Omgaan met onzekerheid.

Afgelopen week kwam diverse keren het onderwerp ‘onzekerheid’ ter sprake.

Wat is eigenlijk zekerheid?

Het woordenboek ‘Van Dale’ geeft aan: 

1. Het zeker-zijn, vaste overtuiging 
2. Waarborg, veiligheid 
3. (Juridisch) Onderpand

Er zijn nogal wat gebieden waar zekerheid (en dus ook on-zekerheid) betrekking op kan hebben. Om er een paar te noemen: Financiële zekerheid, sociale zekerheid, trefzekerheid (van een doel of voorwerp), etc..

Zoals het onderwerp bij ons ter sprake kwam had het eigenlijk altijd te maken met dingen die je koste wat het kost, vast wilde houden. Dit omdat ze je basis, je garanties, de fundatie van waar je uit handelt, zaken waar je op 100% op vertrouwt, zijn. Je gebruikt ze, zoals ‘Van Dale’ aan geeft, als vaste overtuigingen. Markeerpunt om de door jou en voor jou voorgestelde toekomst te realiseren.

En als die overtuiging ineens begint te wankelen, helemaal niet vast blijkt, weg valt of niet waar blijkt te zijn, dan heeft dat direct invloed op de manier waarop je handelt, je verlangens en je gedachten. Kortom, de manier waarop je in het leven staat en wat en hoe je dat naar de buitenwereld uit straalt. Dan blijkt dat rooskleurige toekomstbeeld of doel in ieder geval op de door jou voorgestelde manier misschien niet haalbaar  Verslagen in een hoek blijven zitten en de buitenwereld de schuld geven biedt geen soelaas.

Ik ben er achter dat er maar heel weinig zekerheden bestaan. De rest is dus voor mij standaard eigenlijk onzeker. Op zekerheden vertrouwen blijkt vaak schone schijn en als je ze probeert vast te houden dan houd je ook helemaal niets anders vast dan ‘slechts’ jouw overtuiging. Op dat moment nog slechts een gedachte. Je verliest aardig wat energie als je de strijd aan gaat om dus eigenlijk niets vast te houden anders dan een oude en/of belemmerende gedachte.  Soms verlies je zelfs zo veel energie dat je er zonder er erg in te hebben eigenlijk zelf op deze manier voor kiest om je fysiek, mentaal en of emotioneel ziek te maken. Je omgeving neem je er automatisch in mee. Je kiest voor verkramping en angst in plaats van het avontuur van de onzekerheid maar eens aan te gaan. Er dient zich immers een aanzienlijke verandering in je leven aan.

Eerlijk in eerlijk dat proces zo zien en aangaan is best moeilijk.

Er zijn maar heel erg weinig zekerheden in leven. De zekerheid dat alles verandert en de zekerheid dat dit leven uiteindelijk eindig is, is wél een gegeven. Vreemd genoeg accepteren we de ene verandering zonder enig probleem (bijvoorbeeld het veranderen tijdens je groei van je schoenmaat) en verzetten we ons tegen andere veranderingen. Helaas is het leven één grote verandering en dat tegen houden lukt niet.

Financiële en sociale zekerheden staan steeds meer op losse schroeven en/of blijken gebakken lucht te zijn om over de waarde van (juridische) onderpanden nog maar te zwijgen. En ook al kun je de mooiste technieken verzinnen om misschien zelfs letterlijk je doel te treffen… dan nog blijft er een kans bestaan dat je ‘mis’ schiet.

Het inbouwen van allerhande waarborgen en veiligheden lijkt je te bevrijden van zorgen maar levert in de praktijk vaak meer zorg, verstarring, verkramping en afhankelijkheid in het leven op dan om ze niet te hebben en de vrijheid van leven te ervaren.

In en met al die on-zekerheid kun je met je talenten de wereld helemaal aan. Het draait daarbij in mijn ogen om passie, zelfvertrouwen (als je jezelf al niet kunt vertrouwen wie kun je dan nog vertrouwen), creativiteit en ook zelfverzekerdheid. In heel veel van je uiteindelijke behoeften (Maslow) speel je zelf de grootste rol.

Geef verzet tegen verandering en onzekerheid op. Kom uit die hoek. Je kunt die tijd beter gebruiken om even stil te staan en na te denken over andere creatieve mogelijkheden om dit avontuur verder aan te gaan, of liever gezegd te laten ontstaan. 

Frans Captijn

De lessen van onze ‘Levensboom’

Vlak bij Villa-Asia, in de tuin van buren, staat een boom. We noemen hem de levensboom. Een aantal van de vaste Facebook, Twitter en/of LinkedIn aanhangers die Villa-Asia hebben bezocht kennen deze boom.

Als je er langs loopt dan nodigt die boom je uit om even stil te staan. Die boom heeft je iets te vertellen.  Er staat een bankje bij, nou ja bankje… het is een afgebroken tak van die boom die vermaakt is tot een stronk waarop je als verhoging kunt zitten.

En als je daar dan op zit dan komt het als vanzelf. Je hoeft maar even stil te zijn en die boom begint tegen je te spreken of brengt beelden, ideeën en herinneringen in je terug. Het gebeurt bij onze gasten steeds weer. Ik denk dat iedere ‘beetje boom’ dat overigens heeft en toch… onze boom heeft nog iets extra’s (waarover later meer). Om het te ervaren, te be-leven, moet je er alleen even de tijd voor nemen. Even net als deze boom, gewoonweg letterlijk stil staan. En weet je, het zal de omgeving wel zijn, die tijd nemen mensen hier dus ook. Door die boom aandacht te geven, besteden ze tijd aan zichzelf.

De boom toont je de kracht van ‘stil staan’.

Stil staan vinden de meeste mensen eigenlijk heel vreemd. We zijn zo enorm gewend aan het idee dat je altijd maar iets moeten doen om productief te zijn, jezelf te laten zien, je talenten te tonen, als unieke persoonlijkheid op te vallen.

Stil staan, of in dit geval op het bankje stil zitten, geeft je soms een onbehaaglijk gevoel. Je komt immers dan jezelf tegen, de stem in jezelf. Aandacht door jezelf, voor jezelf en duidelijk meer dan in de spiegel naar je buitenkant kijken. Dat voelt lang niet altijd goed en ervaar je misschien wel als eng. Die boom kan juist daarom wel eens een (fantastische) inkijkspiegel zijn. Een innerlijk reflectie moment, een levensschouw misschien wel.

Een boom ‘IS’. Hij (of zij) schaamt zich nergens voor. Duikt ook niet weg als het moeilijk wordt. Hij is er gewoon. Stevig, stabiel, in balans en ook nog eens veerkrachtig. Hij geeft zich volledig over aan de stroom die leven heet. Hij heeft eigenlijk maar twee dingen nodig. Aandacht en adem. Een boom accepteert het leven zoals het is en als het niet de juiste habitat voor hem is en hij niet tijdig wordt verplaatst dan wordt hij ziek.

En zo is het met mensen eigenlijk ook. Aandacht, adem en de juiste leef omgeving. Een omgeving met zon of juist met schaduw, met de juiste energie leveranciers, een optimale voedingsbodem en aandacht.

Bomen laten je zien dat leven een natuurlijk ritme heeft. Een voortdurend vermogen om in één continue stroom (dat heet doorgaan en veerkracht tonen) het ritme van de seizoenen te vieren. Van lente, naar zomer, naar herfst, naar winter en van winter weer naar lente.

En als je goed kijkt zit in ieder seizoen óók weer een seizoen. De lente kent de lente van de lente, de zomer van de lente, de herfst van de lente en de winter van de lente. Daarna gaat zij over in de lente van de zomer en zo voort. Steeds is er weer een nieuwe kans van opnieuw zijn maar ook van doorgaan. er steeds bij blijven en groeien. Niet bij de pakken neer zitten. Zelfs niet na een of meer mindere seizoenen. En ook dat heet in balans blijven.

Bomen laten zien dat de omgeving weldegelijk invloed heeft op hun groei. Ze hebben ruimte, een zekere vrijheid, nodig. Zonder die ruimte gaan ze elkaar beconcurreren. Ruimte ook voor licht en lucht. En de bladeren van de ene boom kunnen soms nog best eens een handje helpen om bij een stevige bui regen de ander een beetje te helpen om op de wortels van de buren water te geven. Groeien door te delen?   

Bomen geven je het ultieme voorbeeld van hoe je kunt of misschien wel moet loslaten. Geen boom die groeit heeft nog de bladen, die ooit zo van dienst en van nut waren, van jaren terug aan zich hangen. Ieder jaar opnieuw laat de boom op een natuurlijke manier los. Vruchten, zaden, bladen of naalden. Ieder blad dat valt, zie het bijvoorbeeld als een vriendschap die ophoudt te bestaan, heeft aan de basis van de steel onder zich al weer een nieuwe knop. Loslaten is immers ook weer een nieuwe geboorte. De ene deur sluit en daarmee gaat altijd ook weer een andere deur open.

En gaat er een keer iets mis met een deel van de boom, een afgebroken tak door een windvlag of blikseminslag, een aanrijding door een auto die uit de bocht vloog… heel vaak overleeft de boom deze schade. Zonder te klagen neemt de boom tijd voor herstel. En heel vaak blijkt dat juist op die plekken van schade enorm veel mooie alternatieve patronen van takken of plekken van schade herstel ontstaan. En ja, die blijven (lang niet altijd lelijk overigens) zichtbaar.

Door bomen bij elkaar zie je een bos. Dat is er samen voor staan, er samen zijn, het leven vieren.

‘Onze’ speciale levensboom heeft nog iets extra’s. Hij raakt je nog op andere manieren. In het donker, met het licht van de schijnwerper er op, krijgt hij iets mysterieus. Met zijn speelse uiterlijk en de schommel en het klimtouw nodigt hij ‘het speelse kind’ dat iedereen nog steeds in zich heeft uit. Mensen gaan hier weer op die schommel zitten en geven dat innerlijke kind weer even aandacht. En overdag op die schommel naar de vormen van de wolken kijken. Wat een ontdekkingen en genot.

Wie stoort zich er aan? Ook dit heet immers LEVEN.

Ontdek de kracht van stil staan. Ontdek de lessen van heel veel levensbomen om je heen.

Frans Captijn

Je leven kan niet verkeerd gaan

Ongeveer een maand geleden ontving ik een Engelstalig artikel dat geschreven is door Jeff Foster. Een pracht mens die af en toe het Padma Centrum in Middelburg bezocht om er een presentatie te geven. De plek waar ik diverse jaren deel mocht uit maken van een meditatie en filosofie groep in mijn 'vorige leven' in dit leven. 

Soms is het thema waarover Jeff in dit artikel spreekt onderwerp van gesprek in een van onze communicatiecafé's of andere dialogen die we hier in Noord-Thailand met gasten hebben. Vanuit de reactie van gasten op dat thema is dit artikel te mooi om niet te delen. Je moet er misschien even de tijd voor nemen om het diep te laten binnen komen en je primaire reacties even onderdrukken. Scherper en mooier dan Jeff kan ik het niet zeggen.

Your life cannot go wrong

In reality, your world is set up so that nothing happens to you, but everything happens for you - for your awakening, for your growth, for your inspiration, for your exploration - even if you forget that, or sometimes cannot see it, or sometimes fall into distraction and despair.

When there is no fixed destination, you cannot ever lose your destination, so you cannot ever lose your path, so nothing that happens in your life can take you off your path. Your path IS what happens, and what happens IS your path. There is no other.

Everything is a gift on this unbreakable path that you call your life - the laughter, the tears, the times of great sorrow, the experiences of profound loss, the pain, the confusion, the times you believe you'll never make it, even the overwhelming heartbreak of love - even if you forget that sometimes, or cannot see that sometimes, or lose faith absolutely in the entire show sometimes.

But even the loss of faith in the show is part of the show, and even the scene where 'something goes wrong' is not indicative of the show going wrong, and so you are always exactly where you need to be, believe it or not, even if you are not.

Life can be trusted absolutely, even when trust seems a million light-years away, and life cannot go wrong, for all is life, and life is all. Understand this, know it in your heart, and spirituality is profoundly simple, as simple as breathing, as natural as gazing up at the stars at night and falling into silent wonder. The universe is more beautiful than you could ever imagine.

Jeff Foster

Graag gedeeld.

Frans Captijn