Maak je wat minder druk om je vakkenpakket of studiekeuze. Bloeien zul je.

Ik herinner me nog hoeveel spanning en feitelijk ook stress het bij zowel kinderen zelf als bij ouders op riep als het aan kwam op het kiezen van een vakkenpakket, halverwege de middelbare school, of het kiezen van een verdere vervolgopleiding of studie.

Inmiddels ben ik in een kleine vier jaar tijd enorm veel volwassenen tegen gekomen die voor hun programma of tijdens een stuk life- of talent coaching bij ons hun autobiografie vertelden of zelfs op schreven.

In die periode ben ik tot nu toe nog maar één persoon tegen gekomen die nog steeds op een soort rechtlijnig pad als vervolg op die eerdere keuzes volgt. De anderen, ik zou haast zeggen steevast, helemaal niet.

Toen ik hier afgelopen week met een gast over sprak vond ik het tijd worden om die ervaring maar eens in dit blog te delen. Wie weet maak ik er jongeren en ook ouderen blij mee of kan ik die ‘keuzestress’ wat verminderen.

Jongeren maken heel vaak de keuzes op basis van wat ze om zich heen zien of ervaren. Banen, posities, levensstijl, etc., van mensen die ze kennen of vanuit verhalen die ze horen. Het is helemaal niet vreemd dat je op jonge leeftijd nog niet precies weet wat je toekomst brengt. Dat is zelfs op oudere leeftijd niet zo. Je missie kennen, en dat is iets dat van binnen uit komt, is vaak nog heel ver weg.

De ‘keuzestress’ komt dan ook, vanuit de verhalen die ik hier hoorde uit een internationaal gezelschap van mensen, veel meer voort uit de gedachte dat je door die keuze op dat moment je verdere toekomst bepaalt. Dat je jezelf vast legt. En juist dat is in de praktijk, zo blijkt, totaal niet waar.

Het dwingt je helemaal niet om die weg, rechtlijnig te volgen. En ja, dat kan maar hoeft absoluut niet. Achteraf blijkt dat eigenlijk geen enkele keuze 'verkeerd' was maar juist de basis is geweest voor en van dat wat je uiteindelijk - en dus vaak in afwijking - bent gaan doen.

Die roep om die dingen uiteindelijk te gaan doen die daadwerkelijk bij jouw uniekheid, jouw passie en jouw missie liggen, komt meestal pas achteraf. En ook dan kun je er meester in worden. Feitelijk ben je er al meester in. Je hoeft die missie immers slechts toe te laten.

Het blijkt dat het vooropleidingsniveau, ervaring, kennis van je talenten, enthousiasme en drive in bijna alle gevallen veel en veel meer zoden aan de dijk brengt.

De idee is dan ook om dat aan vakkenpakket of studierichting te kiezen waar je op dat moment verbinding mee hebt en er vooral niet, of in ieder geval niet teveel, over na te denken over welke deuren je met die keuze dan allemaal voor je toekomst ‘dicht’ zou slaan. Je keuze blijft veel en veel vrijer dan je denkt en jouw pad zal ook onder je voeten ontstaan.

Enorm veel verhalen van mensen, ook in je eigen vrienden en kennissenkring, zijn er van mensen die iets doen waar hun passie ligt, waarmee ze hun geld verdienen, waar ze blij mee zijn en waarvoor ze absoluut niet voor hadden gestudeerd.

Geloof in jezelf en gaan voor verbinding en vrijheid is in mijn beleving dan ook veel belangrijker dan welke ‘keuzestress’ dan ook.

En ook aan mezelf merk ik dat het fantastisch is om aan anderen te vertellen uit welke opleidings- en ervaringswereld je komt in relatie tot die missie die ik nu met passie mag vervullen.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Kinderen van gescheiden ouders zijn helemaal niet altijd de dupe.

Zo vaak hoor je het gezegde dat kinderen als ouders gaan scheiden ‘altijd de dupe’ zijn. Meer en meer kom ik er achter dat dat meestal eigenlijk helemaal niet zo is of tenminste niet hoeft te zijn. Getriggerd door het werken met een koppel hier waarin dit onder andere een gespreksonderwerp was schrijf ik mijn gedachten er maar eens in dit blog over op.  

Als ouders de kinderen gebruiken of liever gezegd misbruiken in het proces van de scheiding dan lopen kinderen beschadigingen op. Soms worden kinderen door de ene ouder opgezet tegen de andere. Persoonlijke emoties van de ouders (energie) vangen kinderen als geen ander op. Met bijvoorbeeld continue zich herhalende en vaak elle lange klaagzangen over de ex-partner tegenover familieleden of vrienden maken ouders niet alleen zichzelf maar ook hun omgeving ziek. Zeker als kinderen daar bij in de buurt zijn of vanuit hun slaapkamer van alle zich repeterende ‘privé’ gesprekken van de ouder mogen mee genieten. 

Vrienden, kennissen en ook kinderen voelen vaak de druk om voor de ene of de andere ouder te moeten kiezen en daarmee de andere ouder te verliezen. Iets waar helemaal niet om wordt gevraagd en wat feitelijk ook nooit het doel van een echtscheiding is. En als familieleden, vrienden of kennissen dan toch de behoefte voelen om te kiezen...eigen kinderen hoeven dat toch zeker niet? Ze komen immers voor 50% uit de ene ouder en voor 50% uit de andere ouder voort. Hoezo zouden ze dan moeten kiezen? Waar is het goed voor? Het kweekt enkel verwijdering die er uiteindelijk voor zorgt dat ze weldegelijk de dupe kunnen zijn. 
Het zijn in mijn beleving dan ook de ouders zelf die de hoofdrol spelen in het proces van separatieangst dat bij kinderen vaak ontstaat. En laat ik er maar gelijk heel eerlijk over zijn en naar mezelf kijken, het is in zo'n proces niet gemakkelijk om daar in voldoende mate bij stil te staan.

Willens en wetens bij elkaar blijven in een relatie die - ondanks veel en anders proberen - toch niet meer ondersteunt in wederzijdse groei lijkt de slechtste optie. De niet elkaar stimulerende of zelfs negatieve energie tussen de ouders vergiftigt heel langzaam als een soort infuus het leersysteem van kinderen om te voelen wat houden van, liefde en met elkaar op een veilige en oprechte manier plezier beleven is. Het biedt ze feitelijk een onveilige biotoop om dat gevoel op de meest natuurlijke manier op te doen.

Als ouders, na een periode van houden van, feitelijk op enig moment niet meer samen verder kunnen of willen dan is het zaak om elkaar als ouders los te laten en je weer vrij te voelen. Regel dat dan ook in één keer in plaats van elle lange juridische procedures en strijd die juist ook weer de kinderen de dupe maken. 
De betekenisvolle zin: “Tot de dood jullie scheidt” is en blijft het meest mooie en moet ook uitgangspunt zijn bij de trouw in een liefdesrelatie. Als dat uiteindelijk ten koste van elkaar (en daarmee van de kinderen) gaat moet je je toch afvragen welke keuze het beste dient in individuele groei vanuit respect naar elkaar en naar de kinderen toe. 
En als ouders elkaar dan omwille van die individuele verdere groei los willen/moeten laten dan betekent dat nog niet dat je dan de kinderen die uit die relatie zijn voor gekomen los laat. Het tegenover gestelde zou moeten gebeuren. De individuele band met de kinderen zou er feitelijk juist sterker mee moeten worden. En inderdaad blijven de ouders, ook na een scheiding, door kinderen feitelijk toch altijd met elkaar verbonden.

Met een in diepe treurnis blijven hangen help je jezelf niet, laat staan je kinderen. En nee, natuurlijk kan de knop in de meeste gevallen niet direct om. Zeker niet als één van de partners besluit om met de relatie te stoppen. Er op inzetten om zo snel mogelijk toch (weer) happy te zijn en de nieuwe wegen die ontstaan zonder een afgeven op elkaar te bewandelen helpt.     

Kinderen passen zich heel snel, soms zelfs spelenderwijze, aan de situatie die ontstaan is aan. Ze zijn slimmer dan je vaak denkt en halen op een creatieve manier het beste uit de nieuwe toestand waarin ze terecht zijn gekomen. En alleen staan ze allerminst. Meestal hebben ze diverse vriendjes of vriendinnetjes om zich heen in een vergelijkbare situatie en neemt die creativiteit uit die contacten zelfs toe. Ze weten om te gaan met de soms verschillende regels die gelden in nieuw samengestelde gezinnen die ontstaan. Ze krijgen regelmatig een grotere vrienden en kennissen kring. Ze worden sneller zelfstandig. Vanuit de tijdelijke disbalans vinden ze nieuwe balans. Regelmatig gaan ze prat op twee keer vakantie, twee keer verjaardag vieren, etc.. Ze leren het leven vanuit andere en soms zelfs meer kansen of tenminste inzichten te leven. Het belangrijkste is misschien wel dat ze hun ouders weer blij en in groei om zich heen voelen. En in en vanuit die situatie zijn ze in mijn beleving veel minder de dupe dan dat haast standaard wordt beweerd. En jawel dit kan dus wel. Voorbeelden genoeg.

Kinderen zijn dan ook niet de dupe. Ze worden door het gedrag van ouders soms de dupe gemaakt.

En ja, dat is in de situatie waarin je - vaak nog ondersteund door de zogenaamde ‘recht-spraak’ - in sommige gevallen nog dieper van liefde in haat belandt, niet altijd gemakkelijk. Ook mij lukte het helaas niet of lang niet altijd. Blij dat ik in ieder geval nog steeds een stevige band met mijn kinderen heb.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Wat stel je voor? Welke ruimte neem je maar in? Maak je minder druk om alles en LEEF.

Afgelopen week was ik weer hier in de stad Chiang Mai. Het krioelt er van de toeristen die, vaak nog met lange gezichten ook, de stad ‘verkennen’. Het blijft uniek om al die verschillende gezichten en culturen te zien. Iedereen in de wereld een ander gezicht. Wat een wonder! 

Toen ik er zo naar keek en de krioelende meute aan mensen als mieren door elkaar zag hollen, ieder met zijn eigen ‘ding’ bezig, dacht ik terug aan een lezing die ik een tijdje geleden bijwoonde.

Ik zocht er even wat aantekeningen bij die in mijn beleving wel eens heel goed kunnen slaan op dat waar al die krioelende mensen op onze wereld zich allemaal druk over maken. De woorden van de leraar;

“Je neemt slechts een minuscuul stukje ruimte in op deze geweldig grote planeet die deel uit maakt van een oneindig universum vol met andere planeten. Waarom maak je je toch om zo ontzettend veel zaken druk? 

Wat stel je in de wereld voor en welke invloed heeft dat dan? Je kunt niet de hele wereld op je schouders nemen laat staan de hele wereld beïnvloeden.

Veel mensen zijn in een voortdurende strijd met zichzelf gewikkeld om voor de buitenwereld 'de beste' te zijn. Ze beseffen niet dat ze al lang de beste zijn. Ze proberen slechts aan de door henzelf opgelegde eigen verwachtingen te voldoen waarvan ze zeggen en denken dat de buitenwereld hen dat vraagt. Het is een vorm van innerlijke strijd om dat wat feitelijk niet bij hen hoort van anderen te kopiëren en om er daarmee voor zichzelf en anderen te zijn. Ze zoeken in en spiegelen met de buitenwereld terwijl ze nog nooit de moeite hebben genomen om de uniekheid, het beste in zichzelf, te ontdekken. Je maakt jezelf en de wereld om je heen pas echt blij als je deelt van jou specifieke overvloed. Het is een jouw eigen natuurlijke missie vervullen en niet proberen jezelf een missie op te leggen.

Je bent uniek en kunt op jouw juiste plek in de wereld met jouw specifieke talenten en kwaliteiten invloed op je naaste omgeving uitoefenen. Als je zelf blijheid uitstraalt dan beïnvloed je niet alleen jezelf maar ook de wereld om je heen.

Rang, stand, positie, inkomen of bezittingen maken helemaal niets uit om gelukkiger te zijn. De aandelenmarkten bijvoorbeeld hebben de laatste tijd laten zien dat het geluk daar niet in zit. Eerder leveren ze een extra last op in de rugzak met persoonlijke problemen die je toch al met je mee draagt.

Wat zonder er erg in te hebben is ontstaan is uiterlijk vertoon, toneel spelen, en het opbouwen van schijnbare persoonlijke zekerheid. En in die acteur in dat uiterlijke vertoon zit altijd van binnen een heel gewoon mens, met zijn of haar eigen zorgen en problemen of misschien door de geuitte ‘rijkdom’ nog wel veel meer zorgen en problemen. 
Net als iedereen nemen ze slechts een minuscuul stukje ruimte in en op deze geweldig grote planeet. Waar zijn mensen mee bezig en waar doen ze het voor? Sta er eens bij stil.

Als jij er met en in dit leven niet meer bent dan draait de wereld gewoon door. Biljoenen voorouders hebben het ons al laten zien. Slechts een enkeling wordt nog genoemd in een geschiedenisboek. Waar heb jij je prioriteiten in het leven dan gelegd?

Je vervuilt je geest met alles in en uit de hele wereld te willen weten en te willen volgen. Je kunt aan die dingen niets veranderen. Je kunt jezelf veranderen en dat wat jou hier te doen staat met je naaste omgeving delen. Meer wordt er niet van je gevraagd om gelukkig te zijn en gelukkig te maken.

Je staat bovenop je eigen succes en geluk en ziet het daardoor meestal niet. Wat is leven je waard? Maak je eens wat minder druk om alles, neem niet alles zo serieus en LEEF.”

Zomaar een fragment uit een les die ik mocht bijwonen op de Boeddhistische universiteit. Weer iets om eens bij stil te staan.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Dood gaan is nog niet sterven. Geen geloof voor nodig.

Er is geen geloof of levensfilosofie voor nodig om er op te kunnen vertrouwen - en dat is zelfs meer dan geloven - dat je als je dood bent niet gestorven bent. Geloof het of niet. Het enige dat je hoeft te doen is er eens bij stil te staan en over te denken. 
En als voor jou, net als voor mij, geloof en/of levensfilosofie weldegelijk ook een rol speelt dan is dat in mijn beleving nog een extra steun in dat vertrouwen.

Waarom ben ik zo stellig in deze overtuiging?

Wie zaait zal oogsten. 
Alles wat je in je leven doet laat een spoor of jouw stempel achter. Je leeft hier niet zomaar. Je bent hier om iets te doen en zelfs al zou je die mening niet hebben dan nog doe je hier iets op deze wereld. En met die bijdrage laat je iets na. 

De natuur leert al dat in slechts 1 zaadje van een boom een heel bos verstopt ligt. En ja, dan moet dat zaadje wel goed vallen en in de meest optimale omstandigheden opgroeien om als boom weer nieuwe zaden voort te brengen. Het zaadje en de boom moeten dat op een natuurlijke manier maar een beetje afwachten. 

Als mensen hebben we daarin weldegelijk een keuze. Wat is jouw optimale, inspirerende en motiverende leefomgeving om te delen wat je te delen hebt? En een vraag die daar bij thuis hoort is; Geef je gevolg aan dat antwoord op die eerste vraag of die oproep? En als dat door wat voor reden - zo lang dat geen generaal excuus is - niet kan, ga je dan voor de best mogelijke plek?

Je laat dus altijd, jong of ouder, iets achter voor anderen van deze generatie of een generatie die na jou komt. Als je je daar een beetje meer bewust van bent dan bedien je de wereld om je heen zoveel meer. En dat heeft niets met rang, stand of positie in de maatschappij te maken. Doe dat wat je te doen staat op de meest optimale plek. Jouw oogst gaat daarmee altijd door. 

Herinneringen blijven. Die acties die je in je leven hebt ondernomen, het maakt niet uit of die in jouw beleving groot of klein zijn geweest, laten herinneringen achter. Goede voorbeelden of ideëen krijgen automatisch opvolging. Jouw aandeel werkt daarin door. Je hebt niet en nooit 'voor niets' geleefd. Herinneringen zijn en blijven de lichtpuntjes die aan anderen kracht en inspiratie geven om op hun wijze verder te leven. En daarin kun je zelf nog een extra rol vervullen. Er is immers niets dat voorgoed verdwijnt als jij de herinnering bewaart. 

Als je kinderen hebt dan komen die voor 50% uit jou voort. 
Ooit eens bewust bij stil gestaan dat je voor 50% uit je vader en voor 50% uit je moeder voort komt? Of je dat nu leuk vindt of niet. En jouw vader en moeder komen weer voor 50% voort uit hun vader en moeder, en zo voort. Je (voor)ouders leven dus in en met jou door zoals ook jij in je kinderen, als je die hebt of krijgt, door gaat. 

Iemand uit mijn neven en nichten kring is eens achter onze familie stamboom aan gegaan. Een onderzoek in de zogenaamde Genealogie. Verbazingwekkend om te zien hoe voortleven tot nu toe al wendingen heeft gekend en waar de familie in de wereld allemaal zijn wortels al heeft liggen. Het is niet alleen leuk om te zien waar je vandaan komt maar geeft ook erfelijke invloeden aan die wellicht ook nog steeds in jou al dan niet latent aanwezig zijn. Geweldig om te ontdekken en vanuit die ontdekkingen te gaan uitproberen en te ervaren. Hoe gemakkelijk kan het zijn? 

Als aanvulling de levensfilosofie en/of religie/geloof.
De levensfilosofie, Boeddhisme, leert dat je je fysieke lichaam kunt zien als de tijdelijke tempel waarin je ziel verblijft. Wat die ziel wil is groeien en dat op de wereld brengen (levens - of ziele missie) wat die ziel te doen heeft. Een ander woord voor dood is ontzield. De ziel is dus weer vrij van het fysieke lichaam en krijgt de gelegenheid - om na een periode van rust, balans opbouwen en groeien in wijsheid - weer een stap verder in ontwikkeling te maken. Het boeddhisme noemt het geen reïncarnatie maar een opnieuw Zijn. Doorstarten. En alles wat je aan wijsheid al geleerd hebt (overigens niet uit leerboeken) neem je dus mee.

Vanuit diverse religies wordt ook een voortleven van de ziel of verrijzenis voor gesteld. Er is sprake van een heen gaan. En dat is duidelijk een beweging van het zoals zo mooi gezegd wordt 'aardse' naar een ik noem het maar een 'spirituele' plek. Een voort-leven.
Je kunt immers nog steeds - in stilte, in gedachte verbonden en met je ogen dicht - het gesprek aan gaan met dierbaren en meesters uit je leven die niet meer fysiek op deze aarde aanwezig zijn.

Als je gelovig bent dan kun je je afvragen hoe het mogelijk zou zijn dat als God je op deze wereld met een reden uit liefde heeft neer gezet, hij in de eeuwigheid zonder jou verder zou kunnen gaan. Er is meer tussen hemel en aarde...

Doe de dingen die je vanuit jouw uniekheid in je leven te doen hebt. Meer wordt niet gevraagd. Wees je er van bewust dat dit niet alleen een blijvende bijdrage aan jezelf maar ook aan de wereld om je heen oplevert. Daarmee sterf je nooit. 

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Als het kleine jongetje of het kleine meisje blij is... Meer geluk!

“Als het jongetje in de man blij is, is de man blij.”

“Als het meisje in de vrouw blij is, is de vrouw blij.”

Zomaar een opmerking die een CEO van een internationale organisatie in Hong Kong maakte tijdens een van de hikes die ik hier begeleid.

Als we opgroeien dan beginnen we ons ‘te gedragen. We passen onszelf in relatie tot anderen om ons heen aan volgens de zogenaamde ‘geaccepteerde waarden en normen’ van de groep. We verliezen - en verlangen eigenlijk ook steeds meer terug naar – onze jeugd.

Je jeugd. De tijd van speels ontdekken, avontuur beleven, grenzen overschrijden, spelen (soms de clown uithangen), het leven proeven, op een nieuwsgierige manier verbinden. Je bent nog niet te veel afgeleid om je aan te passen aan cultuur, soms religie of je omgeving.  

Omdat we met ons hoofd tegen de muur hebben gelopen of omdat zaken in onze omringende maatschappij niet acceptabel zijn, leren we onszelf in onze vroege jeugd hoe we met een aantal primaire levens kwesties om moeten gaan; Hoe blijf ik veilig en hoe overleef ik?

Zonder onszelf er van bewust te zijn, omringen we ons met allerhande beschermingslagen of stoppen we onszelf in sommige situaties zelfs in een harnas. Zonder het te weten beknotten en beperken we het kind in onszelf en horen we dat kind in onszelf ook niet meer.

Hoe ouder we worden kan er een periode aanbreken dat we er steeds meer naar verlangen om weer eens aandacht te geven aan de roep van dat jongetje of dat meisje in onszelf. Zo’n periode kan bijvoorbeeld zijn wanneer je zelf kinderen krijgt. Door hen staan we onszelf af en toe ook weer eens toe om kind te zijn. Wees je er eens bewust van wat het, meestal, brengt. We veranderen onze stem, gaan weer op de vloer zitten, spelen en verbinden. Grote glimlachen, veel speelse energie, echte verbinding, leven (weer leven voor een korte tijd?). Zodra we ‘buiten’ komen passen we ons weer als ‘volwassene’ aan. Hoe vreemd kan het zijn?

Er is niets mis met steeds vaker te luisteren naar dat jongetje of meisje in je en die roep te volgen. Luister er naar. Je weet als geen ander hoe je op jouw manier weer invulling kunt geven aan die roep. Volg die stem. Wees speels, lach, glimlach, ontdek. Jij wordt er blijer van en die energie heft ook een super positieve invloed op je omgeving.

Neem de dingen in de wereld om je heen eens iets minder serieus. JIJ bent het immers zelf die jouw wereld maakt.

Luister naar dat jongetje of meisje in jezelf en maak ze blij.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Je leven als een boom…

In de tuin van een van mijn buren staat een enorme boom. Diverse mensen die hier al bij mij zijn geweest herkennen die boom vast. In de avond, zoals je op de foto kunt zien, zetten de buren hem vaak in het licht. Dagelijks loop ik er aan voorbij en zeer regelmatig sta ik even stil. Steeds is er weer iets aan die boom te ontdekken. Een mooi woord overigens dat ‘ont-dekken’. Er wordt iets zichtbaar voor je dat er al lang is maar dat je nog niet eerder zag. En dat gewoon door even stil te staan.

Als ik met gasten aan de slag ga met talenten dan maken ze met hun talenten ook bij mij hun levensboom. Alle plekken in de boom stellen iets voor. De boom werkt als een archetype met onderliggend de Kabbala[1]. Zo krijg je informatie over bijvoorbeeld je groei punt, je basis aarding, je connectie met de buitenwereld, de connecties met jezelf, met passie en compassie en met dat wat je hier te doen hebt.

De boom van de buren geeft het eigenlijk ook allemaal aan. Het is een robuuste en speelse boom. Soms, na een storm of stortbui, vallen er takken uit naar beneden. Ze breken gewoon af omdat ze de last niet meer kunnen dragen. Bladeren vallen af in de droge koude periode (zie het als herfst) en de nieuwe stuip tot groei en bloei is er in het voorjaar. En ja, alles bij elkaar heet het LEVEN. Die boom is een spiegel van hoe leven is en hoe het bedoeld is. Je kunt er uren over filosoferen. 

De boom zelf doet er ook eigenlijk niets bewust aan om mooi of aantrekkelijk te zijn. Hij is er gewoon. En sommige mensen, en deze boom vooral kinderen, spreekt hij aan. Anderen zien hem niet eens. Ze zijn te druk met andere zaken. Voor de boom geen enkel punt.

Een boom, spiegel van hoe leven bedoeld is. Zijn wie je bent en je verder niet storen aan wat anderen daar van vinden. Sommige mensen trek je aan. Ze staan stil en willen zich oprecht met je verbinden. Anderen niet. Wat maakt het uit? Leven als een boom...

Frans Captijn
www.captijninsight.com

---

[1] Kabbala is een Hebreeuws woord dat 'ontvangst' of 'openbaring' betekent. Het staat voor een Joods religieus filosofisch systeem dat beweert inzicht te geven in de goddelijke natuur en levensweg. 

Reorganisaties zijn onnatuurlijk. Ze verstoren en maken ziek.

Jarenlang heb ik binnen de overheid gewerkt. We gingen van reorganisatie naar reorganisatie. In het bedrijfsleven is het meestal niet anders. Medewerkers werden er vaak ziek van. Rust in de organisatie was er eigenlijk nooit en we gebruikten veel van onze capaciteit om de periodiek terug kerende processen in de juiste banen te leiden. Het ging ten koste van de kwaliteit van het werk dat we moesten leveren omdat de personeelssterkte juist daarop - en in de meeste gevallen eigenlijk al erg krap - was gebaseerd. Derhalve een extra aanslag op de werkdruk van de organisatie met een grotere kans op fouten. 

Regelmatig waren er specialisten – externen - bij nodig die tijdelijk even hun ding deden maar in veel gevallen niet echt de verbinding konden krijgen of bezieling konden inbrengen. Overleg met ondernemingsraden en vakbonden nam toe. Mensen in de organisatie voelden zich onzeker en veel gesprekken gingen keer op keer over die wederom onzekere toekomst. De soms lachwekkende of trieste vertoning van het spel van functiebenamingen en functie waardering diende zich keer op keer aan. (Her)plaatsings processen volgden en uiteindelijk bezwarenprocedures en soms zelfs hele juridische trajecten braken aan. Kortom, het verstoorde aardig dat waar we eigenlijk voor op aarde waren in ons werk.

Nu ik al weer een tijdje uit deze wereld weg ben, en er - vanuit de verhalen die ik van gasten hoor - eigenlijk nog steeds midden in zit, heb ik er een andere kijk op gekregen. En die kijk wil ik graag in mijn weekblog eens delen.

Regelmatig stond ik voor onze medewerkers op de barricaden omdat ook ik graag en eindelijk eens rust in de organisatie wilde. Rust om te doen waar we vooral goed in waren. Vanuit passie en bezieling dat leveren waarvoor we ooit in die organisatie met onze talenten waren gekomen, die we wilden delen, waarmee we wilden groeien en waar we voor waren aangenomen. Nu, met de ervaringen die ik inmiddels hier steeds meer op mag doen, ben ik eigenlijk fout bezig geweest.

Als je niet wilt veranderen dan laat je groei en ontwikkeling niet toe. En dat proces van niet willen veranderen, oude zaken soms los moeten laten en nieuwe toelaten, is feitelijk een verzet tegen willen groeien, anticiperen en aanpassen.

Niet willen groeien (en of dat nu in de breedte, de lengte, de hoogte of de diepte is maakt even niet uit) is een verzet tegen je bestaan. Niet veranderen is dan ook de dood in de pot. En om dan toch aan die veranderingen toe te geven hebben we ons omgeven met zoveel regels gebaseerd op ‘zekerheden’ (die zo onzeker zijn als wat) dat we onze groei zo veel mogelijk verstoren en tenminste zo veel mogelijk uitstellen of tegen gaan. 

Heb ik dat ooit met mijn eigen kinderen gedaan denk ik nu? Als ouders wil je toch niets anders dan dat ze uit zich laten komen wat er in zit. Zo’n proces begeleid je en je gaat je kinderen dus niet keer op keer laten reorganiseren. Je laat het voortdurende proces van groei toe houdt het een beetje in de gaten en probeert de omstandigheden te zoeken of te creëren om het zo goed en zo vrij als mogelijk (en slechts vanuit jouw gezichtspunt, cultuur, achtergrond en intentie) te laten gebeuren. En als ouders, overigens net als de kinderen zelf, hou je de ontwikkelingen om je heen in de gaten om je tijdig aan te passen. Hoe makkelijk kan het zijn.

Als je bij een organisatie solliciteert, doe je dat vanuit de essentie om er jouw talenten te kunnen delen, daaraan te letterlijk en figuurlijk te verdienen en te kunnen groeien. Eigenlijk speelt jouw onderwaterprofiel van groei veel meer een rol dan het functieprofiel dat wordt aangeboden. Het gaat om passie, verbinding, delen, groeien. Kortom, je lekker in je vel voelen zitten door zinvol bezig te zijn. En ook hier geldt altijd een tijd van komen en van gaan. 

Als de groei er voor jou uit is dan helpt het niet om te gaan klagen. Het ligt niet aan de ander of de organisatie dat je niet verder kunt groeien. Jij zit niet meer op het juiste plekje. Dat betekent schuiven in de organisatie (wat lang niet altijd betekent dat dat een financiële verbetering zou moeten zijn) of de organisatie als visitekaartje verlaten.

Visitekaartje omdat je blij mag zijn wat je hebt kunnen leren (je groei), het kunnen dienen (delen van je talenten) en de organisatie voor die tijd blij kan zijn met de inzet die je geleverd hebt.

Hoe vaak komt het niet op een klaagzang aan om niet de verandering aan te gaan? Je maakt jezelf ziek. Met je verhalen en negatievere energie besmet je je omgeving. Je vertraagt het proces van productie, de effectiviteit en uiteindelijk de kwaliteit.

Tijd dus om ruimte te maken voor jezelf en voor de anderen. Helemaal niets mis mee. Daar waar jij deuren sluit gaan nieuwe deuren (voor zowel jezelf als voor anderen) open en… je kunt weer verder groeien en ontdekken.

En wat een organisatie aan gaat. Die bestaat altijd uit leiding en medewerkers. Samen het menselijk kapitaal dat vorm geeft aan het unieke product waar kennelijk op gewacht wordt (anders kan een organisatie immers niet bestaan omdat het geen enkele waarde heeft). 
Het is de taak van dat hele menselijke kapitaal om zicht te houden op de ontwikkelingen van de markt. En daar zitten medewerkers vaak veel dieper als bezielende wortels in. Het inspelen op die ontwikkelingen heet anticiperen. 
En net als bij het besturen van een auto doe je dat voortdurend. Je kijkt niet even en rijdt dan een stuk. Gaat dan weer eens kijken en rijdt dan weer een stuk. Het is een voortdurend veranderingsproces, gedreven vanuit met de benen in de klei (bezielende verbinding met de klant om te weten wat er nodig is). Dat maakt werk een zinvolle bijdrage.

In onze wereld is marketing uitgevonden om mensen regelmatig te laten geloven wat ze nodig hebben in plaats van om te vragen wat er echt nodig is. Hoe zinvol kunnen we bezig zijn. Maar dat even tussen door.
De leiding is er, net als de ouders bij kinderen, voor om dat proces continue te sturen en te begeleiden.

Ook een organisatie heeft een onderwaterprofiel. Het spel dat intern en achter de schermen gespeeld wordt om de missie te volbrengen. Nog steeds begrijp ik niet waarom diverse zaken juist achter de schermen plaats vinden. Misschien komen juist daar alle regeltjes wel vandaan die aan de veranderprocessen gekoppeld zijn omdat het vertrouwen ontbreekt. Een kwalijke zaak. De missie van een organisatie heeft altijd te maken met het er met een specifiek product of dienst te kunnen zijn om te dienen (en ja natuurlijk ook om er in het bedrijfsleven winst mee te maken).

Groei gaat in de natuur in een vloeiende beweging en niet met horten en stoten. De natuur kent geen reorganisaties maar de voortdurende doorgaande beweging van opkomen, blinken en verzinken om over te gaan in het volgende proces van opkomen, blinken en verzinken, enz..

Terug kijkend zie je de groei.

Open staan voor voortdurende verandering door gewoon samen te anticiperen, leiding de leiding te gunnen en samen bezield een product te leveren is waar het in mijn ogen om zou moeten draaien. En jawel, ook bladen vallen van bomen en takken breken soms af. De vruchten zijn niet alleen het product maar ook mensen die genoeg geleerd hebben om elders weer door te gaan. Ze geven ruimte voor nieuwe vruchten om te ontstaan. Dat heet toch geen reorganisatie? Dat is de schoonheid van voortdurende groei.

Ieder voor zich - en gezamenlijk - de verantwoording nemen om bezielend met het vak bezig te blijven in plaats van je steeds weer te laten verstoren door die dingen waar de organisatie eigenlijk niet voor bedoeld was.
Het levert een betere betrokkenheid, een mooier product, flow en blijere gezichten.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Leegte, daar zit wat in.

Begin het nieuwe jaar eens leeg.

Toen mijn kinderen nog erg jong waren speelden we vaak samen buiten in de tuin, in de natuur of tijdens vakanties op de camping. Ik herinner me nog hoe we als spel ‘Poelie’, de kat van mijn dochter, vingen. We hadden een lege kartonnen doos. Aan een kant stond die doos dan omhoog en steunde op een takje waaraan we een dun touwtje hadden vastgemaakt. Als we dan wat kattenvoer onder de doos zette, kwam Poelie aangelopen en als hij onder het ‘dak’, de lege doos, zat trok een van de kids aan het touwtje en viel de doos over de kat heen. Voor even maar want hij was snel en lenig genoeg om met een sprong de doos weer van hem af te krijgen. Leuk om te zien en doen. De kat genoot van de aandacht en van het steeds weer de vrijheid tegemoet springen.

Gewoon met een lege doos spelen. Het idee verbindt me met het mooie dat we leegte noemen. Leegte is een geweldige bron voor creativiteit. Leegte betekent absoluut niet niets hebben.

Denk hier eens over na;

Omdat trommels, klokken, etc. leeg zijn van binnen brengen ze hun unieke geluid voort als we ze aanslaan.

Omdat gitaren, violen, etn. Leeg zijn van binnen brengen ze hun unieke geluid voort als we de snaren beroeren.

Omdat trompetten, horens, fluiten, etc., van binnen leeg zijn brengen ze hun unieke klanken als we er in blazen.

Omdat een spiegel leeg is, spiegelt hij.

Niets wordt toegevoegd en niets wordt weg gelaten. De beoordeling of veroordeling komt uitsluitend en alleen door onszelf of door het publiek dat luistert of kijkt.

En als ik dan denk aan die lege doos, zoals hierboven, dan denk ik aan ‘out of the box’. Out of the box denken is de basis van creativiteit. En waarom dat dan juist buiten die doos moet? Omdat onze ‘doos van gedachten en ervaringen’ meer dan stampend vol is. Er is geen ruimte, geen leegte meer over.

Wikipedia: “Creativiteit is een vermogen om iets nieuws te scheppen. Een individu of een groep toont creativiteit wanneer een nieuw concept of object wordt gemaakt, of wanneer een originele oplossing voor een probleem wordt gevonden.”

Leegte kun je zien als de wieg van creativiteit. Leegte is een bron.

Leegte kun je gaan ervaren door te stoppen met het zoeken naar dingen buiten je en je te richten op de stilte waarin je dingen in jezelf kunt ontdekken. Stilte is niet het ontbreken van iets maar de leegte ervaren om je bewust te kunnen zijn van alles dat er is.

Je hoeft je leegte maar te vinden en aan te raken om de uniekheid in je eigen creativiteit in jezelf te kunnen ontdekken.

Leegte... daar zit wat in!

Frans Captijn
www.captijninsight.com

School bereidt je niet voor op het leven. Thaise scholen hebben een andere aanpak.

Een paar weken geleden ontmoette ik in mijn werk een man uit Amerika. Hij vertelde me dat zijn zoon en dochter beiden een universitaire opleiding hadden afgerond. Hij was er trots op. Zijn gevoel was alleen inmiddels erg dubbel daarover. Zijn twee kinderen worstelde met veel problemen in hun leven. Naar zijn idee waren ze, ondanks hun goede opleiding niet voorbereid op het leven van hun leven. 

"Nu ze een paar jaar aan het werk zijn hebben ze allebei ontdekt dat ze in een system functioneren. Ze hebben in een specifieke richting kennis opgebouwd om dat systeem te dienen maar hebben geen enkele levensles opgedaan. Ze hebben zo veel jaren gestudeerd maar tijdens die studies hebben ze niet geleerd hoe ze met het leven moeten omgaan. Het belangrijkste in het leven is om er wat van te maken. School bereidt je niet op het leven voor. Er zijn voorbereide richtingen die je kunt kiezen maar meestal dienen die niet alle talenten die in individuele kinderen aanwezig zijn.

Ouders, voor zover ze al levenservaring hebben, zijn minder dan ooit beschikbaar om hun kinderen levenslessen bij te brengen. Ze zijn te druk met het verdienen van het geld dat ze nodig hebben om hun gekozen levensstijl te bekostigen. Een stijl waarvan ze denken dat het ze het meeste geluk oplevert. Op zeer jonge leeftijd gaan kinderen al naar de kinderopvang. Er is geen of onvoldoende tijd voor kinderen om zich in het leven te ontwikkelen. De ‘Straat Universiteit’, als de plek om levenslessen te leren, verdwijnt steeds meer naar de achtergrond. Het school systeem draait om lees, herinner en herhaal. Digitale ‘baby sitters’ en ‘au-pairs’ houden kinderen bezig zodat ze hun ouders zo min mogelijk in hun digitale ritme verstoren. Maar levenservaring opdoen…? Basis vaardigheden om te overleven en veilig te blijven zijn in de meeste schoolsystemen niet aanwezig. Steeds minder veerkracht, om zich te kunnen aanpassen aan dat wat leven heet, is aanwezig.”

Toen ik naar zijn verhaal luisterde herkende ik er veel in. In mijn beleving zijn scholen voor het merendeel in onze zogenaamde geciviliseerde wereld bezig kinderen voor te bereiden om het systeem te dienen. Soms denk ik zelfs wel eens dat we niet meer zijn dan ons Burgerservicenummer om geld in het laadje van dat systeem te kruien. En natuurlijk, als je deel uit maakt van een groep dan moet je op een nette manier je bijdrage aan de groep leveren. Maar waar leer je levens vaardigheden en kun je al je talenten ontwikkelen. Ik denk dat deze Amerikaanse gast niet helemaal de plank mis sloeg met zijn verhaal.  

Scouting is in Thailand deel van het basis les programma.  

Thailand geeft een manier hoe scholen weldegelijk meer op het leven kunt inspelen. Ze hebben Scouting als verplicht onderdeel in het lesprogramma. Het is er voor jongens en meisjes ongeacht religie en afkomst. Scouting op school staat zowel bij de Thaise overheid als de bevolking hoog in het vaandel. Zelfs de leden van de Koninklijke familie zijn hooggeplaatste en zeer betrokken leden. Koning Bhumibol (Rama IX), is de hoofd Scout en beschermheer. Onder zijn beschermheerschap is scouting in Thailand gefloreerd. Scouting ontwikkelt steeds meer programma die inspelen op de wensen van de jeugd en van het land zelf.

Scholen in Thailand mogen zelf hun reguliere Scout dag van de week kiezen. De studenten komen dan in hun scout uniform naar school. Na het ochtendprotocol is er dan inspectie. In de dag komen de scouts als groep of troep of als jaargroep bijeen. Ze leren door praktijk oefeningen en van theorie.

Al de activiteiten zijn gericht op weerbaarheid van het individu en dienstbaarheid aan de samenleving. Gekoppeld aan de fundamenten van scouting. Ze vormen een uitdaging voor een goede fysieke conditie, opbouw van sociale vaardigheden en een goed moraal. Scouting levert de studenten een basis om goede burgers te worden die verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf, voor hun familie en voor de samenleving.

Omdat Scouting vast en verplicht onderdeel van het schoolprogramma is, moeten de studenten aan het eind van ieder semester examen doen.

Thaise Scouts nemen ook deel aan een grote variëteit van opleidingsactiviteiten die gericht zijn op de ontwikkeling van het land en in relatie tot openbare dienstverlening. Het helpen van het opruimen van openbare ruimtes, eerste hulp bij ongelukken, optreden als verkeersregelaar, ondersteuning bij rampen, en natuur en milieu.

Thaise Scouting heeft veel publiciteit gekregen vanwege zijn indrukwekkende werk tijdens noodsituaties zoals het optreden als ambulance- en eerste hulp teams, het helpen van de brandweer en het assisteren bij overstromingen.

Ik ben blij dat mijn kinderen een aantal jaren ook op scouting hebben gezeten. Trots ben ik op de mensen die hun tijd en energie stoppen in het begeleiden van deze groepen jeugd. Ik denk noodzakelijk om het steeds grotere gat te overbruggen in het niet of onvoldoende leren hoe te (over) leven in het leven. 

Frans Captijn
www.captijninsight.com

De profielfoto's staan weer op 'normaal'. Als je je vijanden vermoordt verandert de wereld.

Op de avond van 13 november 2015, waren er een serie gecoördineerde terroristische aanslagen in Parijs en haar noordelijke voorstad Saint-Denis. De terroristen doodde130 mensen. Er waren 368 gewonden. Zeven terroristen kwamen bij de aanslagen ook om. Wikipedia meldt dat de aanslagen de meest dodelijke in Frankrijk waren sinds de tweede Wereld oorlog, en de meest dodelijke in de Europese Unie sinds de trein aanslagen in Madrid in 2004.

Mensen over de hele wereld reageerde geschokt. Is dit de wereld waarin we leven? Wat betekent dit voor onze vrijheid? Veel debat en dialoog over dit thema. Moeten we doorgaan met onszelf beveiligen om ons nog vrij te voelen?

Heel veel uitingen van afgunst en gedachtensteun richting Frankrijk en Parijs om ons medeleven te betuigen. Om te laten zien dat we schouder aan schouder staan in de strijd tegen terrorisme. Een van die uitingen was het veranderen van onze profielfoto op de sociale media. Door deze uiting gaven we aan wat we in ieder geval niet willen. De meeste foto’s staan al weer op ‘normaal’. Het heeft de wereld niet veranderd en de wereld draait door. En toch... De wereld heeft weldegelijk een verandering nodig. Maar…

De wereld kan zelf helemaal niet veranderen. Alleen wij kunnen het verschil maken. Wij kunnen de wereld veranderen door ons gedrag, onze opstelling en houding, onze acties. Iedere actie drukt een stempel. Probeer hier bij iedere actie eens iets bewuster van te zijn.

Het draait om het doen van goede dingen. In alle religies en levenswijzen is dit de basis. Mensen maken er alleen een rommeltje van door de invulling en hun uitleg die ze er aan geven.

Er wordt je niets meer, en ook niets minder, gevraagd dan slechts JEZELF te zijn. Om al jouw unieke talenten te leven en te delen. Slechts jouw missie te vervullen om daardoor optimaal met elkaar vooruit te komen in de SAMEN-leving. 

Door jezelf te zijn draag je het meest optimale bij. Je positie in de maatschappij maakt daarbij helemaal niet uit. 

We kunnen de hele wereld niet op onze schouders nemen. Dat wordt ook door niemand aan ons gevraagd. We kunnen alleen maar klein beginnen. In en met onszelf, in ons gezin, in onze leef en werk omgeving. Van daaruit kan en zal die verandering verder vorm en inhoud krijgen. Als het niet eens mogelijk is om die verandering in onszelf of nabij tot stand te brengen… hoe kunnen we dan in vredesnaam de wereld veranderen.

Keer op keer, bij iedere ramp, aanslag, of wat dan ook onze profielfoto aanpassen geeft weldegelijk iets aan. Veranderen we er ook iets door of mee?

Maak het verschil!
Er is niets mis met het vermoorden van je innerlijke vijanden. Je haat, je ongeduld, je jaloezie, je hebzucht, je kortzichtigheid van het bestaan van uitsluitend jouw waarheid, je drang naar nog beter zijn dan je al lang bent, etc.. Met dat type vermoorden veranderen we de wereld meer dan we misschien denken. Wees jezelf, leef en deel je talenten. Niets meer en niets minder. 

Alleen als we zelf en samen het goede voorbeeld geven in deze vooral ook prachtige wereld, kunnen we die wereld veranderen en mooier maken. Goed voor onszelf, voor onze omgeving en voor de mensen die na ons komen.

Misschien een aardige gedachte tijdens de ‘licht’ dagen die Kerstmis heten.

Een goede kerst, wellicht de start van nog iets veel mooiers, gewenst.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Meer levensenergie? Verbind je levensritme.

Er bestaat een lied met de titel: The rhythm of life: Het refrein van dit lied is;

"For the rhythm of life is a powerful beat,

puts a tingle in your fingers and a tingle in your feet!

Rhythm on the inside, rhythm on the street,

and the rhythm of life is a powerful beat!" 

Heb je er ooit bij stil gestaan dat we met ons levensritme over het algemeen precies tegen het ritme van de natuur in gaan. We laten daardoor heel veel vrij beschikbare energie in de seizoenen voor onszelf liggen.

We zijn ons niet bewust van dit tegen de stroom van energie op zwemmen en proberen het hele jaar door te bloeien. Dat is niet eens mogelijk en kost zeeën van energie. Eigenlijk putten we onszelf, zonder er überhaupt erg in te hebben, uit.

Je kunt alleen maar vrij bloeien als je vooraf ook voldoende tijd hebt genomen om op te laden en los te laten. Leef jij je leven in verbinding met de ritmes die de natuur je aanbiedt? Als je het ritme van de natuur, de seizoenen, meer begrijpt en bij dat vrije aanbod jouw levensritme aan sluit, maak je voor jezelf leven stukken gemakkelijker en energie rijker. Wees je bewust en maak gebruik van de natuurlijke periodes van bloei en die van loslaten en rust.

Het Boeddhisme leert dat er een voortdurende cirkel van (door)leven is (Dhama cirkel). Deze cyclus toont dat er een voortdurend opkomen, blinken en verzinken in alles is. Daaronder een altijd aanwezige en ondersteunende energiestroom van willen groeien.

In diezelfde periode kunnen we ook het ritme van onze seizoenen vinden. Lente (en het eerste gedeelte van de zomer) als opkomen, zomer (en het eerste deel van de herfst) als blinken en het tweede deel van de herfst en de winter als verzinken. En elk seizoen heeft ook weer de vier seizoenen in zich. Zo kennen we de lenteperiode van de lente, de zomerperiode van de lente, de herfstperiode van de lente en de winterperiode van de lente. Om door te stromen in de lenteperiode van de zomer, enz..

In de zomer zijn de dagen lang en de nachten kort. In het Boeddhisme is de dag - met name de zon – verbonden met de kleur goud. De hoogst energetische kleur. Goud is verbonden met ‘aktie’.

In de winter zijn de dagen kort en de nachten lang. De nacht – met name de maan - is in het Boeddhisme gekoppeld aan de kleur zilver. Zilver is verbonden met loslaten, rust en het opbouwen van innerlijke wijsheid.

Hoe vreemd is het dan als we ons eigen gedrag en levensritme bekijken. We rennen ons leven en noemen dat nog steeds leven. Als het vrije aanbod van energie in de natuur hoog is, de zomerperiode, dan nemen we vrij om te rusten. In de winter werken we langere dagen en eten over het algemeen meer en energierijker voedsel. De climax in productiviteit leggen we meestal in de maand december. Alsof de wereld dan vergaat. Alles moet op het laatste moment worden geregeld en af. December is bedoeld een maand van rust en voorbereiding te zijn en niet een maand van stress.

Eind november was hier een grote groep met gasten uit Hongkong. Ze brachten hun eigen yoga docente mee.

Toen ik bij toeval haar drukke jaar schema aan trof stond daarop: 5 december [naam van de docente] neem ik vrije tijd om in contact met de natuur te zijn… 27 december is het tijd om met alles te stoppen en even terug te keren naar de kern van het leven.”.

Toen ik haar er naar vroeg vertelde ze me dat ze dit eigenlijk al heel veel jaar achtereen deed om in contact met de natuur en haar gezondheid te blijven. Om op te laden in verbinding met het seizoen.

Het einde van de herfst is het gemakkelijkste moment om los te laten. Doordat een boom, zonder enige moeite, de bladeren laat vallen geeft het aan de takken ruimte voor nieuw leven. Je kunt het zien als de kans geven voor nieuwe creatieve ideeën, oude vriendschappen laten vallen om nieuwe vriendschappen te laten ontstaan etc.. Je geeft ruimte voor veranderingen en daarmee sta je op een natuurlijke manier groei toe. 

Eind december, (de winterperiode van de winter) was het echt de tijd om te stoppen om zich bewust weer te verbinden met dat - de kern - waar het leven om draait. Een natuurlijke beweging in verbinding met de natuur.

Je voelt je het hele jaar door energieker en vrijer als je jouw levensritme koppelt aan de levensritme van de seizoenen. Een eenvoudige en gezonde beslissing.

Frans Captijn
www.captijninsight.com

Waar heb je geleerd adem te halen? Je bron van leven. Leef langer, begin adem te halen!

Is het niet vreemd om bij deze vraag stil te staan? Heb je er ooit bij stil gestaan? Je haalt 'gewoon' adem. Meestal ben je je er "uberhaupt niet van bewust. Je hebt het ook nooit geleerd. Zonder er erg in te hebben is het je basis 'oorzaak' van leven. Als je geboren wordt dan begin je er mee. Als je dood gaat dan blaas je als laatste je adem uit.

Adem halen is de bron van je leven. Ooit bij stil gestaan? Heel veel studies tonen je aan dat je ongeveer drie weken zonder eten kunt, ongeveer een week zonder water maar slechts twee tot drie minuten zonder lucht (zuurstof). Goed om eens een keer stil te staan bij je ademhaling. Verzorg je die periodiek net zoals je je lichaam verzorgt? Waar heb je ooit geleerd om adem te halen en hoe dat te doen? Wat spiegelt je ademhalingspatroon je? Wat zegt het? Kun je leren om (weer) adem te halen? 

Neem eens wat tijd om je gewaar te worden van hoe jij ademt. Waar je ademhaling plaats vindt. Hoe lucht door je mond of neus je luchtpijp instroomt en je longen aan raakt. Je middenrif beweegt. Let er eens bewust op. Je hebt eigenlijk geen idee van hoe dit je hele leven lang al gebeurt. Observeer het, je kunt het niet veranderen. De interactie van de basis elementen waarvan we eigenlijk geen idee hebben van hoe die dingen gebeuren. Ze gebeuren gewoon. Een continue golfbeweging van innemen en laten gaan. Tot nu toe je hele leven lang al. 

Ik ben al drie keer in mijn leven op de 'eerste hulp'  van het ziekenhuis geweest met een vermeende hartaanval. Ik had het (gelukkig) mis (Ik vertrouw dat ik nog iets meer in dit leven te brengen heb). Het enige dat er gebeurde was mijn fysieke confrontatie met een verkeerd ademhaling patroon. Overigens signalen die je, vroeg genoeg, serieus zou kunnen nemen om veranderingen aan te brengen in je levens- en werk omstandigheden en situatie. Ik had er een ongeluk voor nodig om me wakker te maken. 

Mijn achtergrond is die van Master in Crisis and Disaster Management. Wat ik nooit leerde was hoe op een juiste manier adem te halen. Wel leerde ik om mijn management team leden, als het op cruciale beslissingen aan kwam, te observeren op hun ademhaling. 

Wetenschappelijk bewezen is dat:

# Als mensen ongeveer 4 – 6 keer per minuut ademhalen, je er van uit mag gaan dat ze kalm zijn en weten wat ze doen.

# Als ze tussen de 7 – 15 keer per minuut ademhalen dan zijn ze onrustig maar kunnen ze nog steeds bewust zijn van dat wat ze doen. 

# Halen ze tussen de 16 – 20 keer per minuut adem dan zijn ze niet alleen onrustig maar ook niet meer in staat om de juiste beslissingen te nemen. 

# Meer dan 20 keer ademhalen per minuut geeft aan dat ze onkontroleerbaar zijn. Hun stress niveau is te hoog en ze zijn niet meer in staat om nog juiste beslissingen te kunnen nemen. 

Tijdelijke stress is geen probleem. In sommige situaties kan het zelfs gezond zijn. Langdurige stress daarentegen is 'killing'. Je meer bewust zijn van je ademhaling kan je redden. Laad je tijdig op en/of verander je levensstijl. 

Ademhalingsoefeningen in meditatie en yoga kunnen je helpen om je opnieuw te verbinden met je basis bron van leven. Daar is niets moeilijks aan. Meer dan genoeg ademhalings- / pranayama oefeningen kun je op Youtube vinden. 

Een paar weken geleden vroeg een internationale student me om hulpmiddelen om zijn angst om in het openbaar te spreken te overwinnen. Ademhalingsoefeningen hielpen hem. Gewoon als 'school voorbeeld' . 

Wees je meer bewust van je ademhaling en verbind je er mee. Ontdek hoe je je ademhaling zinvol kunt gebruiken om gezonder en meer betrokken je leven te leven. Gebruik je ademhalingspatroon als een spiegel voor jezelf om te kijken of je wel betrokken bent bij de dingen die je doet of die je moet gaan doen. Gebruik het tijdig als signaal om je levens / werk (stijl) te veranderen. 

Je meer bewust zijn van ademen. Jouw leven is het meer dan waard. 

Frans Captijn
www.captijninsight.com