De beperking van de waarheid zit in ons achtste zintuig.

Een persoonlijke ontdekking om te delen.

De verbinding met onze buitenwereld maken we met onze vijf primaire zintuigen. Je kunt ze zien als onze persoonlijke verkopers. Zonder te vragen brengen ze ons allerhande - gewenste of ongewenste - informatie uit de wereld om ons heen. Marketing (het kweken van verlangens / verleiding) maakt er op een niet ondubbelzinnige en vernuftige manier gebruik van.

We kunnen onze luisteren, ruiken, proeven, voelen/aanraken en zien inzetten om ons (meer) bewust te zijn van het hier en nu. En als we onze energie voor 100% inzetten om ons bewust te zijn van dat waar we mee bezig zijn dan noemen we dat mindful.

Wat ik vanuit het boeddhisme leerde is dat zij uit gaan van meer dan de voor ons zo bekende vijf zintuigen. Als we onze persoonlijkheid als een metafoor “organisatie”  of “bedrijf” bekijken, dan is eenvoudig uit te leggen dat we over drie zintuigen meer beschikken. Die zintuigen die, zonder dat we daar erg in hebben, enorm veel invloed hebben op hoe wij naar de wereld om ons heen toe reageren en wat onze waarheid is.

Het zesde zintuig is onze geest. Die kunnen we in die metafoor zien als de ‘General Manager’ van onze organisatie. Onze geest is altijd beschikbaar om - in welke situatie waarin we ook terecht komen – ons te helpen met antwoorden op de twee hoofdthema’s: “Hoe blijf ik veilig?” en “Hoe overleef ik?”. In de rampenbestrijding en crisisbeheersing heb ik er veel van gezien.

Ons zevende zintuig is ons Ego. De directeur / de directeuren van onze organisatie. Er is helemaal niets mis met het hebben van een ego. (soms kan het een trieste ervaring zijn om te zien hoe mensen zich met hun ego gedragen). Zonder een ego kunnen we niet bestaan. Ons ego helpt ons om ons met onze omgeving en met anderen te verbinden en biedt ons daarin de mogelijkheid om onszelf te blijven.  

Heel veel mensen doen zich met hun verschillende ‘directeuren’ in verschillende situaties waarin ze terecht komen anders voor dan diegene die ze feitelijk zijn. Genoeg tijd wordt gestoken om een gewenst gedrag te tonen in relatie tot hun rol of taak. Heel vaak hoor je dat mensen anders zijn in hun thuis situatie dan in hun werk. Alsof er twee verschillende persoonlijkheden zijn. De persoonlijkheid is echter het zelfde, hoe het ego naar voren komt is anders. Feitelijk is het voor deze mensen een voortdurend spel om zich anders voor te doen dan ze daadwerkelijk zijn. Een energie vretende bezigheid. Ik vraag mezelf ook soms af hoe het mogelijk is dat mensen praten over hun privé- en werkleven. Hebben ze dan nog wel te maken met het leven LEVEN? Waarom is het noodzakelijk om je in verschillende situaties anders (in gedachten vaak beter of gewenst) voor te doen dan je bent? Je ego inzetten om jezelf een hogere status aan te meten kan walgelijk spelletje zijn. En het mooie daarvan is dat de buitenwereld het vaak haarfijn door heeft. “Doe normaal, dan doe je al gek genoeg.” Wordt wel eens gekscherend gezegd. Narcisten gebruiken hun ego zelfs om hun ziekelijke behoefte bewonderd te worden te bevrediging en om zich te beschermen tegen de persoonlijke angst in relatie tot een gebrek aan eigenwaarde.

Het achtste zintuig wordt gevormd door onze ‘stakeholders’. Zij vormen onze programmering en zijn opgeslagen in ons on-bewustzijn. Ze zijn van jongs af aan in ons aangebracht. De, vanuit de beste intenties gegeven, invloeden van onze ouders, voorouders, meesters in je leven, cultuur, omgeving, religie en eerste levenservaringen. We hebben geleerd om daarmee en van daaruit te leven en ze vormen de basis voor ons (ver)oordelen en ons ‘stempel gedrag’ (labelen, in hokjes plaatsen). Onbewust geven we hier continu aandacht aan en alles dat je aandacht geeft groeit. Automatisch vormen ze onze basis van hoe we tegen de wereld aankijken en scannen we iedere situatie waarin we verzeild raken om te zien of die situatie wel aan onze verwachtingen voldoet. Of zaken goed of slecht zijn en waar ze in onze ogen thuis horen.

Dit achtste zintuig (in de foto voorgesteld door de laptop) helpt ons om onze waarheid in stand te houden en om ons vooral niet open te stellen voor de waarheid. Een waarheid waar onze waarheid slechts deel van uit maakt.

Vele jaren heb ik in een politieke werkomgeving gefunctioneerd. Een omgeving die als basis debat en overtuigen kent. Ons overtuigen dat dat wat we zien fout is en we moeten geloven in de overtuigingen van een ander. Dat spel maakt op enig moment zo enorm moe dat we maar over schakelen op een compromis. Iedereen blij (of eigenlijk niemand blij en vooral voor twee ‘partijen’ ongeloof). Er is immers helemaal geen compromis en dat klopt ook. Een compromis is niet mogelijk. Je laat immers twee ‘partijen’ achter die niet geheel in hun verwachtingen worden bevredigd. Maar is dit hele spel van overtuigen eigenlijk wel nodig óf is het vaak totaal verspilde energie? Een compromis hoeft ook helemaal niet, nee bestaat niet, er is uitsluitend en alleen een nog grotere waarheid. Mits je genegen bent om je daarvoor open te stellen.

Het is heel erg hard werken, soms zelfs een gevecht, om de wereld om je heen aan te passen. Het kan een grote opgave zijn met nogal wat schadelijke effecten.

Het is stukken eenvoudiger om eens de tijd te nemen om dieper te kijken naar en in de situatie waarin we beland zijn of terecht dreigen te komen. Om ons af te vragen wat de bron is van ons onbehagelijke gevoel of het missen van verbinding. Je zult er achter komen dat het enorm veel met de manier waarop je geprogrammeerd bent te maken heeft. Hoe kan het zijn dat andere mensen, andere culturen, andere religies, mensen uit andere omgevingen en familieachtergronden anders denken dat jij? Wees nieuwsgierig in die ander een nieuwsgierig in jezelf? Er is een hoop te ontdekken, te leren, aan (grotere) waarheid te winnen. Geen strijd voor nodig.

Wees je er van bewust dat we een veel diepere verbinding met de wereld om ons heen hebben dan je wellicht ooit dacht.

Laat jouw programmering je niet verhinderen om te ontdekken dat jouw waarheid slechts een deel van een veel grotere waarheid is . Wat een verlichting! ;)

Frans Captijn

www.captijninsight.com

Over de balans werk - privé. Manage eerst je eigen leven voor je gaat managen.

Meer dan 10 jaar geleden kreeg ik de gelegenheid om deel te nemen aan de leergang: “Persoonlijk functioneel leiderschap”. Een ervaring die een zinvolle bijdrage heeft geleverd aan het feit dat ik nu in Thailand woon en werk. Enorm veel inzicht leverde het me op. Een van die inzichten was dat ik ondanks alle diploma's die ik bezit, de vele management cursussen die volgde en de grote verantwoordelijkheid die ik droeg in het managen van onze organisatie en in internationale rampenbestrijding en crisis beheersing – mijn eigen leven niet of nauwelijks goed kon managen. Balans ontbrak en de aangeleerde werk-management tools zijn in het privé leven toch echt anders. In familie relaties en liefdesrelaties draait het (nog) veel meer om authenticiteit, jezelf kunnen zijn, persoonlijke verbinding en luisterkunst.

Twee weken geleden, na mijn ochtend klas, liep er een jonge vrouw uit Tsjechië met me mee terug richting mijn huis. Ze had een persoonlijke vraag. Ze had inmiddels een tijd een relatie met een vriend, nu 38, die inmiddels dag en nacht aan het werk was. In het weekend, als het bedrijf waar hij werkte gesloten was, voelde hij zich niet echt op zijn gemak en ging dus… aan het werk. Ze noemde hem een workaholic en voelde dat hun relatie daarmee op het spel stond. Omdat hij geen tijd kon/wilde nemen om samen op vakantie te gaan, het werk riep immers, had ze uiteindelijk besloten om haar zelf een week haar persoonlijke cadeau te gunnen en alleen op reis te gaan naar ons gezondheidsresort voor lichaam en geest. En toch, anders stelde ze de vraag niet, zat het haar dwars.

Ze vroeg me, omdat ze mijn achtergrond kende, of ik van mijn vorige werk gehouden had. Of het me energie had gegeven en of ik er plezier in had gehad. Volmondig gaf ik dat toe. Ik vulde aan dat die baan en dat werk me nog steeds bezielt. Het feit dat dat wat er op dit moment in mijn voormalige organisatie speelt doet me verdriet en dat geeft op zich al genoeg aan. 

Haar vraag was waarom ik er dan toch mee gestopt was en wat dat met mij had gedaan. Eventuele tips konden haar helpen om haar vriend met die ervaringen in ieder geval een helpende hand te kunnen bieden in zijn werk - privé balans en wellicht hun relatie te redden.

Ik legde haar uit dat zij er hem in mijn ogen niet of nauwelijks bij kon helpen. Het zijn zaken waar mensen zelf achter moeten komen. De leeftijd van 38 jaar is een perfecte leeftijd (mid-life crisis) om dat te doen.

Het is een natuurlijk proces dat mensen na hun opleidingen hun loopbaan starten. Daarin zijn er velen die er voor gaan om "de top" te bereiken. Nu ben ik er achter dat er na een top altijd weer een nieuwe top opduikt. Er komt nooit een einde aan. Die weg vervolgen levert een spoor van vernieling en verdriet op voor jezelf en diegenen die je dierbaar zijn. 
Wees jezelf er eens van bewust dat je al lang op de top bent of kunt zijn als je leert je leven te LEVEN. Er is helemaal niets te bereiken. Als je werkelijk je leven elke dag beleeft bereik je elke dag weer een bestemming. Stop even, draai je om, wees trots op jezelf (je bereikte bewust de top van vandaag), geef jezelf een schouderklopje, adem in adem uit, richt je op morgen waarin je wederom de eerste stap in je leven gaat zetten. Je komt jezelf niet tegen op weg naar de top, maar wel - en vaak heel erg stevig is mijn ervaring - op weg naar het dal.

Vragen of opmerkingen als; “Waar leef je eigenlijk voor?”, “Wat is het doel van je leven?”, “Leef je om te werken of werk je om te leven?”, “Wie ben je?”, “Wat inspireert je in leven?”, “Wat zou je nog willen doen als je nog drie maanden te leven hebt?” zijn vragen die überhaupt niet spelen.

En in die situatie, hoe gek het misschien ook klinkt, houden we ons vooral bezig met de problemen die we (denken te) moeten oplossen en die energie vreten. We hebben nauwelijks zicht, nee, gunnen ons nauwelijks de tijd, om te genieten van al die dingen die gratis voor ons beschikbaar zijn en ons energie geven. Even stilstaan bij de balans die de natuur je dagelijks wil laten zien bijvoorbeeld. 
En jawel, in veel gevallen lijdt zelfs onze relatie er onder. Komen er kinderen in een gezin dan verschuiven de plekken in de relatie piramide. Is er werk met verantwoordelijkheden dan dreigt ook dat in de periode van carrière opbouw zijn tol te eisen.

Ik trouwde met mijn werk (en mijn inmiddels al jaren ex-vrouw)
In mijn privé situatie bijvoorbeeld zijn de te grote inzet en beschikbaarheid voor mijn werk, en een periode in de negentiger jaren van onveiligheid – met op enig moment een poging tot ontvoering en bedreigingen aan ons huisadres aan toe -, er zeker debet aan geweest dat mijn voormalige huwelijk is gestrand.

Balans tussen werk en privé ebde verder en verder weg en misschien was werk ook wel steeds vaker en meer een vlucht. Een angst om thuis te komen in mezelf. Om naar mijn échte innerlijke stem, niet de stemmen van lessen van mijn ouders, cultuur, religie, relaties, leermeesters in mijn hoofd (waar ik van dacht dat ze van mij waren). Het is/was slechts mijn programmering. 
Als ik er nu aan terug denk, trouwde ik met de brandweer, mijn werk, en met mijn vrouw. Het was zelfs goed te zien. Vanuit sentiment werden we de hele huwelijksdag vervoerd met een antieke brandweerauto. En ja, dat was super leuk op dat moment. Misschien lag daar toen al de kiem dat er met de werk - privé balans iets op de loer lag om door te slaan. En zo ging het door in en met mijn werk.

De les? Wel erg laat overigens, wordt wakker, er gaat iets mis! Maar ik, Frans Captijn, zou wel even laten zien dat ik alles onder controle had. Niet dus.
Deze gedachten en de daaruit voortkomende acties waren een grote misvatting. Dankbaar dat ik een tweede kans heb gekregen na mijn ongeluk in de Westerschelde tunnel (het diepste punt van Nederland hiep iemand me te herinneren). 13 maanden burn-out (en ik ben er nog niet helemaal af). Waarom altijd wachten op een schok die je de waarde van je leven laat zien? Wacht niet te lang!

Het zit allemaal in ons hoofd.

Nu heb ik inmiddels het inzicht gekregen dat ik slechts dacht dat ik door mijn inzet een grote verdienste leverde en dat ik eigenlijk onmisbaar was. Wat ik niet zag dat ik mijn energie overmatig verbruikte zonder er in voldoende mate energie voor terug in te nemen. Mijn woon en werkomgeving, gunfactoren en onderwaterprofielen, speelden parten. En verder speelde weldegelijk ook het ego een grote rol. De woorden van mijn vader: “Je bent een Captijn. Als wij ergens aan beginnen dan maken wij dat af!”. Klopt. Ik had alleen niet in de gaten dat ik daar waar ik goed in ben, veranderingen uitvoeren, vaak al lang klaar was. Ik ging door omdat ik in mijn beleving in het vervolg proces niet kon worden gemist. Ik kende mijn missie onvoldoende, ik wist niet los te laten.

Ik kan en kon, met uitzondering van slechts mijn gezin en een aantal mensen die me super dierbaar zijn, overal met gemak worden gemist. Wordt wakker!
Ik was niet onmisbaar en de "top-speler" in mijn werk. Ik was nodig en feitelijk onmisbaar voor mijn relatie, mijn gezin en veel hele goeie vrienden. Deze gedachten in relatie tot mijn werk hebben er voor gezorgd dat ik haast alles ben kwijt geraakt. Word wakker!  

Te veel moois heb ik met mijn workaholic gedrag uit mijn handen laten wegglijden. Het was er altijd al voor me maar ik zag het niet, nee had er in mijn hoofd, de tijd niet voor om dat te willen zien. En de manier waarop ik nu mijn leven mag leven en deze inzichten (uit een te harde leerschool) heb gekregen maakt me nog meer dankbaar voor mijn leven hier.

We zijn zo druk dat we nauwelijks tijd nemen voor de mensen die van ons houden of om eens bij onszelf stil te staan. Onze maatschappij is zo georganiseerd dat als we die tijd al zouden willen nemen, we tientallen manieren krijgen aangeboden om die tijd daaraan juist niet te besteden.

We kunnen ons eigen leven niet managen en daar ligt de eerste stap. Vóór welke carrière of vóór welke positie die we willen innemen om dat te delen wat we in ons hebben.

Deelnemers aan onze programma’s worden dringend gevraagd hun technische ondersteunende middelen voor de periode dat ze hier zijn rust te gunnen. Dat blijkt in de meeste gevallen een gigantische opgave te zijn. Hoezo ben jij de meester over je eigen leven vraag ik me dan regelmatig af.

Ons leven is te veel gevuld met piekeren of zelfs leiden over allerhande problemen waarmee we te maken (denken te) hebben. Waar we vaak te weinig erg in hebben is dat ons leven ook vol zit met fantastische gratis wonderen. De vrije keuze om die toe te laten zit hem in de juiste balans. Balans is beweging en in die beweging zit energie verbruiken maar ook opladen.

Blijf je voortdurend in de workaholic stand staan, geen probleem, je lichaam grijpt vanzelf op enig moment in. Dat waar het leven echt om draait verstoor je meer een meer. Je creëert weer nieuwe (mentale en fysieke) problemen om te managen. Ziekenhuizen en psychologen te over.

Je mag hopen dat je daarna nog een kans krijgt om er achter te komen dat er slechts één doel in het leven is en dat is te LEVEN. Ik ben dankbaar dat ik die kans na 13 maanden uitval door burn-out gekregen heb.

En wat die jonge Tsjechische vrouw aan gaat? Wat mij betreft lof dat ze het lef had om voor haar eigen gezondheid en balans, en voor het managen van haar eigen leven te kiezen. Wat is het leven je waard? Als je niet eerst optimaal voor je zelf zorgt, en dat is geen egoïstische gedachte, kun je er ook niet optimaal zijn voor die mensen die je dierbaar zijn. Voor jezelf, in je relatie, voor je gezin, voor je omgeving, voor je werk. Daar waar je optimaal dienstbaar en betrokken wilt zijn om jouw uniekheid in dat waar het leven écht om draait te delen.

(Foto van een foto die ik op de 6e verdieping in de hal van het Fusionsuites hotel Saigon in Vietnam op 10 september 2016 nam), 

Frans Captijn

www.captijninsight.com

Onze privacy en de “Geluk illusie shows van het leven”. De kracht van Selfies.

Een paar weken terug een hoop commotie. Op Facebook verschenen berichten waarin werd aangegeven: “Morgen is de deadline !!! Alles wat je hebt gepost wordt publiek vanaf morgen. Zelfs de berichten die zijn verwijderd of ongeautoriseerde foto's.”. Channel 13 nieuws (heb ik nog nooit van gehoord overigens maar het is in ieder geval een ongeluksgetal) had het over de verandering in het Facebook-privacy beleid. Door een verklaring te posten zou je weer ‘veilig’ en je privacy gewaarborgd zijn.

Het bleek dat dit bericht een – zich snel verspreidende – grap was. Het was een van een aantal virale Facebook jokes, vermoedelijk alleen maar gemaakt voor het plezier van de grappenmaker. Veel mensen die zich zorgen maken over het verlies van hun privacy deelde deze verklaring, niet wetende dat het een grap was.

Deze week kreeg ik een zeer kort grappig YouTube filmpje toe gestuurd van een man die selfies van zijn vrouw en zichzelf maakte tijdens een woordenwisseling die zij met hem aan ging. Om haar te kalmeren nam hij steeds een Selfie, waarop ze samen een brede en gelukkige lach tonen, om de wereld te laten zijn hoe gelukkig ze samen wel niet waren.

De combinatie van deze twee voorvallen bracht me op het idee om dit blog te delen over de illusie van privacy en de gelukkige levens die we tegenwoordig in onze digitale en ‘sociale’ media wereld te zien krijgen.

De vraag die ik mezelf stelde was; "Hebben we eigenlijk nog wel privacy?"

De buurvrouwen die vroeger nog wel eens een oogje in het zeil hielden verstoren onze privacy niet meer. Ze zijn zo verbonden met hun mobiel dat ze nog nauwelijks oog hebben voor wat zich bij de buren af speelt. Daarmee echter hebben we de privacy niet terug.

  

Mijn waarneming en ervaring is dat we haar al heel lang geleden hebben verloren. Het is slechts een illusie, iets dat zich nog slechts in ons hoofd afspeelt, te denken dat we haar nog steeds hebben.

Zeker als je als Nederlander in het buitenland woont ervaar je dat het al lang niet meer alleen 'Big Brother' is die ons in de gaten houdt. Er zijn vele kleinere 'broeders' en 'zusters' die ook aardig gluren.

En zonder er bij stil te staan voeden we (of anderen over ons) alle systemen die ons steunen in het verlies van onze privacy als maar verder. Een continu proces. En als we er dan ineens mee worden geconfronteerd, zoals met het nep bericht op en over Facebook, gaan we mopperen of proberen we er voor te zorgen dat onze privacy ‘veilig’ blijft. Maar we zijn haar al kwijt… Het is te laat om onze privacy nog terug te krijgen (denk ik).

Het was en is onze eigen verantwoordelijkheid om dingen al dan niet te delen op bijvoorbeeld Facebook. Sociale media waar we notabene ook nog eens gratis gebruik van kunnen maken (of er gratis voor kunnen kiezen er geen gebruik (meer) van te maken. Iets dat ons overigens geen privacy terug geeft).

Overal ter wereld laten we sporen achter. Door te reizen (wereldwijde verbinding van onze i-phones etc., met de antennemasten waar we ons bevinden), aankopen (betalen met betaalkaart), ons gedrag (camera's op het werk, in het openbaar, in winkels, etc.), sociale media (laten zien en vertellen van de zonnige kant van het leven en het continue aangeven van die plekken waar we zijn, of waar we naar toe gaan), persoonlijke berichten over je op het internet (of die nu waar of niet waar zijn) die gemakkelijk via bijvoorbeeld Google zijn te vinden.

Kortom het is super gemakkelijk om ons op te sporen en om alles over ons te weten te komen.

In de wereld waarin wij leven is het, helaas misschien, zo goed als niet meer niet meer mogelijk om dingen te verbergen of meer privé te zijn.

En waarom niet delen zoals het leven werkelijk is? Wat is er eigenlijk te verbergen? Verbergen van dingen maakt zelfs andere mensen nieuwsgierig. Ze zijn daarmee een impuls die anderen bereidt maakt om er op een creatieve manieren achter te komen wat er gaande is (en er vanuit hun eigen beleving in veel gevallen ook nog eens hun eigen verhaal over te verspreiden).

Iedereen is al lang meester in de wetenschap dat het leven niet alleen maar fijn, mooi en pluizig is. Niet alleen maar liefde en licht. Er zijn altijd twee kanten, twee gezichten. Alles heeft immers licht en donker. Maar in verreweg de meeste gevallen zien we alleen de zonnige kant die wordt getoond. Bang voor de reacties van wat anderen wellicht wel zouden kunnen denken van de in onze ogen ‘minder rooskleurige’ omstandigheden in ons leven.

En ja, we zijn unieke persoonlijkheden. We zijn absoluut niet uniek, dat speelt zich alleen maar af in ons hoofd, in die dingen waar we last van hebben, waar we over piekeren, die ons in negatieve zin bezig houden of beïnvloeden; Verlies van werk, gebroken relaties, ziekte, misschien misbruik, geen gemoedsrust.

Door het groeiende inzicht dat ik heb in wat er in de levens van velen daadwerkelijk af speelt geloof ik die mooie verhalen op de sociale media steeds minder, gewoonweg vaak niet meer. De fantastische verhalen en de prachtige foto’s vol met brede lachen versluieren regelmatig de onderliggende waarheid. Ze tonen slechts de ‘perfecte’ show. En ‘The show must go on.”

Als je alles wat je ziet of leest op Facebook zou moeten geloven, dan is er bijna geen enkel persoon of gezin meer in deze wereld die of dat nog iets te klagen heeft. Hoe verschillend kan perceptie toch zijn…

Ik dacht er dan ook aan dat het bang zijn om onze ‘privacy’ te verliezen misschien te maken heeft met de angst om de wat minder zonnige kant van ons leven (ons levensverhaal zoals iedereen zo’n verhaal heeft) in het openbaar te tonen.

En daarmee missen we misschien aardig wat kansen. Kansen om voor die problemen of omstandigheden waarmee we kampen gratis hulp of andere creatieve inzichten te krijgen. We zijn immers met onze problemen helemaal niet uniek. We kunnen gratis en voor niets, niet als bemoeizucht maar als er voor anderen zijn, handreikingen krijgen om zaken in ons leven weer te laten stromen. Het is en blijft een persoonlijke keuze om die handreiking(en) al dan niet aan te nemen. Immers; Even goeie 'vrienden' toch?

Waarom bijvoorbeeld geheim houden dat je je baan kwijt bent geraakt? Veel contacten in het sociale netwerk zijn bereid om je op een creatieve manier te helpen of om andere oplossingen te vinden. En ook een steuntje in de rug of een schouderklop kan op zijn tijd geen kwaad om uiting van geloof of positieve energie te geven in een tijd dat je dat echt wel even kunt gebruiken.

Als je je down voelt heb je een gebrek aan energie om creatieve gedachten te laten ontstaan en het geloof in jezelf hoog te houden. Jouw waarheid aan ideeën of oplossingen is slechts een deel van dat wat er aan mogelijkheden is. Dat deel dat je, tot nu toe, mist is er vaak wel bij anderen die niet in het probleem of de situatie zitten maar er van een afstand naar kunnen kijken. Een waarneming zonder of tenminste vaak met vele malen minder emotie.  

Soms hoor je wel eens de quote: "Durf te vragen.”. Je kunt sociale media voor en in je leven gebruiken voor goede en slechte tijden. Durf je leven te delen waardoor je je open stelt voor anderen om er in moeilijke situaties of perioden voor je te zijn. Het is de bereidheid tonen om te durven ontvangen, je met anderen oprecht te verbinden en samen te gaan voor echt en zo gelukkig mogelijk leven. Er is niets te verbergen.

En ik hoor mensen denken… En hoe zit dat dan met jou Frans?

Ik prijs me dankbaar om, over het algemeen, een super fijn en verbonden leven te mogen en kunnen leven. Dat zegt overigens absoluut niet dat ik alleen maar gelukkige ervaringen ken. Net als vele anderen ben ook ik mijn baan kwijt geraakt, moest ik omgaan met hartzeer in liefde, met een echtscheiding, tegenslagen in het leven, bedreigingen en een poging tot ontvoering, en - nog steeds na zes jaar -, terugkerende gevolgen van mijn burn-out. Verschillende van die ervaringen deelde ik al in mijn weekblogs. Gewoon om te groeien door het delen van inzichten. Het maakte en maakt me sterker. Het beste ding misschien wel in mijn leven, en die mensen die me werkelijk kennen herkennen dat zeker, is dat ik mijn hele leven altijd al mijn innerlijke ‘nar’ levend houd. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

Ik heb niets te verbergen. En als je mijn naam intikt in google ... krijg je aardig wat verhalen van en over mij te zien. Geniet van de vele ‘story’s’ meestal opgetekend door anderen over mij. Ik ben de enige die mijn waarheid kent en ik ben blij om daarmee te leven.

Geniet van de voortdurende illusie shows van privacy en gelukkige levens. Lach er regelmatig om en lees ze met een tikkeltje zout in de overtuiging dat de waarheid net een tikkeltje anders kan zijn. En als je het met elkaar even niet meer ziet zitten… Selfies kalmeren ;)

Frans Captijn

www.captijninsight.com

Luister naar je gratis waardevolle persoonlijke raadgever. De zwarte kraai op je schouder.

In de westerse wereld is de dood een taboe. Mensen hebben problemen met de dood en willen er vooral ook niet aan denken of over praten. Diverse mensen leven dan ook alsof ze nooit zullen sterven en komen er als ze sterven pas achter dat ze eigenlijk nooit hebben geleefd.

Bijna vier en een half jaar woon ik nu in een andere cultuur, Thailand. In die cultuur is dood een normaal en geaccepteerd gegeven in de voortdurende levens- en persoonlijke ontwikkelingscyclus van geboorte, leven (je missie vervullen en groei van innerlijke wijsheid), dood (jezelf bevrijden van je lichaam, de tijdelijke tempel waar je in dit leven gebruik van mocht maken), opnieuw zijn (wedergeboorte), enzovoort. In Zuidoost Azië wordt het de cyclus van Samsara genoemd.

Omdat dood hier volledig is geaccepteerd en geïntegreerd is in het leven van alle dag, is het een krachtige en enorm waardevolle persoonlijke raadgever. En niet alleen dat. De dood kan ook een grote gids zijn in de beleving van zaken en in het relativeren van zaken waarmee je in je leven te maken hebt of waarmee je te maken krijgt.

We piekeren en tobben wat af. We moeten aan allerhande situaties het hoofd bieden. Regelmatig zijn we van slag omdat we geïrriteerd zijn. We kunnen gedesoriënteerd zijn en niet weten welk besluit we moeten nemen. We kunnen ons onzeker voelen, etc..

Waarom draaien we in zo’n situatie dan niet ons hoofd naar de linkerschouder om onze ‘zwarte kraai’ (de dood) om raad te vragen?

Het is slechts een kwestie van het je bewust zijn van die vogel die altijd al op je schouders zit omdat hij doodeenvoudig deel uit maakt van je leven. En vanuit die rol en positie die die vogel inneemt kan en zal hij altijd gratis goede raad en advies aan je geven over beslissingen die je moet maken. Je hoeft het alleen maar te vragen.

"In een wereld, mijn vriend, waar de dood de jager op jou is, is er geen tijd voor spijt of twijfels ... Je hebt weinig tijd, en al zeker niet voor onzin spelletjes. "

Carlos Castaneda

Stel jezelf eens de vraag: Als ik nog maar vier weken te leven zou hebben, zou ik me dan zo opwinden over deze zaak of dit probleem? Zou de manier waarop ik me er nu over opwind, me niet enorm storen? Zou ik mijn kostbare energie hieraan daadwerkelijk (nog) willen investeren?

Wij zijn meesters in het creëren van onze eigen illusies. Vaak zijn veroorzaken die negatieve gevoel en slapeloosheid. Vraag jezelf eens af wat al het lijden, piekeren, je twijfels, enz., je al écht in je leven tot nu toe hebben geholpen. Je hebt energie verslonden door het creëren van al die dingen in je hooft. Ze hebben je geholpen om het leven van je leven regelmatig te verstoren.  

Een ander nuttig ding van onze persoonlijke zwarte kraai?

Het spiegelt ons belachelijke jachtgedrag naar onze verlangens en het daaraan blijven vastklampen. Onze strijd voor het krijgen macht, status en positie. Wat stellen die eigenlijk voor? Zijn we feitelijk niet allemaal hetzelfde? Een van de belangrijkste bronnen van ons piekeren is een vals geloof in ons hoofd dat alles altijd zal blijven bestaan. De dood toont ons dat helemaal niets, maar dan ook niets, blijvend is. Alles is slechts tijdelijk.

“Berooid verlaten we deze wereld. Zonder lintjes, zonder titels, zonder succes, zonder mislukking.”                 

Nan Huai Chin

Wees je meer gewaar van je zwarte kraai. Nodig hem of haar uit om vaker je persoonlijke gratis waardevolle raadgever te zijn.

Als je het fenomeen 'dood' beter probeert te begrijpen zal je gegarandeerd een beter, gezonder, vrijer en vol leven hebben. En misschien zal je je daarin vooraleerst wat alleen (al-een) voelen.

Het gedicht "Helemaal Alleen" van het boek: "Bloemen van de Shanidar" vertelt:

Helemaal Alleen

Toen ik slechts voor een deel leefde

Had ik veel gezelschap

Toen ik volledig begon te leven

Was ik alleen

In het beste gezelschap

Leef je levensschat nu.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

Jaloezie. De parasiet die relaties en geluk kan vermoorden. Open je poort en leef vrij!

De meest fundamentele voorwaarde voor geluk is vrijheid, zo leert het boeddhisme. Vrijheid van de mentale vormen van woede, wanhoop, jaloezie en misleiding. Ze worden ook wel beschreven als mentaal vergif of als de eerste symptomen van geestesziekte (wat overigens nog niet wil zeggen dat het geestesziekte is).

Zolang dit gif in ons bivakkeert kan er geen geluk/welzijn (gemoedsrust) zijn.

Jaloezie is een parasiet die irritatie, afstand, haat en gevangenschap veroorzaakt. Als je dieper kijkt naar dit ‘mentale gif', dan kun je ontdekken dat dat tenminste met twee verschillende verschijnselen te maken heeft: met hebzucht en met een zich vastklampen. En hebzucht en vastklampen hebben op hun beurt altijd een relatie met materiële zaken, met omstandigheden of met relaties. Het een kan er niet zijn zonder de verbinding met het andere.

Hebzucht kun je zien als een buitensporige verlangen naar rijkdom, status / sociale positie of macht. Iemand zou graag iets hebben, dat iemand anders al heeft, maar het is moeilijk voor hem / haar om het te krijgen. Meestal heeft deze 'honger' te maken met materiële zaken of met het idee van een betere situatie (die we slechts van de buiten kant zien) waarin iemand anders zich bevindt. Vaak kun je achteraf ervaren dat iemand die ‘rijk’ lijkt wel eens straat arm kan zijn. Wat is immers rijkdom, status en macht? Nan Huai Chin: ‘Berooid verlaten we deze wereld, zonder lintjes, zonder titels, zonder succes, zonder mislukking’.

De Dhammakaya Foundation (Bangkok) Paperback: “Handleiding van de vrede” zegt over rijkdom:

"Kijk nooit op je eigen rijkdom neer" Dit kan betekenen dat je tevreden kunt zijn met bijvoorbeeld je ouders, je echtgenoot en je kinderen, met ons werk of iemands nationaliteit. Zelfs als er in jouw beleving iets fout aan zou zijn, is het noodzakelijk om de 'trots' te ontwikkelen voor die ‘rijkdom’ (let op: geen arrogante trots), dat maakt het de moeite waard om geleidelijk aan de nodige verbeteringen aan te brengen - in plaats van te pogen om het probleem op te lossen door van iemand anders iets weg te nemen (partner, werk, etc.). Als mensen tevreden met iets zijn, hebben ze de neiging om er vooruitgang mee te boeken - omdat tevredenheid, goed begrepen, aanmoedigt om werk te maken van dat waarmee we in contact komen. Je moet accepteren hoe je bent en gebruik maken van dat wat je hebt om het allerbeste uit jezelf naar boven te laten komen.

Als mensen zich al zelfverzekerd en tevreden voelen met de dingen die ze hebben of de situatie waarin ze zich bevinden, willen sommigen daar stevig aan vastklampen. Feitelijk proberen ze mogelijke verandering niet toe te staan. Jaloezie heeft in deze situatie alles te maken met het bewaken en zo nodig afslaan van alle mogelijke ‘aanvallen’ die, alleen in hun gedachten en soms als gevolg van ervaringen uit het verleden, hun positieve gevoel of emotie zou kunnen verpesten. Er is een voortdurend bewust- en alert zijn van mogelijke 'indringers'.

Iemand die jaloers is, lijdt in ieder geval aan gevoelens / emoties van onzekerheid, gebrek aan (zelf)vertrouwen, bezorgdheid en angst. Hij / zij zet zichzelf in een gevangeniscel van woede, haat, tekort, hulpeloosheid en antipathie. Een opstelling en houding waarin openheid, geïnteresseerd, gelukkig, positief, vreedzaam, liefdevol, sterk en relaxed zijn, nauwelijks nog een kans krijgt. Een gevangenschap veroorzaakt door zijn/haar eigen mentale gif en dus niet het ervaren van vrijheid en volledig geluk.

Jaloezie vergiftigt helaas niet alleen de persoon die jaloers is. De mentale symptomen besmetten en vervuilen ook relaties met anderen. Die besmetting kan uiteindelijk ‘dodelijk’ voor die relatie zijn. Daarmee wordt dan ook op een ‘natuurlijke manier’ het tegenovergestelde bereikt van dat wat de persoon die jaloers is juist niet wil. Jaloezie verwordt tot een soort persoonlijk masochisme. Jezelf pijn doen met ontevredenheid en door de fantasieën die je in je hoofd toe laat.

Detective gedrag van een van de partners ten opzichte van de andere - het altijd alert en wakker zijn en het geven van aandacht aan mogelijke 'indringers' – tonen geen vertrouwen in het hebben of het kunnen of willen opbouwen van een onvoorwaardelijke liefdesrelatie.

De natuurlijke reactie van de andere partner is om manieren te vinden om de jaloerse partner tevreden te stellen. Er ontstaat een voor hem/haar onnatuurlijk gedrag van alertheid om situaties die jaloezie bij de ander zouden kunnen opwekken niet te laten ontstaan. En dat gedrag valt dan weer op als zijnde ‘verdacht’. Feitelijk wordt de situatie hierdoor alleen maar erger.

Inmiddels lijden er dan al tenminste twee mensen aan een gebrek aan vrijheid en een gebrek aan geluk, door 'iets' dat in verreweg de meeste gevallen alleen slechts in het hoofd van een van hen is bedacht.

Jaloezie schept afstand en is een parasiet die de band in een relatie of in een liefdesleven langzaam weg vreet. Mensen die van elkaar houden (of hielden) kunnen zich enorm door dit proces benadeeld voelen.

Is er een oplossing?

Wat hierboven beschreven is handelt over het algemeen over de gevolgen van jaloezie. Wil je er iets aan doen dan moet je beginnen bij de oorzaak, bij de bron.

Het is kiezen voor een manier van werken aan die bron (waar komt de jaloezie vandaan? Wat levert het je op (of wat verlies je er mee?), van oefenen en het creëren van zelfvertrouwen. Een stap voor stap leren om je emoties te managen totdat je gewend bent aan die nieuwe manier ( een van vertrouwen, openheid, tolerantie en vrijgevigheid) en het een gedrag is geworden van tevredenheid en vertrouwen in en met jezelf.  

Vergelijk jezelf niet met anderen. Vergelijk je huidige relatie niet met eerdere ervaringen die je mogelijk hebt gehad. Vertrouw jezelf en de ander (totdat het tegendeel zou blijken maar op voorhand) en geef elkaar mogelijkheden. Gebruik je fantasie en inlevingsvermogen om jezelf beter in plaats van slechter te voelen. Stop met het spelen van de detective in je relatie. Wees mindful, sta open voor het je bewust zijn van dat wat er speelt. Geef je volledige aandacht aan de liefde in je relatie die je hebt (alles wat je aandacht geeft groeit). Geef bewust liefde aan jezelf (jij bent de gene die 24 uur met jezelf op trekt). Open je poort! Laat zaken stromen. Laat elkaar vrij in wie en hoe je bent en in hoe je doet om je uniekheid met elkaar en de wereld om je heen optimaal te kunnen delen. Wees compleet. Waardeer en accepteer verschillen in karakters en soms in culturen en religies en vertrouw op jullie verbinding met elkaar. Daarmee versterk je je onderlinge band in plaats van dat je hem laat slopen.

Mindfulness bevat de energie van inzicht. Inzicht kun je zien als verlichting. Om dingen en situaties lichter, vrijer te maken, dus dingen (weer) te laten stromen.

Thich Nhat Hanh: "Inzicht is de bevrijdende factor. Het is wat ons bevrijdt en ruimte schept om transformaties te laten gebeuren."

Jaloezie kan je gemoedsrust en je relatie verpesten; het kan ook een signaal zijn om je te laten inzien dat het tijd is om je opstelling en houding, je gedrag te veranderen. In plaats van jaloezie toe te staan om je relatie met een ander te ruineren kun je er ook voor kiezen om het signaal te gebruiken om jezelf beter te begrijpen.

Als je daarentegen te maken krijgt met de jaloezie van anderen, geef dan duidelijke je grenzen aan en bescherm jezelf om vooral jezelf te blijven.

Een laatste, mogelijk trieste, stap is de laatste stap van equanimity (in balans blijven en stoppen met piekeren of lijden).

Als je de situatie waarin je met een ander zit niet kunt of wilt accepteren… vind een nieuwe situatie en wees je er daarbij wel van bewust dat je mogelijk ook daar nieuwe situaties waarin je je aan kunt irriteren tegen kunt komen.

Open je poort. Voel je (samen) vrij. Wees gelukkig en tevreden met dat wat je hebt. Leef de uniekheid die je bent.

Frans Captijn

www.captijninsight.com

Vergeven. Inzichten om lang te leven. Is er eigenlijk wel iets te vergeven?

Ik nodig onze internationale gasten elke ochtend uit om vragen te stellen over de Thaise cultuur, het boeddhisme en/of over dingen die ze in het/hun leven bezig houden. Onafhankelijk van elkaar heb ik de afgelopen weken vragen gekregen over het thema ‘Vergeven’. Daarover vragen geeft eigenlijk al aan dat het mensen bezig houdt. Het is een voortdurende stoorfactor in hun leven of in het leven van dierbaren. Een oproep om wat inzichten te delen die ik inmiddels hierover vanuit mijn werk hier, het bezoeken van lessen aan de boeddhistische universiteit in Chiang Mai en vanuit mijn eigen culturele achtergrond heb opgedaan.

Inzicht = Verlichting.

Zie dat niet direct als iets spiritueels dat je afhoudt om verder te lezen. Verlichting is een manier om letterlijk gewicht van je schouders af te laten glijden, je lichter te voelen, vrijere, los te laten en ruimte te creëren om nieuwe dingen te laten ontstaan die al lang voor je klaar liggen om te kunnen veranderen. Om weer stroming in je leven te krijgen.

De betekenis van het woord ‘vergeven’ kun je zien als ‘een nieuwe kans geven’. Dat is duidelijk iets anders dan ‘een tweede kans geven’. Als je uitsluitend een tweede kans geeft heb je in gedachten al de voorwaarden waaraan de uitkomst in de toekomst moet voldoen gemaakt. De vrijheid in de nieuwe uitkomst is daarmee feitelijk al weg. De uitkomst die ontstaat moet van harte door jou of door de ander kunnen worden geaccepteerd.

Vergeven heeft alles te maken met een (in jouw beleving of in de beleving van iemand anders)

‘verkeerd doen’ - iets dat je is aangedaan - in het verleden en je nu en mogelijk in de toekomst (nog steeds) dwars zit. Feitelijk wil je die verstoring niet langer meer en het dient je allerminst.

In het boeddhisme is ‘vergeven’ geen groot thema. Ik zal proberen daar wat uitleg over te geven.  

Allereerst is vergeven een manier van ‘geven’ waar je in letterlijk – fysieke - zin geen enkele moeite voor hoeft te doen. Het boeddhisme leert dat vergeving zich alleen in je hoofd af speelt. En het mooie is dat zodra het idee van vergeving al in je gedachten op komt de mogelijke verdienste (er iets goeds tegenover zetten, een offer brengen om te kunnen loslaten en verder te groeien) eigenlijk al in je hoofd is opgekomen.

Zelfs als je niet de minste fysieke inspanning hebt geleverd, ben je er al in geslaagd om verlichting ‘te verdienen’ door het geven van vergeving (Abhãyadãna). Zelfs met het geven van een glimlach aan anderen in plaats van je wenkbrauwen te fronsen of de ander een afkeurende blik te gunnen draag je al bij aan de oplossing en een stuk persoonlijke verlichting.

Geven is mildheid, vriendelijkheid, tonen. Dit betekent; 'Het van harte opofferen van je eigen 'bezittingen' - of loslaten van jouw standpunten / waarheid (dat immers niet meer dan een deel van de waarheid is) met de intentie om de verbinding met anderen (weer) te herstellen. Feitelijk om (weer) voor anderen beschikbaar te zijn om te kunnen helpen daar waar anderen het slechter hebben dan jijzelf.

Als je niet ‘van ganser harte’ kunt geven dan kan dat niet ‘geven om te vergeven’ worden genoemd. Het is dus breder dan het equivalent woord 'Caritas' in de Christelijke cultuur dat meestal beperkt is tot het geven van financiële middelen of goederen aan armen en zieken.

Hier wordt het woord intentie voor het eerst in relatie tot dit onderwerp geïntroduceerd.

Dat roept het tweede op. De vraag vanuit de boeddhistische filosofie blijft; Is er echt iets te vergeven? Vaak kun je ontdekken dat gedachten over het ‘kwaad’ dat er door jou of naar jou toe is gebeurd je maar in hun grip blijven houden omdat je niet de moeite neemt om dieper te kijken. Het verhaal van destijds vervorm je (maak je soms groter en vererger je) meestal ook nog eens omdat je er maar in blijft hangen. Je komt niet uit je vicieuze denk cirkel.

Het boeddhisme kent het zogenaamde Edele Achtvoudige Pad. Eén van de dingen daarin om gelukkig te zijn en te blijven heet de 'juiste intentie'.

Vergeving heeft iets te maken met dat wat er in het verleden is gebeurd en, in jouw beleving of de beleving van een ander, is mis gegaan. Op dit moment echter mag je er toch vanuit gaan dat je over dat moment en de omstandigheden waaronder het fout is gegaan in het verleden meer kennis, begrip, ervaringswijsheid en meer achtergronden hebt gekregen. Je hebt dus zondermeer hier en nu veel meer inzicht in de situatie van toen (als je het verhaal nog steeds kunt zien als dat wat er destijds écht mis is gegaan. Gebeurd is zonder het groter/erger te maken). Je zou zelfs kunnen proberen om zonder oordeel die situatie nog eens te onderzoeken of te beschouwen zodat je dat wat verkeerd is gegaan beter kunt begrijpen. 

Vanuit dat inzicht kun je je zelf af vragen of het daadwerkelijk op dat moment jouw bedoeling was - of de bedoeling van de ander naar jou toe was - om die persoon of situatie te beschadigen. Met andere woorden, door dieper en zonder oordeel nog eens naar die situatie van toen te kijken kun je je afvragen of de onderliggende intentie echt was om jezelf of anderen pijn te doen.

Er is een prachtige geleide meditatie / Dhama lezing die zegt:

"Wij kunnen schade veroorzaken en andere mensen kunnen ons pijn doen. Er is veel in het leven dat ons pijn doet. Je kunt je soms gekwetst voelen door wat andere mensen je hebben aangedaan. Maar mensen zijn mensen, zij maken fouten, kunnen soms onder stress staan, ze zeggen ze een scherp woord. En wanneer jouw hart daarvoor open staat… dan kan het je raken.

Maar meestal is er geen echte boosheid, niets persoonlijks bedoeld, in dat wat er wordt of is geuit. Het is niet zo dat mensen perfect of volmaakt zijn. In verschillende situaties wordt haastig gehandeld en worden fouten gemaakt. Het is dan wel echt heel gemakkelijk om jezelf vanuit een verongelijkte houding voor te houden; 'Dit overkomt mij ook altijd...', ‘iedereen is tegen mij…’.

Misschien kun je, op een andere manier dan waaraan je tot nu toe ooit gedacht hebt, jezelf voor houden… ‘Ze proberen een succes van me te maken’. Wij zijn zelf immers ook niet altijd perfect.

Soms moeten we ons openstellen voor vergeving. Meditatie bijvoorbeeld kan ons helpen in wat het betekent. Het leert ons dat we ons niet droevig hoeven te voelen en geen gevoelens van wraak hoeven te koesteren als dingen zich tegen ons lijken te keren.

Als we eerlijk tegenover onszelf zijn weten we al lang dat eigenlijk iedereen vanuit zijn of haar beste bedoelingen en vanuit bezieling verbinding wil. Soms wordt dat niet getoond of pakt dat verkeerd uit. Sommige mensen zijnhelaas zo het contact met mededogen, liefde en wijsheid, kwijt dat ze voortdurend, en vaak ook nog zonder dat ze het op dat moment echt zelf in de gaten hebben, dingen doen die anderen kwetsen. Dat kan misschien wel tragisch zijn, maar we moeten als we dat merken daardoor niet de moed verliezen We moeten begrijpen dat er mensen zijn die hopeloos verward zijn en nog moeten leren dat de manier van leven is om niet vast te houden aan verlangens en naar de buitenwereld toe juist vriendelijkheid te ontwikkelen.

Ons dit te herinneren stelt ons in staat om onzelfzuchtig te leven, leef voor het welzijn van anderen door dat te doen wat geluk en harmonie bevordert."

Vaak ervaren we in ons hoofd malaise in relatie tot onze behoefte om al dan niet te vergeven of om vergeving te krijgen. Als we dieper kijken kunnen we ontdekken dat andere mensen meestal helemaal niet de intentie hadden om ons pijn te doen. Wat is er dus te vergeven? Je creëert vaak je eigen lijden doordat je geen zicht hebt op een vicieuze cirkel die je vaak zelf hebt laten ontstaan. Het krijgen en delen van deze inzichten en ideeën kan zaken oplossen waardoor je jezelf lichter en vrijer voelt. Gewoon een makkelijke manier om van harte "Sorry" te zeggen.

Het boeddhisme leert ons dat de vrucht van vergeven een lang (er) leven is. Je gedachten vergiftigen immers niet langer meer jezelf en je omgeving. In de praktijk drukken Thaise mensen dat uit met een in mijn beleving fantastisch mooie symboliek. Ze verlengen de levensduur van gevangen dieren (bijvoorbeeld door het vrij laten van levende vis die voor consumptie op de markt wordt aangeboden door ze vrij te laten in een rivier of stroom (zie foto) of kopen dieren vlak voor de slacht op om ze nog een tijdje een langer leven in een rijstveld of weiland te gunnen).

Probeer eerst eens meer begrip te krijgen van de ware onderliggende intenties van dat moment waarop dingen verkeerd gingen. Als je ontdekt dat de intentie er helemaal niet was om anderen te beschadigen… waar pieker je dan nog langer over? Maak dingen, zonder te oordelen, helder in je hoofd om het juiste begrip te krijgen. Deel het met juiste communicatie (met de beste intentie en vanuit je hart) en voel de bevrijding. De vruchten? Lang leven.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Eis gesprek op! Voorbereidingen om de kunst van conversatie weer te herstellen.

We zijn de kunst van conversatie zo langzamerhand kwijt. Zonder er erg in te hebben ont-leert technologie onze gespreksvaardigheden. Regelmatig brengt ze zelfs schade toe aan persoonlijke interacties. Sommige mensen zijn zelfs bang voor een face-to face gesprek.

Een paar maanden geleden kocht en bestudeerde ik het boek "De kunst van communicatie" van Thich Nhat Hanh.  Kort geleden las ik een artikel van de socioloog Sherry Turkle. Ze bestudeerde 20 jaar de impact van technologie op de manier waarop wij ons als individu of als groep gedragen. Dat artikel bracht me op het idee om de eerste stap naar een herstel van de kunst van communicatie te delen. Misschien is die stap wel om gesprek weer terug te eisen. De meeste mensen zijn wellicht niet eens meer voorbereid om de kunst van communicatie te begrijpen.

Een persoonlijk ‘face-to face’ gesprek is het meest menselijke en geciviliseerde dat we in een relatie tot elkaar ter beschikking hebben. Je kunt het zien als daar waar empathie geboren is, waar de intimiteit van afkomstig is. Echte communicatie heeft alles te maken met oogcontact, het horen van de toon van de stem van een ander, het beschouwen van de bewegingen van het lichaam, het waarnemen van aanwezigheid / energie. Het is dat waar we leren over en van anderen en over elkaar.

Hedendaagse communicatietechnologieën zijn meer en meer verworden tot een verslaving, een soort drug. We denken dat we niet meer zonder kunnen leven. Ze geven ons het idee dat we nooit meer alleen hoeven zijn, dat we ons nooit meer hoeven te vervelen, dat we onze aandacht op dat kunnen richten wat we op ieder moment maar willen (tot soms vluchten voor dat wat we niet willen of voor onszelf aan toe), en dat we kunnen multi-tasken. Misschien is dat laatste nog wel het meest verleidelijke van allemaal.

Jezelf een moment van ‘verveling’ gunnen is cruciaal voor menselijke interactie en niet alleen voor dat. Het is ook van fundamenteel belang voor je hersenen. Deze periodes worden door onze hersenen gebruikt om ‘op adem’  te komen, om tot rust te komen en om de geest te zuiveren/te ordenen. Een voortdurende hoge stimulatie die bijvoorbeeld telefoons alleen al geven – zelfs op je nachtkastje - is zelfs medisch gezien risicovol.

Je hoeft helemaal niet anti-technologie te zijn. De roep is alleen om (meer) PRO face-to-face gesprek te zijn. Een kwestie van je er wat meer van bewust zijn dat onze technische ondersteunende middelen, zoals smartphones, dodelijk zijn voor een echt en kwalitatief hoogwaardig gesprek.

Een persoonlijk face-to-face gesprek:

1. Verhoogt de kwaliteit van dat waar je over praat

2. Verhoogt de empathische verbinding die mensen naar elkaar toe voelen
3. Toont een over en weer respect naar elkaar

Leef wat meer in harmonie met je mobiele telefoon. Hoe?
De foto rechts geeft aan hoe je dat in ieder geval niet doet. 

Creëer 'onschendbare plekken' - zoals de keuken, de eetkamer, de auto - die 'mobiel-vrij' en uitsluitend ‘gereserveerd’ zijn voor echt gesprek. Breng mobieltjes niet mee (en leg ze ook niet op tafel) tijdens ontbijt, lunch en diner. Maak maaltijden een moment waarbij je, naast bewuster genieten van dat wat je proeft, er bent om te luisteren en gehoord te worden.

Laat die menselijke momenten weer toe. Accepteer dat het leven niet een continue voedingsstroom van digitale informatie is. Leer weer te genieten van het tempo van conversatie. Voor empathie, voor verbinding met de gemeenschap, voor creativiteit.

Sta je open om gesprek weer terug te krijgen? Doe het gewoon!

Organiseer (meer) ruimte voor face-to-face gesprek in je dagelijks leven.

Neem daarna de volgende stap om de kunst van echte conversatie te herstellen en die vorm van communicatie (meer) te leven. Laat je verrassen door de verbinding die het je brengt. Je empathisch vermogen, introspectie, creativiteit, en intimiteit zullen zeker groeien.

(Met dank voor de inzichten uit het artikel van Sherry Turkle)

Frans Captijn
www.captijninsight.com

De vroege moed van een jonge arts om te stoppen om haar missie te vinden en te volgen

Afgelopen maandagmiddag, net toen ik een van mijn lessen aan het voorbereiden was, kwam er een college van me van onze marketingafdeling bij me aan huis met een jonge Thaise dame. Ze had van mijn activiteiten en recensies van gasten hier gehoord en was geïnteresseerd in mijn achtergrond en de manier waarop ik mijn lessen en programma’s uitvoerde. Mogelijk om in de toekomst samen te werken en omdat ze met een persoonlijke zoektocht bezig was.

Tijdens het gesprek dat we voerden kwam ik er achter dat ze voor arts had gestudeerd. Ze had drie jaar in die professie gewerkt. In die periode was ze achter gekomen dat ze haar missie er niet mee vervulde. Ze begreep dat ze de dingen die ze geleerd had meer in de praktijk moest brengen. Haar werkomgeving spiegelde haar, in deze eerste periode van haar loopbaan, dat ze voor haar doen in een soort routinematige manier met mensen aan de slag was. Niet haar doel in het leven. Ze besloot met haar werk te stoppen.

Het nemen van ontslag, inmiddels drie maanden geleden, gaf haar een stop moment. Een pauze om balans op te maken en uit te zoeken wat ze nu eigenlijk werkelijk in haar leven wilde. Geloof het of niet, ze sprak zelfs met ons (mijn dochter Carlien en ik) over wat ze graag als vervolgstappen in haar volgende leven zou willen doen (voor mij een super ervaring om te mogen horen, het maakte me wederom dankbaar voor het mogen leven in deze fantastische cultuur).  

Gezondheid, en haar studie en werk in deze richting, was absoluut geen verspilde tijd en moeite geweest. Het had haar geholpen om te ervaren wat ze niet echt wilde. Het had haar een stap dichter bij haar verlangens, voldoening en missie (in dit leven) gebracht. Ze was op dit moment, in haar beleving, nog niet in staat om de wereld in voldoende mate te dienen. Iets knaagde er aan haar waardoor ze nog niet volledig tot bloei kwam. Gezondheid in algemene zin was een prima keuze maar niet op de manier die ze als arts tot nu toe had ervaren. Ze wilde van zichzelf meer aanbieden en delen. Ze dacht er over om een nieuwe technologie, misschien zelfs een technisch hulpmiddel, te ontwikkelen om meer mensen minder te laten lijden en hun gezondheid en conditie voor een langere periode beter op peil te houden.

Met gezondheidszorg bezig zijn is holistisch aan de slag zijn. Lichaam, geest, emotie, omgeving en zelfs een spirituele component in een persoonlijke balans. Ze was naar India geweest om bekende plekken te bezoeken die de Buddha in zijn leven had aan gedaan. Ze nam kennis van boeddhistische filosofie en benadering hoe je mensen kon helpen om lijden te verlichten. Ze was geïnspireerd om mensen in deze tijd vanuit die zelfde intentie en achtergronden te helpen. Ze voelde zich bezield om die aanpak te vertalen op een manier die voor de huidige generaties meer tastbaar was.

Het voelde voor ons heel goed om met haar face-to-face deze conversatie te hebben en samen te delen en te groeien. Een zekere trots overviel me dat er mensen op mijn pad komen die het lef hebben om niet door te gaan met dingen te doen die ze eigenlijk niet liggen om geld te verdienen waardoor ze door moeten gaan met dingen doen die ze niet liggen. Deze jong dame had de moed om te luisteren naar haar bestemming. Om te stoppen, trots op zichzelf te zijn, op zichzelf te vertrouwen, terug te kijken slechts om te leren en er wijzer van te worden en moedige stappen voorwaarts te zetten om met de uniekheid van haar persoonlijkheid en aanpak te dienen. Iets waarmee ze zich zelf en de wereld om haar heen stukken blijer gaat maken.

Stop met het vinden van zondebokken en het maken van generale excuses die je helpen geloven dat het volgen van deze weg voor jou niet mogelijk is. Het zijn slecht de trucjes in je hoofd. Vertrouw op jezelf. Vind en volg het meesterschap in jezelf. Wees je eigen leven meester. Leef je missie, dat is geen moeilijke opdracht en geeft je zeker energie en flow, en beïnvloed op een positieve manier zowel jezelf als je omgeving door jouw uniekheid te zijn.

Frans Captijn


www.captijninsight.com