Getrouwd

Een ruime week na onze 'bouwvak vakantie' hebben we alweer vakantie. Zaterdag 20 januari jl. hebben we het werk alweer neer gelegd. Vanaf dat moment zijn we alleen nog maar bezig geweest met voorbereidingen en met het fijne bezoek uit Australie van Carlien en haar vriend Daniel omdat, geloof het of niet...

We vandaag, op de verjaardag van Phatsamon, (voor de wet) zijn getrouwd! 

We kennen elkaar bijna zes jaar nu. Via een datingsite hebben we elkaar ontmoet. We verschillen twintig jaar met elkaar. Een vraag die we steevast van anderen krijgen of die anderen nou net niet durven te vragen. Voor ons is dat leeftijdverschil geen enkel probleem. Het houdt de levensvreugde erin zullen we maar zeggen.

Phatsamon studeerde Food-Science op een universiteit in Thailand. Dat lag een klein beetje in de lijn met de achtergrond van haar agrarische familie. Toch bleek het na het afronden van haar opleiding niet echt haar droomrichting. Ze ging in Bangkok aan de slag op een bank. 

Door mijn activiteiten in Chiang Mai en haar activiteiten in Bangkok troffen we elkaar meestal elke twee weken voor een lang weekend. Zij vloog dan met Nok-Air of Air Asia naar Chiang Mai en ik pikte haar van de luchthaven op. Een enkele keer reed ik met de Mazda die ik kocht, samen met Kadhow, naar Bangkok. Absoluut niet mijn stad en al zeker niet met een mijn allergrootste vriend, hond Kadhow. 

Kadhow thuis laten deed ik maar 1 keer. Ik bracht hem, dichtbij, naar een speciaal hondenhotel en ging zelf met het vliegtuig naar Bangkok. 

Toen ik hem een aantal dagen later weer ophaalde herkende hij me niet meer. Hij was gedrogeerd omdat hij te veel blafte. Niet en nooit meer dus.

Toen Phatsamon en ik het idee kregen om op een van de grote stukken land die ze in Surin van haar ouders had gekregen te gaan bouwen kreeg onze relatie een nieuwe dimensie. Het gezondheidsresort waar ik voor werkte ging failliet en niet veel later brak de pandemie los waardoor ook de baan van Phatsamon op losse schroeven kwam te staan. 

We besloten dat we met z'n tweetjes gingen bouwen en nog meer genieten van het leven. Zij stopte ook met werken in Bangkok. 

Nu zijn we al zo'n kleine vier jaar 24/7 bij en met elkaar en dat gaat niet alleen hartstikke goed. Het is ook nog eens super leuk. Samen ook met onze, inmiddels, drie honden (Kadhow, Cupid en Singto) hebben we veel lol en het wordt hier steeds mooier. 

Vrijheid, geen stress, tijd voor en met elkaar. 

Yep, een beetje op een eiland zo'n vijfhonderd meter van het dorp vandaan, midden in de rijstvelden en tegen het bos aan. Wij vinden het heerlijk. Een beetje weg van de knotsgekke rennende wereld. 

Dat trouwen hebben we gedaan omdat we dat beide echt zagen zitten en ook om zaken hier, ook in relatie tot mijn kids Carlien en Rik, goed voor en met elkaar geregeld te hebben. 

Hoewel het eerst de bedoeling was dat zoon Rik, naast de moeder van Phatsamon die nog steeds in leven is, onze getuigen zouden zijn is Carlien (met haar vriend) ingesprongen. Rik zit in een proces van wisseling van baan en het werd erg moeilijk om hier naar toe te komen. Misschien over een paar maanden weer. Fijn dat pa en ma er in gedachten, en gesteund met een kaarsje door mijn jongste zus in Nederland, ook bij waren. Net als overigens mijn naamgenoot.

Carlien en haar vriend kwamen afgelopen maandagmiddag hier, vanuit Perth (Australie), aan en blijven tot 1 februari. 

Een groot feest geven we niet. Het tekenen van de papieren is hier ook slechts een kleine formaliteit zonder enige feestelijkheid. 

Die kleine formaliteit werd overigens vandaag een klus van een kleine zes uur hangen op het gemeentehuis en het, wederom, invullen van talloze formulieren en documenten. En ineens bleek ook Rik getuige te zijn hoewel hij er niet was maar het was door het Ministerie in Thailand erkend. 

De 'ambtenaar van de burgerlijke stand bleek, ondanks de afspraken, er niet te zijn en hebben we uiteindelijk ook helemaal nooit gezien. Net na de zalige lunch die we in een mooi klein restaurant (Little Elephant in Surin) genoten, kregen we een belletje dat we de getekende en gestempelde documenten konden ophalen. 

En daarna, tweede ronde papieren en documenten in verband met ons 'huisboek' en de ID-kaart van Phatsamon. 

Om half tien vanmorgen vertrokken we. Om half vier vanmiddag waren we weer thuis.  

Ons 'vieren' blijft nog even 'slechts' bij een dinertje voor familie en een aantal vrienden en kennissen hier. 

Over anderhalf tot twee jaar hopen we ons huis ook klaar te hebben. Misschien doen we dan een opening/housewarming (hoewel laat dat warming maar weg want het is hier al heet genoeg ;)) met alsnog een beetje een groter feest. We gaan het wel zien. 

En o ja, we hebben geen ringen. Is niet zo handig op dit moment met het zware bouwwerk waarin we nog steeds zitten. De moeder van Phatsamon kreeg vanmiddag van ons als blijvende herinnering wel een gouden ring van ons tweetjes. 

Is iedereen die dat wil weer met ons reilen en zeilen bij. 

Kortom, ondanks al het wachten zeker een super blije dag vandaag.

Hieronder een paar foto's als impressie. Morgenochtend vroeg publiceert onze Duitse vriend op YouTube nog een impressie (in het Duits. Zie hier). 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Kindernieuwjaarsfeest in ons dorp

Afgelopen jaar op 14 juli zijn er voor een nieuwe 'dorpsburgemeester' in ons dorp verkiezingen gehouden. Ik schreef er al eerder een blog over. 

En, zoals het meestal gaat met nieuwe 'bezems', deze is ook goed bezig. 

Regelmatig komt hij 'sochtends in alle vroegte met mededelingen en nieuwtjes over het dorps luidspreker systeem. Ook zijn oude activiteiten nieuw leven in geblazen. 
Een maandje geleden grote dorpsschoonmaak door de bewoners en afgelopen zaterdag Nieuwjaarsfeest voor de kinderen. 

Daar waar bij de grote dorpsschoonmaak alcohol, het hoort er bij hier in Thailand, na afloop rijkelijk vloeide was dat bij het kinderfeest er niet bij. Ik kon het althans niet ontdekken.

n het dorp hebben we een soort van open gemeenschapsruimte waar ook gekookt kan worden. Hoort er hier ook altijd bij.

Spelende kinderen en ouders, op een afstandje op plastic stoelen, die toekeken. Een huese trampoline vol. 

Ik verbaasde me erover dat er kennelijk toch best veel kinderen in ons dorp wonen. Natuurlijk zie ik in de ochtend en middag veel kinderen naar de school op zo'n 500 meter van onze woonplek gaan. Maar die school is er voor kinderen in veel dorpen hier in de buurt. 

Geen mobieltjes in de handen van de kids en super veel plezier. Wedstrijd spelletjes met prijzen waarvoor ze keurig in de rij gingen staan. Ouders die, nuchter, met elkaar in gesprek waren en de burgemeester in een feestelijk lichtblauw shirt die toekeek en zag dat het goed was. Het was echt een gezellig feest. 

Jammer dat je die kids buiten schooltijd nog nauwelijks buiten ziet. Het is de nieuwe generatie die zich binnenshuis vast door de digitale wereld laat meeslepen. 

Dit was weer eens super leuk om te zien en om even mee te maken. Een donatie voor dit leuke initiatief ook meer dan waard. Beter, wat mij betreft, dan wederom giften aan die dorpstempel en aan monniken. 

Goed bezig deze nieuwe burgemeester. Het dorp leeft er wat van op en mensen ontmoeten elkaar weer eens op een andere manier. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Toonaangevend OLVG ziekenhuis in Amsterdam? De kwaliteit van (na)zorg laat nog aardig wat te wensen over.

(update 26 maart 2024 zie onderaan)

De website van het OLVG ziekenhuis in Amsterdam geeft onder andere aan:

"Toonaangevend: 
Samen kunnen wij onze positie als hét toonaangevende stadsziekenhuis van Amsterdam verder invullen. Door de kwaliteit van onze zorg, opleiding en onderzoek nog verder te verbeteren. En door ons nog verder te specialiseren in complexe behandelingen. Zo kunnen wij iedereen in onze stad en regio altijd de beste zorg en behandeling blijven bieden."

Mijn zus moest op maandag 11 december jl. in het OLVG in Amsterdam door een gaster-enteroloog (een gespecialiseerde arts in zieken van de maag en de darmen) geopereerd worden aan haar darm. Bij een bevolkingsonderzoek was er een grote poliep in de darm gevonden die haar darm bijna afsloot. Uit onderzoek bleek dat er verdachte cellen in konden zitten en dat er ook onder de poliep zaken konden zitten die problemen konden veroorzaken. Voorgesteld werd om de poliep ruim te verweideren. Zo gezegd en geadviseerd, zo gedaan. 

Vijf dagen speciale voorbereiding van haar darmen voordat de operatie kon worden uitgevoerd. Ze ervaarde de hele situatie als spannend en niet echt prettig. Natuurlijk ook door alle scenario's die in haar hoofd op kwamen. 

De operatie opzich verliep voorspoedig. De eerste impressie was gelukkig niet zorgwekkend maar ze moest een weekje wachten op de uitslag van de pathaloog anatoom. Die had het verwijderde weefsel voor nader onderzoek opgestuurd gekregen. En ja, vanzelfsprekend is dat spannend. Aftellen tot je 'zekerheid' voor zover dat natuurlijk helemaal kan, krijgt. 

Een week ging voorbij. Geen enkele reactie. Er kwam bericht dat ze nog voor Kerst op 20 december, uitslag en toelichting zou krijgen. Helaas pindakaas. Geen enkel contact. En in zo'n situatie loopt de spanning toch op ook voor iedereen die probeert mee te leven.

20 december nog steeds geen uitslag bekend. Eind van het jaar denk ik en ook de gedachten van de zorg verwateren in die periode kennelijk. 

Tussen Kerst en oud en nieuw? Geen enkele reactie. Door blijven hopen en bidden dan maar. Wat maakt het uit? U bent slechts een nummer (of nog minder). Fijn dat u maandelijks uw verplichte zorgverzekering betaalt en uw eigen risico heeft bijgedragen maar blijft u nog maar even in het ongewisse...

Zou de uitslag kwijt zijn geraakt? Een idee dat op 22 december ook boven kwam drijven. Toch maar weer afwachten. Ze zullen het wel druk hebben was haar gedachte. 

Op 26 december stuurde ze een mail naar het OLVG met een vraag om opheldering. De hele situatie en het wachten maakte haar boos. Helaas... geen reactie. Het is immers Kerst. Ook in de toonaangevende zorg van het OLVG.

En jawel, er was een berichtje. Ze zou op 17 januari worden gebeld. Op 17 januari pas? Ze had veel vragen maar moest dus nog even wachten. Je zult maar kanker hebben? Dan telt elke seconde toch ook dacht ik? Het zal dus misschien wel meevallen allemaal. Wind je niet op. 

17 januari. Inmiddels zijn we dikke een maand verder. Blijf jij maar lekker naast je telefoon zitten. Wij (OLVG) belt je niet... De spanningen (en boosheid) lopen op. Lijkt me niet meer dan logisch. 

Ze gaat zelf maar bellen. Geweldige service. Helaas, er moest een nieuwe afspraak worden gemaakt voor vandaag, de 18e januari 2024, om 10.25 uur,

Dat had je maar gedacht. Wederom geen contact. Ze klom zelf wederom maar weer in de telefoon om poolshoogte te nemen. 

Uiteindelijk om half twee in de middag kreeg ze het bericht dat de arts het vervelend vond dat ze zo lang had moeten wachten. 

Vooralsnog is de uitslag geruststellend. Over een half jaar toch voor de zekerheid een nieuw onderzoek. Niets mis mee. 

Mijn vraag? Is dit de geweldige (na)zorg die in Nederland voor grof geld geboden wordt? Ik vind het een beetje walchelijk om patienten zo lang in het ongewisse te laten. Super slechte service en laat, in deze situatie, dat 'toonaangevende' maar achterwege. 

Goed om er als OLVG aan te werken om deze kwaliteit verder te verbeteren. Er is nog wat te wensen over... 

Update 24 maart 2024

Van fouten moet je leren heb ik ooit van mijn ouders geleerd. 

Vanmiddag kreeg ik een telefoontje van mijn broer uit Velserbroek. 

Ongeveer anderhalve maand geleden is bij hem achter zijn longen een kwaadaardige tumor ontdekt. 

Lang verhaal kort. De longarts adviseerde op korte termijn een gesprek met een radioloog van het OLVG in Amsterdam. Een afspraak zou worden gemaakt. 

Tot gisterenmiddag geen enkele reactie dus ging hij er zelf maar eens achteraan. 

"Sorry meneer, we zijn de afspraak kwijt geraakt"... Je voelt je nog minder dan een nummer. En zo gaat de "toonaangevendheid" lekker voort. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Met 70 met pensioen. Hoe fantastisch is dat niet?

Onze 'bouwvakvakantie' in Chiang Mai zit er weer op. Het was weer aardig genieten en ook weer veel vrienden en kennissen ontmoeten. 

Afgelopen vrijdag namiddag waren we samen met onze Duits/Thaise vrienden weer op onze lievelingsmarkt in Mae Rim. 

Onze Thaise dames gingen met elkaar op de markt lekker shoppen en, met uitzicht op onze gelukkige niet-politieagent waarover ik ongeveer een half jaar geleden al eens een blog schreef, dronken wij mannen in de markt'bar' een lekkere pot bier met ijs. Bier met ijsblokjes? Het is een Thaise traditie waaraan ik in bijna twaalf jaar hier aardig ben verknocht. 

Met mijn Duitse vriend kwam er weer van alles in onze gesprekken voorbij. Het was alweer een halfjaartje terug dat we samen op de markt een biertje dronken. Vooral veel lachen om de verschillen in al onze culturen, ervaringen en ontwikkelingen in het afgelopen half jaar en over ons pensioen. 

Hij had voorheen in Duitsland een aantal fysiotherapie praktijken. Het was in letterlijke zin elke dag zijn beste krachten en energie leveren aan zijn patienten en daarnaast alle stress van het managen van zijn staf op zijn verschillende praktijk locaties. Eigenlijk net als ik dag en nacht paraat en in de weer.

Zijn werk maakte hem op enig moment haast helemaal gek en hij besloot ermee te stoppen toen hij net vijftig was. Hij deed de boel in Duitsland van de hand, verkocht zijn huis en vertrok naar Thailand om daar weer te gaan genieten van Leven. 

En daar ontmoette hij ook zijn huidige vrouw die destijds als receptioniste in het hotel waar hij verbleef werkte. Ook weer een aardig verhaal. 

En eigenlijk nog voor de eerste slok bier op de markt zeiden we haast gelijktijdig tegen elkaar dat we van geluk kunnen spreken dat we voor ons Leven hier gekozen hebben. Laten ik eerlijk zijn, ook konden kiezen en het aandurfden om die stap te zetten. Hij met iets ouder dan vijftig en ik met vierenvijftig. Nog super vitaal en gezond. En voor beiden geldt dat gelukkig nog steeds tot op de dag van vandaag. Je wordt ouder en zoals iedereen weet... je streept elke dag weer een dag af of, veel positiever gezegd, je mag blij zijn voor iedere dag dat je er weer gezond en wel mag zijn om zoveel mogelijk te mogen en kunnen genieten. 

Bijna 16 jaar voor hem en 12 jaar voor mij hebben we al van ons 'pensioen' kunnen genieten. En ik bedoel daarmee niet van het inkomen van ons pensioen maar vooral van de vrijheid om niet meer te hoeven werken. Begrijp me niet verkeerd, ik had een in mijn ogen hartstikke fijne, afwisselende en inspirerende baan maar kon er vanwege mijn gezondheid gewoonweg helaas niet meer mee verder.

Financieel lukt het allemaal en al zeker hier. 

Hij heeft een aantal verhuurunits gekocht van de inkomsten van de verkoop van zijn huis in Duitsland die inkomsten voor hem genereren. Zijn vrouw doet daarnaast een online kleding shop.  

Zelf kon ik hier zes jaar uitzingen door twee jaarsalarissen van mijn ex-werkgever die ik mee kreeg en vanuit mijn activiteiten voor het wellness resort waar ik bijna zes jaar officieel werkte. Vanaf mijn zestigste krijg ik een bijna vijfenzestig procent gekort pensioen en over een half jaartje een aanvulling met een gekort AOW.

Misschien geen vetpot in Nederland maar voor hier valt dat reuzachtig mee. Wie doet ons wat. We kunnen er zelfs samen ons bouwproces zonder een cent/Thai Baht schuld mee bekostigen.  

De kosten van levensonderhoud hier zijn ook totaal niet vergelijkbaar met Nederland of Duitsland. Feitelijk kunnen we eigenlijk gewoon ook niet eens meer terug als je kijkt naar welke levensstandaard we hier kunnen leven. 

Samen concludeerden we, met de inzichten tot nu toe, dat we van geluk kunnen spreken en dankbaar mogen zijn dat we destijds de keuze om uit ons geboorteland te vertrekken en hier een nieuwe toekomst op te bouwen hebben gemaakt. 

Op een zeker moment tijdens ons gesprek over dat pensioen keken we opzij en zagen in de afvaldump naast onze bar (noem het voor het gemak de mileustraat) een oude gele plastic auto voor kinderen (zie foto bij dit blog). 

Dat beeld nodigde ons uit om te praten over het fantastische idee dat geopperd is (en volgens ons zeker weten waarheid gaat worden) om de pensioen leeftijd te gaan verhogen tot 70 jaar. Heel normaal zoals iedereen kan begrijpen...

We worden immers steeds ouder, we leven gezonder (?) en dus kunnen/moeten (op dat moeten kom ik zo nog even terug) langer door. Gewoon wat langer doorsparen voor je pensioen/AOW. Niets mis mee toch? Doen! Wie verzint of verzinnen dit?

Het blik op die plastic vervallen kinderauto vertelde, met een lach en vanuit het hart van de voormalige Duitse fysiotherapeut, dat iedere cel in een mens zich in een leven ongeveer 60 tot 70 keer kan delen en daarna is het op. Hoewel dat proces met medicijnen in de toekomst wellicht vertraagd kan worden (de farmaceutische industrie is inmiddels alweer wakker) blijft het toch veroudering en is er uiteindelijk toch voor niemand meer een houden aan. Maar om nu door te 'moeten' tot zeventig... 

We worden gemiddeld genomen dan misschien wel ouder maar wat is dan nog de waarde, de kwaliteit en vooral ook de fysieke en psychische gezondheid van je lichaam?

Vergelijk met de pensioenleeftijd in Frankrijk slaat in onze ogen nergens op. Je hebt een jeugd, een opleideidingsontwikkeling, begint met een baan en werkt verder aan een toekomstontwikkeling. Als je daarin jouw specifieke set aan talenten weet in te zetten heb en houd je plezier in je werk. Niets verkeerds aan. Maar hoe zalig is het als het 'heilig moeten' weg is. 

En dat brengt me naar dat 'heilig moeten'. Niemand zegt dat je moet doorwerken tot en bepaalde leeftijd. Dat prent je je slechts in je eigen hoofd in. De vraag, in onze ogen, is slechts met hoeveel neem je genoegen en hoe vitaal wil je nog zijn om jouw dromen van je pensioentijd (zoals de wereld ontdekken, opnieuw te gaan studeren, te emigreren of wat dan ook) waar te maken? De keuze is slechts aan jou en is niet aan een pensioenleeftijd / maximaal financieel pensioen gebonden. 

Het beeld van die gele plastic auto vertelde ons in ieder geval dat je kunt kiezen. Kiezen voor maximale pensioen inkomsten en, door een mogelijk verslechterde gezondheid en conditie op je zeventigste, een korte 'optimaal plezier en genieten periode' met verhoudingsgewijze veel geld (op de bank?). Of om misschien te kiezen voor een andere vorm van levensvreugde door te kiezen voor dat plezier en genieten veel vroeger en dus naar aller waarschijnlijkheid ook veel langer. En ja, dat betekent genoegen nemen met financieel ietsjes minder (maar je krijgt wellicht zoveel meer). 

Op een nieuwjaarsdinnertje dat we kregen aangeboden opperde iemand zelfs het idee om mensen het idee te gunnen om tussen hun vijfendertigste en vijfenveertigse 'pensioen' te nemen en te krijgen. Optimaal genieten. Misschien iets voor de vakbonden.  

Met zeventig met pensioen? In ons gesprek bleven we toch wat hangen bij die gele plastic auto. Voor een volwassene is hij te klein, niet comfortabel, te verminkt en hij brengt je zo goed als zeker niet ver. Het ding is immers niet meer vitaal. 

Wat een idee...

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Elke dag een beetje geluk.

Besparen op je leven

is sterven voor je tijd.

Geluk is niet tijd winnen;

het is tijd weten te verliezen.

Ik sloeg na een paar jaar het boekje met de titel van dit blog weer eens open en las als eerste het citaat hierboven van Claude Roy. Een Franse journalist en schrijver (1915 - 1997). 

Dat boekje kreeg ik ongeveer vijf jaar geleden als cadeautje bij een verrassingsbezoek van een nichtje en haar man aan ons in Chiang Mai. "Elke dag een beetje geluk om meer van het leven te genieten." Een boekje vol met citaten die proberen te inspireren en uitnodigen tot een moment van geluk. 

Besparen op je leven. Heel veel mensen hebben het geluk dat ze het leven kunnen Leven. Iets om dankbaar voor te zijn. Ze zitten vol met dromen en ideeen die ze werkelijkheid kunnen maken. Toch is er in hun hoofd een soort van stemmetje die ze in een continue en creatieve stroom aanzet om erin te geloven dat het allemaal niet mogelijk is. Vooralsnog uitstellen of zelfs helemaal afserveren. Oppotten voor een 'later' dat er in veel gevallen, alleen al door een mindere gezondheid, niet meer van komt. Besparen op ideeen en een rad voor je ogen draaien dat je er maar niet meer aan moet denken. En dat zorgt voor het afsterven van je tijd. 

Geluk is niet tijd winnen. Het is je tijd, je weet immers zo goed als nooit wanneer die om is, zo goed mogelijk gebruiken om het leven zoveel mogelijk te vieren. Het heet levensvreugde en inderdaad, dat is tijd bewust weten te verliezen. En zoals iedereen weet zit geluk hem meestal in kleine dingen die ook nog eens geen geld hoeven te kosten. De foto bij dit blog van Phatsamon met onze honden Cupid en 'piloot' Singto met een helm van de schil van een pommelo op haar hoofd is er een voorbeeldje van.

Een mooi citaat waarin een uitdaging ligt om het leven zo veel mogelijk actief te vieren. Uitdagingen aan te gaan en dromen en ideeen proberen tot uitvoer te brengen. Ik schreef het al eens eerder. Beter spijt krijgen van iets dat anders dan je wenste anders uitpakte dan achteraf spijt hebben van dat je het nooit geprobeerd hebt.  We hebben weer een nieuwjaar om daarop zoveel mogelijk in te zetten. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Zo'n kind gun je toch een mobiel.

Een zak chips, dat was het. Ze keek om zich heen om contact te maken. Helaas zonder succes. 

Nou ja, in ieder geval dan voor heel even, toch chips om je aandacht op te richten. De liefde gaat immers zeker ook door de maag. Mam, oom en tante waren in het Wereld Wijde Web verzeild geraakt. Ver van persoonlijke verbinding met haar. Zeker weten helaas niet alleen nu. 

Vanmiddag op de markt hier in Mae Rim niet anders. Volgens mij is de jongste nog geen jaar oud. En inderdaad, ook daar die zak chips.

Bij hun vader maar zeuren, dreinen, nee ik vond het echt zeiken om die mobiel. Zo erg dat ze die dingen gewoon uit de tas haalden door de ritsluiting open te maken. Pa gaf maar toe. De gemakkelijkste weg... Het heet opvoeden en belooft wat voor later. Deze kinderen bulderden nadien in ieder geval van het lachen om de filmpjes die ze bekeken. In ieder geval een iets ander geluid dan dat gekrijs. 

'Gewoon' slechts voorbeelden van de zo vaak dagelijkse praktijk. Het is aan de orde van de dag. 

Dit, in mijn ogen, wat trieste tafreel riep bij mij het idee op dat je zo'n kind (de meeste huidige jonge kinderen) toch een mobiel zou gunnen. 

Ze leven immers toch in deze, tegenwoordige, wereld? Hoe moeten ze anders contact met hun ouders, familie of vriendjes en vriendinnetjes maken? 

Zo'n mobiel zou inmiddels eigenlijk meegeboren moeten worden. Die tijd van evolueren is toch allang daar? Gelijk ook goed als kinderoppas. En een powerbank hoort daar als basis vanuit de baarmoeder bij de geboorte vanzelfsprekend bij. 

Ik heb een nicht en een neef die opa en oma zijn. Haast jaarlijk zie ik hoe ze met hun kleinkinderen er op uit trekken. Feest in het herfstbos bij het bekijken van de verkleurende bladeren, de geur van het bos en vooral ook die fantastische paddestoelen met de interessante verhalen die daar automatisch bij boven komen. 

Feest samen met ze in de pannekoeken boerderij. Feest als opa, die vrijwillig molenaar is, naar de molen gaat en zij vol bewondering de krachtenspeltransitie van de wind naar de molensteen bekijken. En dat alles vergezeld van de hele sfeer, geluiden, geur en energie die in zo'n molen heerst. 

Opa en oma als leraar en voorbeeld. Vragen staat vrij en wordt aangemoedigd. Tijd om de wereld (meestal op de fiets) te ontdekken en, vanuit oprechte aandacht verbinding met elkaar te hebben. Geen mobiel voor nodig.

En ja, ook op zijn tijd een pannekoek met stroop of anders lekkers. Iets anders dan een zak chips en toch die liefde die door de maag komt ook stimuleren. Aanwezigheid en aandacht voor en met elkaar en vooral SAMEN feestvieren. 

Toch iets heel anders dan de eenzaamheid met je zakje chips.

Naar mijn kinderen en broer en zussen schreef ik nadat ik dit plaatje maakte: "Vakantieman, gezellig he?" 

Een overweging, zo op het eind van het jaar. We raken steeds meer van elkaar verwijderd en vervreemd. Het heet 'sociaal' hoewel dat er bij mij, niet alleen over die maag gesproken, niet in gaat.

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Kerst klopt (niet alleen) hier niet

Nog maar een paar dagen te gaan en het is alweer Kerstmis. Het jaarlijkse gebeuren voor heel veel mensen om te vieren. Het brengt vaak veel stress, organisatie (waar en bij wie ben je op welk van de twee Kerstdagen), en voorbereidingen met zich mee. Tijd vliegt. Het afgelopen jaar is wederom omgevlogen en zo zal het ook weer met het komende jaar gaan. 

Rond 35 graden Celcius is het deze maand hier in Surin als ik overdag met de scooter naar de supermarkt ga. Een trip die ik gelukkig meestal maar eens per week maak. Het is nog nooit zo warm geweest. 

Al een paar weken word ik buiten de supermarkt al 'welkom' geheten door plastic opgetuigde kunst kerstbomen. Nog geen stap binnen wordt ik overrompeld door het lied: "Let it snow...". Ik kijk al niet eens meer naar buiten want die sneeuw kunnen we hier echt vergeten. Overigens maar goed ook omdat ik denk dat veel mensen dat hier niet zullen overleven.  

De kerk hier in Surin heeft elke zondag gemiddeld rond de 30 bezoekers en ja, er is een adventskrans en sinds afgelopen zondag ook een kleine, nog lege, Kerststal.

 

Thailand is (of heet) Boeddhistisch en Wikipedia geeft aan dat zo'n 95 % van de bijna 72 miljoen (Thaise) inwoners die stroming/levenswijze volgt. Kerstmis komt er niet in voor.

Dat denk je dan maar. Kerstmannen (en vrouwen) vliegen je om de oren. Kassieres lopen met hertengeweien op hun hoofd rond en kerstmutsen op. Kerstmuziek, ik zei het al en... aansporing om vooral (nog meer) te kopen. Wat het ook allemaal wel of niet voorstelt maakt geen bal uit. Kopen wordt aangemoedigd want, hoewel ook hier hoge inflatie, de economie moet groeien. Kerstmis 'vieren' is daar een uitstekende aanvulling voor. 

Het hele gebeuren klopt hier, op voorhand, dus gewoon niet. Het past hier niet en is meer dan gemaakt. 

En ik vraag me af of er van de echte waarde van Kerstmis nog veel over is. 

Het jaar is weer omgevlogen. Vrede op aarde? Oorlogen, 'steunpakketten' munitie, haat, mens- & dier onterende tafrelen, is wat de klok van het nieuws in de media slaat. 

Stalen gezichten van wereldleiders met kaarsjes in hun handen die verantwoordelijk zijn voor het afslachten van ontelbare onschuldige mensen. Of ze nu militair zijn of niet. Het slaat werkelijk allemaal nergens op anders dan dat er vieze spelletjes over ruggen van anderen worden gespeeld. En we gaan er vooral mee door. 

Misschien zou het grootste kerstgeschenk van dit jaar, om de economie te stimuleren, zijn om al die onzinnigheid te stoppen. 

Blijven dromen Frans. Zalig Kerstmis (???). 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com

Roddelen 'vermoordt'

We wonen hier op het platte land in een klein dorp met niet meer dan een paar honderd zielen. En naast ons dorp weer een ander klein dorp met eveneens een paar honderd zielen en zo gaat het om ons heen maar door. Het totaal aantal zielen neemt trouwens in onze buurt, na alle goedbedoelde en aanbevolen booster campagnes, wekelijks in een wel heel rap tempo af. Weinig nieuwe aanwas. Jonge mensen zijn vertrokken naar de grote steden om daar hun geluk te vinden en geld te verdienen. Weg met de zalige rust die je hier nog vindt. 

Iedereen kent elkaar hier zo'n beetje en heel veel gebeurt er niet echt. Het provinciale-, landelijke-, laat staan het wereld-, nieuws is ver weg en voor de meesten absoluut niet interessant. Televisieseries zijn voor velen het leven en heel veel, zeker voor de oudere dametjes die hier wonen, draait om de Boeddhistische tempel in het dorp. Ik ken het van mijn (toekomstige) schoonmoeder die wel een paar keer in de week vroeg in de ochtend met haar vriendinnen bij de 'oranje mannen' is te vinden om ze, met nog vroeger afzonderlijk bereid eten (en regelmatig een donatie), te verwennen. Het is immers met de paplepel voor die generatie ingegeven om dat te doen voor een beter volgend leven. 

En in dat dorp val ik, als enige buitenlander, natuurlijk op. In een straal van ca. 4 kilometer zijn we als 'Farang' (buitenlanders) maar met z'n drietjes. Matthias uit Duitsland, Bob uit Australie en ik. 

Het nieuwe van mij is er, na bijna vier jaar dat ik hier nu woon, voor de buurt inmiddels natuurlijk wel een beetje af maar toch. Het blijft / wij blijven een beetje vreemd.

Mensen die zelf een huis ontwerpen en al jaren dagelijks in werkkleding het met eigen handen bouwen. "Ze moeten wel krenterig zijn dat ze geen werklui hebben." Zoiets doe je immers als 'rijke' buitenlander anders niet. "Erg triest" ;). 

Zo'n kleine gemeenschap nodigt uit tot het verhalen (door)vertellen van en over anderen. En iedereen weet dat dat natuurlijk niet alleen in een kleine dorpsgemeenschap zoals bij ons hier voor komt. Rumours, roddels. 

Wie kent het in zijn leven niet? "Kun je een geheimpje bewaren?". " Vertel het niet door." "Je kent me toch? Ik zwijg als het graf!"

Flauwekul!. Het eerste dat je je mag/moet afvragen is waarom het "grote geheim" met jou gedeeld zou moeten worden. Kennelijk kan degene die het vertelt zijn of haar verhaal niet eens geheim houden. 

Het is zo aantrekkelijk, uitnodigend en opent oren. Hoe geweldig is het niet om een verhaal verder te vertellen? Om te smullen om het maar zo te zeggen. 

En iedereen weet ook dat bij het doorvertellen het verhaal keer op keer verandert en wordt aangedikt. Kortom, de interesse stijgt, het wordt steeds smeuiger, en het ware verhaal vervaagt totdat er bijna niets meer van over is.  

En dit is wat er in de dagelijkse praktijk gebeurt. Gossip, Rumours... we roddelen wat af. 

Als je iemand hier daarop betrapt ga je naar de politie. Diverse mensen in ons dorp die al een boete hebben moeten betalen voor het roddelen over anderen.

Verzin geen verhalen over anderen. Gezichtsverlies is in de Thaise cultuur een enorm belangrijk ding. Dat schaden... niet alleen ongepast maar ook zelfs juridisch aanvechtbaar. 

Uit mijn praktijk- en ook politieke ervaring, weet ik dat roddel ook bewust, voor eigen belang, wordt verspreid. Het heet dan 'gebruik maken van je netwerk'. Eigenlijk misbruik maken dus. 

Heel vaak heb ik mogen en kunnen solliciteren. Steevast stond in de functie vereisten dat er iemand gezocht werd die (onder andere) ook goed was in netwerkvaardigheden. En ja, ik was (lees was) er goed in. Ik begaf en begeef me nog steeds graag onder mensen. Niet meer om er zelf of als organisatie beter van te worden. 

Als ik daar nu over nadenk had dat netwerken eigenlijk alle ingangen voor kruiwagen- en corruptie werk. Heel vaak over de ruggen van een ander en vooral op voorhand weten wat er in jouw wereld om je heen leeft en daarop vroegtijdig anticiperen om er zelf beter van te worden. 

Smerige roddelverhaaltjes kunnen je ook de das om doen of je met al je goeie bedoelingen 'vermoorden', tenminste ziek maken. 

Ondanks rectificaties die soms juridisch afgedwongen moeten worden geplaats is de toon immers gezet. De roddel is interssant, de rectificatie allerminst. Soms wordt een rectificatie niet eens geplaatst of een onjuist bericht ook niet verwijderd. Wat gezegd is, blijft gezegd ondanks excuses.

Een kwestie van lange adem hebben (na een tijdje is er immers weer een andere roddel) of er, grof gezegd, schijt aan hebben om er mee om te gaan. Het lukte me niet altijd. 

Ieder verhaal kent ALTIJD twee kanten en als je in een verhaal echt en oprecht bent geinteresseerd dan is het goed om het lef te tonen (hoewel lef eigenlijk al erg ver gaat) om iemand rechtstreeks ernaar te vragen inplaats van jouw eigen elementen weer aan het verhaal toe te voegen om het 'geheim' door te vertellen. 

"Zeg het niet verder!" is in de praktijk immers juist de uitnodiging om aantrekkelijke verhalen verder aan te dikken en door te vertellen. Hou gewoon je mond dicht. Wat schiet je ermee op? Aandacht? 

In ons dorp kennen we iemand die een droom van zijn vrouw wilde waarmaken. Na een week proberen bleek de droom geen werkelijkheid te kunnen worden. Mensen wisten allemaal hun eigen verhaal 'uit goeie bronnen???' waardoor het 'mis' was gegaan. Roddels te over en eigenlijk schaamde deze mensen zich over hun 'mislukking'. 

Waarom schamen? Mislukking? Is het niet beter 'spijt' te hebben van iets dat je geprobeerd hebt dan om spijt te hebben van dat waarover je altijd droomde maar uit een soort van angst maar bent blijven afstellen totdat het er nooit meer van kon komen? Stemmetjes in je hoofd die je voor de gek blijven houden dat het maar beter is om het niet te proberen. Voorbeelden te over. 

Dit stel zette een top prestatie neer en "toonde ballen" wat mij betreft. De uitkomst van hun avontuur was juist verassende positief. Dit was het dus niet voor die twee.  Een ervaring rijker!

Iemand die zegt dat je bij hem of haar gerust en veilig je verhaal kwijt kunt "My lips are sealed" geeft feitelijk al aan dat hij of zij niet te vertrouwen is en het verhaal, in aangepaste vorm, op enig moment wel zal doorvertellen. 

Ook ik/wij gaan er soms in mee. Het is immers zo aantrekkelijk. 

Toch is het goed om er eens over te denken wat voor schade je aan anderen kunt berokkenen omdat je immers zelf het echte verhaal en de omstandigheden helemaal niet kent. Je klets, zoals de vogeltjes op de foto van het wijnetiket bij dit blog, jouw eigen deuntje maar wat na.... Boete nadien of niet. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

email: captijninsight@gmail.com  

Bouw blog: https://pyramidhousethailand.blogspot.com