Vakantie? Tijd om los te laten en te verbinden. De natuur helpt een handje.

Voor veel mensen breekt de vakantieperiode (binnenkort) weer aan. Tijd om de ‘rat-race’ die leven genoemd wordt eens even los te laten en te ontspannen. ‘Ik-tijd’, tijd om eens met mezelf te communiceren. Niet om eenzaam maar om alleen (al één) te zijn. Als je al één bent ben je er niet alleen voor jezelf op de beste manier maar ook voor diegenen die je dierbaar zijn en voor je omgeving. Daar is niets egoïstisch aan. De natuur, die voor de meeste mensen ver weg of dichtbij toch een andere (comfort) zone is, kan daar een aardig handje bij helpen.

Vakantie, tijd om op te laden, kun je omarmen als een uitnodiging om je weer eens te verbinden in de natuur. Je open stellen om de vele wonderen te zien – als persoonlijke spiegels te ontdekken – die ze voor je in petto heeft om van te leren en te groeien. Om weer stroming in leven, liefde, gezin, werk en loopbaan te krijgen.

Door het rennen van ons leven zijn we steeds minder verbonden met die vrij beschikbare spiegels in ons leven. We zijn ons niet eens meer bewust van veel gratis energie bronnen.

Technologie verschaft ons met veel middelen ondersteuning om ons te verbinden met de wereld om ons heen. En toch, zelfs als we er mee verbonden zijn voelen we ons diep van binnen vaak eenzaam. We checken onze e-mails, sturen tekst berichtjes en posten diverse keren per dag allerhande up-dates. We kunnen de hele dag gebruiken om ons te verbinden maar verminderen daarmee absoluut niet het gevoel van eenzaamheid dat er in ons is. Heel veel mensen gebruiken veel tijd met bijeenkomsten of e-mail verkeer met anderen, maar niet veel tijd om eens met zichzelf te communiceren. Het resultaat is dat we feitelijk vaak niet eens weten wat er in onszelf echt leeft. Het zou wel eens een aardig rommeltje kunnen zijn. Hoe, als dat het geval is, kunnen we dan in vredesnaam goed met anderen verbinden of met anderen communiceren? Al onze technologische middelen verbreken de verbinding met onszelf, van thuis komen in onszelf.

Vakantie is een uitnodiging om los te laten en om je weer met jezelf te verbinden. Om je manier van leven eens onder de loep te nemen en te analyseren. Om je bewust te zijn van de drie hoofdzaken die ons leven vergallen - gulzigheid, boosheid en negeren - en daar eens wat meer afstand van te nemen. De kunst van ruiken, proeven, aanraken, kijken, luisteren en rustiger in ons hoofd worden te leven. Met onszelf weer eens in gesprek te gaan.  

De natuur is de meest prachtige aanwezige bron om ons te inspireren en ons daarbij te helpen. Laat je technologische middelen thuis zodat je je kunt verbinden met je échte thuis. De plek waar alle antwoorden op vragen en situaties in je leven aanwezig is. Ze liggen op je te wachten maar je ziet en hoort ze niet. Je bent altijd maar bezig om die antwoorden in je buitenwereld te vinden of de situatie in de wereld om je heen te veranderen zodat je je weer voor een poosje op je gemak voelt. Meestal erg energie vretend werk voor over het algemeen tijdelijke oplossingen. Verbind je eens met je persoonlijke programmering. Dat is de plek waar je veel eenvoudiger, als je je er tenminste mee kunt verbinden en naar jezelf kunt luisteren, duurzamere oplossingen zult vinden.

Verbind je met de natuur. Voel de rust en de beschikbaarheid van vrije energie. Word rustiger. Laat je aanraken door de seizoenen en spiegels die je er kunt vinden. Wat ideeën nodig om de spiegels van de natuur te kunnen zien?

# Een berg of heuvel (stabiliteit en verbinding met de aarde),

# Een vallend blad (zonder moeite los laten en ruimte creëren voor iets nieuws dat in aanleg al voor je aanwezig is en klaar is om zicht te openbaren),

# Een ‘simpele’ boom die je aantrekt (het beeld van gewoonweg ‘zijn’. Op geen enkele manier gestoord door wat anderen er allemaal van vinden),

# Een willekeurig dier (niet piekeren over het verleden of de toekomst maar het leven aangaan zoals het zich nu aan je openbaart),

# Een kabbelend beekje (met de stroom van verandering mee gaan),

# Een wolk die over de top van een heuvel of berg rolt (interactie in harmonie, geen debat, geen dialoog),

# Leven en dood (het voortdurende natuurlijke process van de cirkel van het leven. Je komt met niets en je gaat met niets),

# GEEN auto of ander materialisme te zien (materialisme maakt niet duurzaam gelukkig. Spiritualiteit daarentegen wel),

# Herfst (elk blad verandert in een bloem en tijd om te oogsten),

# Winter (tijd om op te laden en je te verbinden met dat waar het leven ook al weer om draait),

# Waterval (Water is nog nooit gebroken als het in een waterval naar beneden valt. Blijf als water),

# Storm op een meer (emoties hebben tijd nodig om uit te dijen. Een meter onder het water oppervlak is het doodstil)

# Geluid (Richtingaanwijzers naar stilte. Stilte is niet de afwezigheid van iets maar het besef van de beschikbaarheid van alles),

# Dag en nacht (De dag verbonden met de zon, energie voor actie. De nacht verbinding met de maan, tijd om op te laden en wijsheid te laten ontstaan.),

# Eb en vloed beweging (de natuurlijke repeterende tijd om te blinken en te verzinken),

# Een bloem (uitnodiging om tweeslachtigheid en dualiteit te ontdekken en om de sensatie van ruiken te stimuleren),
# Rups, cocon, vlinder (transformatie van kruipen via tijdelijke gevangenschap naar bevrijding)
# Jonge dieren (speels en onbezorgd ontdekken)

# Natuurlijk aantrekkende vormen in kruiden, groenten en de natuur als geheel (ontdekking van de Gulden Snede),

# Nieuwe takken die uit een afgebroken boomstam groeien (er is slechts één doel in het leven en dat is te leven),

# Etc..

Ik wens je een geweldige expeditie in de natuur in je vakantie om je weer met ‘thuis’ te verbinden.

Frans Captijn

www.captijninsight.com  

Terug DE echte wereld weer in of JOUW echte wereld weer in?

In januari 2014 heb ik al eens aandacht besteed aan het thema, zoals ik het maar noem: échte wereld’.

Het overkomt me inmiddels haast wekelijks dat op zijn minst één gast die hier een programma of retraite deed op de laatste dag voor zijn of haar vertrek tegen me zegt: “Tot ziens, dank je enorm, ik heb een fantastische tijd gehad en veel opgestoken maar nu ga ik weer terug naar de échte wereld”.

En natuurlijk begrijp ik wat ze daarmee bedoelen. Ik zeg het nooit maar eigenlijk zou mijn reactie op zo’n moment moeten zijn; “I hoop dat ik of wij je snel terug zien omdat ik zeker weet dat je niet genoeg hebt opgestoken”.

Als gasten, die het hier naar hun zin hebben gehad, ons recht uit hun hart bedanken is dat een van de mooiste dingen om te ontvangen en binnen te laten komen. Het maakt me echt ontzettend blij en moedigt me aan met het leven van mijn missie door te gaan. Het herinnert me er aan om dankbaar te zijn dat ik de kans gekregen en genomen heb om het leven te leven dat ik mag leven.

Als ik dieper kijk naar dat wat gasten me bij hun afscheid zeggen is dat zij mij aangeven dat ik, in hun ogen, NIET in de échte wereld leef. Soms draai ik me dan ook daadwerkelijk eens om, knijp in mijn neus, ruik en voel dat ik nog steeds ook in en op de (in mijn beleving zelfde) échte wereld ben.

Andere mensen genoten met en bij ons en zien dit leven soms als romantisch. En daarbij ook als feitelijk onecht, anders en misschien zelf als niet realistisch.

Hoe is het mogelijk dat zij het op deze manier zien? Leven ze een leven dat hun dwingt om op de manier die ze leven te leven? Een soort gevoel van ‘vrij’ zijn als een vogel in een kooi van verwachtingen, verantwoordelijkheden, keuzes die ze in hun leven gemaakt hebben, situaties waarin ze zitten? Een kooi ontstaan uit meningen en tradities van hun cultuur en omgeving en uit ideeen, vooroordelen, gewoonten, zogenaamde zekerheden en angsten uit eerdere ervaringen?

Als dat zo is, dan is het haast onmogelijk dat ze uit die ‘kooi’ ooit zullen kunnen ontsnappen om contact te maken met de werkelijke rijkdom van leven en liefde die buiten die kooi aanwezig is. De één na beste oplossing is dan om je maar aan te passen aan die wereld waarvoor je dan zelf gekozen hebt en die dan te zien als échte wereld. En nog steeds, mij met hun reactie aangeven dat ik niet in de échte wereld leef…??? Net zoals zij ben ik op de zelfde planeet en leef ik in de zelfde ECHTE wereld. Hoe je die beleeft? De uitdrukking zegt volgens mij genoeg.

Jij bent het, en niemand anders, die jouw realteit van de échte wereld heeft gecreëerd. De realiteit van de wereld die je ervaart heeft alles te maken met je persoonlijke programmering, met je verleden en met dat wat je al hebt mee gemaakt. Dat wat jij denkt dat goed of verkeerd is vanuit jouw achtergrond, cultuur, levenservaring, enzovoort. We zijn onszelf er niet eens van bewust omdat we ons al volledig hebben aan gepast aan de situatie waarin we inmiddels vaak al heel lang (met een gevoel van zekerheid) zitten.

Een prachtig voorbeeld over hoe je dingen anders kunt beleven of ervaren (maar die nog steeds ook heel echt is) vond ik in de totaal andere dan Europese of Amerikaanse benadering van woning adressen in Japan. Derek Sivers in a not even threeminutes Ted-talk offers a good understanding that opposites can also be true (in the same real world).

Jouw échte wereld heeft alles te maken met hoe jij de dingen in jouw wereld ziet en hoe jij feitelijk de keuze hebt gemaakt in die wereld - die je als ‘echt’ in je brein hebt ontwikkeld – te leven.

Een ander ding in jouw ‘realiteit’ is dat je denkt dat je die dingen niet kunt veranderen. Je denkt dat je gedwongen bent om te doen wat je doet en om te leven op de plek waar je leeft. Het is jouw verantwoordelijkheid en jij moet aan de verwachtingen en behoeften voldoen. Je kunt (wereldse) behoeften, zaken en veronderstelde zekerheden niet los laten. Je weet wat je hebt en niet wat je krijgt. Het voelt veilig en vertrouwd. En als je dat blijft doen wat je doet en doorgaat op dezelfde manier dan kan je niets overkomen (denk je slechts). Je weet helemaal niet wat de toekomst brengt. Het is allemaal feitelijk “onbekend” en daarmee onzeker.

Als je de tijd neemt om diep in jezelf te kijken zal je ont-dekken dat het alleen maar je gedachten in je hoofd zijn die je algemene excuses en angst veroorzaken. Wederom angst voor onzekerheid. En dus ben je meer 'gelukkig' om op dezelfde manier door te gaan met je leven en er voor kiest om in je ‘veilige’ vicieuze cirkel te blijven (Overigens nog steeds op onze gezamenlijke zelfde werkelijke wereld en de door jou omgedoopte 'echte' wereld).

In de wereld heb jij zelf een wereld geschapen die écht voor je is. De manier waarop je naar dingen kijkt, de manier waarop je reageert, de manier waarop je dingen wilt veranderen, zodat ze bij jou passen en je je weer voor een tijdje gelukkig kunt voelen. Eigenlijk is dat heel hard werken en het biedt je op de lange termijn geen ondersteuning voor een goeie gezondheid en optimaal welzijn. En vanuit die mogelijke realiteit kun je er dus ook niet voor de volle 100% voor anderen zijn.

Mijn wereld is net zo echt als die van jou. Er is niets romantisch aan want net als bij jou kent ook ‘mijn’ wereld bergen en dalen. Het romantische in relatie tot mijn leven is dat ik de ervaring mag beleven van twee verschillende manieren van leven (en er zullen er nog veel en veel meer zijn). Dat verbreed en vergroot je wereldbeeld in mijn beleving. En met die ervaring ben ik er achter dat alles weldegelijk te maken heeft met keuzes die je in je leven maakt en de manier waarop je tegen dingen aan kijkt waarmee je jouw realiteit creëert.

Het woord ‘onbekend’ heeft twee kanten. Een enge kant en een spannende kant. Wanneer je de spannende kant vertrouwt je vertrouwen een

Dit woord 'onbekend' heeft twee kanten. Een enge kant en een spannende kant. Wanneer je vertrouwt op die spannende, opwindende kant, is er meer te ontdekken en te genieten in en op de voor ieder zelfde wereld.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

We kunnen niet meer helder denken

“Als kind leer je helder denken af en als volwassene ben je het volkomen kwijt” was de boodschap die ik afgelopen week kreeg. Een ferme uitspraak terwijl ik dacht dat ik tot nu toe - en zeker in relatie tot de baan die ik had - aardig helder kon denken. Vele psychologische tests en assessments hadden dat immers ook aangetoond. Hoe kun je dan zo’n boodschap verspreiden dat je helder denken als kind afleert en als volwassene kwijt bent. Dus, op onderzoek…

In het boeddhisme wordt veel gewerkt met kristallen. Ze zijn onder andere een visualisatie van ‘zichtbare leegte’. Niet niets want er is immers weldegelijk iets dat je vast kunt houden en kunt zien. Ik heb er al eens eerder iets over geschreven in relatie tot meditatie. Pas afgelopen week kwam ik er achter dat diezelfde ronde kristallen ballen staan voor de helderheid van je geest, van je denken. En inderdaad ik kwam er achter dat die kristallen helderheid er al tijden niet meer is. Het kristal is een uitnodiging om dit denken weer opnieuw te krijgen en toe te passen.

Hoe zit dat dan?

Ik kreeg het volgende voorbeeld: “Denk eens aan een klein kind in de armen van een oude, misvormde, hulp in de huishouding. Het kind is te jong om de vooroordelen van zijn of haar ouders op te pikken. Als het dus lekker ontspannen in de armen van die vrouw ligt hoort het kind geen etiketten in zijn of haar hoofd opkomen als: blanke vrouw, zwarte vrouw, lelijk, mooi, oud, jong of ‘maar een hulp’. Het kent de labels niet en reageert dan ook slechts op dé realiteit.

Die vrouw voldoet aan de behoefte van het kind voor warmte en liefde en dat is de pure realiteit van het kind waarop het reageert. Niet op wat het van de vrouw vindt, haar afkomst, haar figuur, religie of ‘ras’ kenmerken. Die zijn namelijk helemaal niet belangrijk. Het kleine kind heeft nog geen overtuigingen en vooroordelen. Dit is dus de omgeving waarin helder denken kan ontstaan.”

Wat nodig is om helder te denken is niet studeren, je talenten in te zetten en/of te leren, maar juist de moed hebben om af te leren. Terug naar de basis van ontdekking zonder vooroordelen als een heel jong kind. Je eigen programmering onder ogen zien en die durven los te laten. Op zoek te gaan naar die geest die ooit nog als dat jonge ontdekkende kind onschuldig van ervaringen was. Je ziet dan oneindig veel meer.  

Achter al onze acties schuilen bevooroordeelde gedachten. Eigenlijk het door ons ontwikkelde gevoel, je kunt zeggen vanuit je hart, dat direct zorgt voor de gedachten die daar voor jou bij horen. Je hart geeft je op voorhand de conclusie, en geeft gelijk daarna de geest de opdracht om het bewijs daarvoor te vinden om die conclusie te bevestigen en indien noodzakelijk te verdedigen. Je reageert tegenover een situatie vanuit jouw principes, ideologieën, overtuigingen, geloof, politieke voorkeur of achtergrond. Feitelijk beperk je daarmee dan ook de realiteit. Je sluit je af van de oceaan van andere mogelijkheden en gedachtegangen die er ook zijn. Je plakt er ‘goed’ of ‘slecht’ voor jezelf op terwijl anderen in een precies tegenovergestelde realiteit kunnen zitten van goed of slecht en het daarmee helemaal niet bij het verkeerde eind hebben.

En onze vooroordelen en overtuigingen zijn niet de enige troebel makers van de helderheid van ons denken. Onze verlangens en angsten die we hebben kunnen er ook iets van. Zie maar eens hoe moeilijk het is om onze conclusies die we direct over mensen hebben, de zogenaamde ‘eerste indruk’, los te laten. Als het niet in ons straatje past is het dus verkeerd. Zijn die mensen dan verkeerd?

In Middelburg zei ooit de officier van justitie tegen me toen ik iets over iemand die ook hij kende vroeg; “Ik zeg daar niets over. Het zijn immers mijn belevingen en de belevingen van jou kunnen wel eens heel anders zijn.” Iemand die het door heeft. Heel veel beelden van anderen zijn gevormd doordat we het vanuit verhalen van anderen, en niet door eigen ervaring, hebben ontwikkeld.

Onze denk- en zienswijze gaat dan ook vaak niet uit van het heldere beeld van de realiteit (die oneindig veel groter is dan onze realiteit) maar van het zoeken naar of jouw denkbeeld overeen komt met dat van mij. Of jouw interesse die is zoals ik die heb. Of jouw verlangen of jouw angst al dan niet hetzelfde is als die van mij. Dit is de grootste oorzaak van het niet met elkaar over zaken eens zijn en dus niet dat waar het feitelijk om gaat de grote(re) realiteit.

Er is een hartsutra filosofie die – best moeilijk en misschien moet je het een paar keer lezen om het fantastisch mooie er in zichtbaar te maken - zegt:

"In de leegte is er geen enkele vorm. Geen waarneming geen begrip, geen religie, geen bewustzijn, geen oog, geen neus, tong, lichaam of geest. Geen enkele vorm van geluid, geur, smaak, aanraking of ideeën in de geest. Geen remming door de ogen niet van het bewustzijn. Geen onwetendheid, geen vernietiging. Er is geen piekeren, geen oorzaak van piekeren, geen ondergang geen pad, geen wijsheid en ook niets te bereiken omdat er helemaal geen doel te halen is. "

Als we door af te leren weer onbevangen gaan denken openbaart zich een fantastische wereld waarin de oceaan van realiteit met verschillen en creativiteit meer kans krijgt.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

Heb je ooit je privé portier ontmoet?

Op zijn minst een keer per dag wassen of douchen we ons in de meeste gevallen. We zorgen daarmee voor ons lichaam. Heel veel mensen doen iets aan fitness of sport om hun lichaam gezond te houden. We zijn ons steeds bewuster van dat wat we eten.

Maar wat voor aandacht besteden we eigenlijk aan ons hoofd, aan onze geest. We vergeten vaak dat de echt ‘computer’ van ons lichaam ons brein is (en niet ons hart). Wat voor aandacht en zorg geef je dagelijks eigenlijk aan dat brein? Ik denk dat veel mensen op die vraag eigenlijk geen antwoord op weten. Een enkeling zal misschien zeggen van ik mediteer. En inderdaad, dat is misschien al iets maar hoe hou je vrije ruimte in dat brein van je?

Ons hoofd is vol, meestal meer dan vol en stroomt vaak over. We zijn met honderd dingen tegelijk in onze gedachten bezig en dat wordt dan een beetje te veel van het goede. De roep om maar eens vakantie te nemen ontstaat. Een periode van een, twee of drie weken ‘rust’ of iets anders. In de meeste gevallen levert dat wel iets van rust en ruimte op maar, als je eerlijk tegenover jezelf bent, maar van heel korte duur. Eenmaal terug in het ritme van hoe je ‘normaal’ leeft brengt je haast direct weer terug op het spoor van stress en geestelijke overstroming. Slapeloosheid etc..

En zelfs tijdens onze vakantie nemen we die rust niet echt en ontspannen we maar weinig om te kunnen spreken dat je je hoofd van binnen reinigt en wat leger maakt. We kunnen ons een leven zonder onze mobiele middelen die ons ‘verbinden’ niet meer voorstellen. We zijn er aan verslaafd. Ze zijn meer en meer onderdeel van onze levensstijl en helpen ons weg te kunnen vluchten van onszelf. Marketing helpt ons om ons voortdurend te wijzen op van alles waarvan we moeten geloven dat het ons gelukkig en gezond houdt. Steeds snellere en daardoor ook steeds meer informatie. En feitelijk gooien we, zonder er zelf erg in te hebben, steeds meer rommel op een hoop in onze mentale tuin die we ons brein of onze geest noemen. Niet vreemd dat we er soms hoofdpijn van krijgen en niet meer echt verbonden zijn met dat wat ons dierbaar is en met onze omgeving.

Heb jij ooit je privé portier ontmoet? Die kennen we niet eens en als we die al zouden kennen geven we haar of hem geen enkele aandacht laat staan dat we er naar luisteren.

JIJ bent de enige die je leven kunt regeren. Manage je leven dus. Een van de cruciale dingen in het de leiding over je leven nemen is om die privé portier eens te gaan herkennen en erkennen en vooral te gaan gebruiken. Zij/hij is de gene die de leiding heeft in al die informatie die bij jou binnen komt en die er weer uit gaat. Uit schakelen, je los maken om je te verbinden, is zo’n gek ding nog niet. Welke dingen in je leven zijn écht de moeite waard om te weten die je welzijn en groei ondersteunen?

Niet storen! Wees je privé portier en bepaal wat er bij je binnen mag komen. Je zult ervaren, nadat je eerst je kamer van je hoofd wat hebt kunnen opruimen, - je ‘persoonlijke rugzak’ wat leger hebt gemaakt en georganiseerd, dingen los laten van het verleden die je absoluut niet meer dienen in je groei -, dat je ruimte in je brein kunt houden. Het geeft je veerkracht, vrijheid om te ademen, helderheid en minder stress.

Manage minder gestoord (zonder dat je er erg in hebt lastig gevallen) te worden. Ruim de rommel in je hoofd eens een beetje op, gooi weg en maak gebruik van je privé portier om het overzichtelijk, netjes en schoon te houden. Niet verkeerd om ook dagelijks aan het reinigen van je brein wat aandacht te geven.  

Frans Captijn

www.captijninsight.com

De waarde van tenminste een keer per dag de tijd nemen om als gezin samen te eten.

Voor veel mensen niet meer dan de normaalste zaak van de wereld voor velen ook niet.

Tijdens een Dhamma lezing (Boeddhistische les) werd me verteld dat volgens de Thaise traditie, ook al zijn er drie maaltijden per dag, er tenminste één maaltijd op een dag als gezin gezamenlijk moet worden gebruikt. Dit voor de saamhorigheid, om gedachten met elkaar te wisselen en van elkaar en van Dhamma (hoe zonder piekeren te leven) te leren en je bewust te zijn van de voeding die je tot je neemt. Geen televisie aan, geen mobieltjes. Het is de gebruikelijke manier om echte verbinding met elkaar te houden.

Een vorm van je huis als veilige en ontvankelijke thuisbasis te blijven houden.

"Sommige mensen beweren dat ze overladen worden met werk. Maar als je bedenkt dat feitelijk de enige reden dat ze zoveel tijd als kostwinner (of kostwinners) te besteden aan werken is om je kind naar de dagopvang te kunnen laten gaan, om in een nog luxere auto te rijden of om in een nog groter en comfortabeler huis te kunnen wonen, denk dan eens opnieuw. Als je geen tijd over houdt om je kinderen zelf op een behoorlijke manier op te voeden en je kind later bijvoorbeeld verslaafd raakt aan heroïne als gevolg van jouw nalatigheid, dan is een miljoen Euro nog onvoldoende om het probleem te verhelpen”, vertelde de leraar.

Hij ging verder: "Als je daarentegen door er voldoende tijd voor te nemen volle aandacht geeft aan de opvoeding van je kinderen dan wordt niet alleen jij maar ook je kind beloond. Je investeert in het laten groeien van een goed voorbeeld van wat en hoe een mens kan zijn.

Veel ouders maken zich soms letterlijk ziek in de rat race om geld te verdienen. Geld in heel veel gevallen voor nóg meer luxe en uiterlijk vertoon. En wanneer ze de tijd hebben om hun geld uit te geven met hun gezin dan zijn ze in veel gevallen in die tijd nog niet eens echt met elkaar verbonden. Ze blijven verbonden met werk, omdat ze in het waandenkbeeld blijven hangen dat het werk en de buitenwereld ze echt niet kan missen. Mensen noemen zichzelf manager, maar ze kunnen niet eens hun eigen leven op een goede manier organiseren (De persoonlijke ontdekking die ik over mijn leven jaren geleden mocht meemaken).

“Kinderen opvoeden betekent meer dan er voor zorgen dat er eten voor ze is, een dak boven hun hoofd, dat ze kunnen deelnemen aan allerhande clubs – waar je voor moet organiseren of zelfs uit moet kijken om niet zelf te gaan stressen om ze brengen en te halen -, dat ze de nieuwste mobieltjes (electronische nanny’s) hebben zodat ze zichzelf bezig kunnen houden en jou verder niet storen.”, vulde de monnik aan.

Veel ouders ontdekken, als het te laat is, dat ze het verleden niet kunnen terug draaien. Ze zijn dan teleurgesteld over wat er mis is gegaan en waarom ze dat niet in de gaten hebben gehad. Eigenlijk houden ze zich dan de spiegel voor dat ze niet de oprechte zorg hebben opgepakt om het kind naar behoren op te voeden, zo vertelde hij verder.  

Het Boeddhisme leert is dat ouders hun kinderen zo lang als dat op een normale manier kan gedrag moeten aanleren. Zowel kinderen als ouders moeten elkaars gezichten zien en de tijd nemen om zich oprecht diep met elkaar te verbinden. Dat doen met tenminste een gezamenlijke maaltijd per dag is wel de minste inspanning voor oprechte aandacht voor elkaar. Mobieltjes en televisie uit. De tijd nemen om niet alleen naar elkaar te luisteren maar om juist open te staan voor dat wat er in de gezinsleden om gaat."

De lezing kwam wel bij mij binnen. Als ik aan de beste lange periode van mijn leven in Nederland terug denk. Elke ochtend zag ik gehaast ouders soms letterlijk hun kinderen bij het kinderdagverblijf of de dagopvang droppen. Net voor sluitingstijd kwamen ze regelmatig met de tong op hun schoenen en vaak nog meer gehaast door de voorbereidingen die ze nog moesten doen voor hun avond activiteiten, weer ophalen.

Mijn ouders waren beiden mensen die het druk hadden en hard werkten maar ze voelden zich verantwoordelijk om zelf de kunst van het opvoeden op zich te nemen. Ze beseften dat er tijd geïnvesteerd moest worden om het gezin verbonden te houden en om te weten wat er in (ons) om ging. Tenminste één keer per dag en meestal in de avond aten we dus met elkaar. Als er tijd was voor het gezin dan was die tijd ook voor het gezin. Geen mobieltjes aanwezig zo je ziet op de foto hiernaast en ook de televisie was altijd uit.  

En jawel, ondanks het feit dat ik een perfect voorbeeld kreeg aangereikt, maakte ik in het begin van mijn loopbaan exact dezelfde fouten als de monnik omschreef. Werk was mijn leven en als ik eerlijk ben heeft dat aardig zijn tol opgeëist. Ik ben super blij dat ik ondanks dat steeds betrokken en verbonden ben gebleven met mijn kids. Zo gaaf om als ze hier zijn samen in de grote verhuisdoos vol met enveloppen met foto’s te kijken en te verbinden met het verleden. Reden waarom we nog steeds close met elkaar zijn en met het leven van ons leven.

Wees je er van bewust en doe voorzichtig. Tijd vliegt en komt nooit meer terug. Verbind je door af te schakelen…

Frans Captijn

www.captijninsight.com

Onze blindheid voor de vernietiging van onze gevoeligheid

Deze week een aantal persoonlijke mijmeringen over het meer en meer wegzakken van onze gevoeligheid in relatie tot de verbinding met leven nadat ik een boek, geleend van buren, las.

Als je met blinde mensen om gaat zou je kunnen ontdekken dat zij gewend zijn aan realiteiten die wij, die wél kunnen zien, ons niet zouden kunnen voorstellen. Hun sensitiviteit in relatie tot voelen, ruiken, proeven en geluid is zo goed ontwikkeld dat het ons, die kunnen zien, achter laat als een soort saaie ballen. We hebben medelijden met mensen die niet kunnen zien maar geven nauwelijks rekenschap aan de verrijking die de andere zintuigen hen opleveren.

Natuurlijk is het feitelijk heel erg dat voor deze rijkdom met de hoge prijs van blindheid ‘betaald’ is en het zou goed denkbaar zijn dat wij net zo verbonden zouden zijn met- en afgestemd op – leven zoals zij zonder het verlies van kunnen zien.

De verbinding die we maken met de wereld om ons heen doen we met onze zintuigen. Kijken neemt daarbij ongeveer 70% van onze zogenaamde zintuig ‘energie’ in beslag. Als we onze ogen dus sluiten hebben we automatisch meer van deze energie beschikbaar om de gevoeligheid van onze andere zintuigen te verhogen. Op die manier maken we met die zintuigen ons bewustzijn van en de verbinding met de wereld om os heen veel groter. Proeven, voelen, ruiken en luisteren – en je gewaar zijn van de energie om je heen- worden op die manier een fantastische ontdekkingsreis en oprechte verbinding.

Ooit kregen we digitale mobiele middelen om ons te helpen en om dingen eenvoudiger voor ons te maken. Tegenwoordig lijkt het er op dat dat basis beginsel is doorgeslagen. Ze bepalen in steeds meer gevallen de betekenis van ons leven. Mensen kunnen niet meer zonder. We zijn er niet alleen aan gehecht maar ze zijn verworden tot verslaving en werken als drugs.  

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet tegen het gebruik van ‘sociale’ media of digitaal verkeer. Ik gebruik ze zelf ook. Ik vind de afhankelijkheid zo triest. De drug die mensen nodig blijken te hebben om zich met het leven nog verbonden te voelen. Eigenlijk laten ze er in veel gevallen door zien dat ze helemaal niet meer verbonden zijn. Althans niet met dat wat ze in zichzelf hebben om oprechte verbinding te maken.

Ik weet dat alles dat je aandacht geeft groeit. Als ik rond loop in winkelcentra, in de stad, in restaurants, zelfs tijdens onze diensten in de kerk en, jammer om te moeten toegeven, ook meer en meer door stafleden op de gezondheidslocatie waar ik woon en werk, zie ik mensen die het grootste gedeelde van hun dag alleen nog verbonden zijn met hun mobiele ‘levenslijn naar de wereld’.

Hongerige ogen, bang zijn om ook maar iets dat in de wereld speelt te missen, het gevoel van verbonden te zijn, het idee dat deze middelen betekenis aan je leven geven. Je kunt immers niet (meer) zonder…

Thich Nhat Hanh, een bekende Vietnamese monnik, noemt ze middelen die ons helpen om onszelf te ontvluchten. Om ons te helpen ons vooral niet met onszelf te verbinden. We zijn bang om thuis te komen. We zijn ongerust, voelen ons alleen, zijn bang, twijfelen, zijn onzeker, voelen ons verdwaald, jaloers, bezitterig en moeten al onze zorgen en pijn al dragen. Daarmee in contact ko,en? Vou nee, liever niet. We denken dat dit middel een soort paspoort naar langdurig plezier, vrede en vrijheid is. Feitelijk maakt het ons blind en vernietigt het onze gevoeligheid om echt met mensen, onze omgeving en met leven te verbinden.

Ze helpen ons om in een vicieuze cirkel te komen. Een cirkel die begint vanuit aandacht. Van aandacht gaat het over in plezier, dan naar gehechtheid, vervolgens naar voldoening, en uiteindelijk naar verveling en frustratie. Kijk alleen maar naar de vele spelletjes die als ‘tijdverdrijf’ gespeeld worden. Meng die zaken in die cirkel met ongerustheid, jaloezie, eenzaamheid, je zorgen en pijn en het maakt de cirkel tot een soort achtbaan. En we zijn ons hier niet eens van bewust.

Onze gehechtheid aan onze digitale middelen is inmiddels geen ondersteuning meer. Het is verworden tot noodzaak, een hang die je basis gevoeligheid afstompt, een drug die je gevoeligheid en waarneming vertroebelt. Een vernietiger van gevoeligheid.

In bewustwording ligt de sleutel. De sleutel om de vernietiger van gevoeligheid en echte verbinding met het leven terug te slaan.

Zie ook eens het leed dat deze drug veroorzaakt onder ogen. De ups en downs, de stress, angst en teleurstellingen, eenzaamheid, de verveling waartoe het vaak onvermijdelijk leidt. Waar is de tijd gebleven om eens gewoon niets te doen?

Besef eens hoe deze drug je bedriegt, namelijk in de échte vrijheid om je werkelijk te verbinden met - en te genieten van elke minuut- in het leven.

Begrijpen hoe, als gevolg van deze verslaving en de manier waarop jij met de wereld om je heen om gaat (je programmering), je jouw middel hebt vereerd en een waarde hebt toegekend die het simpelweg gewoon niet heeft. Waar je zo gecharmeerd van bent speelt zich af in je hoofd. Niet in het apparaat of de apparaten. Je zit als het ware in je ban.

Je hiervan bewust zijn haalt je uit die ban. Daarmee is het digitale speelgoed, zelfs niet speels, niet langer meer de beheerser van - of heeft het een grote betekenisvolle rol - in je leven. Zet het apparaat eens vaker gewoon uit. De wereld draait gewoon door, je mist ook eigenlijk niets. Het helpt je om je, net als een blinde persoon dat eigenlijk altijd al doet, te trainen om de gevoeligheid van je zintuigen die je in je hebt terug te brengen. Om je weer te verbinden met het echte gevoel dat je zintuigen je geven in de verbinding met de wereld en de mensen om je heen. Je weer oprecht te verbinden (en als dat te veel gevraagd is, tenminste weer eens respect te tonen. Is het niet voor je tafel genoot dan toch tenminste voor de kok die aandacht aan je eten besteed heeft).

Misschien vreemd om te zeggen. Laten we, om het gemakkelijk te maken, zeggen dat het een verslaving is. Dan zal je, als je dit gaat doen, rekening moeten houden met ontwenningsverschijnselen. Weet dat er een fantastisch geschenk op je licht te wachten.

Je leert dat je weer meer en meer echt gaat genieten. Uiteindelijk van alles (in plaats van niets meer). Je doet de grote ontdekking dat waar je in elke persoon of in ieder ding van geniet iets in jezelf is. Het orkest is in jezelf en de draagt het, net als je mobiel, overal bij je waar je ook gaat. De digitale informatie over mensen of dat wat er gebeurt om je heen bepaalt niet langer meer je melodie die het orkest in je speelt. En als je bewuster geen aandacht meer geeft aan jouw digitale apparaat – je dus niet meer laat storen of beïnvloeden door dat wat je ongevraagd toegeworpen krijgt – zal de muziek haar eigen melodie gaan spelen; er is geen externe impuls voor nodig. Dan draag je een vorm van heil in je hart dat niets of niemand er van buiten in kan stoppen en ook niets of niemand je meer kan afpakken.

Je wordt je plotseling gewaar van realiteiten die je voor jezelf nooit voor mogelijk had gehouden en respecteert ze. Echte genegenheid en aandacht voor anderen. Ware verbinding. Geen reactie meer uit noodzaak maar uit gevoel.

Wees je meer bewust van het gebruik van je digitale ondersteunende middelen (en zet ze eens wat vaker uit). Als je jezelf manager noemt en dat al niet eens voor jezelf kunt managen…

Wees, met je gezichtsvermogen, net zo verbonden met- en afgestemd op – leven zoals blinde mensen. 

Frans Captijn

www.captijninsight.com

Muziek en zang, taal die verbindt met de symfonie van het leven

"Muziek is een taal die verbindt" Muziek loopt als een rode draad door een ieders leven. Het geeft energie, kracht, troost, blijdschap en koestert herinneringen van alle aard." 

Ik kreeg de inspiratie voor de titel van dit blog door een berichtje van een oude bekende van mij in Nederland, Everdien Berendsen. Zij is voorzitter van een muziekvereniging en bespeelt zelf de trombone. Deze vereniging had voor de nieuwjaarsreceptie van dit jaar dit thema gekozen.

De titel boeide me om er eens dieper over te denken en wat van deze gedachten deze week in dit blog te delen. Muziek en ook zang, voor mij taal die verbindt.

Als je aan taal denkt dan komt voornamelijk spreken en schrijven in mij op. Als ik dieper kijk dan kom ik op communicatie. Een zenden en ontvangen iets dat dus verbindt. Maar is muziek dan spreken? Is het een taal al die noten op notenbalken die je schrijft. Het notenschrift op zich is al een aardige uitzondering op de regel van verschillende talen. Je schrijft het overal in de wereld hetzelfde en kan dus door iedereen gelezen worden, waar ter wereld je ook bent. Derhalve nodigt alleen de noten-taal al uit voor een wereldwijde verbinding. Muziek is voor mij een taal die dingen weet uit te drukken die verbaal vaak niet lukken.

Muziek en zang, zijn voor mij trillingen die iets in beroering brengen. Net als gesproken taal zijn het frequenties. De frequentie van muziek en zang zijn in mijn beleving zo veel meer. Klank doet wonderen, klank heelt en de combinatie van klanken in muziek of door gebruik van de stem bij zang (veel sterker dan bij spreken) verbindt zich met emotie, met gevoel. Niet voor niets gebruiken Tibetaanse monniken naast chanten ook klank (klankschalen) voor meditatie. Ze bevrijden de geest en hebben een helende werking. 
Masaru Emoto toonde met zijn waterexperimenten aan welke gigantische invloed muziek, klank en intentie kan hebben op de kristal structuur van water (wij zijn ca. 80% water). Muziek en zang zijn dan ook letterlijk van invloed op ons welzijn.

Verbinding heeft te maken met energie, met emotie. Hoe anders dan het zachtjes aanraken van een schermpje van een of ander ondersteunend apparaatje in je rechter of linker hand tegenwoordig. Gelukkig ken ik aardig wat mensen die met muziek en zang weten aan te raken. Mijn voormalige secretaresse is er een van. Ze is als het ware één met haar muziekinstrument (piano) en gaat er met ziel en zaligheid helemaal in op en dat voel je dan ook omdat het een echt van binnen diep geworteld talent is dat met passie wordt gedeeld. Ze geeft ook piano les. Afgelopen maandag nog schreef ze me: "Het blijft ontzettend leuk te ervaren hoe ik mensen (met name kinderen) een nieuwe taal/omgeving/emotie mag aanleren wat hun verdere leven voorgoed verrijkt." En voor mij is dat ook zo.

Een aantal jaren geleden volgde ik een leergang "Aristoteles, muziek en meesterschap". Victor Müller en Erik Boers gaven die training. Een combinatie van de kracht van de toepassing van filosofie in organisaties en verbinding en stromen door muziek. Nog steeds gebruik ik ervaringen en inzichten uit die leergang in mijn programma's hier. En het mooie, door te zingen op de werkvloer, geloof het of niet, werd eenvoudig weg speelse verbinding met elkaar weer gelegd. In Engeland tijdens een training met brandweerofficieren hielp het de teamgeest en zelfs burgemeesters die mee waren begonnen spontaan en met een ontspannen glimlach op het gezicht weer te zingen. En wat denk je van de achtergrond van zingen bij scouting (of in het leger). Het versterkt de teamgeest om ferme stappen voorwaarts te zetten.

Muziek en zang laten energie weer stromen. En ook voor de ervaring van dit hoef je maar even stil te staan en jezelf de ruimte te gunnen om dat moois te ervaren. En over smaak valt niet te twisten maar er is altijd iets met muziek en zang dat voor 100% bij jou past. 

De speurtocht naar dat wat met jou resoneert.

Hoe eenvoudig kun je jezelf een cadeau geven. Dank aan al die mensen die deze unieke talenten juist laten stromen en er anderen blij mee maken of behulpzaam mee zijn. 

Neem weer eens de tijd om écht te verbinden door stil te staan en je sensaties te openen voor muziek en zang. De weg naar de verbinding met de symfonie van het leven. Muziek en zang, de weg die meer - en wellicht weer - verbindt en daarmee de beleving van je binnen wereld en buitenwereld vergroot. 
En een mooie Boeddhistische invalshoek. Muziek verbindt je met het nu en laat je niet terug kijken. Je opent jezelf voor de tonen die komen en laat continue de verbinding met dat waaraan je even gehecht was los om de verbinding met de harmonie van leven aan te gaan. 

Een voorbeeld? Hoe talent in muziek en zang kunnen beroeren. Voorbeelden te over. Deze kwam toevallig deze week op mijn pad (Andrea Bocelli - Solomia | Voice Kids 2015). Een kwestie van jezelf zijn en delen van dat wat je als uniekheid in je hebt.

Geniet van dat wat LEVEN in oprechte verbinding heet.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

"Ik heb er geen tijd voor!" Ooit de tijd genomen om daar eens bij stil te staan?

Onlangs waren hier twee gasten die een gezondheidsprogramma van twee weken wilden doen. Ze hadden er voor gekozen om er 10 dagen aan te besteden. Ze wisten dat dat het beste effect zou opleveren maar... ze hadden daar geen tijd voor in hun drukke werk en leven.

De zin; “Ik heb er geen tijd voor.” Bleef die dag de hele tijd door mijn hoofd cirkelen. Wat zeg je er eigenlijk mee?

Ik heb er geen tijd voor. Ik heb er nu geen tijd voor. Ik heb er nu nog geen tijd voor. Het zijn eigenlijk allemaal excuses die je in je hoofd haalt om niet dat te doen dat je eigenlijk wilt doen. En natuurlijk kan het ook zo zijn dat je iets helemaal niet zou willen doen en om er dan maar van af te zijn kom je met dit generale excuus. Ik heb er geen tijd voor…

Die zin geeft iets aan over jouw persoonlijke keuzes. Mijn vader en moeder zeiden me regelmatig als ik het zelfde zinnetje uit sprak; “Dan maak je er maar tijd voor.” Er is namelijk altijd tijd en het gaat maar om waar jij de prioriteiten legt. Nu zouden ze wellicht als aanvulling nog zeggen: "Als je eens wat minder op dat internet zat dan heb je tijd zat voor jezelf over". 

We organiseren hier een programma “Tijd is alles”. Een pracht thema om eens bij stil te staan. Tijd gaat helemaal niet sneller of langzamer dan vroeger. We denken dat we meer met onze tijd kunnen of moeten doen. We streven en wedijveren wat af omdat we denken dat dat noodzakelijk is omdat iedereen om ons heen dat doet. Je zou voor de grap eens vijf minuten lang doelloosheid moeten proberen te oefenen. Misschien ervaar je een gevoel van blijheid en ruimte om adem te halen. Niet wegduiken in de talloze afleidingen die je tot zelfs aan je broekriem of in je zak bij je draagt. Gewoon helemaal niets doen. Misschien een gevoel van onrust vanuit een vorm van angst om jezelf tegen te komen. 

Als je geen tijd hebt of er nog geen tijd voor hebt om die dingen te doen die goed voor specifiek jou zijn zoals bezig zijn voor jouw gezondheid, jouw langdurige geluk, jouw time-out/stoppen en opladen, jouw adem halen, jou balans opmaken, jouw even omkijken en genieten van dat wat je al bereikt hebt, jouw dingen vast stellen waar het écht om draait, jouw enige doel dat ‘LEVEN’ (in plaats van vluchten) heet…, dan is er iets mis met je prioriteiten die je stelt.

Er is meer dan genoeg tijd, zelfs nu. Het zijn alleen maar keuzes. In je leven is er niets anders te doen dan je missie te leven. Jouw unieke bijdrage te leveren en daarvan en daarmee gelukkig te zijn. Er is niets te bereiken, niets te realiseren, geen programma, geen agenda voor leven. Je hoeft niet te wachten op het volgende signaal uit je directe omgeving dat je voor de zoveelste keer (meestal erg  kortstondig) met je neus op de feiten drukt waar het ook al weer allemaal echt in je leven om ging/gaat.

En wil je letterlijk direct tijdwinst voor jezelf? Gewoon een feit. Uit een oefening die ik hier regelmatig met gasten doe over holistische tijdbalans blijkt dat mensen ontdekken dat ze op een dag tijd over hebben. Iedere keer een vreemde gewaarwording. Ze komen er achter dat dat komt door tijdverslindend gebruik van sociale media en zo'n twintig minuten per uur die marketing steelt tijdens televisiekijken. Misschien een tip om die zaken wat vaker uit te zetten.

Stop met je generale excuus en neem direct en nu de tijd voor dat wat voor jou écht belangrijk is. Plan het niet in, er is immers geen agenda of programma, maak het je natuur. Wacht niet te lang en al zeker niet tot het te laat is (ook al besef je dat zelf wellicht niet meer). Dat moment kan er zelfs vandaag misschien al zijn en natuurlijk wens ik je dat niet toe. 

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Terug naar de basis. Oog in oog met de wortels van (on)geluk.

Anderhalve week geleden, op een vrije dag, reed ik op mijn scooter hoog de bergen hier in. Groen, schone lucht en wat aangenamere temperaturen voor deze tijd van het jaar hier. Het laatste stuk weg van mijn bijna twee uur durende trip was haast onbegaanbaar. Ik kwam uit in een klein, voor de toeristen industrie onbekend, berg dorpje. Ik parkeerde mijn scooter en liep er rond terwijl ik op mijn manier contact te leggen met de bewoners, interesse te tonen in dat wat ze deden en ze te groeten. En dat lukte. Ik kreeg verbinding.

Ik besloot om gebruik te maken van de mogelijkheid om voor een korte periode dit dorpsleven eens mee te maken en kreeg het aanbod om me meer als tijdelijk ‘deel van de gemeenschap’ zo te kleden. Dat leek eerst meer op een geintje maar al snel voelde dat eigenlijk veel beter. En fantastische ervaring om je met de basis van dat wat leven heet eens te verbinden. Echte verbinding tussen mensen, geen mobieltjes, eigenlijk leven deze mensen hun basis behoeften zoals in Maslows piramide worden beschreven en voelden gelukkig. Voor mij een fijne energie zonder zorgen, gevoel van onveiligheid en stress. Het is misschien moeilijk te omschrijven wat het gevoel van geluk is maar voor mij was het dat.

Op de terugweg naar huis reed ik door het centrum van het drukke en toeristische Chiang Mai, het voelde totaal anders.

Het nam even tijd nadat ik weer thuis was om dat wat ik ervaren had tot me te laten doordringen. Ik vroeg me eigenlijk af wie er nu meer gelukkig was? Waar draait echt geluk om?

Ik denk dat we gehersenspoeld zijn om ons in beginsel ongelukkig te voelen en gedoemd om te falen. Er wordt ons voorgehouden om continue te investeren om wat geluk te vinden en te houden. Dagelijks gaan we, niet eens bewust van de verstoring die dat brengt in ons geluksgevoel, om met hoe we zijn geprogrammeerd. Overtuigingen en wortels die door onze ouders, grootouders, cultuur, traditie, maatschappelijke omgeving en de voortdurende schreeuwende marketing industrie ons zijn ingeprent. We hebben er nauwelijks weet van. Open je ogen!

Die overtuigingen kloppen niet. Ze zijn geen realiteit of feiten. Ze zijn uitsluitend jouw realiteit en jouw feiten waaraan je spiegelt. Ze zijn verbonden met angst, schuldgevoel, verwachtingen, ambitie, zorgen en zo voort. Ze blokkeren je van duurzaam gelukkig te zijn. De grootste verstoringen om gelukkig te zijn, zijn je voortdurende verlangens, ‘behoeften’ en misschien nog wel het meeste onze gehechtheid aan dingen of personen. We richten onze aandacht altijd op dingen de we nog niet bezitten en denken dat het bezit daarvan ons (nog) gelukkig maakt. Je bent je er niet eens van bewust dat je boven op je eigen geluk staat. En omdat je er op staat en nog niet eens de moeite neemt om naar beneden te kijken, zie je het niet.

We zijn getraind om onszelf de schuld te geven en geven nooit de schuld aan hoe we zijn geprogrammeerd. Ik denk dat de meeste mensen nog niet eens beseffen hoe ongelukkig ze feitelijk zijn. Ze ontdekken het pas als het te laat is en zijn dan niet of nauwelijks nog in staat om er iets aan te veranderen.

Wat je ongelukkig maakt is niet de wereld om je heen of de situatie waarin je zit maar je gedachten. Het hele programma dat voor je (en niet door je) ontwikkeld is in je hoofd. Dit programma dwingt je als het ware om altijd meer te willen hebben en krijgen of om de situatie om je heen te veranderen zodat die voor jou acceptabel is en je je gelukkiger voelt. Als je daar niet in slaagt voel je je ellendig. Maar het is een onrealistische gedachte om te denken dat je de wereld om je heen kunt veranderen of aanpassen aan jouw overtuigingen. Sta open en wees nieuwsgierig om dezelfde wereld op een andere manier te ontdekken en je waarheid te vergroten.

Een gehechtheid is geen feit. Het is een emotionele staat van vasthouden. De overtuiging handhaven dat zonder dat speciale ding of die speciale persoon of personen je niet gelukkig kunt zijn. Het is een geloof, een fantasie in je hoofd, aangeleerd door onze programmering. Als het verlangen is vervuld geeft het ons een kort moment plezier en ook angst (in relatie tot personen vaak jaloezie) om het weer te verliezen.

De dorpsgemeenschap waar ik een tijdje in mocht integreren had niet zo bar veel om zich aan te hechten of om te verlangen. Het draaide om gezin en familie, een dak boven hun hoofd, gemeenschap ondersteuning om zelf ondersteunend te zijn in voeding en water en verbinding. Basis behoeften.

Mijn vraag wie er nu eigenlijk meer gelukkig zou zijn kan ik nog steeds niet beantwoorden. In veel opzichten denk ik dat zij met kop en schouders boven mij/ons uit steken. De be-leving was fantastisch en heeft me een grotere ‘waarheid’ opgeleverd.

Gehechtheid kan en zal nooit overleven. Geniet van de dingen en van personen in je leven. Houd je vrijheid in stand om te groeien en te bloeien en respecteer die zelfde vrijheid in je vriendschappen of relatie. Weiger te geloven dat je niet gelukkig kunt zijn zonder hen.

De wortels van (on)geluk zitten in onze overtuigingen, gehechtheid en in ons vast willen blijven houden…

Frans Captijn

www.captijninsight.com

Het managen van verwachtingen. Maak geen compromis met jezelf om je omgeving te behagen.

Voor de derde keer in nog geen week tijd kreeg ik gasten op mijn pad die aan het piekeren waren over de vraag; “Hoe kan ik een compromis met mezelf sluiten om op een manier te leven zodat ik voldoe aan de verwachtingen van mijn ouders of mijn omgeving over mij?” De vraag maakt me een beetje verdrietig omdat ik voel dat er een beperking in zit. Het is dan ook een uitnodiging om er deze week mijn blog aan te wijden omdat ik zeker weet dat meer vrouwen en mannen met het zelfde issue kampen. Misschien geeft het hen wat of een ander inzicht. Wellicht een iets langer blog dan gewoonlijk maar ik hoop voldoende interessante stof die boeit.

Ik ben zelf ouder, ik heb ouders – en hoewel ze fysiek niet meer om me heen zijn – wil en zal ik ze altijd respecteren en eren. Ze hebben me het leven immers geschonken. Maar betekent dit dat ik in mijn leven, of dat mijn kinderen in relatie tot mij, een compromis moet maken in het leven dat ik wil of feitelijk misschien wel moet kiezen om gelukkig te zijn?

Laten we er eerst op vertrouwen dat onze ouders en onze omgeving vanuit de beste intenties het beste voor ons willen. De innerlijke stemmen in je hoofd die je tijdens het piekeren hoort zijn geen stemmen van jou. Het zijn de stemmen van je ouders, grootouders, meesters in je leven, vrienden, relaties, etc.. Stemmen waarvan je denkt dat ze je intuïtie zijn, je innerlijke wijsheid. Maar dat zijn ze niet. Ze wijzen je er op dat je feitelijk een innerlijke strijd of misschien wel een oorlog tussen je ziel en je gedachten aan het voeren bent.

Jij wilt jouw manier van leven leven en daarvoor de keuzes maken die je op de beste manier helpen bij je groei, bloei en ontwikkeling. Zonder er wellicht zelf erg in te hebben ben je eigenlijk op speurtocht om het beste dat je te bieden hebt boven tafel te krijgen. En hoewel je eigenlijk al lang de pubertijd voorbij bent blijkt dat je er nog steeds middenin zit. Je bent een beetje in opstand met jezelf en het kind in de ziel geeft signalen af om te ontdekken – en daarmee gelukkig te zijn – wie en wat je werkelijk bent. Maar… jij wilt met jouw keuzes mensen die je dierbaar zijn en verwachtingen van je hebben geen pijn doen dus … denk je dat als jouw weg niet past in dat verwachtingspatroon in een compromis de oplossing ligt.

Wees je er van bewust dat je van een andere generatie bent dan je ouders en meestal ook van diegenen in de wereld om je heen die hun verwachtingen over jou koesteren. Sta er eens bij stil dat cultuur, de waarde die wordt toegekend aan de naam van de familie en religie grote impact hebben op ‘geaccepteerde’ leefwijzen en verdienste. Maar het leven gaat door, de wereld verandert en mensen hebben zich aan te passen aan de continue veranderende situatie om te overleven. Een situatie die we groei noemen (ook al zie je dat lang niet op het moment zelf als groei). Er is geen weg terug. Als je alles het zelfde wilt houden ben je met een reeds verloren strijd bezig. Feitelijk accepteren mensen die niet willen veranderen geen groei.

Status en positie, ik weet het van en met mijn ouders, kunnen een grote rol spelen in de vrijheid die mensen hebben om een leven te kiezen dat ze feitelijk willen leven. Ik denk dat dat eigenlijk in elke cultuur zo is. Ik zie het hier met kinderen op de internationale scholen in de buurt. Voor ouders is het zo fantastisch om goede vorderingen van hun kinderen in hun leven te vertellen waar ze trots op zijn. Het zijn altijd die positieve verhalen die naar buiten komen en natuurlijk is het geweldig om die te delen. Maar die positieve ontwikkelingen hoeven niet de eigenlijke onderliggende drijfveren en waarden van het kind in het verdere leven te verhinderen. Te vaak blijkt het leven een mooie show. Een stralende rijke lach als uiterlijk vertoon op de sociale media maar diep van binnen arm.

Status en positie hebben te maken met uiterlijk vertoon en tonen niet, als ze daartoe al ooit in staat waren, of iemand echt gelukkig, goed in zijn of haar vel zit en of er verbinding is met de betekenis van leven. Het zijn wereldse zielloze gevoelens uitgevonden door onze samenleving en cultuur om ons zogenaamd productiever en controleerbaar te maken.

Een compromis met jezelf in relatie tot de verwachtingen van anderen maken bestaat dan ook niet. Als je er voor kiest dan kies je er voor om je ouders en/of omgeving en ook jezelf niet optimaal blij te maken. Er is helemaal niets mis met eerst op komen en te zorgen voor jezelf. Niets egoïstisch aan. Als je niet eerst voor jezelf zorgt (en daarmee bedoel ik niet in materiele zin) dan kun je er ook niet optimaal voor een ander zijn.

Ouders moeten accepteren dat hun kinderen niet hun kinderen zijn. Ze komen uit hen voort maar ze zijn niet van hen. Je kunt onderdak geven aan hun persoonlijkheid maar niet aan hun ziel (een gezegde van Khalil Gibran dat ik ongeveer zes jaar geleden pas goed begon te begrijpen). Als je niet eerst begint met van jezelf te houden en werkt aan je eigen geluk, hoe kun je dan ooit die energie vanuit jezelf delen en optimale betekenis geven aan dat wat je hier te doen staat.

Natuurlijk heb ook jij niet de intentie om je ouders of de wereld om je heen te beschadigen. Met een compromis in het leven van je leven zoeken maak je eigenlijk alle ‘partijen’ uiteindelijk niet gelukkig. Je creëert er alleen maar meer ‘slachtoffers’ mee door niet helder en duidelijk naar jezelf te zijn.

Als je voor een verandering van of een keuze in je leven zit, sta je voor een drempel die je over moet. Je staat voor een verandering. Niet over die drempel heen stappen zal je steeds meer gaan tegenstaan. Zelfs op de lange duur zoveel pijn gaan doen dat je er fysiek ziek van wordt. Er over heen stappen is mee gaan met de stroom van jouw persoonlijk noodzakelijke verandering.

Je start met je persoonlijke reis van de held en jawel, ‘vrienden’ en familie zullen je met je keuzes misschien (nog) niet begrijpen. Het heeft met respect van hen naar jou te maken om de deur altijd voor je open te houden als er onvoorwaardelijke liefde in het spel is. Als de deur dicht gaat (voor altijd maar hopelijk tijdelijk) is dat een triest besluit maar nog steeds hun besluit en alleen jouw keuze om invulling aan jouw manier van leven te geven. En wederom, je hebt niet de intentie om hen daarmee te beschadigen.

Als mensen besluiten niet meer met je bevriend te willen zijn door jouw levenskeuzes of je niet meer willen steunen in die keuze dan kun je dat zien als een uitdaging.

Allereerst om niet te lang te proberen die vriendschap vast te houden. Accepteer de emotie maar ga er je zelf niet mee pijnigen. Accepteer dat het beter is om los te laten en te bedanken voor dat wat je aan elkaar gehad hebt. Laat los en creëer ruimte om nieuwe dingen die op je liggen te wachten (maar die je nu nog niet ziet) te kunnen ontvangen of te laten ontstaan.

Het tweede, laat het een uitdaging zijn om te bewijzen dat jouw keuze van leven niet alleen jezelf maar ook de wereld om je heen zielsgeluk brengt. Wees het voorbeeld, breng verandering, wees verandering. Deel wat je te delen hebt omdat de wereld er op wacht (maar misschien ben je nog niet op de juiste fysieke plek). Op termijn zal je zien dat jouw keuze daardoor zelf de mensen die andere verwachtingen voor je in gedachten hadden blij maakt.

Wat is succes voor jou, wat is succes voor de wereld om je heen? Geluk.

Je bent een mens die vrij is om zijn of haar taak te vervullen. Luister naar je innerlijke bron. Verbind je met stilte. Volg je weg. Je leven kan niet verkeerd gaan. Er is niets te managen alleen te leven.

Frans Captijn

www.captijninsight.com