vrijdag 28 januari 2022

Eenvoudig van dat depressieve gevoel af.

Mijn dochter woont al jaren in Perth, Australië. Omdat dat op het Zuidelijk Halfrond ligt zijn de seizoenen tegengesteld aan die van ons in bijvoorbeeld Nederland of Thailand. Onze zomer is daar winter en omgekeerd bijvoorbeeld. Op dit moment is het er dus zomer.

Ze werkt als technicus twee dagen per week met collega’s in technisch onderhoud en tenminste drie dagen, samen met de superfijne eigenaar (die ik haar tweede vader noem) op een (race)paarden en koeien farm. Ook op dit grote bedrijf is meer dan genoeg aan techniek en onderhoud te doen.

Al een aantal jaren inmiddels leven we zoals iedereen inmiddels wel beseft in een wereld waarin té zware aanslagen op ons gezonde verstand én onze innerlijke wijsheid gepleegd worden. Het geeft mensen een depressief gevoel en maakt zelfs letterlijk ziek doordat het energie vreet. Pilletjes zijn niet de oplossing. Ze onderdrukken slechts je lichaam en je geest en lossen niet echt iets op.
En die depressiviteit werkt als een soort virus. Je beïnvloedt, nee besmet, er je directe omgeving ook nog eens mee.  

Ook in Australië (waar niet) hebben ze er last van. Mijn dochter ervaart het ook. Op de plek waar ze twee dagen per week werkt staat de hele dag de radio aan. Ook in alle winkels die ze bezoekt dezelfde berichten. Mensen praten met elkaar haast over niets anders. De hele dag door bijvoorbeeld geen half uur zonder steeds weer dezelfde adviezen van de overheid. Je kunt het proberen te negeren maar ook de aandacht om dat te proberen versterkt juist een vorm van boosheid en onmacht. Het maakt depressief.
 
Een paar weken geleden vertelde ze me dat ze zich in een paar dagen tijd ineens stukken beter voelde. Het had volgens haar te maken met hoe blij ze zich voelde om als technicus op die boerderij vooral met die dieren, die paarden en koeien (en zonder radio), te zijn. Ook had ze een paar planten gekocht voor in de tuin. In die tuin bezig zijn gaf haar energie. Net als op haar motor uitwaaien als ze naar een paar vriendinnen ging om samen te gaan lunchen.

Geen vreemd verhaal dat ze me vertelde.
Het heeft alles te maken met dagelijks tijd voor jezelf vrijmaken (het heet jezelf respecteren en je niet druk maken over de mogelijke mening van anderen) én met de verbinding met de natuur. Een verandering van en in je levenshouding.
De natuur is niet alleen een voorbeeld voor ons maar ook een energiebron. En dat heeft niet alleen met de zon te maken maar juist met de verbinding die jij met de natuur (flora, fauna en ook bijvoorbeeld de wind) maakt.
 
En hoewel het in Australië op dit moment zomer is, lukt dat in ieder seizoen waar ook ter wereld. Dus ook in de Nederlandse winter.
Heb je er bijvoorbeeld al eens bij stil gestaan dat ieder seizoen ook weer seizoenen in zich heeft en dat de hoogtepunten van lente, zomer, herfst en winter niet op respectievelijk 21 maart, juni, september en december liggen? Die hoogtepunten liggen ongeveer zes weken voor die data. Ik schreef er ooit al eens eerder over. Er is zat te ontdekken.
 
In de tuin werken laat je misschien wat zweten. Tuinieren is niet echt mijn ding maar ik doe het wel regelmatig. Ondanks dat zweten laad je je levensbatterij enorm op. In letterlijke zin aard je jezelf als je met je blote handen de grond aanraakt of ingaat (zoals op de foto bij dit blog).
 
En wat dat tijd voor jezelf vrijmaken betreft zou je eens stil kunnen staan bij de huidige technologie. Ooit bij stil gestaan dat die, in zekere zin en met name voor wat ons oergevoel van communicatie betreft, eigenlijk ook dom, lui, afhankelijk en vooral kwetsbaar maakt? De wereld noemt het echter ‘smart’ (Smart phone, smart car, etc..). Zonder rekenmachine bijvoorbeeld lukt rekenen bij de meeste mensen niet eens meer en alles wat op het schermpje verschijnt wordt voor waarheid aangenomen. De intuïtie om die fout te zien hebben velen verloren.
 
Je kunt veel effectiever worden door wat meer tijd in stilte (zonder die radio, facebook, twitter, YouTube, je pc en noem maar op) door te brengen. Iets dat mijn dochter misschien onbewust die andere drie dagen veel meer doet. Wat is immers écht belangrijk in je leven?

Wat er feitelijk gebeurt is dat je je weer openstelt voor je natuurlijke gevoel en verbinding. Zoals het onverklaarbare gevoel en de geestelijke verbinding (noem het intuitieve communicatie) dat er vanaf het prille begin van de groei van een baby tussen moeder en kind is. Geen technologie voor nodig. Die stompt juist af.
 
Die aanslagen op je verstand en je wijsheid worden minder en ze gaan weer werken zoals het ooit vanaf je prille begin voor je bedoeld was. Depressiviteit hoort daar gelukkig niet bij.
 
Zomaar een paar tips met dit blog. En echt, het werkt. Slechts een kwestie van jezelf respecteren en gebruik maken van het aanbod dat er sinds je hier op deze aarde rondloopt al voor je was en gelukkig nog steeds is.
 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 



Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 21 januari 2022

Gratis huurwoningen om de natuur een handje te helpen en nog meer te genieten.

Sinds kort heb ik twaalf ‘huurwoningen’ gratis beschikbaar gesteld.
Het helpt de natuur en wij genieten van de bedrijvigheid die er binnenkort in plaats gaat vinden.
 
Als ik terugkijk op mijn leven tot nu toe dan speelde dieren daarin een grote rol. Ieder dier die er bij ons huisgezin thuis ooit binnen kwam was blijvend verzekerd van perfecte opvang en verzorging. Mijn moeder had een zwak voor dieren. En ik heb er wat van mee gekregen.
 
Om eens wat te noemen. Achter in onze tuin aan de Lodeweijk van Deijssellaan 192 in Haarlem had ik een mooie, natuurlijke en grote volière gebouwd. Er pronkte een bord boven met de naam; "Vogellust". Niet alleen een lust voor de vogels maar ook voor ons  om naar te kijken. Er huisden met name tropische vogels. In de zomer gingen die vogels in hun nacht verblijf. In de winter naar binnen. Ik had er een plek voor in de achterkamer waar ooit een oude gashaard was ingebouwd én, niet te vergeten, in de keuken. Mijn moeder offerde er zonder probleem de grote keukenkast voor op. Aanwas van jonge vogels was er genoeg. 
 
Konijnen, cavia’s, honden, katten en vogels. Ik heb iets met vogels. Wellicht is het de vrijheid. Voor mij is de boerenzwaluw een van mijn favorieten. Vrijheid, hard werken, zorg voor het gezin, beweeglijkheid. Woorden die bij dit dier zo door mijn hoofd schieten.
 
Otus, de baby uil die ik hier in Thailand in 2014 op straat vond was een soort van herbeleving van dat vogel gevoel in me. Vier jaar kon ik dat dier opvoeden en de vrijheid uiteindelijk teruggeven. Een topervaring met vooral ook heel veel plezier. Geweldig om ook op de plek waar we hier in Surin wonen regelmatig twee verschillende uilen om ons heen te hebben. 
 
Elke ochtend ontbijten we buiten op onze veranda in Surin. We nemen er ruim (een uurtje) de tijd voor. Uitzicht over de bouw, de grote vijver, het labyrint, de bomen en struiken, het fruit en de groentes, de tuin en de rijstvelden. En naast me ligt meestal mijn fotocamera. Haast dagelijks ontbijt ook onze vaste vriend Kingfisher (uit onze vijver) mee. 
 
In deze tuin geen volière. Het is gewoon een grote open volière. Allerhande vogels in zwart, wit, geel, groen, blauw, bruin of prachtige combinaties. Grote en kleinere. Een lust om naar te kijken.
We slapen dagelijks met onze ramen open. Als de grote schare verschillende vogels ontwaken zijn ze voor mij de fantastische natuurlijke 'wekker' om op te staan, met yoga te beginnen en te gaan mediteren. Het is steeds opnieuw het ritueel van het vieren van een nieuwe dag die je weer krijgt. 

Ik kwam op het idee om die volière beleving nog dichterbij te halen en schafte begin januari 12 ‘huurwoningen’ (vogelhuisjes/broedplekken) aan die ik gratis aan het gevleugelde leven beschikbaar stel.
Vanaf onze veranda een goed zicht op alles.
 
Nu afwachten wat de natuur voor ons in petto heeft. De eerste nieuwsgierige mogelijke huurders dienen zich inmiddels al aan. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 14 januari 2022

Goed gezelschap zonder paniek.

Rond de jaarwisseling hebben we van een korte vakantie, tijdens onze voortdurende vakantie, genoten. Weer even terug naar mijn huis in Mae Rim, Chiang Mai. Fantastisch weer en pracht natuur.
 
The Residences, waar mijn huis staat, zien er met een nieuw managementteam en een haast totaal vernieuwde staf weer als een paradijs uit. Ze hebben het afgelopen jaar veel werk verzet en het resultaat mag er zijn. Een pracht plekje om te bivakkeren.
 
Chiang Mai zelf likt een beetje de wonden van het gebrek dat er was en nog steeds wat is aan toeristen. Ook daar komen zaken gelukkig weer langzaam op gang. En ja, diverse mensen zijn nog steeds paniekerig en bang. Niet ons ding en het is maar waarop je de focus legt. Weg met al het negatieve paniekerige gedoe en heerlijk om al weken het nieuws niet meer te laten binnenkomen. Ik schreef er twee weken geleden al over.
En dat dat ten koste gaat van sociale contacten… helaas. Dan maar een kleinere wereld maar wél een waardevolle waarvan we kunnen genieten.
LEEF je leven is mijn motto en dat gaat gelukkig nog steeds erg goed.
 
Als we ons bouwproces in Surin weer even voor een paar weken verlaten om naar Mae Rim te gaan hebben we meestal een best drukke agenda. Zonder stress hoppen we naar koffieafspraak, lunch, brunch, diner, BBQ, wijnproeverij of feestje. 
Zalig om diverse ‘normale’ vrienden hier te hebben die over heel veel dingen vaak hetzelfde denken en waarmee je dieper kunt praten. Of die juist anders denken respecteren en vinden dat het de wereld kleurrijker maakt. Mensen die dan ook niet roddelen of jaloers zijn. 
Fijn om met dit soort mensen tijd door te kunnen brengen. 
 
Genieten van vooral dit soort Goed Gezelschap. Gezelligheid, verbinding. Face-to-face communicatie over normale dingen die in je leven gebeuren of ooit gebeurd zijn. Pandemie gezeur? Dat blijft lekker buiten. Prima eten en drinken, lachen en vooral veel plezier.
 
Jawel, het kan én het is er. Je hoeft er je deur maar voor open te zetten. Fijn thuis komen. Heerlijk dat goeie gezelschap. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 7 januari 2022

Eenvoudig een (nog) betere dag.

Wie kent het niet? Ik ken het nog uit het verleden. Je wordt wakker en hebt alweer een vol geplande dag voor de boeg. Soms uitdagend, soms weer het zelfde, soms zie je er wellicht tegenop en heb je weinig energie.
 
Je staat op, gaat op enig moment naar de badkamer en kijkt daar wellicht even in de spiegel.
Weet je dat de helft van de mensen daar een hekel aan heeft? Ze zien zichzelf eigenlijk liever niet. Het overgrote deel van de dames die er wel in kijken begint al met ontevredenheid over hun uiterlijk. Fijn om iedere dag zelf naar buiten te kijken om niet met jezelf te hoeven te worden geconfronteerd zo lijkt het haast. Of misschien is het wel zo.
 
Tevreden zijn met jezelf, zoals je werkelijk puur natuur bent, laat staan van die persoon die je in die spiegel ziet houden is meestal ver te zoeken.
 
Kijk eens wat langer in die spiegel elke ochtend. Wat mag je deze nieuwe dag allemaal weer met dit super mooie en unieke mens doen? Wees (meer) trots op jezelf. Op de persoon die je van nature bent. Ongeacht je leeftijd, je huidskleur, die rimpel(s), dat litteken misschien.

Sta er eens bij stil dat je wonderbaarlijk mooi bent gemaakt. Jij bent uniek zoals je bent. En wil je dat ‘verbergen’ door eigenlijk op een ander te lijken? Weet dan dat die andere plek al door een unieke andere persoon is ingenomen en geloof wat minder in reclames die je, om slechts aan je verdienen, vertellen dat je veel en veel mooier kunt zijn en vooral niet tevreden met jezelf moet zijn. 
 
En als je dan elke ochtend iets langer puur natuur in die spiegel kijkt, lach dan naar jezelf. Er is helemaal niets om je voor te schamen. Geef jezelf na die lach een ‘High Five’ omdat je trots bent op jezelf. Het geeft je energie. Zeker weten dat je na een paar dagen al merkt dat je (nog) meer van die dag te genieten. Jij mag er immers zijn!

Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 31 december 2021

Tenminste een maandje nieuws-geheelonthouding als goed voornemen.

Wikipedia omschrijft nieuws onder andere als: “Nieuws omvat alle informatie van een zeker algemeen belang die tot dusver aan publieke waarneming was onttrokken. Het gaat doorgaans over een recent feit, een actualiteit, waar collectieve belangstelling voor bestaat. Nieuws kan echter ook betrekking hebben op een 'inlichting' uit het verleden die niet eerder als zodanig is ontsloten voor een brede kring van belangstellenden…”
 
Ik heb het niet zo op die altijd weer populaire ‘goede voornemens’ die mensen stellen aan het begin van een nieuw jaar. Zelf heb ik er ook nooit aan meegedaan. Toch schoot me een paar weken geleden door mijn hoofd om het er eens een keer op te wagen. Voor tenminste een maandje persoonlijke ‘nieuws-geheelonthouding’.
 
Hoewel ik denk aardig ‘vrij’ te zijn, doordat ik al jaren niet meer over sociale media beschik, denk ik toch dat het een pittige uitdaging wordt. Even het nieuws checken is toch een soort verslaving.
 
Waarom dan juist deze uitdaging met mezelf aan gaan? Het heeft een aantal redenen.
 
Allereerst krijgen we al meer dan twee jaar dagelijks niets anders te horen en te zien dan virusgedoe. Geen dag zonder een foto van weer een of andere injectiespuit. En als we een beetje nuchter nadenken dan is dit gedoe er al sinds mensenheugenis (toen het echter nog niet of nauwelijks door andere mutaties aandacht kreeg) en zal dit ook deel van ons leven blijven. Er worden niet voor niets op diverse plekken in de wereld voor miljoenen dollars nieuwe vaccin fabrieken gebouwd om de vaccinboosterstrippenkaart te blijven vullen.
Geen nieuws, eigenlijk ‘ouds’ dus, dat inmiddels een wereldwijde massapsychose heeft veroorzaakt. Over een maand is dat zeker weten niet anders, laat staan weg.
 
Een andere reden is dat juist slecht en negatief nieuws de overkill aan informatie is die dag in dag uit over ons wordt uitgestort. Het blijft de wereld overheersen. Het zaait onrust, vaak angst en paniek en geeft stress. Al die negatieve energie kan je humeur en zelfs je gezondheid pittig beïnvloeden.
Als ik die uitleg van Wikipedia lees dan vraag ik me ook af welk belang er voor mij mee wordt gediend. Tenminste 98% van al die informatie is voor mij niet interessant of ik heb er geen belangstelling voor. Laat staan dat het voor mij persoonlijk belangrijk is. En ik vraag me ook af wat van veel tot de tot dan toe aan de publieke waarneming onttrokken informatie de werkelijke nieuws'waarde' is. Dient het werkelijk het algemeen belang?  

Een goeie vriend deelde een verhaal dat hij ooit gehoord had met me. 
"Stel dat een goeie bekende dagelijks bij jullie thuis aan komt. Hij of zij gaat midden in de kamer staan en vertelt je kinderen elke dag over enge ziektes, moorden & overvallen, rampen, mensen die met elkaar ruzie hebben of smerige (macht) spelletjes met elkaar spelen, corruptie, onveiligheid, bedrog, demonstraties, oorlogen, crises, vluchtelingen, natuur en milieu in vernieling, rampspoed en ga zo maar door. Wat zeg je dan tegen die dagelijkse bezoeker? 
Waarschijnlijk dat hij of zij op moet hoepelen en nooit meer terug moet komen. Je kinderen worden er immers bang en ziek van. Het speelt in op en raakt hun emotie. Wegwezen dus. Een redelijk normale reactie zo zou je toch mogen verwachten. 
Onze televisies, die met het nieuws exact hetzelfde doen, zetten we dagelijks uit gewoonte en zonder er bij na te denken maar al te graag steeds weer aan..."  
 
Nog een reden. We kunnen de wereld niet veranderen. Hoe meer dan triest vele verhalen uit de hele wereld ook zijn, we kunnen er daar, op die plekken, bijna nooit iets aan veranderen. Is doneren de structurele oplossing? Met acties worden we er door humanitaire organisaties onder bedolven. En ja, hulp is zeker nodig. 
Ooit bij stilgestaan dat we ieder op een plek in de wereld leven waar we uitgenodigd zijn om op wat voor manier ook lokaal met onze talenten te helpen? En meestal bestaat dat uit aandacht en tijd voor elkaar. Iets dat in de tegenwoordige tijd met onze 'nieuwe normaal' inzet volledig de nek wordt omgedraaid. 
 
Hoewel het op zich niet met nieuws te maken heeft word ik meer en meer gek van de ziekte die Marketing heet. 
Tussen het nieuws word je er onder bedolven. Werkelijk overal word je er op de meest creatieve en schreeuwerige manieren aan herinnerd dat je toch zeker moet kopen. Een proces dat moet doorgaan omdat dat wat je koopt misschien een minuut je geluksgevoel een beetje opkrikt. Een andere vriend van me noemde het onlangs marketering.
Ik heb helemaal niets nodig anders dan dat wat ik al heb en zit er dan ook niet op te wachten. Er staan al genoeg schreeuwende reclameborden op elke hoek van de straat. Bijna altijd met promotions die ook nog eens helemaal geen aanbiedingen zijn maar meestal slechts de boodschap dat het product de komende weken wederom in prijs zal gaan stijgen.
Onlangs las ik dat in december veel mensen last hadden van ‘cadeaustress’. Ik had nog nooit van het woord gehoord en op dezelfde Wikipedia is het tot nu toe ook nog niet te vinden. Het zal vermoedelijk te maken hebben met van gekkigheid niet meer weten waaruit je moet kiezen om anderen heel kort blij te maken zonder op je keuze voor de rest van je leven negatief te worden aangekeken. Ook van deze nieuwe vorm van stress gelukkig geen last. 
 
En ja, geen nieuws sluit je van dat ‘zekere algemene belang’ zoals in de omschrijving van het woord ‘nieuws’ wordt gesteld dus uit. Wat aan mijn ogen en oren onttrokken was blijft het dus ook. Vraag is of ik er überhaupt belangstelling voor had of heb. Misschien vereenzaamt het. Zeker weten dat ik niet meer kan meepraten over alles wat er in de wereld gebeurt. Ik neem het op de koop toe. Het zit immers opgesloten in mijn voornemen.  
Het positieve is dat er een grote kans dat is dat het ons thuis, op onze fantastisch mooie plek, echter nog dichter en dieper bij elkaar brengt.
 
Zonder de dagelijkse negatieve nieuwsverstoring sta je volgens mij meer open voor dingen die er in je leven echt toe doen. Je krijgt nog meer tijd om mooie dingen op te merken en mee te maken dicht bij huis. En, als je positiever in het leven staat geniet je directe omgeving van die energie die je uitstraalt mee. Die houding verbindt immers weer. Verbinding, wat was dat ook alweer? 
Er is een gezegde: “Geen nieuws is goed nieuws”. Wie weet is het waarheid. Ik ga het ervaren.

Nb: Tot op heden gaat het nog steeds goed met me. Na het op 20 december jl. in concept schrijven van dit blog ben ik gelijk maar met mijn 'nieuws-geheelonthouding' begonnen. Waarom nog langer wachten? 
Op 25 februari, als ik het dan nog heb volgehouden, zal ik proberen wat ervaringen te delen van mijn nieuws geheelonthouding reis. 


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 24 december 2021

Ons geweldige zesde zintuig. Persoonlijk kompas.

Hoe vaak in ons leven vertellen onze logische en praktische geesten ons één boodschap, en toch weten we diep van binnen dat die boodschap niet helemaal klopt en dat er iets méér is. Iets onverklaarbaars, iets dat ons een diepere waarheid en betere oplossingen biedt?
 
Het blijft een soms rare gewaarwording. Een stem of gevoel dat aangeeft dat je eigenlijk een ander besluit zou moeten nemen of andere weg zou moeten inslaan dan je zou willen besluiten of al hebt besloten.
 
Vanuit onze ervaring, opleiding, cultuur, omgeving, adviezen van anderen en noem maar op, nemen we besluiten en toch voelen die regelmatig van binnen niet goed. Als je maar doorholt, niet naar jezelf hebt geleerd te luisteren, belangen van anderen boven je eigen belang stelt of geen lef hebt om af te wijken, dan blijf je dus bij je rationele besluit. Soms met allerhande, vooraf voorspelbare, gevolgen van dien.
 
Die stem of dat gevoel komt vanuit je zesde zintuig, of heel gemakkelijk gezegd je intuïtie. Iets dat iedereen heeft. En als je het dieper onderzoekt dan kun je erachter komen dat de richting die dat zesde zintuig je stuurt alles te maken heeft met jou, via de kortste route, op het pad van je levensmissie houden. Je leest het goed, via de kortste route. Als je immers niet luistert dan blijft die stem of dat gevoel terugkomen om je via een omweg, van soms onplezierige ervaringen, toch weer op jouw juiste weg te ‘sturen’. Het werkt als een soort van innerlijk kompas dat je op koers probeert te houden.
 
Zelf heb ik diverse ervaringen. Soms zelfs vrij extreem en achteraf gezien wel eens wat eng. Stom dat ik die signalen, tegen echt van binnen beter weten in, toen negeerde. Het leverde daarentegen ook heel veel ervaringen op.
 
Een niet te onderschatten sturende bron die er altijd voor je is. Je hoeft slechts (naar jezelf) te luisteren en alles komt uiteindelijk op zijn pootjes terecht.
 
Daar waar de ene deur immers dicht gaat, gaat er een andere automatisch voor je open. Je hoeft het lef maar te hebben om daarop te vertrouwen. 

Frans Captijn (Gangey Gruma) 



Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 17 december 2021

Lawaai beperkt je vrijheid

Zalig weer hier op dit moment. Vanmorgen begon de dag met 22˚C en was het licht bewolkt. Een dag om weer heerlijk aan onze bouw te kunnen werken.
 
Tijdens de meditatie het geluid van een vogel en een kalf dat om zijn moeder roept en het lopen van hond Kadhow door het grind, die de stilte af en toe doorbreken. Rust, wat een geschenk en wat een vrijheid kwam in mijn gedachten op.
 
Met meditatie sluit je het lawaai buiten, stijg je er bovenuit. Lawaai onderbreekt, verbreekt en isoleert. Het is een afleiding van je bewust zijn. Je mist zoveel moois en het beperkt je in je vrijheid.   
 
Onze wereld is vol lawaai. Niet alleen van daadwerkelijk geluid en geschreeuw. Ook van de steeds snellere aanvoer van overkill aan lawaai van alle (vaak ook nog eens volstrekt onbelangrijke en onnodige) informatie. Een continue stroom die op ons wordt afgevuurd en waar we ons maar al te graag, de hele dag door, voor open stellen. Ik vraag me werkelijk soms af hoe het nog door mensen te verwerken is. Lawaai lijkt een verslaving. En als je jong bent, en er mee bent opgegroeid, dan heb je dat niet eens in de gaten. Stilte is dan een 'geluid' waar je je ongemakkelijk of zelfs angstig bij voelt. Met de jaren (maar waarom zou je daar op wachten?) ga je de waarde voelen en waarderen van stilte en rust. 
 
Vanmorgen tijdens de wandeling met Kadhow liep ik langs de lelie op de foto bij dit blog. Ik ben na onze wandeling teruggereden met de scooter om er een foto van te maken. Wat een pracht en eenvoud. Geen verstoring, geen lawaai. Voor mij pure vrijheid.
 
En misschien is eens even afzien van al dat lawaai om ons heen wel een mooi cadeau dat je jezelf kunt geven voor Kerst. Een uitnodiging voor verbinding en een goed gesprek. Een uitnodiging om weer eens even stil te staan bij waar leven eigenlijk echt om draait. Voor mij gelukkig al tijden niet meer om al dat lawaai. Wat een zalige vrijheid.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 10 december 2021

Onvergetelijk en waardevol (gratis) kerstcadeau

Het wordt weer Kerst. De meeste mensen weten niet waar dat echt over gaat, maar het wordt met veel marketing spektakel ‘verkocht’ als gezelligheid, verbinding, en als hoofdmoot vooral veel en dure cadeaus. Bevrediging van tijdelijk geluk. Geweldig voor de economie.
 
Ook hier in Thailand is het in diverse winkels, zoals bijvoorbeeld de Makro’s, Kerst wat de klok slaat.
Het huidige ritueel om binnen te komen is inmiddels: Eerst maskeren, dan registreren, daarna plastic handschoenen aan (er is nog niet genoeg plastic), daarna lichaamstemperatuur check (groen is mogen doorlopen, rood is terug naar buiten en in de wachtruimte met afstand blijven wachten). Ik mag nog steeds door ondanks mijn zeer lage lichaamstemperatuur.
Eenmaal binnen loop je tegen de ‘Kerstuitstalling’ aan en hoor je regelmatig “Let it snow” uit de speakers. Jawel, bij tropische temperaturen.
Die sneeuw komt dus helemaal nooit (zelfs voorlopig nog niet door de klimaatverandering).
 
Verbinding is in de tegenwoordige ‘nieuw normaal’ tijd ver te zoeken. Smiles zijn, in ons mooie Aziatische land dat gepromoot wordt als land van de smiles, als ze er nog zijn, onzichtbaar verborgen achter medische en niet medische gezichtsmaskers. Gezelligheid en vooral spontaniteit zijn inmiddels door de afstand die we moeten houden helaas stappen terug naar af.
Niet klagen en niet getreurd. Kopen kun én zul je. Het is toch immers Kerst???
 
Plastic Kerstbomen, in allerhande maten, zijn hier nú, zo zie ik overal, in de aanbieding. Echt een geluk ;). Vreemd overigens want met Pasen of in de zomer kon ik ze hier tegen die genoemde hogere prijs niet vinden of krijgen.
Nee, ik koop er geen. Voor mij ‘ruiken’ ze hier niet echt. Wie weet volgend jaar. 
En mogelijk een lichtpuntje. Eergisteravond kreeg ik in ons vaste restaurant een tip van een bezoeker dat er in de buurt toch ook kleine echte boompjes te koop zijn. Een uitdaging waar ik naar opzoek ga.  
 
Op een Nederlandse website las ik dat diverse mensen lijden aan 'Cadeaustress'. Ik had er nog nooit van gehoord. Volgens mij is het zoiets dat je van gekkigheid niet meer weet wat je moet kopen. Zijn mensen nu echt totaal doorgedraaid? 
Aan kerstcadeautjes doen wij niet. We hebben alles wat we verlangen en zeker ook elkaar. Geen cadeaustress dus. Hoe zalig kan het niet zijn. En yep, we gaan wel naar de nachtmis en hebben nadien daar zeker weten weer een gezellige party met bbq en karaoke. Toch een beetje kerstgevoel. 
 
De wereld is meer en meer opgefokt voor hebbedingen. Zaken en indrukken die snel vervagen en die gillen om snel nog meer of weer iets anders. En toch zijn er dingen die een onvergetelijke indruk achter laten. Vooral ook bij (klein)kinderen. Het wordt misschien even slikken omdat ze tegenover anderen iets (waardevols) hebben uit te leggen maar toch.

Mijn jongste zus bracht me vorig jaar een voorbeeld. Hebbedingetjes vonden haar zoon en schoondochter voor de kleinkinderen niet noodzakelijk. Ze koos voor iets totaal anders en dat sloeg in als een bom.
 
Gezelligheid, verbinding en achtergrond op een andere manier speelden de hoofdrol. 
Ze las haar kleinkinderen een fantastisch mooi en voor de kinderen inspirerend Kerstverhaal voor. Dat maakte indruk. Oma die bij de kerstboom een verhaal voorlas. Ze praten over deze herinnering nog steeds. Over waardevol gesproken.  
 
Voor de economie niet geweldig en toch. Hoe eenvoudig en onvergetelijk kan het niet zijn…? Het heet verbinding, interesse en aandacht.
 
Voor het hele gezin biedt SBS6 dit jaar met eerste kerstdag iets nieuws aan. Hun zender gaat die avond voor vier uur op een knappend haardvuur met kerstmuziek. Het geeft families de mogelijkheid om elkaar weer eens te ontmoeten en vooral weer eens face-to-face te communiceren met elkaar. Wie weet spoort het idee sommigen aan om ook die mobiel dan eens uit te zetten en te gaan voor persoonlijk contact in de huidige ‘afstand maatschappij’ die ons helaas steeds meer wordt aangedaan en opgelegd. Toch denk ik dat de meeste mensen jammer genoeg de boodschap van SBS 6 niet vatten en overschakelen op een ander kanaal. Contact kan immers nogal confronterend zijn en we zijn het niet meer gewend. Hoe dan ook, wat mij betreft een gemiste kans en wie ben ik…?
 
Ik wens je alvast een creatief en verbindend Zalig Kerstfeest en een nieuwjaar met aandacht, nabijheid en liefde voor elkaar.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 


Gepost door op Geen opmerkingen:

vrijdag 3 december 2021

De misdienaar van Godfried Bomans. Nog steeds blij met mijn geloof.

Twee dagen geleden vertelde ik mijn zoon met een lach dat ik in mijn middelbareschooltijd van mijn Nederlandse boekenlijst slechts één boek echt gelezen heb. Een boek van Godfried Bomans: “Erik, of het klein insectenboek”. Nog steeds is lezen niet echt mijn ding. Wie weet komt het ooit nog. Mijn vader en moeder hadden wat te stellen met mij als altijd erg druk kind.
 
Misschien las ik dat ene boek wel door een eerdere kennismaking met de schrijver. Op 24 december 1971, ik was toen 14 jaar, was ik misdienaar tijdens zijn begrafenis. Ik droeg het kruis. Gisteren zocht ik voor de gein eens op internet en kwam ik, met dank aan Het Nationaal Archief, foto’s van Joost Evers (twee bij dit blog) tegen. Wat een verbazing. Ik kwam mezelf weer tegen!
 
Wat een tijd was dat en wat een tijd is het voor mij nog steeds.
 
Ondanks alle negatieve verhalen en ervaringen over wat er in de kerk allemaal is misgegaan speelt religie en geloof in mijn leven van jongs af aan al een belangrijke rol.
En, yin-yang, er zijn juist ook gigantisch veel positieve verhalen en ervaringen. Het is maar waar je de klemtoon op legt. Helaas worden de negatieve kanten meestal uitvergroot. En ook over monniken in het Boeddhisme hier in Thailand wemelt het van soms de meest vreemde verhalen. Geen reden om daar dan allemaal gedag tegen te zeggen. Het is niet God maar het zijn juist mensen die er vaak een puinhoop van hebben gemaakt of nog steeds van maken. Voorbeelden van uitwassen helaas te over en absoluut niet goed te praten. 
 
Het verandert, in mijn beleving, echter niets aan de bron, de basis en boodschap van geloof. Iedere religie stelt dat het leven draait om het doen van goede dingen.  Hoe daar, weer slechts door mensen, vorm en uitleg aan wordt gegeven en hoe ook daarbij macht en positiespel een rol speelt zijn verhalen apart. Je hoeft elkaar daarvoor niet te haten, te pesten, te discrimineren of zelfs af te slachten. Helaas weer mensenwerk.   

Ik ben nog steeds blij met mijn geloof en met spiritualiteit in mijn leven. Het geeft me stabiliteit, houvast, richting, verdieping en vooral ook dankbaarheid om gezond te zijn en mijn set aan talenten die ik heb gekregen te kunnen delen en ermee te dienen. Jammer als die verhalen en ervaringen bij mensen ertoe leiden om er afstand van te nemen of van te hebben genomen. Ieder zijn vrije keuze en ook respect daarvoor. Wie ben ik om er over te oordelen?
 
Mijn naam heb ik van een persoonlijke vriend en mediator van mijn ouders, Frans Jacobs. Hij was priester van de congregatie “Missionarissen van het Heilig Hart”. Met mij had en heeft hij een enorm sterke band. Hij overleed op jonge leeftijd en in brieven aan mijn moeder komt die band en zijn missie met en in mij naar voren. Zie het als een soort van gids. Heel veel ervaringen die voor mij een extra impuls in dat geloof zijn. Ook mijn kinderen hebben, ter ere van hem, als tweede doopnaam zijn naam meegekregen.
 
Geloof speelde een belangrijke rol in het gezin waarin ik opgroeide. Zondags steevast naar de kerk. De “Allerheiligste Drie-eenheid” kerk in Bloemendaal. En nee, natuurlijk vond ik dat als kind niet altijd leuk. En toch had het wat. Elke zondag krijg ik er beelden van terug en de foto hiernaast, waar ik ook op het misdienaarsbankje zit, geeft me ook gigantisch veel herinneringen. Al snel, ja wat moet je met je ADHD, vond ik een rol als misdienaar. Iets te doen. Het gaf me ook regelmatig de mogelijkheid om van de Sint Josephschool vrijaf te krijgen tijdens begrafenissen en bruiloften of bij de voorbereidingen, uitvoering en afbouw van het jaarlijkse ziekentriduüm. Misdienaars waren nodig en ik deed het maar al te graag. En eigenlijk doe ik dat nog steeds. Zelfs hier in Thailand.
 
In Chiang Mai ben ik jaren ‘Eucharistic Minister” geweest en zong ik psalmen tijdens de drukke internationale vieringen. Afgelopen zondag werd ik voor het eerst in ons kleine kerkje hier in Surin gevraagd om de lezingen te verzorgen. Het maakt me blij. Het blijft een beetje dienen.
 
Ik las dat er dit jaar in Nederland wederom geen Kerstnachtdiensten gehouden worden. Kennelijk word je tot vijf uur in de middag in de kerk minder snel be-omicromt. Voor mij is dit een nog verdere uitholling van dat wat Kerst voor steeds minder mensen nog maar echt voorstelt.
 
Gelukkig gaat alles hier in Thailand tot nu toe lekker door en hebben we na de nachtmis, net als vorig jaar, een gezellige party. Wie weet kan ik nog een beetje dienen. Ik kijk er naar uit.


Frans Captijn (Gangey Gruma) 

Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)