouwen dan 100% is. En als het maar 98% zou zijn, hoe dat dan ook maar meetbaar zou zijn, dan is het vertrouwen nog steeds helemaal 0. Met vertrouwen draait het om alles of niets. Het is er of het is er niet. En als het vertrouwen in medewerkers of in hun bazen, of in het algemeen in een relatie, geschaad is… dan is het vertrouwen dus weg. Er zit niets tussenin.”

Er valt veel meer te ontdekken als je het aspect vertrouwen dieper onderzoekt en bekijkt. Zeker als je daarbij ook nog eens special de verbinding legt met persoonlijke relaties.

In de sociale zin kan vertrouwen diverse betekenissen hebben.

Wikipedia (Engelstalig) geeft bijvoorbeeld als uitleg:

‘Definities van vertrouwen verwijzen meestal naar een situatie die wordt gekenmerkt door de volgende aspecten: De ene partij (de persoon die vertrouwt) is bereid om te vertrouwen op de acties van een andere partij (de persoon die vertrouwd wordt); de situatie is gericht op de toekomst. Daarnaast laat de persoon die vertrouwt (vrijwillig of gedwongen) de controle over de uitvoering (de acties) van de persoon die vertrouwd wordt los. Daardoor is de persoon die vertrouwt onzeker van de uitkomst van de acties van de ander;  wat over blijft is het overzien van de gevolgen en het evalueren van de verwachtingen achteraf. De onzekerheid brengt het risico op mislukking/falen of schade aan de persoon die vertrouwt als de persoon die vertrouwt wordt zich niet gedraagt zoals de persoon die vertrouwt verwacht of verlangt.’

Als ik dit als referentie gebruik dan heeft vertrouwen betrekking op:

# Een situatie,

# De wil om als basis te vertrouwen,

# De toekomst,

# Controle los laten,

# Voorgestelde verwachtingen/verwacht gedrag,

# Het risico van falen (voornamelijk in relatie tot de buitenwereld) of persoonlijke schade.

Een van de eerste dingen die we samen tijdens het programma ontdekten was dat we er nauwelijks bij stil staan dat vertrouwen slechts met een specifieke situatie te maken heeft. Te vaak zeggen mensen; "Ik kan hem/haar niet vertrouwen", of erger zelfs, geven ze naar de buitenwereld het advies; "Vertrouw hem/haar niet". En ja, voor die specifieke situatie zou je inderdaad eventueel nog kunnen zeggen dat 98% vertrouwen nog steeds geen vertrouwen is.

Te makkelijk vertrouwen we het hele doen en laten van een persoon niet omdat we geen vertrouwen in zijn of haar handelen in die ene specifieke situatie niet vertrouwen. Alles wat je aandacht geeft groeit. Door alleen naar dat ene ding te kijken kleineer je wel heel erg snel iemand om hem dus in alles maar niet meer te vertrouwen door te zeggen; "Ik heb geen vertrouwen in hem / haar."

Tijdens de workshop activiteit in het koppelprogramma bood ik een oefening aan die er uit bestond om aan de rechterkant van een blad papier alle dingen die je in de ander vertrouwt op te schrijven en aan de linkerkant die dingen die je niet in hem/haar vertrouwt. Leuk om te ontdekken dat aan de linkerkant over het algemeen geen of slechts één of twee dingen verschenen en aan de rechterkant een hele waslijst van dingen die kennelijk weldegelijk te vertrouwen waren. Zegt je dit dus iets over het algemene vertrouwen in de ander?

Vertrouwen is iets dat we hebben ontwikkeld. Het is gebaseerd op onze persoonlijke programmering (achtergrond) en levenservaring. Vertrouwen is een ‘er in geloven’, een basishouding. Je kunt vertrouwen bijvoorbeeld voelen als je samen danst. Een van de partners sluit zijn of haar ogen en geeft zich over aan de bewegingen die door de ander uitsluitend met de vingers worden aangereikt en gevolgd (zie foto). Als we, in een bepaalde situatie, twijfel hebben geeft dat aan dat we in die situatie bewijs nodig hebben om te kunnen vertrouwen.

Soms heb je twijfelt over iets. Dat wil niet zeggen dat dit altijd iets negatiefs in houdt. Het kan je stimuleren om dieper dingen helder te maken, te ontdekken, te leren, en dingen beter te begrijpen om zo meer begrip of inzicht te krijgen. Twijfel kan dan ook weldegelijk nuttig zijn en een positieve achtergrond hebben. Je hoeft het niet direct als iets negatiefs te beschouwen. Het geeft je gewoon aan dat je worstelt met de vraag ‘Wat te geloven?’ Zelfs de Zen-traditie leert: 'Hoe groter de twijfel, hoe groter de verlichting' (zie het woord verlichting als in-zicht).

Het gevoel van twijfel kun je zien als een signaal om meer te leren, te verdiepen, om te begrijpen, om (samen) te groeien.

In het begin van een relatie speelt dat gevoel als het goed is niet. Er heerst een gevoel van onvoorwaardelijke liefde. Het woord 'twijfel' komt daarin niet voor. Komen er kinderen, ook dan begin je met een – vaak nog sterkere - onvoorwaardelijke liefde tussen je kinderen en jij als ouder.

Accepteer een allereerste gevoel van twijfel in een specifieke situatie als een vroege positieve wake-up call om direct en op een positieve manier er mee aan de slag te gaan. Want eigenlijk zijn ze een teken dat er iets - slechts één situatie - in deze onvoorwaardelijke liefde dreigt te vervagen. Het is een teken dat je bewijs nodig hebt als ondersteuning van jouw voorgestelde verwachtingen of van jouw voorgesteld gedrag van de ander. Nodig om het risico van het gevoel van mislukking of averij op te lopen tegen te gaan. Daarmee kun je als koppel samen sterker verder in een liefdevolle relatie.

Jaloezie, angst (bijvoorbeeld om weer alleen te zijn of om pijn gedaan te worden) en geruchten die mogelijk in de buitenwereld over je/jullie zouden kunnen ontstaan ondermijnen de bereidheid om te vertrouwen. Zonder de bereidheid van de persoon die zou moeten vertrouwen kan er geen vertrouwen zijn.

Het gevoel van niet vertrouwen - of signalen van twijfel - niet serieus nemen ruineren stap voor stap je relatie als je er niet aan werkt. Gebruik maken van die signalen kan juist een positief effect opleveren.

Het is triest om te ontdekken hoe steeds meer mensen - die niet vertrouwen - op een destructieve manier reageren. Ze gaan een vorm van detective spelen in hun eigen relatie. Controleren e-mails, sms-berichten op mobiele telefoons, persoonlijke agenda's, etc .. Op voorhand zetten ze al in op het om zeep helpen van hun relatie in plaats van zaken samen op een positieve manier helder te krijgen, te zuiveren, en de situatie juist te zien als een kans om verder samen te groeien en van elkaar te leren. Wees niet te laat, sla in die situaties samen de handen aan de ploeg en maak helder wat er mis dreigt te gaan.

Hoe?

In het boeddhisme is er een vorm van ‘zuivering’ die bekend staat als Vajrasattva. De stappen zijn:

1) De kracht van de steun – elkaar een helpende hand bieden door oprechte communicatie zonder daarin te veroordelen (mindful communiceren).

2) De kracht van spijt - ware gevoelens van berouw voor alle in het verleden in relatie tot de situatie en elkaars verwachtingen uitgevoerde negatieve handelingen (met inbegrip van het eerlijk vertellen van die handelingen vanuit een oprechte ware sterke spijt).

3) De kracht van vastbeslotenheid – vanuit de fouten die zijn gemaakt, samen de conclusie trekken dat het anders moet. Die nieuwe kans geven of nemen vastberaden aanpakken om te bewijzen dat die fouten niet meer worden gemaakt. Indien dat toch zou gebeuren dan geeft dat aan dat de spijt die hiervoor werd genoemd niet echt was.

4) De kracht van de actie als tegengif - hij / zij kan de negatieve acties die hij / zij in het verleden heeft gedaan compenseren door nu positieve acties te laten zien. Op een normale en liefdevolle manier (weer) met elkaar om gaan (niet overdrijven, niet pleasen). Je/jullie creëren er een mogelijke manier mee van waaruit positieve veranderingen kunnen ontstaan.

Ieder mens kan deze acties begrijpen of volgen. Daar hoef je natuurlijk geen boeddhist voor te zijn.

Je hoeft maar bereid te zijn (de juiste intentie hebben) om je/jullie leven eens onder de loep te nemen en bereid te zijn om een verandering te maken. Verandering komt van oprecht en zonder te veroordelen diep kijken (de tijd nemen om daarvoor te stoppen) en de gevolgen die onze acties op de ander(en) hebben te overzien. Als dit niet op een open en eerlijke manier kan worden verkend is er geen kans op echte en duurzame veranderingen en zal nieuwe flow niet mogelijk zijn.

Bekijk je relatie serieus en beoordeel of het de moeite waard is om hem te redden. Als het draait om vreemdgaan dan is dat vaak een indicatie van andere en/of meer zaken die spelen. Ontrouw eist veel van twee liefhebbende individuen. Er is in die situatie een lange weg te gaan om weer terug te keren naar vertrouwen en voordat je samen die weg gaat verzeker je er dan beiden van dat je daar voor 100% ook voor wilt gaan.

Het boeddhisme adviseert je om je intentie onder de loep te nemen, je verbinding met elkaar, en je vermogen om elkaar te respecteren. Op basis van de levenservaring en levenslessen van de Boeddha, is het echter niet voorstelbaar dat hij je zou leren om onmiddellijk op te geven. Het boeddhisme leer dat je feitelijk nooit anderen moet opgeven en als dat dan toch uiteindelijk niet anders mogelijk is dat je dat moet doen vanuit de juiste intentie, met compassie, door juist te spreken en door een liefdevolle vriendelijkheid naar de ander te blijven houden. Soms geen gemakkelijke opgave maar ieder mens heeft de mogelijkheid om te veranderen en draagt de kiem in zich voor het doen van goede dingen. Vergeven (een nieuwe kans geven (en dus geen tweede kans), kan een lang af te leggen weg zijn.

Als je elkaar of iemand, niet (meer) vertrouwt onthoud dan: Je hebt altijd de neiging om dat te vinden wat je zoekt. Ben je meer geïnteresseerd in het vinden van redenen om te twijfelen of van redenen om te geloven?

Frans Captijn

www.captijninsight.com

De opbrengst van de wonderen van gastvrijheid.

Nu ik steeds meer internationale gasten in mijn werk en thuis hier in Thailand ontmoet ontdek ik meer en meer de gaven van de wonderen van gastvrijheid. Mensen voelen zich vrij en uitgenodigd om zich open te stelen en weer te gaan stromen. Het schijnt een soort gerespecteerd, haast heilig, gebaar voor mensen te zijn om oprecht welkom, verbonden en gewaardeerd te zijn.

In Thailand schudden mensen als ze elkaar ontmoeten niet de hand. Zij groeten elkaar met de zogenaamde ‘Wai’. Met hun handen maken ze de vorm van een lotusknop (In het Boeddhisme verbonden met de Boeddha) en, meestal met hun handen op de hoogte van hun hart, maken een buiging naar elkaar.

De feitelijke betekenis van deze begroeting is: “Een lotus voor jou, mag je Boeddha zijn.”. De ontvanger kan het zijn als een beleefde gift in combinatie met de uitnodiging om zijn of haar innerlijke Boeddha te tonen.

Al mijn programma’s en lessen waar ik hier werk en woon begin ik zowel met ‘vreemden’ als met mensen die ik al langere tijd ken met dit gebaar. Het begin van het aanbod van gastvrijheid.

Vaak stel ik aan het begin van een retraite of werkprogramma of van een les de vraag; “Is er iets in je leven waarover je piekert en dat je met mij of met de groep zou willen delen?” en/of “Hoe kan ik er voor jou zijn?”. Ik leg dan uit dat het Boeddhisme alles te maken heeft met het stoppen of verminderen van piekeren en/of lijden. Het kan de zaken die zich in je hoofd af spelen op een vaak andere manier spiegelen waardoor je inzicht krijgt. En het woord inzicht staat voor verlichting. Niets heiligs maar in letterlijke zin de last van je schouders af laten glijden zodat het lichter en vrijer wordt. Vaak delen mensen, zowel privé als in een groep, hun verhalen.

Gewoon eens een voorbeeld van de afgelopen week. Na mijn vraag werd het even stil. Meestal is die tijd voor mensen even nodig om wat moed te verzamelen om over ‘de drempel’ heen te stappen om te delen wat er in hen speelt. Een vrouw deelde haar verhaal. Haar angsten, onzekerheden en boosheid in relatie tot de toekomst. Nadat ze kort haar verhaal verteld had begon ze te huilen. Een blije emotie omdat ze, zo deelde ze, voor het eerst in haar leven dit verhaal nu eens had gedeeld. Nooit eerder had ze het tegen haar man, haar kinderen, vrienden of familie verteld.

Nu ik voor de zoveelste keer deze ervaring op deed, kwam de gedachte in me op om wat dieper in te zoomen op gastvrijheid en mijn gedachten daarover eens te delen. En alsjeblieft (en als opmerking voor bij dit blog) laat het idee dat deze gastvrijheid iets met horeca of met zaken doen te maken heeft voor nu even los.

De eerste gave in gastvrijheid is dat je daadwerkelijk je beschikbaarheid aanbiedt. Dit is niet alleen het feitelijke aanbod om er voor anderen te zijn maar de energie laten voelen, de gift, om er te zijn. Je bent er voor de ander(en) door de energie – als een soort mantra – uit te zenden van “Ik ben hier voor jou”. Je voelt je verbonden met de ander(en) (een persoonlijke verbinding, elektronica en digitale techniek zijn er niet bij betrokken). Je bent oprecht blij dat de ander er is of dat de anderen er zijn. Je weet dat mensen piekeren en jij bent er even voor ze.

De tweede gave in gastvrijheid is dat je beiden tot elkaar ‘vreemden’ bent. Rationeel gezien denken we over het algemeen dat we vrijer en veiliger zijn om onze persoonlijke verhalen te delen met diegenen die we kennen en vertrouwen. Mijn ervaring in de afgelopen vier jaar nu is dat er ook een andere waarheid is. Die heeft alles te maken met gevoelsveiligheid. Die gevoelsveiligheid of emotie heeft als basis dat mensen die je niet kent de achterliggende verhalen en emoties niet kennen en als zodanig vrijer in jouw verhaal kunnen staan. De uitnodiging toont respect, de bereidheid tot luisteren, geloof, geen veroordelen, geen angst om je te moeten verdedigen of voor welk debat dan en een vorm van prikkelende verwelkoming om te begrijpen wat er aan de hand is. Geen vraag om advies maar een gewoon aanwezig en beschikbaar zijn om te luisteren.

Op veel manieren een andere en uitnodigende vorm van vertrouwen.

De derde gave van gastvrijheid is dat het contact dat je hebt slechts tijdelijk is. Mensen vinden een stuk veiligheid in die gedachte en voelen dat ze niet geraakt zullen worden als ze hun verhaal delen.

Ik ontdekte dat gastvrijheid een soort van ‘heilige’ gave is die iedereen aan iedereen kan aanbieden. Te vaak willen we zorgen en komen – vanuit onze beste en oprechte intenties - onze beste oplossingen voor situaties of problemen op die we aan anderen aanbieden of soms zelfs haast opleggen. We vergeten dat ieder de oplossing voor zijn of haar eigen vraagstukken al lang in zichzelf heeft. Ze en ook wij kunnen ze niet in hun buitenwereld vinden laat staan in hun binnenwereld. Dat is en blijft een persoonlijke zaak. Er is dus eigenlijk ook helemaal niets anders te doen dan mededogen te tonen, aanwezig te zijn en daarmee het aanbod te doen dat anderen rust en oplossingen in zichzelf kunnen vinden.

Vaak, na spiegelen en reflecteren tonen mensen hun dankbaarheid en vragen hoe ze het inzicht dat ze in zichzelf hebben gekregen kunnen vasthouden. Het antwoord is door alles wat ze gehoord hebben of hadden willen horen en niet hebben gehoord los te laten. Je kunt volledig op jezelf en op het universum vertrouwen dat dat inzicht dat je nodig had al lang met je aan de slag is. Vergeet dus alles. Hoe gemakkelijk kan het zijn. Wees je bewust dat dingen weer gaan stromen en voel verlichting.

De voortdurende ervaringen die ik krijg over de waarden van de wonderen van gastvrijheid hebben alles toe doen met heelkracht en het blootleggen van energie die al lang in mensen aanwezig is. Feitelijk met het stimuleren van de wonderen die mensen in zichzelf al lang aanwezig hebben: De verandering van angst naar liefde. Wees wie je bent en leef en deel de vele wonderen die het leven kent.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

De spiegel les van irritatie en boosheid

En alweer een mooi inzicht dat ik hier voorgeschoteld kreeg en graag met je wil delen.

Voor mij was het een soort van spiegel les in relatie tot irritatie en boosheid. Nog niet zo gemakkelijk één, twee, drie gerealiseerd maar wellicht een eerste stap.

Het boeddhisme noemt het de kunst van het kijken.

De opdracht was welke vraag je moest stellen als je je irriteerde aan iets of iemand of het je zelfs kwaad maakte. Daar neem je dan even de tijd voor en er komt van alles vanuit het verleden in je op. Dat is eigenlijk al een eerste erkenning. Boos maak je je altijd over iets dat al gebeurt is. Ook al is het een voornemen dat is geuit.

Na enige tijd kwam als reactie dat die vraag niet was, “Wat is er mis met die ander?”, maar “Wat vertelt die irritatie of boosheid mij?”.

De oorzaak van je irritatie of boosheid ligt niet in de ander of in de situatie maar heeft alles te maken met jou. De oorzaak ligt in jou.

Hoe dat komt?

De eerste zeer goed mogelijke reden, spiegel, is het feit die ‘mankementen’ die je in de ander irriteren vaak zaken zijn die jij zelf ook hebt of zou willen. Onbewust onderdruk je ze en projecteer je ze nu op de ander. Is het immers niet gek dat jij je wellicht aan sommige zaken ergert terwijl het voor iemand anders geen enkele waarde of misschien zelfs wel een positieve betekenis kan hebben?

Niet veel mensen herkennen dit op het eerste gezicht maar het is bijna altijd waar. Als je er misschien wat langer over denkt en dit spiegelt, kun je wellicht mooie waardevolle persoonlijke ontdekkingen in en over jezelf doen.

De tweede spiegeling die je zou kunnen ervaren is dat de boosheid of irritatie op iets in je leven wijst dat je tot nu toe weigert te zien en nu resoneert. Het heeft zich nog niet geopenbaard zou je kunnen zeggen. Het zit vaak (nog) vast en je hebt voor jezelf nog geen alternatieven om er anders naar te kunnen kijken.

De derde spiegel is dat je boosheid en irritatie wordt veroorzaakt omdat bijvoorbeeld het gedrag of de getoonde reactie niet overeen komt met hoe jij zou reageren of met jouw verwachtingen. Een en ander staat in verband met hoe jij bent geprogrammeerd. De spiegel toont je een manier van gedrag of reactie die af wijkt van hoe jij dat zou aanpakken.  

Irritatie vertroebelt je waarneming en maakt daarmee je reactie ook veel minder effectief. Het leidt doodeenvoudig af. Is het niet vreemd om van anderen te verwachten dat ze zich overeenkomstig de standaarden die onder andere je ouders je hebben gegeven zich gedragen?

En een laatste spiegel is dat je moet afvragen of de ander de intentie heeft om met zijn of haar gedrag te choqueren. Jij kent niet, of onvoldoende, de achtergronden en ervaringen van de persoon waaraan je je irriteert of boos maakt. Misschien kun je de ander wel zien als op dat punt nog wat gebrekkig en daarmee minder afkeuringswaardig. Iemand die net als jij en ik ook nog veel heeft te leren.

Irritatie en boosheid, we kunnen er iets van leren.

Frans Captijn

www.captijninsight.com